facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BAD BROTHER 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.9k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2563 09:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD BROTHER 3
แบบอักษร

BAD BROTHER 3

 

 

 

 

CONDO M

 

 

"ฮัดชิ่วว!"

"ฮัดชิ่วววว!" มือเอื้อมหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมา แต่ยังไม่ทันได้สัมผัสปลายจมูก "ฟืด! อะ..อะ..ฮัดชิ่ววว!"

"เป็นอะไรอีแชม?" แพรวที่นั่งดูซีรี่ย์อยู่หันมาเอ่ยถาม เมื่อเห็นเพื่อนอาการไม่ค่อยดี

"ไม่รู้ กูแพ้อะไรอีกวะเนี่ย.." ใบหน้าจิ้มลิ้มส่ายหน้า พลางขยี้จมูกตัวเองเบาๆ อยู่ๆอาการเขาก็เหมือนคนเป็นภูมิแพ้ซะงั้น

"นี่..มึงไม่ได้ไปทำอะไรใครไว้ใช่ไหม?" แพรวนั่งครุ่นคิดอยู่พัก คิ้วบางเลิกสูงหันไปเอ่ยถามแชมมี่อีกครั้ง

"ใคร? ทำอะไร? กูป๊าววววน๊าา" ดวงตาเลิ่กลั่ก มือยกขึ้นทาบอก แชมมี่เอ่ยออกไปอย่างมั่นใจ เขาจะไปทำอะไรให้ใครได้

ไม่มี๊!!!!!

 

 

 

CONDO KQ

 

 

"อื้อ!" เสียงครางเล็ดลอดในลำคอ เมื่อเธอนั้นไม่สามารถเอ่ยอะไรออกมาได้ มือที่ปัดป่ายบนใบหน้าจากคนร่างสูงทำให้เธอส่ายหน้าหนี สะโพกดิ้นยุกยิกบนขอบอ่างล้างหน้า

"อย่าดิ้น" น้ำเสียงเอ็ดดุเอ่ยขึ้น ถ้าเธอยังคงดิ้นอยู่แบบนี้ คราบแป้งที่เปรอะเปื้อนอยู่ คงไม่มีทางออกหมด

"เปียกหมดแล้ว" ใบหน้าหวานมุ่ย ปากยู่เล็กเอ่ยขึ้นอย่างเง้างอดเมื่อเขาเล่นล้างหน้าเธอจนไม่เหลืออะไรปกปิดเลย โหดร้ายที่สุด..

"เดี๋ยวเช็ดให้"

"แป้งหลุดออกหมดเลย..งื้อ!" สีหน้ามุ่ยยกมือขึ้นปิดใบหน้า ควีนในตอนนี้เธอแทบอยากแทรกพลิกแผ่นดินหนีเสียให้ได้

"เป็นอะไร?" ท่าทางงอแงทำเอาคิงถึงกับงุนงง

"เป็นแม่ชีแล้วเนี่ย เห็นไหม?" ใบหน้าเงยขึ้น ควีนหลับตาปี๋อย่างไม่กล้ามองหน้าสดของตัวเอง

"หึ.." คิงถึงกับสบถขำขึ้น ใบหน้าหวานตอนนี้ไม่มีอะไรปกปิดจริงๆ แต่ยังไง..เธอก็ยังน่ารักอยู่ดี

"ไม่ต้องมา.." เปลือกตาลืมขึ้นมองร่างสูงอย่างเอาเรื่อง แต่แล้วจากแววตาดุดันแปลงเปลี่ยนเป็นใสแป๋ว เมื่อเธอเห็นรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั่น "..ยิ้มแบบนี้ แสดงว่าหายงอนควีนแล้วใช่ป้ะ?"

"ถ้าไม่หายละ?"

"ควีนก็..จะเกาะติดคิงอยู่แบบนี้ ไม่ให้คิงไปไหนเลย คอยดู" ควีนเสมองไปมาอย่างครุ่นคิดก่อนเอ่ยขึ้น แขนเรียวเล็กตวัดกอดเอวสอบแนบแน่น เพื่อบอกให้เขาได้รู้ว่าเธอนั้นทำจริง!

"ดื้อ" คิงบิดจมูกเล็กอย่างมันเขี้ยว

"งื้อ! เจ็บนะ" ควีนชักสีหน้ามุ่ยอีกรอบ มืออีกข้างยกขึ้นลูบจมูกตัวเองเบาๆ ตอนนี้มันคงขึ้นสีแดงแล้ว

"หึ..อย่าโกหกอีก" คิงสบถเอ่ยขึ้น พลางจับปอยผมขึ้นทัดใบหูให้กับหญิงสาวอย่างเบามือ

"ไม่กล้าแล้วคร้าบบ" ควีนฉีกยิ้มกว้าง เธอกระชับกอดเอวสอบแน่น เวลานี้พาให้นึกถึงตอนก่อน ตอนเธอยังเด็ก กอดคิงอบอุ่นกว่าใคร..

ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!

"..." แต่ใครจะรู้ดีไปกว่าคิง อัตราการเต้นหัวใจของเขายิ่งกว่าไปเล่นกีฬาโลดโผนมาเสียอีก จังหวะเต้นหนักหน่วง จนความรู้สึกบางอย่างมันยิ่งชัดเจนมากขึ้น..

ครืด.. ครืด.. เสียงสั่นจากมือถือ

"เอ่อ.." ทำให้คิงหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเอง พลางล้วงหยิบมือถือออกจากกางเกง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นชื่อบุคคลที่โทรเข้ามา

"ใครเหรอ?" เมื่อเห็นสีหน้าชายหนุ่ม ควีนจึงอดเอ่ยถามไม่ได้

"เพื่อนน่ะ" คิงเอ่ยตอบกลับ ก่อนกดปิดเสียงยัดใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม

"ไม่รับสายเหรอ?"

"ไม่สำคัญอะไร" คิงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เพราะเวลานี้อะไรคงไม่สำคัญเท่ากับเธอตรงหน้า

"แต่.." ควีนยังคงไม่หายสงสัย เพราะปกติแล้วถ้าเป็นเพื่อนในกลุ่ม คิงมักจะรับสายเสมอ

พรึ่บ! "อ๊ะ!" แต่ความสงสัยก็กลับถูกกลืนหายไป เมื่อร่างลอยหวือออกจากอ่างล้างหน้าอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ดวงตากลมเลิ่กลั่ก ก่อนเอ่ยถามเขาออกไปอีกครั้ง

"..จะไปไหนอีก?"

"ไปกินเค้ก"

หมับ! "ปะ!" เมื่อได้รับคำตอบ รอยยิ้มฉีกกว้างแขนเรียวเล็กยกขึ้นโอบลำคอคนร่างสูงอย่างหลงลืมตัว พยักหน้ารับเหมือนเด็กถูกเอาใจ

"หึ.." คิงได้แต่สบถขำออกมา ควีนก็คงยังเป็นควีนเสมอ ควีนที่เป็นทุกอย่างสำหรับเขา..

 

 

 

เวลาต่อมา

HOME KQ (บ้านใหญ่)

 

ในช่วงยามค่ำคืน..

ครืน.. ครืน..

เสียงฟ้าลั่นครืน แสงสว่างวาบขึ้นทั่วท้องฟ้ากว้าง คล้ายดั่งพายุฝนกำลังจะโหมกระหน่ำ หญิงสาวยืนเหม่อมองด้านนอกริมระเบียง แม้ผ้าม่านจะปิดกั้นเอาไว้ ก็ไม่สามารถปกปิดแสงสว่างที่ผ่านพ้นเข้ามาได้

เปรี้ยง! เสียงฟ้าร้องคำรามลั่น

"เฮือก!.." ร่างบางสะดุ้งโหยง บรรยากาศรอบกายเย็นเยียบพาลมหายใจติดขัดแทบขาดอากาศหายใจ มือเล็กกำหมัดกุมเนินอกข้างซ้าย ดวงตาสั่นระริก เมื่อภาพเหตุการณ์ที่ผ่านมาเนิ่นนานฉุกเข้าในหัว

"ฮึก.." น้ำตาไหลรินออกมาในที่สุด ร่างบางสะอื้นจนตัวโยน ขาเรียวก้าวถอยหลังอย่างทรงตัวไม่อยู่ จิตใจที่แข็งแกร่งกลับอ่อนแอลงในพริบตา

"เนย.."

วินาทีนี้นอกจากเสียงฟ้าคำรามที่น่าหวาดกลัวนั่น ไม่มีเสียงใดเข้ามาในโสตประสาทเธอได้เลย..

หมับ..ก่อนสัมผัสอุ่นชื้นแตะเข้าที่ไหล่บาง

"เนย.." คิวเอ่ยเรียกชื่อภรรยาของตัวเองอีกครั้ง หลังจากเข้ามาภายในห้อง ใจคิดไว้ไม่มีผิดว่าเธอต้องอยู่ในอาการหวาดกลัว..

"พี่คิว.." เนยเมื่อได้สติ แขนเล็กสวมกอดชายหนุ่ม ใบหน้าที่แปดเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ซบอกแกร่งอย่างหาความอบอุ่น

"พี่เคยบอกแล้วใช่ไหม ไม่ให้ยืนอยู่คนเดียวเวลาแบบนี้" มือยกขึ้นลูบหัวทุยอย่างเรียกขวัญ แขนอีกข้างกระชับกอดภรรยาแน่น

"เนยขอโทษพี่คิว เนยขอโทษ..ฮึก"

"หนูลืมมันซะเนย.." คิวเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ มองท้องฟ้าที่สว่างวาบขึ้นด้วยความรู้สึกเจ็บหน่วง แต่มันก็เป็นเพียงอดีตที่เขาจะไม่มีวันจดจำ "..เราจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นกันอีก"

"อึก.." เนยยกลั้นสะอื้นพยักหน้ารับแต่ในใจนั้นยังคงนึกห่วงอีกคนที่เวลานี้มักจะหวาดกลัวเสมอ..

..นั่นก็คือลูกสาวของเธอ

 

 

 

CONDO KQ

 

เปรี้ยง!

"อึก.." มือยกขึ้นปิดหูทั้งสองข้าง ร่างกายเริ่มสั่นเทาขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างนึกหวาดกลัวเสียงที่เล็ดลอดเข้ามาภายในห้องนอน

เปรี้ยง!

"ฮึก..คิง.." ร่างเล็กสะดุ้งโหยงอย่างหวาดผวา น้ำเสียงสั่นเครือสะอื้นเรียกหาใครบางคน อย่างต้องการเขาจับใจ "..อึก คิงอยู่ไหน"

เสียงฟ้าร้องคำราม มันไม่น่าพิสมัยเลยสักนิด..

กลัว..กลัวจนใจเจ็บไปหมดแล้ว..

แกร็ก..ประตูห้องนอนถูกเปิด

"ฮึก.." ร่างเล็กยังคงนอนสะอื้นอยู่ใต้ผ่าห่ม มือปิดหูสองข้างอย่างแนบแน่นโดยไม่มีได้ยินเสียงรอบข้าง แค่ขยับกาย เธอยังไม่กล้าเลย

"ควีน" ร่างสูงเอ่ยเรียกร่างเล็ก นึกตำหนิตัวเองในใจที่เข้ามาหาเธอช้าไป ใครจะคิดเพียงแค่เขาเข้าไปอาบน้ำ ฝนฟ้าจะกระหน่ำตกหนักขนาดนี้

"คิง..คิงอยู่ไหน ฮือ.."

"ควีน.." คนที่ถูกเรียกไม่รอช้า ขายาวก้าวขึ้นเตียง เอื้อมมือสัมผัสกายผ่านผ้าห่มผืนหนา เพื่อให้เธอสัมผัสถึงว่าเขาอยู่ตรงนี้

พรึ่บ!

"คิง ฮึก.." ผ้าห่มถูกเปิดออก ควีนสะอื้นเอ่ยเรียกทั้งน้ำตา หัวใจดวงน้อยเริ่มชื้นขึ้น แขนเรียวยกสวมกอดเอวสอบแน่น

"ชู่ววว ไม่ร้องนะ พี่อยู่นี่..พี่อยู่นี่แล้ว" คิงกระชับกอดร่างเล็กที่นอนขดตัวอยู่ มือยกลูบหัวทุยเบาๆอย่างปลอบโยน เอ่ยสรรพนามที่เปลี่ยนไปอย่างรู้สถานการณ์

ในเวลานี้เขาคือ พี่ชายที่แสนดี..

"ควีนกลัว..ฮึก"

"ไม่กลัวนะควีน พี่อยู่ตรงนี้.." คิงขยับกายนอนตะแคงตัวเข้าหาร่างเล็ก มือจับหัวทุยซบอกแกร่ง พลางลูบไล้เบาๆให้เธอหายหวาดกลัว

"คิงอย่าไปไหนนะ อยู่กับควีนนะ..ฮึก" ดวงตาหลับพริ้มสะอื้นเบาๆ พึมพำพูดขึ้นเมื่อคนนอนละเมอ

"หลับซะนะ..พี่จะไม่ไปไหน" คิงเอ่ยขึ้น เขายังคงลูบหัวทุยอยู่อย่างนั้น ปลอบให้เธอหลับใหลปราศจากความหวาดกลัว ที่ดูแล้วค่ำคืนยังคงอีกยาวไกล..

"..." ไม่นานเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ ร่างเล็กมุดตัวอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูง ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาแห้งเหือดหายไป ความอบอุ่นที่ได้รับพาใจชื้น ไม่หวาดกลัวต่อเสียงฟ้าคำรามด้านนอกอีกต่อไป

"ฝันดีนะคะ คนดี.." คิงเอ่ยขึ้นท่ามกลางแสงสว่างที่ยังคงวาบขึ้นอยู่เป็นระยะ รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า ถึงในใจได้แต่หาคำตอบ แต่ช่วงเวลานี้ก็พาให้หัวใจของเขานั้นมีความสุขเช่นกัน

 

เช้าวันต่อมา

08.00 น.

 

"อื้อ.." เสียงงัวเงียเล็ดลอดขึ้น ร่างบางขยับเขยื้อนกาย รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่รู้ตัว เมื่อได้สัมผัสอบอุ่นในยามเช้า ก่อนเปลือกตาที่ปิดสนิทลืมขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตากลมเบิกกว้างทันที มือยกขึ้นปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน "..อุ๊บ!"

เมื่อใครบางคนนั้น..กำลังหลับใหลอยู่

"ฟู่ววว.." ควีนพ่นลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อเธอขยับกายออกมาจากใต้ผ้าห่มได้สำเร็จ แต่อยู่ๆใบหน้าสวยกับเห่อร้อนปรายตามองคนบนเตียง ก่อนจะยันตัวลุกลงจากเตียง

"ควีน"

กึก! ฝีเท้าชะงัก ร่างกายค้างเติ่งเหมือนล่องลอยอยู่ในอากาศ เมื่อเธอก้าวได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงของคนบนเตียงก็เอ่ยขึ้น

"จะไปไหน?"

"เอ่อ..ควีนมีเรียนสิบโมง..จะไปอาบน้ำน่ะ" คนตัวเล็กครุ่นคิดเล็กนอน เอ่ยขึ้นอย่างติดขัด ก่อนจบลงด้วยรอยยิ้มฉีกกว้างเพื่อกลบความประหม่าของเธอ

"อืม" คนบนเตียงยกยิ้มขึ้นพยักหน้ารับ

จนตัวคนเล็กก้าวเดินต่อ แต่เธอยังก้าวได้เพียงไม่กี่ก้าว ฝีเท้าหยุดชะงักลงหันตัวมองคนบนเตียง "คิง.."

"..." คิงมองหญิงสาวอยู่อย่างไม่วางตา ใบหน้าหล่อยังคงยกยิ้มขึ้น เขาไม่ได้เอ่ยอะไร ได้แต่นั่งรอฟังคำพูดจากเธอ

"เมื่อคืน..ขอบคุณนะ"

ควีนรีบสาวเท้าเข้าห้องน้ำเมื่อเอ่ยจบ แผ่นหลังแนบชิดติดบานประตู มือเล็กยกขึ้นทาบหน้าอกข้างซ้าย ได้แต่พลางคิดในใจ

ว่าทำไมนะ.. หัวใจเธอถึงเต้นแรงแบบนี้ :)

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว