facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 พิชิตอสรพิษทะเล

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 พิชิตอสรพิษทะเล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 509

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 07:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 พิชิตอสรพิษทะเล
แบบอักษร

ตอนที่ 9

 

ปึก! 

 

ทวนเหล็กยาว ปักลงบนพื้นทรายเบื้องหน้า กังเฉิง... 

 

“ในหมู่บ้านลำดับที่ 4 ข้าหาได้เพียงเท่านี้... เจ้านี่ก็แปลกฝึกฝนเน้นย้ำแต่เพียงเพลงทวน พอไม่มีทวนก็ไม่มั่นใจยามต่อสู้ แต่พอให้พกพาทวนก็ชอบอ้างว่ามันใหญ่เทอะทะ กลัวแต่หญิงสาวเจ้าจะหวาดกลัว...” ซุน บ่นสหายอิดออด 

 

หากแต่ กังเฉิง เผยรอยยิ้ม ฉุดดึงทวนยาวที่น้ำหนักคงไม่ต่ำกว่า 60 ชั่ง(30 กิโลกรัม) จนทำให้ ซุน ต้องลำบากในการแบกมันมาถึงที่นี่ หากไม่มีเฒ่าชีเปลือยคอยช่วยเหลือ ซุน คงไม่คิดที่จะหยิบมันมาด้วยเป็นแน่... 

 

กังเฉิง หมุนควงทวนยาวคล่องแคล้วประหนึ่งไร้น้ำหนัก อีกทั้งการถือศาสตราประเภทนี้ไว้ในมือ มันกลับทำให้รัศมีของ กังเฉิง เปล่งประกายขึ้นอีกหลายเท่า... ทั้งหมดเป็นเพราะตระกูลกัง ซึ่งเป็นตระกูลมือปราบมาหลายสิบรุ่น มีชื่อเสียงด้านเพลงทวนเป็นหลัก 

 

กังเฉิง ถูกเคี่ยวกรำเพลงทวนมาตั้งแต่เล็ก แม้เจ้าตัวจะไม่ได้ชื่นชอบนัก แต่ก็มิอาจขัดคำสั่งบิดา... แท้จริงแล้ว กังเฉิง จัดเป็นอัจฉริยะผู้หนึ่งในด้านเพลงทวนจนบิดาคาดหวังไว้สูงลิบ หากแต่ตัวของเด็กหนุ่มกลับมานิสัยที่แปลกแยก หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่คิดที่จะยอมเข้าร่วมการเป็นมือปราบ จนถูกบิดาขับไล่จากเรือนด้วยโทสะ และถูกส่งมายังชนชุมหมู่บ้านที่รกร้างแห่งนี้ 

 

กลุ่มหญิงสาวทั้ง 5 คนในเวลานี้ นอกจากจะสูญเสียจิตใจที่จะต่อสู้ พวกนางก็ยังได้รับบาดเจ็บเกินกว่าจะสามารถเข้าร่วม... จึงเหลือเพียงแค่ ซุน กังเฉิง และหญิงสาวปกปิดใบหน้าเท่านั้น ที่ยังพอจะหาญกล้า เผชิญหน้าสองอสรพิษทะเล... 

 

กังเฉิง หันชี้คมมีดปลายทวน ตรงไปยังอสรพิษทะเล... 

“ซุน เจ้ามีแผนแล้วใช่หรือไม่?! มีอะไรที่ข้าต้องทำบ้าง” 

 

“ถ่วงความสนใจของพวกมัน... ที่เหลือข้าจัดการเอง...” ซุน กำชับเสียงแน่นหนัก 

 

หญิงสาวเบิกตากว้าง สีหน้าโง่งม... 

“ดะ...เดี๋ยวก่อนนะ!! นี่พวกเจ้าคิดจะต่อสู้กับพวกมันจริง ๆ หรือ!! เจ้าเกล็ดแดงยังไม่นับเป็นอย่างไร แต่เจ้าอสรพิษอีกตนเป็นถึงสัตว์อสูรชนชั้นลมปราณสีเขียวเขียวนะ!! ทั้งพัดเหล็กของข้า หรือทวนยาวของเจ้า ล้วนไม่อาจผ่านปราณคุ้มกันของมันได้!! กระทั่งอาจารย์ข้าก็ยังถูกสังหารไปแล้ว พวกเราไม่มีโอกาสชนะอีกแล้ว!!” 

 

ซุน เหลือบหันมองมายังหญิงสาวด้วยแววตาเย็นชา... 

“แล้วหากไม่สู้ เจ้าคิดว่าความเร็วของพวกเราจะหลบหนีจากมันได้งั้นหรือ?! หากเจ้าไม่คิดที่จะช่วยเหลือก็สุดแล้วแต่พวกเจ้า เพราะตัวข้าและสหายข้า ไม่คิดที่จะยอมแพ้ตั้งแต่ยังมิได้เริ่มลงมือ...” 

 

“!!!!!!!!!!!” หญิงสาวเบิกตากว้างทันที นางไม่เคยถูกตำหนิจากคนรุ่นเดียวกันมาก่อน อีกทั้งผู้ที่กำลังตำหนินางนั้น ยังไม่มีแม้กระทั่งรัศมีลมปราณในร่าง สายตาของนางหันมองไปยัง กังเฉิง 

 

“เจ้าเองก็คิดที่จะสู้งั้นหรือ?! ตามแผนที่ข้าได้ยิน เจ้าต้องเป็นผู้เข้าไปเผชิญหน้า โดยฝากชีวิตไว้กับแผนการของผู้ที่ไม่มีแม้แต่พื้นฐานลมปราณเนี่ยนะ นี่มันเรื่องบ้าชัด ๆ” 

 

กังเฉิง เกาศีรษะเบา ๆ  

“โทษทีนะแม่นางน้อย แต่ข้านั้นเชื่อใจสหายข้า... หาก ซุน กล่าวว่ายังพอที่หนทาง ข้าก็จะสู้จนถึงที่สุด แต่หาก ซุน บอกว่าควรจะหนี ข้าก็จะจากไปโดยไม่ลังเล... นั่นคือความเชื่อใจกันของพวกเราสองคน...” 

 

“!!!!!!!!!!!” หญิงสาว ใบหน้าด้านชาขึ้นอีกครั้ง... 

 

“สะ...ศิษย์พี่ฉี พวกเรารีบหนีกันเถอะ!!” หนึ่งมีกลุ่มหญิงสาวทั้ง 5 ผู้ที่ กังเฉิง เคยเกี้ยวพาเมื่อกลางวัน กล่าวขึ้นกับหญิงสาวที่ปกปิดใบหน้า... 

 

แววตาของนางดูคล้ายลังเล แต่พอหันไปเห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มทั้งสอง ที่กำลังพูดคุยปรึกษาหารือ ทั้งที่สองคนนี้ฝีมืออ่อนด้อยกว่านางอย่างเห็นได้ชัด ทำให้ทิฐิของนางเริ่มก่อตัว หญิงสาวกัดขบฟัน พร้อมกำพัดเหล็กในมือไว้แนบแน่น... 

 

“เหม่ยลี่... เจ้าพาทุกคนหนีไปก่อน ข้าจะช่วยเหลือสองคนนี้ ต้านกำลังอสรพิษทั้งสองตนเอาไว้...” หญิงสาวกล่าวขึ้นท่าทีขึงขัง 

 

“ตะ...แต่ว่า” 

 

“ไม่มีแต่!! นี่คือคำสั่ง!!” นางกำชับอีกครั้งเสียงแน่นหนัก ทำให้ เหม่ยลี่ แสดงสีหน้าปั้นยากขึ้น ก่อนจะประสานมือย่อตัวไม่อาจขัดคำสั่งของนางได้ ตัดสินใจพาทุกคนหลบหนี... 

 

ซุน และ กังเฉิง ประหลาดใจเล็กน้อย ที่หญิงสาวสืบเท้าขึ้นมาเสมอตำแหน่ง... 

“หน้าที่ของข้าคืออะไร?” นางเค้นเสียงขึ้น 

 

“แน่ใจแล้วหรือ… พวกเราไม่อาจรับผิดชอบชีวิตเจ้าได้นะ...” ซุน เอ่ยถามขึ้น 

 

“เหอะ... ข้ารับผิดชอบชีวิตตนเองได้!! แต่ที่ข้าตัดสินใจร่วมด้วย ก็เพื่อปกป้องศิษย์น้องในสำนัก และอยากจะเห็นเช่นกันว่าพวกเจ้าจะมีดีอย่างที่ปากว่าหรือไม่” น้ำเสียงของนาง ยังเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง 

 

สายตาของ หญิงสาว และ ซุน จดจ้องกันชั่วครู่หนึ่ง... 

จน กังเฉิง อดไม่ได้ที่จะเข้ามาห้ามปราม... 

 

“ใจเย็นกันก่อนทั้งสองคน... เจ้าอสรพิษสองตนนั้น มันกำลังจะฟื้นตัวจากแรงระเบิดเมื่อครู่นี้แล้ว พวกเราต้องลงมือกันแล้ว...” 

 

สองอสรพิษดูคล้ายจะเต็มไปด้วยโทสะ ระเบิดดินประสิวเมื่อครู่ส่งผลกับพวกมันอย่างมาก ทั้งยังเป็นการระเบิดขึ้นภายในปากที่แสนเปราะบาง ย่อมสร้างความเสียหายได้ในระดับสูง แต่กระนั้นก็ยังไม่เพียงพอจะทำให้พวกมันพ่ายแพ้ได้... 

 

ซุน หันมองไปยังสภาพแวดล้อมโดยรอบ ก่อนจะจมหายไปในสมาธิสร้างรูปแบบแผนการขึ้นภายในหัว ชั่วจังหวะหนึ่งดวงตาของ ซุน ก็เปล่งประกายขึ้น... 

“กังเฉิง... แม่นางพัดเหล็ก... พวกเจ้าสองคนช่วยกันดึงดูดความสนใจของอสรพิษให้ได้ พยายามดึงพวกมันให้ออกห่างชายหาดให้มากที่สุด จากนั้นข้าจะลงมือปิดท้ายให้เอง แผนการนี้ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงเข้าปะทะมากนัก...” 

 

“เข้าใจแล้ว...” กังเฉิง เมื่อทราบแผนเพียงเท่านั้น ก็ทะยานออกไปทันทีโดยไม่ฟังรายละเอียดเพิ่มเติมใด ๆ บ่งบอกถึงความเชื่อใจในตัวสหาย 

 

ด้านหญิงสาวมีท่าทีกังวลเล็กน้อย 

“มาถึงขั้นนี้แล้ว ข้าจะยอมเชื่อแผนบ้า ๆ ของเจ้าดูก็แล้วกัน!!” 

 

ทั้งสองแยกกำลังเผชิญหน้า โดย กังเฉิง เลือกที่จะตรงเข้าหาอสรพิษเกล็ดสีแดงที่อ่อนแอกว่า... ส่วนหญิงสาวโบกสะบัดพัดเหล็กในมือ ยิงเข็มพุ่งออกไปเล่นงานที่ใบหน้าของอสรพิษเนตรมรกต ถึงแม้จะไม่อาจทำร้ายมันได้ แต่ก็มากพอจะกระตุ้นโทสะให้กับมัน... 

 

กังเฉิง แม้พื้นฐานลมปราณของเด็กหนุ่มยังไม่สูงมาก แต่ก็ฉลาดในการใช้น้ำหนักของทวนให้เกิดประโยชน์ ฟาดทวนยาวลงที่กลางศีรษะของอสรพิษเกล็ดสีแดงอย่างรุนแรง กระแทกเข้าใส่จุดที่เปราะบางของศัตรู!! 

 

“เจ้างูบ้า แน่จริงก็เข้ามา!!” หลังการโจมตี กังเฉิง วิ่งหนีทันทีไม่เสี่ยงโจมตีซ้ำ ทิศทางที่หลบหนีก็เป็นทิศทางเดียวกับที่ หญิงสาว หลบหนีอสรพิษเนตรมรกตเช่นกัน ทั้งคู่ลอบสบตากันเล็กน้อย เป็นการยืนยันว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผนได้ด้วยดี 

 

หากแต่จังหวะนั้น จู่ ๆ ร่างของ กังเฉิง และ หญิงสาว ก็พลันแข็งค้างขึ้น ไม่อาจขยับออกวิ่งได้... 

“!!!!!!!!!!” ทั้งสองเบิกตากว้างทันที ก่อนจะล้มลงกับพื้นไม่เหลือกำลัง 

 

สิ่งที่ทั้งคู่เห็นเหมือนกัน คือดวงตาสีมรกตที่เพ่งมองตรงมา สามารถสะกดการเคลื่อนไหวของทั้งคู่ได้แทบจะสมบูรณ์... อสรพิษทั้งสองคืบคลานเข้ามาเรื่อย ๆ ตรงเข้าหาสองร่างที่นอนแน่นิ่งบนหาดทราย... 

 

ซุน ที่กำลังจัดเตรียมแผนการ อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง... 

“เกิดอะไรขึ้น!! ทำไมพวกเจ้าทั้งสองจึงนอนแน่นิ่งเช่นนั้น!!” 

 

ทั้งสองคน ไม่แม้แต่จะขยับปากเพื่อตอบออกไปได้... 

ใบหน้าของทั้งสองซีดเผือด ราวกับรู้ชะตากรรม... 

 

“เจ้าเด็กโง่ทั้งสองคน ถูกสะกดการเคลื่อนไหวไว้น่ะสิ...” เฒ่าชีเปลือย กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย คล้ายไม่ได้สนใจความเป็นความตายของเด็ก ๆ เหล่านี้เท่าใดนัก 

 

“ถูกสะกด?! จากอะไร!!” ซุน เต็มไปด้วยความร้อนรน 

 

“เห็นเนตรมรกต ของเจ้างูตนนั้นหรือไม่? สิ่งนั่นเป็นของวิเศษใช้ได้เลย สามารถสะกดการเคลื่อนไหวด้วยอำนาจที่คล้ายอาคม แต่ใช้งานได้ง่ายและสะดวกมากกว่า... หากอยากช่วยพวกมัน เจ้าต้องทำลายทัศนวิสัยมิให้ เนตรมรกต มองเห็นเงาร่างของพวกเจ้าได้...” เฒ่าชีเปลือย กล่าวขึ้น 

 

ซุน ได้ยินเช่นนั้น ก็จุดระเบิดควันที่เตรียมมา ขว้างปาออกไปในทันที!! ทำลายทัศนิวิสัยทั้งหมด แม้จะกระทบต่อแผนการบางส่วน แต่ ซุน ก็จำต้องช่วยเหลือสหายเอาไว้... กลุ่มควันมหาศาลก่อตัวหนาทึบ ทำให้การมองเห็นทั้งหมดบาดชายหาดถูกทำลายลงไป... 

 

“ลุกขึ้น!!” ซุน แผดเสียงก้องดัง 

 

กังเฉิง และ หญิงสาว เริ่มกลับมาขยับตัวได้อีกครั้ง ทั้งสองจึงกัดฟันวิ่งออกมา... แม้ว่ากลุ่มควันเหล่านี้จะสามารถหยุดพลังของเนตรมรกต แต่ก็ไม่อาจปิดกั้นสัมผัสของอสรพิษทั้งสองได้ พวกมันยังคงรับรู้การเคลื่อนไหวของเหยื่อแม้ในความมืดมิด จึงพุ่งเข้าหาทั้งสองต่อเนื่องทันที... 

 

“ทางนี้!!” ซุน ใช้เสียงเป็นสัญญาณบอกทิศทาง กังเฉิง และ หญิงสาว ที่อยู่ในกลุ่มควัน... 

 

ไม่นานทั้งสองก็ทะลุผ่านกลุ่มควันจำนวนมากออกมาได้สำเร็จ... แต่สองอสรพิษก็พุ่งทะลุกลุ่มควันตามมาติด ๆ เช่นกัน จดจ้องเหยื่อเบื้องหน้าจนหลงลืมหันมองด้านบน!! 

 

ซุน ที่ทรงร่างพญาวานร รออยู่ก่อนแล้ว จึงโดดลงมาจากยอดไม้เหยียบลงบนศีรษะของอสรพิษตนหนึ่งอย่างแม่นยำ... มือสองข้างของ ซุน ถือไหน้ำมันที่นำมาจากหมู่บ้าน อาศัยคล่องแคล่วในร่างทรงวานร สาดพรมน้ำมันไปบนร่างของ อสรพิษทะเลทั้งสองจนชุ่ม!! 

 

ก่อนจะกระโจนออกมา และขว้างปาระเบิดดินประสิวออกไปอีกครั้ง... 

“จบสิ้นกันเสียที เจ้าพวกเดรัจฉาน!!” 

 

ตูม! 

 

เสียงระเบิดดังขึ้น พร้อมกับเปลวเพลิงที่ลุกท่วมร่างของสองอสรพิษ!! พวกมันดิ้นทุรนทุรายด้วยความทรมาน ก่อนจะพยายามกลับตัวมุ่งหน้าหนีลงไปในทะเล... ซุน คาดเดาไว้อยู่ก่อนแล้ว จึงล่อพวกมันให้ออกห่างจากชายฝั่งมาระยะหนึ่ง... 

 

กังเฉิง!! แม่นางพัดเหล็ก!! หยุดพวกมันเอาไว้อย่าให้กลับไปถึงทะเลได้!!” 

 

สิ้นเสียงของ ซุน... จอมยุทธรุ่นเยาว์ทั้งสองก็ระเบิดท่าร่างวิชาตัวเบา ฟาดฟันศาสตราในมือเล่นงานสองอสรพิษที่ไฟลุกท่วม... ซุน เองก็โจมตีซ้ำด้วยระเบิดดินประสิวทั้งหมดที่ตระเตรียมมา ท่าทีของสองอสรพิษเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน ก่อนที่ร่างของพวกมันจะหล่นร่วงลงที่ชายหาด ห่างจากทะเลไม่เกิน 20 ก้าว... 

 

สามผู้เยาว์หายใจหอบหนัก แต่ก็สั่นสะท้านด้วยความดีใจ... 

“สำเร็จ!!” 

 

เสียงหัวเราะที่สะใจยิ่งของสองชายหนุ่ม ดังขึ้นไม่ขาดสาย... หากแต่หญิงสาวกลับเต็มไปด้วยความฉงนสงสัยที่ไม่อาจหาคำอธิบายให้กับตนเอง... 

“นี่มันยังไงกัน?! สัตว์อสูรระดับนี้ ไม่น่าที่จะตกตายได้ง่าย ๆ เพียงเพราะถูกไฟคลอกไม่กี่อึดใจมิใช่หรือ นี่มันผิดปกติมากเกินไป!!” 

 

ซุน เห็นใบหน้าของหญิงสาว ก็เผยรอยยิ้มเจือจาง... 

“ไม่มีอะไรผิดปกติทั้งสิ้น... ในโลกแห่งยุทธภพของเจ้าอาจตัดสินทุกสิ่งด้วยความแข็งแกร่ง เชื่อมั่นว่าพลังที่มากกว่าจะต้องเอาชนะพลังที่ด้อยกว่าเสนอไปตามกฎยุทธภพ แต่ในความจริงแล้วมันไม่ได้มีปัจจัยเพียงเท่านั้น... 

 

การเอาชนะ จะต้องคำนึงถึงจุดอ่อนของศัตรูเป็นสำคัญ เล่นงานให้แม่นยำ ฉับไว และตรงจุดให้มากที่สุด หากสามารถทำทุกสิ่งที่กล่าวมาได้แม้แต่ผู้อ่อนแอ ก็ยังสามารถเอาชนะและเหยียบย่ำผู้ที่แข็งแกร่ง... 

 

อสรพิษทะเล พื้นเพของพวกมันอาศัยอยู่ใต้ทะเลลึก ดังนั้นเมื่อขึ้นมาด้านบนฝั่ง ย่อมอ่อนแอลงอย่างมหาศาล... พวกมันจำเป็นต้องมีความชุ่มชื้นบนเกล็ดของพวกมันตลอดเวลา เพื่อช่วยในการหายใจ ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลที่มันจะขึ้นมาบนฝั่งได้เพียงแค่ทุก ๆ สิบวัน หากขึ้นมาบ่อยครั้งมากไปกว่านั้น จะเป็นอันตรายกับระบบภายใน... 

 

และพวกมันก็จะพยายามเลือกเหยื่อที่ไม่ออกห่างจากทะเล เพื่อที่พวกมันจะสามารถกลับลงทะเลได้ตลอดเวลา... การที่ข้าจุดไฟบนร่างของพวกมันนั้น มิใช่การใช้เปลวเพลิงเพื่อสังหารร่างกายจากภายนอก แต่เป็นการทำลายระบบการหายใจของมันจากภายใน พวกมันไม่ได้ตายเพราะไฟที่คลอกร่าง แต่ตายเพราะสูดเอาความร้อนเข้าไปในร่างต่างหาก...”  

 

หญิงสาวได้ยินเช่นนั้น ก็เบิกตากว้างแข็งค้างไปในทันที... อสรพิษที่กลืนกินอาจารย์ของนาง และเกือบจะกลืนกินตัวนางที่ตัดใจยอมแพ้ไปแล้ว!! แต่กลับถูกเด็กหนุ่มสองคน ที่ไม่ได้ดูมีรัศมีความน่ากลัวน่าเกรงขามอะไรเลย ลงมือสังหารสัตว์อสูรระดับนี้ได้ 

 

“นี่พวกเจ้า เป็นใครกันแน่...” น้ำเสียงของหญิงสาว เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก 

 

................................................. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว