ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 ผมตกเป็นเมียเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 ผมตกเป็นเมียเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.6k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2559 19:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 ผมตกเป็นเมียเขา
แบบอักษร

ผมตกเป็นเมียเขา ตอนที่ 6

 

 

Writer

 

            สายฟ้าและวายุเดินออกมาจากร้านโดยที่ไม่ได้หันไปสนใจผู้หญิงกลุ่มนั้นเลยแม้แต่น้อย ทั้งสองต่างรู้สึกดีที่เห็นปฏิกิริยาของร่างบางตอนที่โดนแนะนำไปว่าเป็นแค่น้องชาย ถึงรู้ว่าร่างบางจะต้องรู้สึกไม่ดีแน่ๆแต่ก็อดที่จะแกล้งไม่ได้จริงๆ ทั้งสองมองหาน้ำสักพักก็เห็นว่ากำลังนั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนข้างๆร้านอาหาร จึงตัดสินใจไปเอารถก่อนแล้วค่อยมารับ

 

            ขณะที่อยู่บนรถ น้ำซึ่งนั่งอยู่ที่นั่งด้านหลังก็ไม่คิดจะเอ่ยปากพูดอะไรออกมาเลย ได้แต่นั่งมองข้างทางเรื่อยๆถึงแม้ว่าจะไม่มีอะไรน่ามองก็เถอะ การจราจรใจกลางเมืองหลวงที่ติดขัดเป็นปกติ ยิ่งสร้างความอึดอัดใจให้กับทั้งสามอย่างแปลกประหลาด

 

            ทำไมกันทั้งๆที่คิดว่าแค่อยากจะแกล้ง แม้น้ำจะรู้สึกเช่นไรก็ไม่คิดจะสนใจแท้ๆ แต่พอเอาเข้าจริงพอเห็นสีหน้าหม่นหมอง และขอบตาแดงช้ำที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าผ่านการร้องไห้มาของร่างบาง ทำให้ร่างสูงทั้งสองรู้สึกผิดขึ้นมาซะอย่างนั้น พวกเขาแกล้งน้องแรงเกินไปรึเปล่า

 

            อยากจะเอ่ยขอโทษ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไงเพราะตั้งแต่เล็กจนโตก็ไม่เคยพูดคำๆนี้กับใครเลยนอกจากพ่อกับแม่ อยากจะดึงเข้ามาปลอบแต่ทั้งสองก็เป็นคนยืนยันไปเองว่าตัวเล็กที่นั่งอยู่ด้านหลังเป็นเพียงน้องชายเท่านั้น พอมาถึงคอนโดร่างบางของน้ำก็ขึ้นห้องโดยไม่คิดจะรอสายฟ้ากับวายุเลย

 

            “เฮ้ออออออ น้ำนี่แกเป็นบ้าอะไรไป”  

 

            หลังจากเข้าห้องนอนของตนเองน้ำก็ได้แต่เอ่ยถามตัวเองซ้ำๆว่าเขาเป็นอะไรกันแน่ ทำไมคำพูดแค่นั้นทำให้ตัวเองต้องน้ำตาไหลออกมา ทั้งๆที่ตั้งแต่เด็กจนโตก็แทบจะไม่เคยร้องไห้เลยด้วยซ้ำ เขาเป็นเด็กกำพร้า เติบโตมาคนเดียวปากกัดตีนถีบช่วยเหลือตัวเองมาตั้งแต่จำความได้ เพิ่งจะมาสบายก็ตอนเจอกับคุณหญิงนี่แหละ

 

            ซ่า ซ่า ซ่า

 

            ร่างบางหยุดความคิดของตนเอง อาบน้ำเพื่อหวังว่าจะให้น้ำเย็นๆทำให้ใจของเขาสงบขึ้นมาบ้างและมันก็ได้ผลมากเลยทีเดียว น้ำเป็นคนที่ชอบอาบน้ำเย็นเพราะทำให้รู้สึกสดชื่นและตื่นตัวอยู่เสมอ หลังจากอาบน้ำ แต่งตัวเสร็จก็เข้านอนทันที และเข้าสู่ห้วงนิทราไปโดยไม่รู้เลยว่าสร้างความกระวนกระวายใจจนนอนไม่หลับให้กับใครบางคน

 

           

...............................................................

 

 

            ตอนนี้กายหนาของสายฟ้า กำลังนั่งจิบเบียร์ อยู่ในห้องของตนเองอยู่ด้วยเหตุผลที่ว่า นอนไม่หลับ ร่างหนานั่งอยู่ที่เดิมมาซักพักใหญ่ๆนั่งคิดทบทวนเรื่องที่เป็นสาเหตุให้ตนต้องมานั่งอยู่ตอนนี้ ทั้งๆที่ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วแท้ๆ

 

            เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมานั่งคิดมากกับเรื่องที่ค่อนข้างจะไร้สาระอย่างงี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาแทบจะไม่สนใจผู้หญิงหรือผู้ชายคนไหนเลย เขาเป็นลูกชายคนโตต้องสานต่อธุรกิจที่บิดาเป็นคนมอบไว้ให้อย่างดีที่สุด ตลอดทุกๆวันในหัวของเขามีแค่เรื่องาน จะมีออกไปปลดปล่อยบ้างตามภาษาผู้ชาย แต่ก็ไม่เคยคิดจริงจังหรือแคร์ใครเป็นพิเศษเลยสักครั้ง แต่ทำไมกันเด็กนี่ถึงทำให้เขาเป็ยอย่างนี้ไปได้

 

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            “ไอ้สายฟ้า นอนยัง”เสียงเรียกที่คุ้นหูของน้องชายผู้ซึ่งไม่เคยมีความเกรงใจเขาเลยดังขึ้น

 

            “มึงมีไร”

 

            “กูมีอะไรจะบอกวะ”

 

            “...”

 

            “เอ่อ เรื่องเด็กนั้น น้ำหนะ”

 

            “กูคิดว่า...กูชอบน้องวะ”แม้จะตกใจที่น้องชายพูดออกมาแบบนั้น แต่สายฟ้าเองก็ไม่ได้รู้สึกคัดค้านอะไรเพราะยังไงร่างบางก็จะต้องมาเป็นภรรยาของพวกเขาอยู่แล้ว แต่ใจมันก็พยายามสั่งให้สายฟ้าพูดคำๆนั้นไปเหมือนกัน แม้จะเพิ่งมาอยู่ด้วยกันจริงๆแค่ไม่กี่วัน แต่เขารู้สึกว่าเด็กคนนี้มีอะไรพิเศษ มันทำให้เขาอยากกลับมาบ้านไวๆ อยากเห็นหน้า อยากได้ยินเสียง

 

            “กูก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน”

 

            “จริงเหรอวะ ที่กูมาบอกมึงกูแค่ไม่อยากมีความรู้สึกแบบว่าแย่งเมียพี่ชาย” วายุพูดออกมาจากใจจริงๆ เขาชอบน้ำแต่เขากลัวมามันจะทำให้ผู้เป็นพี่ชายโกรธ

 

            “มึงลืมไปรึเปล่าวะ พ่อบอกว่าน้องจะต้องมาเป็นเมียเราสองคน”

 

            “ก็จำได้ แต่ไม่คิดว่าน้องมันจะยอม”

 

            “งั้นก็ทำให้ยอมดิวะ ไม่เห็นจะยาก”

 

            “แล้วมึงจะทำไง”

 

            วายุถามออกมาอย่างสงสัย

 

           

 

 

            “...................จีบ”

 

 

........................60%...............................

 

 

วันพุธ เวลา 06.00 น.

 

Part น้ำ

 

            เช้านี้ผมตื่นขึ้นมาอย่างปกติ ออกมาจากห้องตั้งใจจะเข้าครัวมาทำอาหารเช้าอย่างเช่นทุกๆวัน ก็หน้าที่นี่ครับถึงจะเคืองๆพี่สายฟ้ากับพี่พายุอยู่ก็เถอะ แต่พอมาเปิดตู้เย็นดู ว่างเปล่าทำให้ผมนึกได้ว่าของที่ซื้อมาเมื่อวานมันเกลื่อนกราดอยู่ที่หน้าคอนโดหมดแล้ว มื้อเช้าวันนี้จะทำไงละเนี่ย

 

            ติ้งต่อง ~ ~ ~

 

            ผมเดินไปเปิดประตูห้องก็ต้องแปลกใจกับพนักงานส่งอาหารของที่นี่

 

            “ไม่ได้สั่งนะครับ”

 

            “คุณสายฟ้าเป็นคนโทรสั่งครับ”พนักงานตอบกลับด้วยท่าทางเป็นมิตร

 

            “งั้นเอาเข้ามาเลยครับ”

 

            ผมตอบกลับ พนักงานก็เข็นอาหารทั้งหมดมาตั้งไว้บนโต๊ะอาหารและกลับไป พี่สายฟ้าสั่งมื้อเช้าแบบ Breakfast ครับ ก็มีไข่ดาว ไส้กรอก แฮม เบคอน และขนมปังทาแยม แต่ที่เป็นจุดสนใจก็คือหนึ่งในสามจานที่พี่สายฟ้าสั่งมาทำไมไข่ดาวต้องเป็นรูปหัวใจด้วย ขนมปังก็ด้วย แยมสตรอเบอร์รี่อีก พี่สายฟ้าชอบกินหรือไงกัน มุ้งมิ้งชะมัด

 

            ผมทำใจกล้าไปเคาะประตูเรียกพี่สายฟ้ากับพี่วายุมาทานมื้อเช้า วันนี้ทั้งคู่ดูจะเรียบร้อยเชื่อฟังผมผิดปกติ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ผมเดินตามหลังพี่ๆมานั่งทานมื้อเช้า แต่เดี๋ยวนะ

 

             เฮ้!!ทำไมพวกเค้าเว้นหัวโต๊ะให้ผมนั่งละ ทั้งที่จริงๆตรงนี้จะต้องเป็นที่นั่งของพี่สายฟ้าไม่ใช่เหรอ ผมก็เอาจานหัวใจมุ้งมิ้งนั่นตั้งไว้ให้พี่สายฟ้าตรงนี้ด้วย

 

            “เอ่อ พี่สายฟ้าครับ คือว่านี่ไม่ใช่จานของพี่หรอกเหรอ” ผมถามเค้าไปแบบงงๆ พี่สายฟ้าที่ท่าทางฮึดฮัดเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับมา

 

            “จานนั้นของเธอไง”

 

            “เฮ้ยแต่ว่า”ผมกำลังจะพูดแย้งแต่พี่สายฟ้าก็พูดขึ้นมาก่อน

 

            “นั่งลง แล้วกินๆไปเหอะน่า”

 

            ผมจึงจำยอมนั่งลงกินมื้อเช้าตรงหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ ไม่อยากให้พี่เค้าอารมณ์เสียครับ พี่วายุที่ดูเหมือนจะหมั่นไส้พี่สายฟ้าเรื่องอะไรก็ไม่รู้ในตอนแรกก็หันมาคุยกับผม

 

            “น้ำ อยู่บ้านเบื่อไหม”

 

            “เอ่อ....ก็นิดหน่อยครับ”

 

            “อยากไปไหนรึเปล่า”

 

            “ก็กะว่าวันนี้จะไปซื้อของเข้าครัว กับของใช้ส่วนตัวอีกนิดหน่อยครับ พี่วายุมีอะไรรึเปล่า”

 

            “ไปกับพี่มั้ย วันนี้พี่กะจะหยุดงานหนีเที่ยวพอดีเลย” คำพูดนั้นทำให้พี่สายฟ้าหันมามองหน้าพี่วายุอย่างแปลกใจ จนผมเกือบจะหลุดหัวเราะเลยครับ แต่ก็ต้องกลั้นเอาไว้

 

            “ฉันไปด้วยสิ”พี่สายฟ้าพูดขึ้นมาบ้าง เหหห!! ทำไมวันนี้คู่นี้ดูแปลกๆชอบกลแฮะ

 

            “ก็ได้ครับ”

 

            พวกเรานั่งกินมื้อเช้ากันไปเรื่อยๆ พี่วายุมักจะคอยนู้นนี่มาใส่จานผม พอพี่สายฟ้าเห็นก็ทำบ้าง มันเหมือนเป็นสงครามย่อมๆ จนสุดท้ายอาหารในจานผมก็เหลือ แต่ของพี่ๆนี่เกลี้ยงเลยครับ มาอยู่ในจานผมหมดนั้นแหละ

 

            พวกเราตัดสินใจกันว่าจะมาห้างช่วง 10 โมง เวลาที่เหลือก็เลยไม่มีอะไรทำนั่งดูทีวีกันไปเรื่อยๆ นี่พวกพี่ๆกะจะหนีงานกันจริงๆใช่ไหม ผมรู้สึกดีมากๆครับหัวใจมันพองโตแปลกๆ วันนี้พี่สายฟ้ากับพี่วายุดูอบอุ่น เอาใจผมมากๆทั้งที่เมื่อวานเพิ่งทำผมร้องให้ไปแท้ๆ

 

 

            พอถึงเวลาพวกเราก็ย้ายตัวเองกันมาอยู่ที่ศูนย์การค้าแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพ ตอนแรกกะว่าจะเดินไปมาร์เก็ตและซื้อของเลย แต่พี่ๆไม่ยอมดึงผมขึ้นไปแผนกเสื้อผ้าบอกว่าจะซื้อให้ผม พอไม่ยอมก็ทำท่าทางเหมือนจะโกรธ ก็เลยต้องโดนลากไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ วันนี้ทำไมพี่ทั้งสองคนน่ารักจัง และดื้อเงียบจังนะ

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/141047/1391969964-member.jpg

 

 

 

ครบ 100% แล้วจ้า ^_^

วันนี้มาอัพแบบเร็วกว่าปกตินิดหนึ่ง 

พี่วายุ กับพี่สายฟ้าตั้งใจจะจีบน้ำของเราแบบจริงๆจังๆแล้ว

ไม่สนุกก็ต้องขอโทษด้วยน้าา

เจอคำผิดช่วยบอกกันด้วยนะคะ

สนุกหรือไม่ยังไง เม้นติชมกันด้วยเน้ออ

แพรฝากติดตามนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ 

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/900168017.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/900168017.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/900168017.gif

 

** ตรวจคำผิดแล้วจ้าา 😀😀😀

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น