ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอน 35 (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2563 11:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน 35 (2)
แบบอักษร

งานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดของรุจิราจบลงอย่างเรียบร้อยสวยงาม June&Jared ได้รับเสียงชื่นชมตามมาอีกมากมาย รุ่งเช้าวันต่อมาทีมงานก็เดินทางกลับกรุงเทพฯ สัปดาห์ต่อมาบริษัทได้ลูกค้าใหม่เพิ่มขึ้นอีกหลายราย 

วันนี้ไม่ต่างจากวันทำงานทั่วไป… 

ยุ่งยากหน่อยที่สายฝนโปรยปรายลงมาตั้งแต่เช้า จนกระทั่งบ่ายแล้วก็ยังหลั่งรินลงมาอย่างต่อเนื่อง 

เป็นวันที่ชวนให้มนุษย์เงินเดือนหงุดหงิดเสียเหลือเกิน 

แต่สำหรับเธอไม่เป็นอย่างนั้น 

ม่านไหมตบแต่งใบหน้าอย่างประณีตกว่าทุกวัน หยิบเอาเดรสตัวโปรดขึ้นมาสวมใส่ เมื่อหมดเวลาทำงานก็รีบเก็บข้าวออกจากออฟฟิศ ไม่รู้สึกหงุดหงิดสักนิดที่ต้องติดอยู่ในการจราจรอันแออัดบนท้องถนน 

กว่าแท็กซี่จะพาเธอไปถึงที่หมายเวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงสองทุ่มแล้ว ร่างเล็กเปิดประตูรั้วด้านหลังของบ้านสิงหรัตน์เข้าไปอย่างคุ้นเคย กางร่มเดินไปจนถึงตัวตึกใหญ่รูปทรงโบราณที่มองเห็นเป็นภาพทึมเทาในม่านฝน ใจสงบเยือกเย็นอย่างประหลาด 

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงจริงๆ  

วันนี้คือวันครบกำหนดหนึ่งเดือนที่ตฤณกับเธอตกลงกันไว้ 

‘คุณตฤณอยู่ที่บ้านครับ เขาไม่มีนัดหมายที่ไหน’  

ชัยพลยืนยันกับเธอมาตามสายก่อนหน้านี้ 

หลังจากงานวันเกิดของรุจิราที่เขาใหญ่ เธอก็ไม่ได้พบตฤณอีกเลย ทั้งที่เพิ่งผ่านมาเพียงแค่ห้าวันเท่านั้น ในความรู้สึกของม่านไหมกลับช่างยาวนานเหลือเกิน 

เดินขึ้นไปบนตัวตึก บรรยากาศเงียบสงัดราวกับบ้านร้าง ไม่เห็นผู้ช่วยหนุ่ม ประภา หรือว่าคนรับใช้คนอื่นๆ  

แต่เธอรู้ว่าตฤณกำลังรอเธออยู่... 

ครั้งนี้ตั้งใจแล้วว่าจะไม่จากเขาไปโดยไม่บอกกล่าว เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องค้างคาใจ หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องหนังสือ 

ในห้องแห่งนี้มีความหลังของเขาและเธอเกิดขึ้นไม่น้อย 

ร่างสูงใหญ่อยู่ในชุดลำลองเรียบง่าย เขากำลังยืนหันหลังให้เธอ ใจของคนมองเหมือนถูกบางสิ่งบีบรัด เงาหลังของเขาดูอ้างว้างโดดเดี่ยวเหมือนใน ‘คืนนั้น’ เมื่อสามปี... 

ช่างเถอะ...วันนี้ไม่เหมือนวันนั้น 

เธอไม่ใช่เด็กสาวชาวสวนผู้อ่อนต่อโลกอีกต่อไปแล้วเช่นกัน 

“มาแล้วเหรอ” ตฤณหันมองกลับมา เขากำลังรอเธออยู่จริงๆ  

“ไหมตั้งใจจะเอาของมาคืน”  

เดินเข้าไปหาอีกฝ่าย หยิบกล่องกำมะหยี่ใบเล็กออกจากกระเป๋าสะพาย ในกล่องคือสร้อยคล้องจี้รูปดอกกุหลาบที่เขาให้เธอ อยากจะพูดอะไรกับเขาสักอย่าง แต่ภาพที่เขาโอบกอดคู่หมั้นอย่างรักใคร่ในห้องนั่งเล่นของรีสอร์ททำให้ลำคอตีบตันขึ้นมาเสียเฉยๆ  

วางของในมือลงบนโซฟา หันหลังให้เขา... 

“ไหมจะไปแล้วค่ะ”  

“แค่เท่านี้น่ะเหรอ” เสียงถามเนิบนาบดังขึ้น 

ขอบตาของหญิงสาวร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย แล้วเขาต้องการสักแค่ไหนล่ะ ม่านไหมสูดหายใจลึกเข้า หันกลับไปหาเขาอีกครั้ง 

“ไหมทำหน้าที่ครบตามสัญญาที่ให้คุณตฤณไว้แล้วค่ะ คราวนี้เราจะได้ตัดขาดจากกันเสียที” มือที่ตกห้อยอยู่ข้างตัวของม่านไหมกำแน่นเข้า 

เขาเดินตรงมาหาเธอช้าๆ ... 

“สามปีมานี้ไหมมีความสุขรึเปล่าที่ได้อยู่ในบ้านหลังนี้” เขาจะถามให้ได้อะไรขึ้นมา “สามปีมานี้ไหมมีความสุขที่ได้อยู่กับฉันบ้างมั้ย”  

“ไหมขอบคุณคุณตฤณมากที่ช่วยเหลือครอบครัวของไหม สามปีมานี้ไหมสุขสบายดี ขอบคุณที่คุณตฤณเมตตาให้ที่อยู่อาศัย”  

คำตอบของเธอสุภาพแต่ห่างเหิน... 

มุมปากของเขาบิดโค้งขึ้น รอยยิ้มหยันบางเบาวาบผ่านดวงตาดำขลับ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก  

เธอไม่ถอยหนี... 

ตฤณดันคางเธอให้เงยหน้าขึ้นมองเขา แสงนวลจากโคมไฟบนเพดานตกกระทบผิวหน้าเนียนละเอียดเหมือนเนื้อกระเบื้องเคลือบ ใบหน้านี้ของเธอยังคงงดงามเย้ายวน ดุจดอกไม้แรกผลิที่ผลิบานรับละอองฝนเช่นที่เขาเคยเห็นในครั้งแรก 

ไม่สิ...ม่านไหมในวันนี้เติบโตและงดงามยิ่งกว่าเมื่อก่อน เย้ายวนใจยิ่งกว่าเดิม เพียงแต่วันนี้ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะไปจากเขา  

“สามปีที่ผ่านมานอกจากสำนึกในบุญคุณของฉัน ไหมรู้สึกอย่างอื่นบ้างรึเปล่า” เขาใช้สองมือประคองใบหน้าของเธอเอาไว้  

แตะหน้าผากลงกับหน้าผากนวล... 

“ไหมเคยชอบฉันซักนิดมั้ย” นัยน์ตาดำขลับลึกล้ำจ้องมองเข้ามาในดวงตาของเธอ เขากำลังล่อลวงเธออีกแล้ว ตลอดสามปีที่ผ่านมาเธอถูกเขาล่อลวงครั้งแล้วครั้งเล่า 

เธอรู้สึกโกรธเขา เกลียดเขา แต่ก็เธอยังคง...ชอบเขา  

ความร้ายกาจของเขาทำให้เธอเคืองขุ่นคับข้อง ความนุ่มนวลอ่อนโยนของเขาทำให้เธอเคลิบเคลิ้มหลงใหล เธอชอบเขาทั้งที่รู้ว่าเขาไม่มีหัวใจ ชอบเขาทั้งที่คนคนนี้อาจจะไม่เคยมีความรู้สึกแบบเดียวกันกับเธอเลยก็ได้ 

ก่อนนั้นเคยคิดว่า ‘ความชอบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความหลงใหลอันโง่เขลาของวัยแรกรุ่น ต่อมาทั้งที่เขาไปหมั้นหมายกับผู้หญิงอื่น เธอก็ยังชอบเขามากอยู่ดี 

ความลุ่มหลงแบบนี้เป็นเหมือนพิษร้ายที่กัดกร่อนหัวใจ เด็กสาวในวันนั้นชอบเขาจากหัวใจ แต่ม่านไหมในวันนี้ต้องการใช้สมองไตร่ตรอง 

เธอยังคงชอบเขา แต่ก็ไม่ต้องการเจ็บใจซ้ำๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะความรู้สึกลึกซึ้งที่มีต่อผู้ชายคนนี้ 

“คุณตฤณปล่อยไหมไปเถอะค่ะ” นั่นคือการร้องขอครั้งสุดท้าย น้ำตาที่ขังคลอในหน่วยตาหยดลงบนนวลแก้ม ชะล้างเครื่องสำอางบางเบาออกไป 

เผยให้เห็นร่องรอยเขียวช้ำบนแก้มข้างซ้าย 

หญิงสาวดันเขาออกห่าง ตฤณจับปลายคางของเธอเอาไว้ 

สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเครียดขรึม... 

“นี่รอยอะไร” นิ้วหัวแม่มือไล้บนรอยช้ำที่ข้างแก้มของม่านไหมแผ่วเบา 

“ไม่มีอะไรค่ะ”  

“ใครทำ” นัยน์ตาดำขลับของคนถามฉายประกายเหี้ยมเกรียมออกมา 

“ไม่มีอะไรทั้งนั้น!” เธอร้องใส่เขา ผลักอกเขาออกห่างในที่สุด เธอไม่จำเป็นต้องบอกเขา ไม่ต้องการฟังคำสั่งของเขา 

“มันจะไม่เกิดขึ้นอีก” ชายหนุ่มบอกกับเธอเสียงเย็น 

“จะไม่มีใครทำร้ายไหมได้อีก”  

“มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอนค่ะ”  

ม่านไหมเชิดหน้ามองเขา ฝืนยิ้มให้ชายหนุ่มเป็นครั้งสุดท้าย เธอลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอย่างอ่อนโยน 

“ต่อไปนี้ไหมจะดูแลตัวเองให้ดี ไหมจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข”  

ชีวิตที่ไม่มีเขาเข้ามาเกี่ยวข้อง 

To be continued... 

นี่เป็นตอนสุดท้ายที่ดิชั้นอัพลงเว็บแล้วเนอะ ขอบคุณที่ติดตามและเม้นท์ให้กำลังใจเข้ามาตลอดๆ นะจ๊ะ ทูนหัวท่านไหนสนใจอ่านฉบับเต็ม คลิกลิงก์ E-book ด้านล่างได้เนอะ สำหรับเรื่องที่กำลังอัพอยู่ตอนนี้คือ "ใคร่รัก" แนวอีโรติกแบบดาร์กๆ พระเอกเป็นมาเฟีย ใครสนใจจิ้มเข้าไปดูได้จ้า 

 

 

ความคิดเห็น