facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Blood 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 503

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2563 19:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Blood 16
แบบอักษร

วันถัดมา

 

แกร๊ก~~ แกร๊ก~~ พรึบ!!

 

เสียงดังกุกกังที่ดังเพียงแผ่วเบา แต่มันก็ทำให้แวมไพร์หูดีอย่างเอวารู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เอวาเด้งตัวขึ้นก่อนจะมองไปรอบไปห้อง ตอนนี้เป็นเวลาเช้าแล้ว และภายในบ้านก็มีเพียงตนและสามีอย่างเจคอปที่ยังคงนอนหลับอยู่

 

เอวาไม่รอช้ารีบลุกจากเตียงด้วยความเร็วของแวมไพร์ เขาจัดการใส่เสื้อผ้าและตรงไปรีบตรงไปเปิดประตูทันที

 

แกร๊ก!!!

 

“ว๊าย!!! นี่นายเป็นใครก็เนี่ย!!!”

 

“คุณนั่นแหละเป็นใคร”

 

ทันทีที่เอวาเปิดประตูออก เขาก็เจอกับผู้หญิงคนนึง ที่อายุน่าจะอยู่ช่วงวัยกลางคน แต่หน้าตาสะสวย ทั้งกลิ่นน้ำหอมและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อมันผสมกันจนเอวาแทบไม่ได้กลิ่นเลือดเลย อีกทั้งทั้งสองกลิ่นมันผสมกันจนเอวารู้สึกเวียนหัวโดยเฉพาะกลิ่นน้ำหอม

 

“อื๊อ~~ เอวา” ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดอะไรกันมากนัก เสียงของเจคอปก็ดังขึ้นจนทั้งสองต้องหันไปมอง

 

“เจ!!!” ผู้หญิงหนึ่งเดียวในห้องรีบตรงเข้าไปเรียกเจคอปที่กำลังลุกขึ้นนั่ง เอวาก็เดินตามเข้าไปเพราะยังไม่ไว้ใจหญิงตรงหน้า

 

“คุณแม่? มาได้ไงครับ?” เจคอปที่ตื่นเต็มตาแล้วมองผผุ้มาใหม่ก่อนจะเอ่ยถามอย่างสงสัย

 

“เจ ลุกขึ้นแต่งตัวเดี๋ยวนี้เรามีเรื่องต้องคุยกัน!!!” แม่ของเจคอปว่า

 

“ครับ” เจคอปพยักหน้ารับน้อยๆ จากนั้นแม่ของเจคอปก็เดินออกไปจากห้อง

 

“นั่นแม่พี่เจหรอ” เอวาเดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เจคอปก่อนจะเอ่ยถาม

 

“ใช่ แต่แม่ได้ได้มาบ้านพี่เป็นปีได้แล้วนะ แต่ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ถึงมา” เจคอปว่า

 

“ท่านคงคิดถึง”

 

“มันยากพอๆ กับการที่ให้พ่อกับแม่ของพี่กลับมาคืนดีกันเลยแหละ” เจคอปว่า

 

“ทำไมล่ะครับ” เอวาเอ่ยถามอย่างสงสัย

 

“เอาเป็นว่าไว้พี่จะเล่าให้ฟัง ส่วนตินนี้พี่ว่าเราไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดกันเถอะ” เจคอปว่า เอวาเมื่อเห็นว่าเจคอปยังไม่อยากเล่าอะไรตอนนี้เลยไม่ได้ถามอะไรต่อ และลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว

 

พอทั้งสองอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็พากันออกมาจากห้อง และตรงไปยังห้องนั่งเล่น ซึ่งภายในห้องมีแม่ของเจคอปนั่งรออยู่ เจคอเลยพาเอวาไปนั่งที่โซฟาใกล้ๆ

 

“สวัสดีครับ” เอวาเอ่ยทักทายแม่ของเจคอป โดยเจ้าตัวใช้วิธีการทักทายแบบวิธีของคนเชื้อชาติของแม่ตนนั่นก็คือการไหว้แบบไทย

 

“คนไทยหรอ” การไหว้ที่เป็นเหมือนเอกลักษณ์ของไทยทำให้แม่ของเจคอปอดที่จะเอ่ยถามไม่ได้

 

“ลูกครึ่งไทยครับ”

 

“เจไม่คิดจะพูดอะไรหรืออธิบายอะไรหน่อยหรอ” แม่เจคอปพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหีนมาพูดกับลูกชายตน

 

“ผมว่าผมต้องถามแม่มากกว่า ว่าทำไมถึงได้มาหาผมได้” เจคอปว่า

 

“แม่มาหาลูกมันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่”

 

“แต่คงไม่ใช่กับบ้านที่แม่ไม่อยากจะเข้ามาเหยียบเพราะมันเป็นเงินของพ่อนี่ครับ” เจคอปว่า ทางเอวาก็เลือกจะเงียบเพื่อดูคนทั้งสอง

 

“เจคอป!!”

 

“ผมว่าแม่พูดธุระของแม่มาดีกว่าครับ”

 

“ฉันเป็นแม่แกนะ ฉันก็ต้องห่วงลูกแบบแกบ้าง ที่ฉันมาฉันก็แค่อยากจะรู้ว่าแกอยู่ยังไง เป็นยังไงบ้าง” แม่ขอเจคอปว่า

 

“เฮ้อ~~ เอาเป็นว่าผมเชื่อแม่แล้วกัน แล้วแม่เข้ามาในบ้านได้ยังไง แล้วทำไมไม่โทรมาบอก”

 

“โทรแล้วแต่เจปิดเครื่อง ว่าแต่เจเถอะนี่ใครทำไมถึงมานอนอยู่กับเจที่นี่”

 

“นี่เอวา แฟนผมเอง”

 

“อะไรนะ!!! นี่มันผู้ชาย เลิกซะ!!”

 

“เรื่องนี้เป็นการตัดสินใจของผม แม่ไม่มีสิทธิ์มาสั่งผม”

 

“แกจะเป็นแบบพ่อแกหรือไง!! ฉันไม่ยอมหรอกนะ แค่พ่อแกฉันก็จะอ้วกแล้ว นี่แกจะเป็นตามพ่อแกไปอีกคนหรือไง เลิกซะ ฉันสั่ง!!!” แม่ขอเจคอปตวาดกลับย่างไม่พอใจ

 

“ไม่ว่าแม่จะพูดยังไง ผมก็จะไม่เลิกกับเอวา แม่ไม่มีสิทธิ์ในตัวผม พ่อต่างหากที่มีสิทธิ์”

 

“เจคอป!!! ฉันไม่น่าให้แกอยู่กับพ่ออกเลยถ้าฉันรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ ฉัน…”

 

“ถึงตอนนั้นแม่จะไม่ยิมแม่ก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวผม เพราะแม่เป็นคนที่ทิ้งพ่อไป แม่เป็นคนที่โยนผมไว้กับพ่อเองแม่จำไม่ได้หรอ”

 

เจคอปมองไปที่แม่ของตน แม่ที่ทิ้งเขาไปตั้งแต่เขาห้าขวบ แม่ที่ต่อให้เขาจะยืนร้องไห้ก็ไม่หันกลับมามอง แม่เลือกเดินจากพ่อไปในตอนที่พ่อของเขากำลังประสบปัญหา ในตอนที่พ่อของเขาทำอะไรเองไม่ได้

 

“แกไม่มีสิทธิ์มาว่าฉันแบบนี้นะ นี่ฉันเป็นแม่แกนะเจ!!”

 

“แม่ที่ทิ้งผมไปในตอนที่ครอบครัวกำลังลำบากน่ะหรอครับ”

 

“พี่เจครับ” เอวาเรียกเจคอปพร้อมกับยื่นมือไปลูบแขนของเจคอปเพื่อให้เจคอปลดอาการสั่นจากอารมณ์ที่หลากหลายของเจคอปลง

 

“แก….”

 

“ผมว่าแม่พูดธุระของแม่มาเถอะ แม่จะเอาเงินใช่มั้ย รอบนี้ผมให้แม่ได้แค่ล้านเดียวนะผมไม่สามารถหาเงินทีนึงเกือบสิบล้านให้อม่ได้หรอกนะ” เจคอปว่า

 

ทุกครั้งที่แม่ตนมาหาจะมีเพียงเรื่องเดียวที่ทำให้แม่ของเขามาหาได้นั่นก็คือเรื่องเงิน แม่ของเขามักจะมาขอทีละเป็นล้านเพื่อเอาไปใช้จ่ายหากรอบไหนเธอใช้วงเงินเกินกำหนดที่สามีใหม่ของเธอกำหนดไว้เธอจะไม่ขอสามีเธอเพิ่มแต่เธอจะมาขอลูกชายของเธอแทน เพราะตั้งแต่แต่งงานใหม่เธอก็ออกจากการเป็นหมอ และเธอก็ไม่ได้ทำอาชีพนี้อีก เพราะเธออยู่บ้านเลี้ยงลูกคนใหม่ของเธอ

 

“พ่อแกกับแม่เลี้ยง..เอ๊ะไม่สิหรือพ่อเลี้ยงนะ เรียกยังไงล่ะ ดันเป็นผู้ชายทั้งคู่นี่นะ”

 

“แม่จะพูดอะไรก็พูดเถอะ แต่อย่าแดกดันพ่อกับน้าลิค”

 

“เหอะ!! พ่อแกก็มีเงินนี่ แกก็ไปขอพ่อแกมาสิ”

 

“ผมว่าผมเคยพูดเรื่องนี้ไปแล้วนะครับแม่ เอาเป็นว่าผมจะโอนเงินให้แม่ล้านนึง และครั้งนี้ผมหวังว่าจะเป็นครั้งสุดท้าย เพราะสามีแม่ให้เงินแม่ใช้ต่อเดือนก็ไม่ใช่น้อยๆ นะครับ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่พอบ่อยๆ แล้วก็ช่วยคืนกุญแจบ้านผมด้วยครับ ขนาดพ่อที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ท่ายังไม่เก็บมันเอาไว้เลย” เจคอปว่าและแบมือขอกุญแจสำรองบ้านตนคืน

 

“หึ!! แกมันเหมือนพ่อแกไม่มีผิด พ่อแกเองก็นอกใจฉันไปหาอีผู้ชายหน้าด้านคนนั้นเหมืินกันนั่นแหละ!! ทำมาเป็นพูดว่ารักกันก่อนที่จะมาเจอฉัน ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้วมาแต่งงานกับฉันทำไม!! ที่มันเจ้ามาก็หวังจะได้เกาะคนรวยๆ น่ะสิ นายเองก็เหมือนกันใช่มั้ย จะมาเกาะลูกชายฉันใช่มั้ย!!”

 

“แม่ครับ!!!”

 

“ถ้าคุณเห็นว่าเป็นแบบนั้นคงต้องขอแสดงความเสียใจด้วยที่มันไม่ได้เป็นแบบนั้น ทำว่าความคิดแบบนั้นมันสำหรับคนที่หิวเงิน แน่นอนว่ามันไม่ใช่ผม”

 

เอวาพูดขึ้นและมองที่แท่ของเจคอปด้วยใบหน้าาเรียบนิ่งไม่แสดงถึงอารมณ์หรือความรู้สึกอะไร ต่างกับในใจเขาไม่อยากจะให้เจคอปรู้สึกเจ็บปวดไปมากกว่านี้ เอาตรงๆ เขาอยากจะไล่แม่ของเจคอปออกไปด้วยซ้ำ แต่เขารู้ดีว่าต่อให้เจคอปจะพูดแบบนั้นกับแม่ตน แต่เขาก็ยังรักแม่ผู้ให้กำเนิดคนนี้อยู่ เอวาเลยยังพอให้เกียรติแม่ของเจคอปอยู่

 

“นี่!!!”

 

“ผมว่าแม่กลับไปเถอะครับ เดี๋ยวผมจะโอนเงินให้ แล้วก็กุญแจบ้านผมขอคืนด้วยครับ”

 

“ฉันไม่เอาเงินของแกหรอก!! กุญแจบ้านนี่ก็ด้วยฉันไม่ได้อยากได้มันนักหรอกเอาคืนไป!!! ส่วนเรื่องของแกกับผู้ชายคนนี้ แกอยากจะคบอยากจะเลิก อยากจะอะไรก็เรื่องของแกเลย!! ฉันจะไม่ยุ่งไม่อะไรกับแก!!” แม่เจคอปว่าพร้อมกับโยนกุญแจบ้านคืนเจคอปไป จากนั้นเธอก็รีบเดินออกไปจากบ้านทันที

 

ทางเจคอปทันทีที่แม่ของตนเดินออกไป เขาก็ทิ้งตัวลงนั่งอย่างคนหมดแรงและสบหน้าลงกับฝ่ามือของตัวเอง เอวาเห็นแบบนั้นเลยทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ และยื่นมือไปจับไหล่หนาของเจคอป

 

ทันทีที่ฝ่ามือบางสัมผัสกับไหล่หนา แรงสั่นของเจคอปก็มีมากขึ้น ผมกับเสียงสะอื้นที่ดังออกมา เอวาที่ปลอบใครไม่ต่อยเป็นเลยได้แต่นั่งอยู่ข้างๆ และลูบไหล่ของเจคอปอยากคอยให้กำลังใจ สัมผัสเพียงแผ่วเบาแต่มันอบอุ่นไปทั้งหัวใจทำให้เจคอปห้ามน้ำตาของตัวเองเอาไว้ไม่ได้จึ้งร้องไห้ออกมา

 

 

 

 

 

 

ยังไม่ได้แก้คำผิดจ้า~~~

 

หายไปนานเลยยยย ขอโทษด้วยนะคะ ยอมรับแบบตรงๆ เลยจ้าหัวมันตันมากแม่~~ ฮือ~~ ตันแบบไม่มีอะไรมาเปิดสมองเลยจ้า 

 

ขอโทษนะคะที่ต้องบอกว่าเรื่องนี้อาจจะนานๆ มาทีนะคะ เพราะแต่งสดมากกก ด้นเรื่อง จะพยายามไปแต่งเก็บๆ ไว้เพื่อไม่ให้เรื่องมันแปลกๆ นัก ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามและรอนะคะ

 

 

 

ความคิดเห็น