ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 ผมตกเป็นเมียเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ผมตกเป็นเมียเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.1k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2559 09:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ผมตกเป็นเมียเขา
แบบอักษร

ผมตกเป็นเมียเขา ตอนที่ 5

 

 

            “ผู้ชายคนเมื่อกี้ มันเป็นใคร!!!

 

            “หึร่าน!!!

 

            “เฮ้ย พะ พี่สายฟ้า พี่ วายุ”

 

            ผมร้องออกมาด้วยความตกใจทำไมพี่ๆถึงมาอยู่ตรงนี้ สายตาที่ทั้งสองคนมองผมมันแสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจ ทำไมถึงเป็นแบบนี้กัน ผมยังไม่ทันได้ตั้งสติแรงกระชากอย่างแรงที่แขนทำให้ผมต้องร้องออกมา

 

            “โอ้ยย ปล่อยเถอะครับพี่วายุ”

 

            “ค่อยไปคุยกันบนห้อง”

 

            พี่สายฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม่แม้แต่หันมามองหน้าผมด้วยซ้ำ แรงกระชากจากพี่วายุทำให้ผมต้องเดินตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

            พอมาถึงห้องพี่วายุก็ผลักผมลงบนโซฟาอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บบริเวณไหล่แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจเลยว่าผมจะเป็นอะไร

 

            “มันเป็นใคร”

 

            “ฉันถามว่ามันเป็นใครไม่ได้ยินหรือไงหะ!!!!!” พี่วายุตะคอกจนผมสะดุ้ง

 

             “พะ เพื่อนครับ"

 

            “ฮึ เพื่อนประเภทไหนกันละ ถึงได้ล่ำลากันอย่างนั้น”

           

            พี่สายฟ้าปลายตามองผมแล้วพูด ผมเงียบตอบเขาไม่ได้จริงๆ พวกพี่ๆคงเห็นตอนที่พี่บาสหอมแก้มผมสินะถึงได้มีปฏิกิริยาแบบนี้

 

            “มาอยู่ที่นี่ไม่ถึงอาทิตย์ก็ร่านออกไปหาผู้ชายแล้ว อยากได้ผัวมากละสิ ฉันช่วยก็ได้นะ” พี่วายุพูดพลางปลดกระดุมเสื้อของตัวเองจนหมด

 

            “พะ พี่ จะ ทำอะไร”ผมถามออกไปด้วยเสียงสั่นๆ มันคงจะไม่ใช่แบบที่ผมคิดใช่ไหม

 

            “ออกไปนะ”ผอมพยายามถอยหลังเพื่อที่จะหนีแต่ยังไงซะผมก็อยู่บนโซฟา พื้นที่แค่นี้จะหนียังไงได้เล่า

 

            “อย่าเข้ามะ อื้ออออ”จู่ๆพี่วายุเข้ามาประกบปากผมแบบไม่ทันตั้งตัว ผมปิดปากแน่นไม่ยอมให้พี่วายุรุกรานผมไปมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนไม่เป็นผลเลยเมื่อตอนนี้พี่สายฟ้ากำลังกอบกุมลูกชายของผม เขาพยามยามลูบไล้ไปมาผ่านเนื้อผ้าจนผมเผลอเผยอปากครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้

 

            “อื้มมมมม”พี่วายุใช้จังหวะที่ผมเผยอปากสอดสิ้นเข้ามาต้อนลิ้นของผม มันทั้งรุนแรงและดุดันไม่มีความปราณีเลยแม้แต่น้อย

 

            จากอาการต่อต้านของผมในตอนแรกมันเหมือนจะหายไปหมด ผมเหมือนคนที่ไม่มีแรงแม้แต่จะขยับ ลิ้นร้อนยังไล่ต้อนดูดดุนลิ้นของผมอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ฝ่ามือที่ลูบไล้น้องชายของผมผ่านเนื้อผ้าในตอนแรก ได้ปลดเปลื้องกางเกงของผมไปตอนไหนไม่รู้ เหลือไว้แค่เพียงกางเกงในตัวจิ๋วกับเสื้อยืดเท่านั้น

 

            “อื้ออ อะ อื้อออ”ผมเริ่มที่จะหายใจไม่ออกจนต้องใช้แรงเฮือกสุดท้ายเพื่อที่จะผลักคนตรงหน้าออกไป เหมือนว่าพี่วายุจะรู้ว่าผมเริ่มจะไม่ไหวเลยผละออก แต่ก็ยังไม่วายเล็มเลียกลีบปากผมจนหนำใจผมใช้จังหวะนี้เพื่อที่จะกอบโกยอากาศเข้าปอดให้ได้มาที่สุด

 

            “อยากเป็นเมียฉัน หึ แค่จูบยังไม่เป็นเลย”พี่วายุพูดขึ้นพร้อมสายตาที่เหยียดหยามเต็มที

 

             “อื้ออ ใครอยากเป็นเมียคุณกันเล่า”

 

            “หึ ปากดีนักนะเด็กน้อย อุ้บบบ”ยังไม่ทันที่จะได้กอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างเต็มที่พี่สายฟ้าก็ประกบปิดปากผมอีกครั้ง รุนแรง ป่าเถื่อน นี่คือสิ่งที่ผมสัมผัสรู้สึกได้จากสัมผัสในครั้งนี้ เข้ากัดปากผมจนได้เลือด รสชาติเค็มปร่าภายในปากผมถูกพี่สายฟ้าดูดกลืนไปจนหมด โดยไม่มีความปราณีใดๆทั้งสิ้น

 

          ผมหายใจหอบถี่เมื่อพี่สายฟ้าผละออกไป

 

            “ฉันจะให้โอกาสเธอพูดนะเด็กน้อย มันเป็นใคร”น้ำเสียงของพี่สายฟ้าเบาลงมามาก มันบอกให้รู้ว่าตอนนี้อารมณ์ของเขาเย็นลงแล้ว

 

            “ขะ เขาเป็นเพื่อนผมจริงๆนะครับ”

 

            “แล้วทำไมถึงต้องหอมแก้มกันด้วย”พี่วายุเอ่ยถามออกมาบ้าง น้ำเสียงของเขาทำให้ผมรู้ว่ากำลังสะกดกลั้นอารมณ์อย่างเต็มที่

 

            “ผมไม่รู้”ผมตอบไปตามความจริง ผมไม่รู้ว่าทำไมพี่บาสถึงหอมแก้มผมอย่างนั้น

 

            “และผมก็ไม่ได้ไปมีชู้ด้วย พี่บาสเขามีภรรยา มีลูกแล้วเชื่อผมนะครับ”ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมต้องอธิบายให้พี่ๆรู้ด้วย ผมรู้แค่ว่าไม่อยากให้พี่สายฟ้ากับพี่วายุโกรธผม สายตาที่พี่ๆมองผมเมื่อตอนอยู่หน้าคอนโด มันน่ากลัวเกินไป มันทำให้ผมใจกระตุก รู้สึกผิดและเสียใจอย่างไม่มีเหตุผล

 

            “อืมม พวกฉันจะเชื่อเธอสักครั้ง หวังว่าเธอคงจะไม่โกหก”

 

            “คะ ครับ”น้ำเสียงนี้มันน่ากลัวจริงๆ           

 

            “อยากยั่วพวกฉันหรือไงกัน” พี่วายุพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สะกดกลั้นอารมณ์ ผมไปทำอะไรให้เขาโกรธอีกละ

 

            “ครับ?”

 

            “แก้ผ้าอยู่แบบนี้อยากจะเป็นเมียพวกฉันตั้งแต่วันนี้เลยใช่ไหม” ผมก้มหน้ามองมายังจุดที่พี่ๆทั้งสองมองอยู่ เฮ้ยยย กางเกงผม ลืมไปได้ไงกัน

 

            ผมรีบหยิบหมอบที่ตั้งอยู่ข้างๆมาปิดลูกชายอย่างไว หน้าร้อนเห่อจนผมสัมผัสได้ ให้เดาว่าตอนนี้หน้าผมคงจะแดงมากแน่ๆ

 

            “รีบแต่งตัวให้เรียบร้อยซะ เดี๋ยวจะพาไปทานข้าวเย็นนอกบ้าน” จู่ๆพี่สายฟ้าก็พูดมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย มันทำให้ผมงงนะ เมื่อกี้ยังโกรธจนจะเป็นจะตาย ทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนอารมณ์ไวนักละ

 

            “คำสั่งคุณแม่นะ” พี่วายุพูดอธิบายให้ผมกระจ่าง มิหน้าละถึงได้รีบกลับห้องขนาดนี้ เพราะเป็นคำสั่งของคุณแม่นี่เอง

 

            “ครับ”ผมตอบรับจบพวกพี่ๆก็แยกย้ายกันไปยังห้องนอน ทำให้ผมโล่งใจรีบหยิบกางเกงที่ตกอยู่ที่พื้นขึ้นมาสวมทันที ผมเดินกลับเข้าห้องของตัวเองล้างหน้าล้างตาเสร็จก็ออกมานั่งเล่นตรงข้างสระว่ายน้ำ สักพักพี่วายุก็เดินมาตามไปทานข้าวข้างนอก

 

                                                ..........................................................

 

            “ทำไมไม่บอกกันก่อนละครับว่าจะพามาที่แบบนี้” ผมถามอย่างตกใจ หันมองสภาพของร้านอาหารที่ทั้งสองพามา ไม่ใช่หรอกมันไม่ใช่ร้านอาหาร มันยิ่งกว่าภัตตาคารอีกต่างหาก

 

          “หึ ทำไมละ”

 

            “ก็พี่ดูผมแต่งตัวสิ ไปร้านอื่นเถอะครับ”

 

            “ไม่ละ ฉันจะกินร้านนี้”พี่วายุพูดพลางกระตุกยิ้ม จนผมต้องหน้าเหวอ นี่พวกเขาตั้งใจแกล้งผมหรือเปล่าผมกำลังจะเถียงแต่พอหันไปเห็นสายตาของพี่สายฟ้าก็ต้องหุบปากลงทันที

 

            “ก็ได้ครับ” ผมได้แต่เดินคอตกตามพวกพี่ๆไปยังห้องที่เตรียมไว้ร้านนี้เป็นอาหารไทยครับ ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น ดูชิวๆสบายตาแต่ก็หรูหรามากเหมือนกันครับ ผมปล่อยให้พวกพี่ๆสั่งอาหารกัน เพราะเท่าที่ทั้งคู่สั่งก็น่าจะเต็มโต๊ะแล้วแหละครับ

 

          ตลอดเวลาที่ทานอาหารกันผมก็ไม่ได้คุยอะไรกับพวกเขาหรอก มีแต่พี่ทั้งสองที่คุยกันเรื่องงานจนผมแทบจะหลับเลยทีเดียว

   

             พอทานข้าวเสร็จ กำลังจะออกจากร้านที่ดันเจอผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเข้ามาทักทายพี่สายฟ้ากับพี่วายุก่อน

 

            “สายฟ้าคะ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ ออมคิดถึงคุณจังเลย”

 

            “วายุคะ ไม่ไปหาอิงบ้างเลย อิงเหงานะ”

 

            หญิงสาวสองคนในกลุ่มนั้นเข้ามาออเซาะกอดแขนพี่ๆทั้งสองแบบที่ไม่สนใจสายตาคนอื่นเลยสัก อะไรกันผู้หญิงสมัยนี้เข้าหาผู้ชายกันขนาดนี้เลยเหรอ น่ากลัวจริงๆ

         

          “ฉันไม่ว่าง/ฉันไม่ว่าง”พี่ๆทั้งสองพูดออกมาพร้อมกัน ทำให้สองสาวหน้าเสียนิดหน่อยแต่ก็ปรับให้เป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว

 

            “สายฟ้ากับวายุมาทานข้าวกัน 2 คนเหรอคะ” ผู้หญิงที่ชื่ออิงถามออกมาโดยไม่หันมามองผมเลย นี่หล่อนไม่เห็นผมงั้นเหรอ ผมยืนหล่อ? อยู่ตรงนี้สักพักแล้วนะ

 

            “เปล่าฉันมากับน้องชายนะ”พี่สายฟ้าพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ทำไมได้ยินแล้วผมถึงเจ็บจี๊ดอย่างงี้ ผมเป็นโรคหัวใจรึไงกันนะ

 

            “ว๊าย พวกคุณมีน้องชายด้วยเหรอคะ หน้าตาน่ารักจังเลย”

 

            “พี่สายฟ้า พี่วายุผมขอตัวก่อนนะครับ”ผมเป็นอะไรไป ทำไมรู้สึกตาร้อนผ่าวขนาดนี้ รีบวิ่งออกมาจากร้าน มานั่งที่เก้าอี้ม้าหินอ่อนข้างน้ำตกจำลองข้างๆร้านรอพวกเขา มันคงจะดีกว่าที่ผมจะได้ยินที่พี่ๆคุยกับผู้หญิงพวกนั้น เอ๊ะอะไรแฉะๆที่หน้าผมร้องไห้งั้นเหรอ ไม่ใช่หรอก ขนตาคงจะเข้าตาทำให้น้ำตาไกลต่างหาก

 

ฝ่ายสายฟ้า วายุ

 

          “อ้าว น้องของคุณเป็นอะไรคะนั้นวิ่งออกไปทำไม”

 

            “เขาไม่เป็นไรหรอก อ้อจริงๆแล้วเขาไม่ใช่น้องชายแท้ๆของฉันหรอก”สายฟ้า

 

            “อ่า ถ้างั้นก็เป็นแค่ญาติกันสินะคะ”

 

 

            “เปล่า ก็แค่.........ว่าที่เมีย”วายุ

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/141047/1391969964-member.jpg

 

 

 

 

มาแล้วค่าาาา  ยังมีคนอ่านใช่ไหม555

แพรเห็นชื่อนักอ่านคนหนึ่งว่าแพรด้วย แสดงความคิดเห็นบ่อยมาก

ขอบคุณมากน้าค้าาาา♥♥

มีคำผิดตรงไหนบอกกันได้ค่ะ

เม้น ติ ชมให้กำลังใจกันได้นะ

ฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอก อ้อมใจด้วยนะคะ

 ***ตรวจคำผิดให้แล้วนะคะ***

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/64_38.pnghttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/64_38.pnghttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/64_38.png

 

 

 

ความคิดเห็น