ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

9. ระวังหลงป่า

ชื่อตอน : 9. ระวังหลงป่า

คำค้น : พิษรัก (มาเฟีย)

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2563 05:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
9. ระวังหลงป่า
แบบอักษร

ตอนนี้พวกผมมาถึงหน้าร้านเฮียเม้งแล้ว พวกผมกะว่าจะหาอะไรกินกันก่อนไปซื้อชุดนักศึกษา

"อ้าว ไอ้เจ้ากายกับไอ้ตัวเล็กนี่หว่า หายกันไปนายเลยนะพวกเอ็ง" เมื่อลงจากรถมาเฮียเม้งก็เดินมาทักด้วยสีหน้าดีใจ รอบๆร้านก็ยังเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนพอเห็นแล้วก็คิดถึงตอนที่มานั่งกินข้าวร้านเฮียเม้งตอนมอปลายจัง

"คิดถึงหล่ะสิเฮีย" ไอ้กายถามเฮียเม้งเชิงหยอกล้อด้วยความสนิทสนมกัน

"ก็คิดถึงสิวะ ฮ่าๆๆ" เฮียเม้งตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เพราะแบบนี้แหละพวกผมถึงได้ชอบมากินร้านเฮียเม้งเป็นประจำหลังเลิกเรียน

"นี่เฮีย จำได้รึป่าวว่าพวกผมชอบกินอะไร" ผมถามกลับลองเชิงว่าเฮียเม้งยังจำข้าวมันไก่ที่ผมชอบกินได้รึป่าว

"เอ็งอย่าดูถูกข้านะโว้ย ข้าจำได้สิวะถึงข้าจะแก่แต่สมองข้าจำแม่นหน่า"

"คร้าบบบๆ" ไอ้กายลากเสียงยาวเชิงล้อเฮียเม้งอย่างเป็นกันเอง

"นั่งๆๆ เดี๋ยวข้าจัดให้ ฮ่าาาๆๆ" เมื่อเฮียเม้งพูดเสร็จก็รีบเดินไปทำข้าวมันไก่ให้พวกผมสองคนกิน ส่วนพวกผมสองคนก็เดินมานั่งที่โต๊ะว่างตรงกลางร้าน

"เดี๋ยวกูไปเอาน้ำให้" ไอ้กายลุกไปเอาน้ำมาให้ผมโดยที่ผมไม่ต้องเอ่ยปากขอ ดีจริงๆเลยเพื่อนรัก ฮ่าาาๆๆ

"นี่ใจจะไม่ทักมาหากันบ้างเลยหรอ" ผมพึมพำกับตัวเองแล้วมองโทรศัพท์พร้อมกับใจที่อยากให้แชทป๋าเด้งขึ้นมาบ้าง แต่ก็ไม่มีแม้แต่เสียงแจ้งเตือน

"จ้องอยู่นั่นแหละ คิดถึงก็โทรไป" ไอ้กายเดินมาขัดพร้อมกับน้ำสองเเก้ว

"กูไม่อยากโทร" ไอ้กายจ้องผมอย่างจับผิด สงสัยห่าไรทำไมไม่พูดสักทีจ้องหน้าอยู่นั่นแหละไอห่านี่นิ

"เอาตรงๆใจนึงกูก็ไม่อยากให้มึงคบกับเสี่ยหรอกนะไอ้ฮาร์ท"

"........"

"ถามจริง เฮียอาร์มกูไม่ดีตรงไหน? เขาอาจจะไม่รวยเท่าเสี่ยก็จริงนะมึง แต่เขาดูแลมึงได้เหมือนกันนะเว้ย" ผมจะตอบมันยังไงดีหล่ะ ผมคิดกับพี่อาร์มแค่รุ่นพี่คนนึงก็เท่านั้นเอง และเขาก็นิสัยดีมากอันนี้ผมยอมรับแต่ผมคิดเกินกว่านั้นไม่ได้จริงๆ

"แล้วที่สำคัญ เขาไม่ทุบตีมึงด้วย" เมื่อไอ้กายพูดคำนี้ขึ้น ทำให้เหตุการณ์เมื่อคืนนั้นผุดเข้ามาในหัวแล้วน้ำตาก็เริ่มคลอเบ้าอีกครั้ง

"อย่าบอกนะว่าเขาตบมึงอีกแล้วอ่ะ" ผมได้แต่เงียบไม่พูดอะไรแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ทำไงได้มันรักไปแล้ว

"เลิกพูดเรื่องนี้เถอะมึง กูอยากกินข้าวอร่อยๆอยู่" ผมตั้งสติแล้วเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ แล้วรอเฮียเม้งมาเสริฟข้าวอย่างเงียบๆ

"มาแล้วๆ" รอไปสักพักเฮียเม้งก็เอาข้าวมันไก่มาเสริฟ ของผมจะเป็นข้าวมันไก่ติดมันพิเศษส่วนไอ้กายก็เป็นข้าวมันไก่ไม่ติดมันไม่เอาเลือดพิเศษ

"เป็นไรล่ะไอ้ตัวเล็ก หน้าเศร้าๆ" เฮียเม้งทักผมโดยที่สลับมองผมกับไอ้กายไปมาหวังจะเอาคำตอบ

"ผมกังวลเรื่องเข้าเรียนใหม่หน่ะครับ ฮ่าาาๆๆๆ" ผมฝืนยิ้มให้กับเฮียเม้งโดยที่ไอ้กายก็ตามน้ำไปด้วย

"อ่อ นึกว่าเรื่องอะไร งั้นเดี๋ยวข้าไปทำงานต่อละนะ ตามสบายๆ" เมื่อเห็นดังนั้นเฮียเม้งก็ไปทำข้าวมันไก่ให้ลูกค้าคนอื่นๆต่อ

"กูขอโทษ" ไอ้กายพูดขอโทษด้วยส่งสีหน้ารู้สึกผิดมาทางผม ผมไม่ได้โกรธมันหรอกผมแค่นึกเสียใจที่ตัวเองรักคณุอสูรง่ายๆแบบนี้

"กูรักเขาง่ายไป มึงไม่ผิดหรอก" ผมตอบแล้วยิ้มเจื่อนๆให้ไอ้กายแล้วก็ตักข้าวกินต่อ

"ไม่หรอก จะช้าจะเร็วมันก็คือรักและมึงรักเสี่ยด้วยใจไม่ได้หวังเงิน เสี่ยเขาเป็นใครก็รู้ๆกันอยู่เขาอยู่วงการนี้มาตั้งกี่ปี ฆ่าคนเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา เขาคงไม่ชินกับเรื่องอ่อนโยนแหละมึงต้องเข้าใจ ถ้าเขารักมึงจริงๆเดี๋ยวเขาก็จะเปลี่ยนตัวเองเองแหละเขาคงไม่อยากเสียมึงไปหรอก" เมื่อไอ้กายพูดเสร็จผมก็ยิ้มอ่อนให้มัน แต่ที่มันพูดก็ถูกนะเพราะป๋าเขาเป็นคนใหญ่คนโตในวงการมาเฟีย เขาคงไม่ได้ตั้งใจก็ได้แต่ยังไงผมก็จะไม่ให้อภัยจนกว่าจะได้ยินคำขอโทษจากเขา ฝึกไว้บ้างจะได้ไม่เผลอใช้กำลังอีก

.

.

.

พวกผมกินข้าวเสร็จก็ไปซื้อชุดนักศึกษาต่อ แล้วก็แวะไปหาพี่อาร์มที่ร้านโดยที่ลูกค้าก็ยังเยอะเหมือนเดิม พอเข้ามาก็ไม่เจอพี่อาร์มกับพี่โม่เจอเเต่พนักงานที่ยืนอยู่หน้าเคาร์เตอร์สองคน

"เฮียไปไหนวะแม็ก" ไอ้กายถามพนักงานหน้าตี๋ที่ยืนอยู่หน้าเคาร์เตอร์

"อยู่ข้างบน พี่โม่พึ่งเอาข้าวไปให้"

"เขายังไม่เลิกแดกเบียร์อีกหรอวะ"

"อือ มึงโทรไปสิว่า......" คนชื่อแม็กมองมาทางผม มองทำไมวะหน้าผมมีอะไรติดรึไง ก็ไม่นิ ผมเลยหันไปหาไอ้กาย

"เออ เดี๋ยวกูขึ้นไปตามเอง" แล้วไอ้กายก็รีบขึ้นไปข้างบนเพื่อไปตามพี่อาร์ม ส่วนผมก็เดินไปนั่งรอที่โต๊ะว่างริมกระจกแล้วหยิบโทรศัพท์มาเล่นค่าเวลาไปพลางๆ

"ฮาร์ท!!" จู่ๆพี่อาร์มก็ตะโกนเรียกชื่อผมจากชั้นสองจนสายตาคนในร้านก็มองมาทางพี่อาร์มกับผมกันเป็นตาเดียว พี่อาร์มก็รีบวิ่งลงบันไดมาอย่างรีบร้อน

"ฮาร์ทมาหาพี่หรอ" เมื่อพี่อาร์มมาถึงก็ถามผมด้วยความร้อนรนกลิ่นเบียร์นี่หึ่งมาเลย

"พี่กินเบียร์มาหรอฮะ?" ผมถามพี่อาร์มไปเพราะไม่คิดว่าเขาจะกินเบียร์ตั้งแต่หัววันแบบนี้ แถมสภาพตอนนี้ดูโทรมกว่าเมื่อก่อนนิดหน่อย

"งั้น เดี๋ยวพี่มานะ ฮาร์ทรอพี่แปปนึงได้มั้ย"

"ฮ...ฮะ" แล้วพี่อาร์มก็รีบ ขึ้นไปชั้นบนต่อส่วนไอ้กายก็มองพี่อาร์มพร้อมกับกอดอกส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย

"ฮาร์ท พี่ขอคุยด้วยได้มั้ย" พี่โม่ก็เดินมาหาผม สายตาพี่โม่ดูเศร้ามากแต่ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

"ฮะ" แล้วผมก็เดินตามพี่โม่มานอกร้าน ผมหันไปมองไอ้กายแต่ไอ้กายก็ทำหน้านิ่งไม่รู้ไม่ชี้แทนซะงั้น

"ฮาร์ท ฮาร์ทชอบอาร์มหรอ?"

"ฮาร์ทไม่ได้ชอบพี่อาร์มฮะ ฮาร์ทมีคนที่......ฮาร์ทรักอยู่แล้ว"

"อื้อ ฮึก...ฮึก" แต่แล้วจู่ๆพี่โม่ก็ร้องไห้ออกมา ทำให้หน้าหวานของพี่โม่นั้นดูน่าเอ็นดูน่าทะนุถนอมมากถึงแม้จะไม่ใช่เวลาที่มาชมก็ตามแต่พี่โม่น่ารักจริงๆนะ

"เอ่อ พี่โม่เป็นอะไรรึป่าวฮะ"

"พี่ดีใจ ที่อย่างน้อยพี่ก็มีความหวังอยู่บ้าง"

"........"

"อาร์มไม่เคยสนใจพี่เลย ทั้งๆที่พี่ ฮึก...สนใจมันมาตลอด พี่ดีใจที่อย่างน้อยฮาร์ทก็มีคนรักอยู่แล้วเพราะถ้าฮาร์ทไม่มี พี่จะมาขอคุยเพื่อให้ดูใจอาร์มสักครั้งเพราะมันชอบฮาร์ทมาก ตั้งแต่อาร์มมันรู้ว่าฮาร์ทย้ายไปอยู่กับคนนั้นมันก็เอาแต่กินเหล้ากินเบียร์ไม่ยอมกินข้าวเลย พี่ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ ฮึก...ตอนนี้พี่ดีใจที่อย่างน้อยพี่ก็มีหวังที่จะแทนที่ฮาร์ทในใจอาร์มได้บ้าง แม้หวังนั้นจะมีเพียงน้อยนิดก็ตาม ฮึก...ฮืออออออ" พี่โม่ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ตอนนี้ผมสงสารพี่โม่มากทำไมพี่อาร์มถึงไม่สนใจนะพี่โม่น่ารักขนาดนี้ขาวตัวเล็กน่ารักจะตายไป แค่จะแตะตัวผมยังไม่กล้าเลยเพราะกลัวตัวพี่โม่จะหักเอา

"เดี๋ยวผมกับไอ้กายจะคุยให้นะฮะ พวกผมจะเชียร์พี่เอง"

"ต..แต่พี่เป็นพี่เป็นเพื่อนกันนะ พี่กลัวมันจะเกลียดพี่ ทั้งๆที่พี่คอยเอาใจคอยดูแลมันมาตลอดเพื่อให้มันสนใจพี่บ้าง แต่มันคิดว่าพี่แกล้งหยอกมันทุกครั้ง ตั้งแต่กายเอารูปฮาร์ทให้อาร์มดูมันก็เอาแต่ถามพี่ว่าฮาร์ทจะชอบมันมั้ย พี่ก็ทำได้แค่พูดเข้าข้างมันในถานะเพื่อนแต่ใจจริงๆแล้ว พี่ก็ขอให้ฮาร์ทไม่ชอบมันพี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้แต่พี่รักมันมากจริงๆ ฮึก" ทุกคำพี่โม่พูดมาผมฟังแล้วยังอยากจะร้องไห้ตามเลย ถ้าผมเป็นพี่อาร์มนะผมจะดูแลพี่โม่อย่างดีเลยจริงๆ สำหรับพี่โม่คงทำได้ทุกอย่างเพื่อให้พี่อาร์มมีความสุขไม่งั้นคงไม่ขอคุยกับผมเพื่อให้ผมดูใจพี่อาร์มแบบนี้แน่

"ฮาร์ทขอไอ้ดีไลน์พี่โม่หน่อยสิฮะ" ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าไปในไลน์แล้วยื่นให้พี่โม่ ส่วนพี่โม่ก็รับไปแล้วพิมพ์ไอดีไลน์ของตัวเองแล้วยื่นให้ผม

"มีอะไรพี่ก็ทักมาหาผมได้ตลอดเลยนะฮะ" ผมยิ้มให้พี่โม่เพื่อให้กำลังใจ แล้วพี่โม่ก็ยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนรอยยิ้มพี่โม่น่าหลงไหลเป็นอย่างมากขนาดผมเห็นยังละลายเลย พี่อาร์มนะพี่อาร์มตาถั่วรึไงเนี่ย

"โม่ ขึ้นมาหากูหน่อย" ผมกับพี่โม่หันซ้ายหันขวาหาเจ้าของต้นเสียง ผมกับพี่โม่ตอนนี้เหมือนคนทำความผิดมาทำตัวเลิ่กลั่กกลัวว่ามีคนจับได้ว่าผมสองคนทำความผิดกันมายังไงยังงั้น

"กูอยู่นี่" ผมกับพี่โม่เงยหน้าขึ้นไปข้างบนก็พบว่าพี่อาร์มยืนอยู่ตรงระเบียงคงเป็นระเบียงห้องพี่อาร์มนั่นแหละมั้ง แต่ผมพึ่งสังเกตเห็นเพราะพวกผมยืนตรงด้านหน้าร้านส่วนระเบียงห้องพี่อาร์มอยู่ด้านข้าง ไม่รู้ว่าพี่อาร์มได้ยินรึป่าวแต่พี่โม่หน้าซีดไปแล้ว ส่วนพี่อาร์มก็ทำหน้าไม่พอใจใส่พี่โม่

"พี่โม่ สู้ๆนะ มีไรก็ทักมาหาผมนะ อย่าท้อนะฮะ~~~" ผมกระซิบใกล้ๆหูพี่โม่เพื่อไม่ให้พี่อาร์มได้ยิน

"......"

"เอ้อ ผมลืมไปเลยว่าผมมีธุระต่อ เดี๋ยวผมไปตามไอ้กายก่อนนะฮะ" คิกค้ากกกก หวังว่าพี่โม่จะสู้ต่อนะ

"อ่าว พี่โม่อะมึง" ไอ้กายเห็นผมโหล่หัวเข้ามาในร้านคนเดียวเลยถามขึ้นว่าพี่โม่ไปไหน

"เออ ค่อยเล่าตอนนี้ไปนั่งเล่นที่คอนโดกูก่อน" ผมเดินไปดึงแขนไอ้กายให้ลุกขึ้น แต่ดูมันงงๆว่าเกิดอะไรขึ้น

"ทำไมวะ?" เออเดี๋ยวค่อยเล่า ตอนนี้มึงมากับกุก่อนไอ้เวร เร็วๆ

"สู้ๆนะฮะ พี่ต้องทำได้" พี่โม่เดินเข้ามาในร้านผมเลยพูดให้กำลังใจไป ส่วนไอ้กายก็ทำหน้างงต่อไป เมื่อขึ้นรถแล้วผมก็เล่าทุกอย่างให้ไอ้กายฟังทั้งหมดมันเลยถึงบางอ้อทันที ฮ่าาาาๆๆๆ

"ตอนแรกกูก็คิดว่าพี่โม่เป็นห่วงเพื่อนสะอีกนะ"

"หลงรักเพื่อนหน่ะสิ มึงนี่ก็โง่จริงๆทำไมดูไม่ออกวะทั้งๆที่รู้จักพวกพี่เขาก่อนกูซะอีก" ผมบ่นใส่มัน ก็มันจริงอ่ะทำไมถึงดูไม่ออกกันวะ

"เออๆ เลิกบ่นสักที"

"แวะธนาคารด้วย กูจะโอนเงินให้ป้า" ว่าอย่างงั้นผมก็โอนเงินไปให้ป้านะครับ ผมไม่อิ๊บไว้คนเดียวหรอกเพราะป้าบัวก็ดูแลผมมาจนโตผมต้องตอบแทนบุญคุณบ้าง

 

วันเปิดเทอม

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมของผมซึ่งผมจะได้เป็นเด็กปีหนึ่งเต็มตัวแล้วครับ ตอนนี้ป๋ายังไม่กลับมาจากต่างประเทศเลยครับแต่คุยกันบ้างไม่ค่อยบ่อยนักเพราะดูทางนู้นจะงานยุ่ง และตอนนี้ผมกับไอ้กายกำลังไปมอเพราะมีรับน้อง

Rrrrr Rrrrr

"ฮัลโหลป้าบัว"

"ไปเรียนรึยังไอ้ตัวแสบ"

"กำลังไปฮะ ป้ากินอะไรรึยัง"

"กินแล้วจ้ะ ตั้งใจเรียนนะฮาร์ท"

"ฮะ วันนี้มีรับน้องไม่รู้จะมีเรียนรึป่าว ยังไงเดี๋ยวฮาร์ทโทรไปหานะ" เมื่อคุยกับป้าเสร็จผมก็ยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงวอร์มและนั่งฟังเพลงที่ไอ้กายเปิดให้ฟังบนรถต่อ วันนี้มีรับน้องรุ่นพี่บอกมีกิจกรรมสนุกๆให้เล่นเลยให้ใส่ชุดไปรเวทและเตรียมชุดไปรเวทสำรองมาด้วย

ติ๊งงงง

เมื่อได้ยินเสียงแชทดังผมก็หยิบโทรศัพท์​ในกระเป๋า​กางเกง​ขึ้นมาดู ซึ่งคนที่ทักมาก็คือป๋า

Satanus : อยู่ไหน

Heart : อยู่มอฮะ

Satanus : เจอกัน

Heart : ป๋ากลับแล้วเหรอ

Satanus : หนู

Heart : ฮะ?

แล้วป๋าก็อ่านแชทผมแต่ก็ไม่ตอบ คืออีหยังงงง? อะไรของเขาเนี่ยหรือว่าจะทักผิดแชทยิ่งคิดแล้วผมก็ยิ่งกังวลไปไกล

"ทำหน้าเป็ดทำเหี้ยไร ปวดขี้หรอ" ไอ้กายทักผมขึ้น ไอ้ห่านี่ก็เอาแต่พูดให้ผมเป็นบ้าขึ้นมาอีก

"เป็ดพ่อง" รอแล้วรออีกแชทป๋าก็ไม่เด้งมา รอจนถึงมอป๋าก็ไม่ตอบผมใจนึงก็อยากทักไปถามว่ามีอะไรแต่อีกใจนึงก็อยากให้เขาทักมาบอกเอง โอ้ยยจะบ้าตาย

"เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมง หาไรแดกก่อนปะ" ผมมาถึงมอก่อนเวลานัด เพราะพวกผมคิดว่ารถติดเลยออกมาเช้าๆไม่คิดว่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้

"เดี๋ยวกูจองโต๊ะให้ กูเอาผัดซีอิ้วหมูนะ" ผมสั่งไอ้กายไป ไม่ใช่ไปหรอกผมขี้เกียจเดินเลยเลือกที่จะนั่งจองโต๊ะให้แทน

"ขอนั่งด้วยดิ" โอ้มายก๊อดดดดดดดดดดดดหล่อเวอร์ ผมไม่ทันได้ตอบอะไรผู้ชายหน้าหล่อก็นั่งลงข้างๆพร้อมกับจานข้าว หน้านิ่งพอๆกับป๋าเลยแต่ผู้ชายคนนี้ผิวแทนกว่าป๋า หน้าคมตัวสูงขนาดผมนั่งผมยังเงยหน้ามองเลยอ่ะ เขาน่าจะอยู่วิศวะเพราะใส่ช็อปสีน้ำตาล

"มองพี่นานระวังจะท้องนะหนู" เขาพูดพร้อมกับมองหน้าผมด้วยสายตานิ่ง

"ฮี้วววววววววว ฮ่าๆๆๆๆ" ผู้ชายหกคนที่นั่งโต๊ะฝั่งตรงข้ามโห่แซว คงเป็นเพื่อนเขาแหละมั้งเพราะใส่เสื้อช็อปสีน้ำตาลเหมือนกัน

"แกร็กๆ ใครวะมึง" ไอ้กายวางจานข้าวแล้วกระซิบถามผม ผมจะตอบมันว่าไงดีละเพราะผมก็ไม่รู้จักเขาเหมือนกัน

"กูก็ไม่รู้จัก"

"ไอ้นี่อ่ะมันชื่อเสือป่า ฮ่าาาๆๆๆ" เพื่อ​นของพี่ที่ชื่อเสือป่าลุกมาจากโต๊ะฝั่งตรงข้ามมายังโต๊ะผมแล้วก็บอกขึ้นว่าพี่คนนี้ชื่อเสือป่า ชื่อพิลึกดีแต่ก้เข้ากับเขาดีนะสาวๆเห็นก็คงหลงป่าจริงๆนั่นแหละ

"........" พี่คนที่ชื่อเสือป่าก็ไม่พูดอะไรนั่งหน้านิ่งตาดุมองเข้ามาในดวงตาผมทำให้ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ จนผมต้องจำใจก้มมองจานข้าวตัวเอง

"ไอ้ป่า ไปไหนวะ" แล้วพี่เขาก็ลุกออกไปเพื่อนๆคนอื่นก็รีบเดินตามไปด้วย

"เชี่ยยยยยยย!!!" ไอ้กายสะบดขึ้นผมเลยหันไปมองมันด้วยความตกใจ

"อะไรของมึง?"

"มึง พี่ป่าคนที่ดังๆไง เขาเป็นลูกชายคนโตของตระกูลสุโอชานนท์พ่อเขาเป็นเจ้าถิ่นในเขตนี้เลยนะเว้ย ทั้งหล่อ ทั้งรวย แถมเป็นเจ้าของสนามแข่งรถด้วยนะมึง และเขาเก่งด้านมวยไทยด้วยไม่ค่อยมีใครกล้ายุ่งกับเขาหรอก"

"มึงรู้จักแล้วมึงจะถามกูทำห่าไรว่าเขาคือใคร" ผมถามมันด้วยสีหน้าเอือมๆ ผมไม่เข้าใจว่าจะถามผมทำไมในเมื่อมันรู้จักยันรากเง่าของเขาขนาดนี้

"กูไม่เคยเห็นหน้า กูฟังมาจากพี่อาร์มอีกทีนึง" ไอ้เวรนี่นิ

"เออ ว่าแต่พี่อาร์มกับพี่โม่เขาคบกันยังวะ" ผมถามไอ้กายเพราะช่วงหลังๆพี่โม่ไม่ทักมาหาผมเลย

"ไม่รู้ว่ะ เเต่เมื่อวานกูได้ยินเสียงครางจากห้องพี่อาร์มอ่ะคงจะ โบ๊ะบ๊ะกันแล้ว ฮ่าาาาๆๆๆ" แซวแต่เรื่องของคนอื่น เรื่องมันกับคุณแชมป์ผมยังไม่ลืมนะ

"แล้วคุณแชมป์ละ"

"แคกกๆๆๆ" ฮ่าาาๆๆๆจู่ๆมันก็เกิดการสำลักข้าวขึ้นมาซะงั้น

"อะไร กูจะไปรู้หรอ" มันทำหน้าเลิ่กลั่กใส่ผมอีกแล้ว หึ ไม่ค่อยจะเนียนเลยบอกตรง

.

.

.

14:46

ตอนนี้พวกผมรับน้องกันเสร็จแล้ว หน้าผมตอนนี้หน้าเลอะไปดวยลิปสติกที่โดนรุ่นพี่วาดให้เป็นหน้าแมวกับมัดผมแกะสองข้าง พร้อมกับตัวที่เปียกโชกไปทั้งตัว โชกร้ายหน่อยที่ผมใส่เสื้อสีขาวเลยทำให้เสื้อเลอะลิปสติกไปด้วย

"ไอ้ฮาร์ท รีบลงไปเปลี่ยนชุดกันเถอะก่อนที่มึงจะได้ผัวเพิ่ม" เมื่อรุ่นพี่ให้แยกย้ายกันกลับพวกผมเลยจะไปเปลี่ยนชุดกันเพราะตอนนี้มันเปียกมากและหนาวด้วย

"มึงลงไปรอที่รถก่อน เดี๋ยวกูไปเอากุญแจรถกับโทรศัพท์ที่ฝากไว้กับรุ่นพี่แปป"

"เอามาให้กูด้วยนะไอ้กาย"

"เออ" ไอ้กายก็รีบไปต่อแถวรับของคืนจากรุ่นพี่ ส่วนผมก็รีบเดินไปที่ลานจอดรถหน้าตึกสาขาพร้อมกับตัวที่สั่นเหมือนหมาตกน้ำ พอมาถึงรถผมเห็นว่าข้างๆรถมีก๊อกน้ำอยู่เลยเปิดน้ำล้างหน้าแม่งเลย

"ไง" จังหวะที่ผมถูๆขัดๆหน้าอยู่พี่เสือป่าก็เดินมาทักผม เดี๋ยวนะมารอผมรึป่าววะคงไม่หรอกมั้ง

"ฮ...ฮะ" ผมตอบอย่างเก้ๆกังๆไป เพราะไม่คิดว่าจะเจอพี่เขาที่นี่

"........" พี่เขามองผมด้วยสายตานิ่งดุจนทำให้ผมขนลุก

"พ...พี่ มีอะไรรึป่าวฮะ"

"โฟมล้างหน้า" พี่เสือป่ายื่นโฟมล้างหน้ามาให้ผม เขารู้ได้ไงว่าต้องใช้โฟมล้างหน้าที่สาขาเขาก็คงรับน้องแบบนี้เหมือนกันมั้ง แต่การพูดการจาพอๆกับป๋าเลยไม่รู้ว่าใช่คำถามหรือความสงสัยกันแน่

"ฮะ" แล้วผมก็รับมาอย่างเต็มใจ เมื่อผมล้างหน้าเสร็จก็หันไปส่องกระจกรถว่าหน้าสะอาดดีรึยังปรากฏว่าสะอาดกิ๊งเลยครับผม

"ขอบคุณนะฮะพี่เสือป่า" แล้วผมก็ยิ้มพร้อมกับบอกขอบคุณพี่เสือป่าไปอย่างจริงใจ

"อ่าว พี่ป่าสาขาพี่อยู่แถวนี้หรอครับ" ไอ้กายทักพี่เสือป่าไปด้วยท่าทางสงสัย

"ป่าว มาหาเฉยๆ" พี่ป่าพูดกับกายแต่มองหน้าผมนี่คือ? ผมกับพี่เสือป่าสบตากันมันทำให้ใจผมเต้นแรงแปลกๆ แล้วหน้าป๋าก็ลอยมาในความคิดผมทำให้ผมหลุดจากพวังนั้นได้

"ฮาร์ท!!!" เสียงนี้ เดี๋ยวนะเสียงป๋านี่

"ชิบหาย พ่อมา" ไอ้กายหลุดพูดออกมาเพราะลืมตัวทำให้ผมกับพี่เสือป่าหันไปมองยังเจ้าของเสียง สีหน้าป๋าตอนนี้คือแบบพร้อมฆ่าจริงๆ

"อย่ายุ่งกับ เมียกู!!!"

 

 

 

 

 

 

แงๆ อยากให้ฮาร์ทมีหลัวสองคนจังเยยง่ะ อีกคนนึงก็พ่อทูนหัว

อีกคนนึงก็เนื้อคู่ / เพราะงี้แหละป๋าอยู่ไกลแถมยังทำร้ายน้องอีก ไม่​ยอมพูดขอโทษสักคำ

เดี๋ยวจะแต่งให้น้องทิ้งไปหาหลัวใหม่ซะเลย/ 1เม้น1ล้านกำลังใจน้าทุกคน ฝากเม้นให้กำลังใจ

กันหน่อยนะคะ

ความคิดเห็น