email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ZD4] ติดหวัดไม่กลัว

ชื่อตอน : ZD4] ติดหวัดไม่กลัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2563 23:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ZD4] ติดหวัดไม่กลัว
แบบอักษร

@BN Condominium

 

[ZEN TALK]

 

ผมกับพี่เดียร์หลบฝนอยู่ตรงนั้นเกือบสองชั่วโมงจนกระทั่งฝนซาถึงขับมอเตอร์ไซต์กลับคอนโดได้ พี่เดียร์น่าสงสารมาก ระหว่างทางขับกลับเธอกอดผมแน่นตัวก็สั่นเป็นลูกนกตกน้ำ ดีหน่อยที่ระยะทางจากตรงนั้นมาถึงคอนโดไม่ไกลมาก ไม่งั้นเธอแย่แน่ๆ

ฮัดชิ่ว~ ฮัดชิ่ว~

เอ่อ? ไม่ใช่แค่พี่เดียร์แล้วหล่ะ

ฮัดชิ่ว~ ฮัดชิ่ว~

จนได้สินะ...

 

ก๊อกๆๆ

ระหว่างที่ผมกำลังนั่งเช็ดผมชุ่มๆของตัวเองอยู่ที่โซฟาหน้าทีวีอยู่นั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น คิดว่าน่าจะเป็นพี่เดียร์ เพราะนอกจากเธอแล้ว ผมก็ไม่รู้จักใครเลยนี่น่า

แคร็ก~

"พี่เดียร์" >_<

"น้องเซนต์ พี่เดียร์เอานมอุ่นๆกับขนมมาให้ค่ะ"

เปิดประตูออกมาก็เจอคนตัวเล็กกำลังยืนยิ้มแฉ่งพร้อมถือถาดอาหารมาด้วย

"ขอบคุณมากคะ... ฮัดชิ่ว~" ไม่ทันจะยื่นมือไปรับของเลย เสียมารยาทจริงๆ "เอ่อ ขอโทษครับพี่เดียร์ เซนต์รู้สึก... ฮัดชิ่ว~" โถ่!

"คิกๆ ค่ะ รู้สึกคัดจมูกคล้ายๆคนจะเป็นหวัดใช่ไหมคะ" เธอหัวเราะน้อยๆเหมือนตลกปนเอ็นดู ผมคงไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมว่าพี่เดียร์เอ็นดูผมน่ะ

"ครับ เซนต์จามไม่หยุดเลยครับ ฮะ ฮัดชิ่ว~" เชื่อยังว่าจามไม่หยุด

"ค่ะ งั้น...พี่เดียร์ขอเข้าไปได้ไหมคะ" เธอถามพร้อมมองเข้าไปในห้องผม ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่น่า แค่เข้ามาในห้องเอง

"อ้อ ครับ ได้ครับ" ผมตอบพร้อมเปิดประตูให้ ก่อนจะงับประตูลงแล้วเดินตามเธอเข้ามา

ถาดอาหารถูกวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นเธอก็หมุนตัวเดินเข้ามาใกล้ผม

"ไหนคะ ขอพี่เดียร์เช็คหน่อย" ว่าจบก็ยกมือขึ้นมาอังหน้าผากแล้วลากลงมาที่แก้ม นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมโดนเธอสัมผัสโดยที่ผมไม่ทันตั้งรับ และแน่นอนผมก็ยังคงตกประหม่าเหมือนทุกครั้ง

"ตัวอุ่นๆนะคะเนี่ย งั้นน้องเซนต์นั่งตรงนี้ค่ะเดี๋ยวพี่เดียร์ทำข้าวต้มให้ น้องเซนต์จะได้ทานยา" เธอดันไหล่ผมเบาๆให้นั่งลงบนเก้าอี้

"เซนต์ไม่เป็นไรมากครับพี่เดียร์ เดี๋ยวเซนต์ทำเองครับ" พอผมทำท่าจะลุกเธอก็กดไหล่ผมเอาไว้

"ไม่ค่ะ ไม่ได้ น้องเซนต์นั่งเฉยๆ พี่เดียร์ทำให้เอง"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ค่ะเด็กน้อย พี่เดียร์เป็นต้นเหตุทำให้น้องเซนต์ไม่สบาย เพราะฉะนั้นพี่เดียร์จะดูแลน้องเซนต์เอง" หยิกแก้มผมทีนึงก่อนจะเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์

อันที่จริงผมไม่ได้คิดว่าพี่เดียร์เป็นต้นเหตุนะครับ ถึงยังไงซะระหว่างขับรถกลับคอนโดผมก็ต้องเปียกอยู่ดี

"ว่าแต่...เริ่มจากตรงไหนก่อนอ่ะ" หื้อ? อะไรคือยืนเกาหัวบ่นงึมงำคนเดียว

"พี่เดียร์ว่าอะไรนะครับ" ผมเอ่ยถาม เธอจึงหมุนตัวกลับมายิ้มแห้ง

"คือ...จริงๆแล้วพี่เดียร์ ไม่เคยทำอาหารเองเลยค่ะ ก็เลยไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน แหะๆ..." ผมได้แต่อมยิ้มกับท่าทางเก้อเขิน แหม่ ก็เห็นอาสาจะดูแลอย่างดี "พี่เดียร์นึกออกแล้วค่ะ เดี๋ยวพี่เดียร์เปิดยูทูปทำตาม รอแปปเดียวนะคะ เดี๋ยวพี่เดียร์มา"

"พี่เดียร์ครับ..." ผมรีบลุกขึ้นห้ามคนที่กำลังจะเดินกลับห้อง "ไม่เป็นไรหรอกครับ ลำบากพี่เดียร์เปล่าๆ"

"ไม่ค่ะน้องเซนต์ ไม่ลำบากเลย พี่เดียร์อยากทำจริงๆค่ะ รอแปปเดียว เดี๋ยวพี่เดียร์มา"

"พี่เดียร์ครับ.." ผมหยุดเธอไว้อีกครั้ง "จริงๆเซนต์มีโจ๊กสำเร็จรูปนะครับ ถ้างั้น...พี่เดียร์แค่ต้มโจ๊กให้เซนต์ก็พอครับ" แล้วเดินไปเปิดตู้หยิบโจ๊กซองออกมาให้

"ดีจังเลยอ่ะน้องเซนต์ งั้น...วันนี้ทานโจ๊กไปก่อนแล้วกันนะคะ วันหลังพี่เดียร์จะไปเตรียมตัวมาดีๆเลย..." เธอฉีกยิ้มกว้างก่อนเริ่มเตรียมอุปกรณ์ "น้องเซนต์ไปนั่งรอพี่เดียร์เลยค่ะ พี่เดียร์จัดการเอง" ไม่ลืมหันมาไล่ผมด้วย

"ครับ"

เห็นความตั้งใจแล้วก็ไม่อยากขัดก็เลยต้องเดินกลับมานั่งเช็ดผมอยู่ที่เดิม

 

15 นาทีต่อมา

 

[RAINDEER TALK]

 

กลิ่นโจ๊กที่ฉันเป็นคนต้มเองกับมือลอยมาแตะจมูก แต่ถึงอยากนั้นฉันก็ไม่ล้มเลิกความคิดที่จะได้ดอมดมกลิ่นหอมๆคนป่วยที่นั่งหน้าหล่ออยู่ตรงนั้นหรอกนะ คิกคิก ทำดีหวังผล บอกแค่นี้

"โจ๊กร้อนๆมาแล้วค่ะ"

ยกชามมาเสิร์ฟให้ถึงที่ พร้อมทั้งแก้วน้ำเปล่าและยาพาราลดไข้ที่ไปเปิดเจอในกล่องยาสามัญประจำบ้าน

"ขอบคุณครับ" น้องยิ้มบางๆและกำลังจะหยิบช้อนแต่ฉันห้ามไว้ก่อน

"เดี๋ยวพี่เดียร์ป้อนเองคะ" ว่าจบฉันก็ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆน้อง

"ไม่เป็นไรครับ เซนต์..."

"ไม่เอาค่ะ อย่าดื้อนะคะ พี่เดียร์ขอดูแลจนกว่าน้องเซนต์จะหายดี" ฉันฉีกยิ้มพลางตักโจ๊กขึ้นมาเป่าดับร้อน แต่ก็นะ โจ๊กที่ว่าร้อน ยังสู้เรนเดียร์ตอนเครื่องร้อนไม่ได้เลย

"มัน...จะลำบากพี่เดียร์นะครับ เซนต์ว่า..."

"ถ้ายังดื้อไม่เชื่อฟังล่ะก็ จะอดกินโจ๊กแล้วได้กินพี่เดียร์แทนนะคะ..." น้องชะงักไป ใบหน้าใสๆแดงระเรื่อเสียอาการเมื่อฉันขยับเข้าไปใกล้ "คิกๆล้อเล่นค่ะ หืม น่ารักอีกแล้วนะเรา" นี่ถ้าไม่ติดว่าสวมบทเป็นนางฟ้าอยู่ ฉันจะลากเข้าไปปู้ยี่ปู้ยำในห้อง แน่ะ ลูบท้ายทอยหลบสายตาแก้เขินอีกตามเคย คนอะไรน่าเอ็นดูเก่ง >\\\<

"ไม่หยอกแล้วค่ะ มา ทานโจ๊กดีกว่าพี่เดียร์เป่าแล้ว อ้ามมม" คนขี้เขินยอมอ้าปากรับแต่โดยดี และก็เหมือนทุกครั้งที่น้องมักจะไม่ค่อยสบตากล้าสบตาฉัน กลัวหวั่นไหวอ่ะดิ คิกคิก

"เก่งมากค่ะ" ฉันตักขึ้นมาเป่าให้อีก แล้วทำแบบนั้นไปเรื่อยๆ

ระหว่างป้อนฉันก็รู้สึกได้อยู่นะว่าน้องก็คอยแอบมากฉันบ่อยๆ แต่พอฉันเงยหน้ามาสบตาเขาก็ทำทีเป็นมองอย่างอื่น พร้อมกับเช็ดผมไปด้วย เด็กหนอเด็ก ไม่มีเล่ห์มีเหลี่ยมบ้างเลย ขี้อายขี้เขิน ต่างจากพวกผู้ชายที่ฉันเจอมาทั้งหมด

"หมดเกลี้ยงเลย เก่งมาก คราวนี้ก็ทานยาค่ะ"

ป้อนข้าวเสร็จก็ป้อนยาต่อ ฉันหยิบทิชชู่ขึ้นมาซับมุมปากให้หลังจากที่น้องเซนต์ดื่มน้ำจนหมดแก้ว บริการดีขนาดนี้ใจสั่นบ้างไหมน้าาา

"โอเคค่ะ คราวนี้น้องเซนต์ก็ไปรอพี่เดียร์ตรงโซฟา เดี๋ยวพี่เดียร์จะเช็ดผมให้"

"ไม่เป็นไรครับ มันจะแห้งแล้ว" เด็กน้อยพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ

"จะแห้ง แต่ยังไม่แห้งนี่คะ"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ค่ะ พี่เดียร์บอกแล้วไงคะว่าจะดูแลจนกว่าน้องเซนต์จะหาย..." พอฉันพูดเสียงจริงจังน้องก็เลยไม่เถียงต่อ "อ้อ แล้วก็คราวหน้าถ้ารู้ว่าตัวเองมีอาการป่วย ต้องห้ามสระผมรู้ไหมคะ เดี๋ยวจะเป็นหนักกว่าเดิม" ถือโอกาสบ่นสักหน่อย ซึ่งเด็กชายเซนต์ก็พยักหน้าน้อยๆเชื่อฟัง

"เอ่อ พี่เดียร์ครับเดี๋ยวเซนต์ล้างเองครับ" เขาพูดขึ้นในตอนที่ฉันกำลังจะยกชามกับแก้วน้ำ

"พี่เดียร์ล้างเองค่ะ"

"แต่ว่า..."

"ดื้ออีกแล้วนะคะ เรื่องแค่นี้เองไม่ต้องเกรงใจค่ะ"

"แต่เซนต์ล้างเองดีกว่า..."

เพล้งงงง~

"ว้ายยยยย" ๐.๐¡¡¡

เย้ยยยยย!!! แก้วตกกระแทกพื้นแตกกระจายต่อหน้าต่อตาเลย โถ่! ซุ่มซ่ามชะมัดเลยยัยบ้า!!!

"ขะ ขอโทษค่ะน้องเซนต์"

"พี่เดียร์! อย่าขยับครับ เดี๋ยวแก้วบาด"

ตั้งใจจะนั่งลงไปเก็บ แต่เจ้าคนตัวสูงยกมือห้ามไว้ ก่อนที่ตัวเขาเองจะลดกายนั่งลงเก็บเศษแก้ว งู้ยยยย เป็นห่วงเราด้วยอ่ะ สุภาพบุรุษจังเลย >○<

"พี่เดียร์ช่วยค่ะ"

"ไม่ได้ครับ" ง่าาาา~

"แต่ว่าพี่เดียร์เป็นคนทำแตกนะคะ" ฉันไม่ฟัง ลดกายนั่งลงข้างๆเขา และตั้งท่าจะเก็บเศษแก้ว แต่มือข้างนั้นกลับโดนดึงไว้เบาๆ

"ดื้อจังเลยครับ แบบนี้...ถ้าเซนต์จะไม่เชื่อฟังพี่เดียร์บ้างก็ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ" เอ๋? โดนย้อนเหรอเนี่ย

"แสบจริงๆเลย ย้อนพี่เดียร์เหรอเนี่ย" ฉันทำหน้ายู่

เขาหัวเราะน้อยๆพลางเก็บเศษแก้วต่อ เจ้าคนน่ารักเอ้ย พูดน้อยต่อยหนักของแท้ ฉันที่ยอมจำนนให้ได้แต่จ้องใบหน้าเขาอย่างพิจารณา มองกี่ทีก็หล่อดึงดูดความแรดดีเหลือเกิน แก้มใสๆอมชมพูมีเลือดฝาด น่าขยี้ด้วยปากจริงๆเลย ฮึ่ย ฉันจะอดทนเตาะเบาๆแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหนเนี่ย

"เรียบร้อยครับ"

ฟอด~

สุดท้ายอีกวางร้ายก็มิสามารถควบคุมตัวเองได้อาศัยจังหวะที่น้องเซนต์เงยหน้าขึ้นมาประทับริมฝีปากลงไปที่แก้ม แล้วสูดกลิ่นหอมจางๆเข้าปอดดั่งใจหมาย โอ้ยยยย ฟินตัวแตก

"วัดไข้ค่ะ" ฉันฉีกยิ้มให้เด็กน้อยที่กำลังนิ่งเป็นหุ่น เอ็นดูความบลัชออนล่องหน แก้มแดงเป็นลูกมะเขือเทศเลยอ่ะ ลากเข้าห้องไปนอนกัดเลยดีไหม

"แก้มยังอุ่นๆอยู่เลยค่ะ..." ได้ทีฉันก็เชิดหน้าจูบหน้าผากเขาเบาๆ "หน้าผากก็อุ่นๆ ส่วน..."

ฉันรั้งท้ายทอยให้เข้ามาใกล้ ใช้สายตามองที่ริมฝีปากแดงระเรื่อที่กำลังสั่นน้อยๆแล้วค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้กระทั่งปลายจมูกแนบชิด สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆของน้องเซนต์ และจังหวะหัวใจนั่นมันทำให้ฉันรู้ว่าเขาตื่นเต้นกับการกระทำเหล่านี้มากมายแค่ไหน

"ลมหายใจร้อนจัง ต้องพักผ่อนเยอะๆนะคะรู้ไหม" ทั้งน้ำเสียงและสายตาของฉันมันสวนทางกับคำพูด ลึกๆแล้วฉันไม่ได้อยากให้เขาพักผ่อนเลย อยากชวนให้มาเล่นจ้ำจี้ด้วยกันต่างหาก อ๊ายยยย~ บ้าบอ

"งั้น...พี่เดียร์รีบไปล้างถ้วยดีกว่าค่ะ น้องเซนต์จะได้นอนพัก"

ยอมผละออกทั้งที่สุดแสนจะเสียดาย วันนี้ฉันปล่อยหมัดหนักเกินไปแล้ว ดูซิเนี่ย เจ้าเด็กน้อยกระอึกกระอักทำตัวไม่ถูก ฉันได้แต่ขำน้อยๆด้วยความเอ็นดู ก่อนจะลุกขึ้นไป

คาดว่าน้องเซนต์คงกำลังรวบรวมสติที่ถูกฉันพรากไปอย่างไร้ความปราณี ช่วยไม่ได้ ใครบอกให้น่าฟัดเกินต้านแบบนี้ล่ะ คิดคนเดียวยิ้มคนเดียว ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ฮื้อออ

"น้องเซนต์"

"คะ ครับ" >○<

คนที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมสะดุ้งน้อยๆเมื่อฉันหันกลับมาเรียก โถ่ๆๆๆ ขวัญเอ้ยขวัญมา เรียกแค่นี้ถึงกับสะดุ้งเลย ฮ่าฮ่า

"พี่เดียร์จะบอกว่าน้องเซนต์เข้านอนได้แล้วนะคะ ทานยาเเล้วก็ต้องพักผ่อนเยอะๆ จะได้หายไว พี่เดียร์ไม่รบกวนแล้วค่ะ ฝันดีค่ะ" ฉันยิ้มหวานและเลือกที่จะไม่เข้าไปใกล้ แค่นี้เด็กชายเซนต์ก็สติกระเจิงไปถึงไหนต่อไหน

"เอ่อ พี่เดียร์ครับ" กำลังจะเดินแต่ก็ต้องหันกลับ

"คะ?"

"ของคุณนะครับที่ช่วยดูแลเซนต์" ถึงจะตกประหม่าขั้นสุดแต่ก็ยังไม่ลืมที่จะขอบคุณกัน งื้อออ~ น่าฮักขนาดเลยไอ้ต้าวววว

"ยินดีค่ะ ถ้ามีอะไรให้พี่เดียร์ช่วยก็เคาะห้องเรียกได้เลยนะคะ ไม่ต้องกลัว" ก็ว่าจะไม่แหย่แต่มันอดไม่ได้จริงๆ เจ้านั่นก็ได้แต่ลูบท้ายทอย ฮึ่ย! ก็เป็นซะแบบนี้

กลัวใจตัวเองจริงๆ เลยต้องรีบสาวเท้าเดินออกจากห้อง พูดตรงๆจากใจ น้องเซนต์เป็นผู้ชายคนแรกจริงๆนะที่ฉันอยากได้จนตัวสั่น อยากสัมผัสสักครั้งให้ชุ่มชื่นหัวใจ สัญญาจะอ่อนโยนกับน้อง แอร๊ยยยย ยัยโรคจิต!

 

วันต่อมา

 

[ZEN TALK]

 

ฮัดชิ่ววว~

ฮัดชิ่ววว~

เช้านี้ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการคัดจมูกนิดหน่อย

ฮัดชิ่ววววว~

แค่นิดหน่อยจริงๆนะครับ

ฮัดชิ่วววว~

ฮัดชิ่ววว~

ฮัดดดดชิ่วววว!!!

ครับ!!! ตามนั้น จามไม่หยุดตั้งแต่เดินออกจากห้องจนมาถึงลานจอดรถ

เมื่อวานหลังจากที่พี่เดียร์กลับไป ผมที่นั่งปัดเป่าความว้าวุ่นในใจอยู่นานก็ตัดสินใจเข้านอน แต่ใครจะรู้ล่ะครับว่ากว่าจะง่วงก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน ผมตอบตัวเองไม่ได้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร ผู้หญิงคนนึงที่รู้จักกันได้ไม่กี่วันแต่เธอกลับทำหัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะนับครั้งไม่ถ้วน มันประหลาดว่าไหมครับ

"น้องเซนต์"

ผมที่กำลังจะสวมหมวกกันน็อคเลยต้องหันกลับไปมองตามเสียงเรียก คนตัวเล็กในชุดนักศึกษากำลังเร่งฝีเท้าตรงมาที่ผม

"พี่เดียร์"

"เป็นยังไงบ้างคะ ดีขึ้นไหมเอ่ย" มาถึงก็ป้อนคำถามพร้อมฉีกยิ้มหวานให้

"ดีขึ้นครับ แค่คัดจมูกนิดหน่อย" ยังดีที่ผมสวม Mask ผลพลอยได้นอกเหนือจากป้องกันเชื้อหวัดแพร่สู่คนภายนอกก็คือสามารถปิดบังอาการตกประหม่าจากผมได้ด้วย

"งั้น...เดี๋ยววันนี้ไปมหาลัยกับพี่เดียร์นะคะ น้องเซนต์จะได้ไม่ต้องขับรถ ไปค่ะ พี่เดียร์จะทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้เอง" พูดจบก็คว้ามือผมให้เดินตาม

"เอ่อ พี่เดียร์ครับ เซนต์ไม่ได้เป็นอะไรครับ"

"เป็นค่ะ เป็นเด็กน้อยของพี่เดียร์ไงคะ" คำพูดนั้นทำให้ผมใจสั่นอีกแล้ว

'ของพี่เดียร์...งั้นเหรอ'

"ที่พี่เดียร์บอกว่าจะดูแลจนกว่าจะหาย พี่เดียร์พูดจริงๆนะคะไม่ได้พูดเล่น เพราะงั้นถ้าน้องเซนต์อยากให้พี่เดียร์สบายใจ น้องเซนต์ก็ห้ามดื้อ และ...เข้าไปนั่งสบายๆในรถเดี๋ยวนี้เลย"

เหมือนประโยคคำสั่ง แต่น้ำเสียงกลับนุ่มนวล เธอเปิดประตูรถพร้อมพยักพเยิดหน้าให้ผมเข้าไปนั่ง ผมไม่ใช่เด็กดื้อนี่ครับ ก็เลยยอมเชื่อฟังเเต่โดยดี พี่เดียร์ยิ้มน้อยๆก่อนจะปิดประตูแล้วเดินอ้อมไปขึ้นรถฝั่งคนขับ นี่เป็นผู้หญิงคนที่สองนอกจากหม่าม้าเลยนะครับที่ได้เป็นฝ่ายขับรถให้ผมนั่งน่ะ

"รัดเข็มขัดด้วยค่ะเด็กดี" ไม่ว่าเปล่า พี่เดียร์ยังโน้มตัวมาดึงเข็มขัดนิรภัยคาดตัวให้ เอ่อ ปกติผมไม่ลืมหรอกนะ แต่เผอิญมัวแต่มองใบหน้าสวยๆของเธอก็เลยลืมทุกอย่างไปหมด

"ขอบคุณครับ"

"ค่ะ"

พี่เดียร์ตอบรับ แต่ไม่ได้ขยับกลับที่เดิม หายใจไม่ทั่วท้องอีกแล้วครับ เราอยู่ใกล้กันเกินไป ไม่สิ มันยังใกล้ได้อีก เพราะตอนนี้เธอเริิ่มเคลื่อนหน้าเข้ามา และมันใกล้มากจนแทบกลั้นหายใจ เธอยิ้มบางๆพร้อมดึง Mask ที่ผมสวมอยู่ลงมาไว้ใต้คาง

"ไหนดูซิ ดีขึ้นแล้วจริงหรือเปล่า" มือเล็กยกขึ้นอังหน้าผากอย่างแผ่วเบาเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกาย

"กลัวพี่เดียร์เหรอคะ ทำไมดูเกร็งๆ" ถามด้วยน้ำเสียงกลั้วขบขัน

"เปล่าครับ เซนต์แค่...กลัวพี่เดียร์จะติดหวัดครับ"

"ติดหวัดพี่เดียร์ไม่กลัวหรอกนะคะ แต่กลัวจะติดอย่างอื่นมากกว่า" คำพูดจามีเลศนัยก็ไม่ร้ายกาจเท่าแววตาที่ส่งมาให้ในตอนนี้

"ติด...อะไรเหรอครับ" ผมถามตะกุกตะกัก

"ก็..." ปลายนิ้วชี้แตะสัมผัส พร้อมกับลากสายตาลงมาที่ริมฝีปากสั่นๆของผม "ติดใจเด็กคนนี้"

เจ้าตัวอาจไม่คิดอะไรกับสิ่งที่พูดออกมา ก็คงแกล้งหยอกเหมือนอย่างเคย แต่ให้ตาย หัวใจผมเต้นแรงมากจนกลัวเธอจะได้ยิน

"คิกๆ น่ารักจริงๆเลย ตอนเด็กๆคุณแม่ให้ทานอะไรคะเนี่ย มันเขี้ยวๆ"

นั่นไงล่ะ คนขี้แกล้งหลุดขำชอบอกชอบใจ เธอบีบจมูกผมเบาๆก่อนจะดึง Mask ขึ้นมาปิดครึ่งใบหน้าให้เหมือนเดิม

"พี่เดียร์ขี้แกล้ง"

"ก็น้องเซนต์น่ารักนี่คะ อดไม่ได้อ่ะ งั้น...น้องเซนต์ไม่ชอบหรือเปล่าคะ พี่เดียร์จะได้ไม่แกล้งอีก"

ไม่ชอบ? นั่นสิ ผมไม่ชอบงั้นเหรอ

"งั้นก็แปลว่า ใครน่ารัก พี่เดียร์ก็แกล้งแบบนี้เหมือนกันใช่ไหมครับ" ผมไม่ได้ถามด้วยความรู้สึกน้อยใจอะไรหรอกนะครับ ก็แค่อยากรู้ว่าที่พี่เดียร์ทำมันเป็นปกติ หรือผมเองที่ไม่ปกติ คิดเยอะคิดมากไปเอง

"อื้มมม?" เธอทำหน้าครุ่นคิด "ไม่รู้สิคะ ที่ผ่านมาพี่เดียร์ไม่เคยเจอใครน่ารักแบบน้องเซนต์เลย"

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมรู้สึกเขินเพราะถูกชมว่าน่ารัก เธอไม่ได้ชมแต่ปาก สายตาที่มองกันนั่นต่างหากที่เรียกเลือดให้ไหลเวียนมารวมกันที่ใบหน้า

"ดูสิคะเนี่ย ก็น่ารักซะขนาดนี้อ่ะ ไม่ให้แกล้งได้ไง คอยดูนะคะ ถ้าพี่เดียร์เจอคุณแม่ของน้องเซนต์ล่ะก็ พี่เดียร์จะสู่ขอ จะเอามาเป็นของตัวเองให้ได้เลย"

ดูเอาเถอะครับ พูดจาร้ายกาจพร้อมทำหน้ามันเขี้ยวสุดๆก่อนจะหันไปเตรียมขับรถด้วยท่าทางอารมณ์ดี ปล่อยผมนั่งทำหน้าไม่ถูกอยู่อย่างนั้น เฮ้อ ที่พูดมาทั้งหมดจะรู้บ้างไหมนะว่าผมเอาเก็บมาคิดน่ะ

ไม่เอาน่าเซนต์ พี่เดียร์ก็แค่แกล้ง...

แกล้ง...ให้ใจสั่นก็เท่านั้นเอง

.

.

🤣 โถ่ๆๆๆ น้อนนนน ทั้งเอ็นดูทั้งฉงฉาน ก็นู๋น่ารักนี่ครับลูก พี่เค้าก็เลยอยากเตาะ

***กราบขอโทษขออภัยสำหรับวันเวลาที่ห่างหายไปนะคะ 🙏🙏🙏🙏🙏🙏 ไม่เทแน่นอนยังยืนยันคำเดิมน้าาา เลิฟฟฟฟ***

ความคิดเห็น