ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 649

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2563 21:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

(หนึ่ง)

"ก๊อกๆ คุณคะตื่นหรือยังคะป้าเข้าไปได้ไหมคะ" มีเสียงเคาะประตูและเสียงคนพูดเป็นเสียงผู้หญิงครับ ไม่ใช่ว่าผมยังไม่ตื่นหรอกครับผมไม่ได้นอนเลยต่างหากเพราะผมนอนไม่หลับ

"ถ้าอย่างนั้นป้าเข้าไปแล้วนะคะคุณชายให้เอาข้าวมาให้คุณค่ะ" ผู้หญิงวัยกลางคนพูดขึ้น แล้วก็วางถาดในมือลงบนโต๊ะข้างเตียงผมก็ได้แต่มอง

"ป้าครับที่นี่ที่ไหนหรอครับ" ผมถามกับป้าที่ยกกับข้าวเข้ามาให้ผม เธอมองมาอย่างใจดีแล้วก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วก็เดินออกจากห้องไป

 

 

(ไฟ)

" เป็นไงมึงเด็กคนเมื่อคืนเด็กไหมวะ" เพื่อนผมถามขึ้นมานี่แหละครับที่เป็นคนให้ผมมาเอาเด็กคนนี้ไป ตอนผมไปถึงผมก็เห็นเด็กนั่นนอนสลบอยู่แล้วเห็นแต่ไอ้เพื่อนผมนี่แหละไปคุยกับชายหญิงคู่นึงแล้วก็ให้เงินไปดูคร่าวๆแล้วน่าจะประมาณ 20 ล้านได้มั้ง แต่มันนี่สิเมื่อคืนราคากับผมได้ไปอีกตั้ง 30 ล้าน

" มึงเห็นกูเป็นคนยังไงเนี่ยเจอกันวันแรกก็จะให้กูไปทำไม่ดีไม่ร้ายกับเขาเลยหรอ หึ" ผมว่ายิ้มแล้วก็มองตาเพื่อน

"นี่กูเชื่อมึงได้จริงหรอวะว่ามึงไม่ได้ทำอะไรน้องเขานะ"เพื่อนผมว่าเพื่อนผมคนนี้มันชื่อ"ไอ้ธี"ครับ ผมก็ทำแค่ยิ้มให้มันพอรู้นิสัยกันดีอยู่แล้ว

แล้วเราก็นั่งดื่มกันอีกเล็กน้อยแล้วผมก็พาเด็กผู้ชายน่ารักตัวเล็กๆคนหนึ่งออกไปที่คอนโดของผมแล้วคืนนั้น กว่าจะเสร็จรอเข้าไปเกือบตี 4:00 แล้วครับไม่ว่าจะเป็นท่าไหน ผมมีเห็นเป็นหน้าเด็กน้อยที่บ้านตลอดเลยครับคิดถึงอยากจะเอามาขย้ำซะให้เข็ด หึๆ

 

(หนึ่ง)

ตอนนี้ผมกินข้าวหมดแล้วครับ ตอนแรกก็กะจะไม่กินครับแต่ว่าท้องผมมันร้องตลอดก็เลยต้องกิน ผมก็ได้แต่นั่งหันซ้ายหันขวามันเป็นห้องมืดๆ ถึงจะเปิดไฟแล้วก็ยังมืดอยู่ดีครับเพราะผนังก็เป็นสีดำแม้กระทั่งผ้าปูเตียงก็เป็นสีดํา

"ก๊อกๆ คุณคะมีป้าเองนะคะ" เสียงผู้หญิงคนเมื่อเช้าพูดขึ้น

.......

"นายบอกให้คุณออกมาข้างนอกได้แล้วค่ะเดี๋ยวป้าจะพาไปที่ห้องพักของคุณ" ห้องพักผมหล่อที่ผมต้องอยู่ที่นี่จริงๆหรอผมคิดในใจแล้วก็ค่อยๆเดินไปเปิดประตู

"ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะไปค่ะเดี๋ยวป้าพาไปที่ห้องพักของคุณ" ผู้หญิงตรงหน้าว่า ผมก็ได้แต่เดินตามไปครับเดินไปเงียบๆดูซ้ายดูขวาบ้านหลังใหญ่มากผมว่าถ้าให้ผมเดินเองคนเดียวต้องหลงแน่ๆเลยครับไม่รู้ทางไหนเป็นทางไหน

"นี้ค่ะห้องของคุณนายให้เตรียมไว้ให้ป้าใช่ป้าจันทร์นะค่ะส่วนนี่แยมกับส้มค่ะมีอะไรก็เรียกใช้ได้เลยนะค่ะ" ป้าจะแนะนำผู้หญิงสาวอีก 2 คนให้รู้จักน่าจะเป็นพี่ผมแหละเพราะว่าดูท่าน่าจะอายุมากกว่าผม ผมก็ยกมือไหว้ยิ้มยิ้มครับแล้วพวกเธอสองคนก็ยกมือไหว้ตอบหลังจากนั้นผมก็เข้าห้องไปได้แต่นั่งมองไปรอบๆห้องไม่รู้จะทำยังไง คิดถึงคนทั้งสองแต่ไม่รู้เขาจะคิดถึงผมหรือเปล่า ทุกคนคงสงสัยใช่ไหมครับว่าทำไมผมถึงยอมทำตามที่คนในบ้านหลังนี้บอกทุกอย่างผมจะขัดขืนทำไมล่ะครับในเมื่อผมก็รู้อยู่ดีอยู่แล้ว ว่าที่ผมต้องมาอยู่ที่นี่เพราะอะไรคิดไปก็ผ่านแต่จะทำให้น้ำตาไหลผมก็เลยเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าครับเพราะว่าในห้องนี้มีทุกอย่าง

ตอนนี้ผมเดินลงมาด้านล่างแล้วครับผมหิวว่าจะมาหาอะไรกินแต่ก็ไม่เห็นมีใครอยู่ผมก็เลยเดินเข้าครัวไป ทำไข่เจียวกินครับ

"ขอทำก่อนแล้วกันนะ" ผมพูดพึมพำกับตัวเองเบาๆแล้วก็ลงมือทำไข่เจียวแล้วก็นั่งกินตรงโต๊ะกินข้าวในครัวนั่นแหละครับ

"ตายแล้วค่ะคุณหิวข้าวทำไมไม่บอกแยมละคาแยมจะได้ทำให้" พี่แอมที่เดินเข้ามาเห็นผมว่าขึ้นอย่างตกใจ

"ไม่เป็นไรหรอกครับง่ายๆแค่นี้เองผมชื่อ"น้ำหนึ่ง"นะครับเรียก "หนึ่ง" เฉยๆก็ได้ครับไม่ต้องเรียกคุณหรอกครับ" ผมว่าแล้วยิ้มให้เธอก็พยักหน้าแล้วยิ้มตอบ

"คุณคะคุณชายมาแล้วค่ะออกไปรับหน้าบ้านแถวค่ะ" พี่ส้มพูดขึ้น

"เรียกผมว่า"หนึ่ง"เฉยๆก็ได้ครับไม่ต้องเรียกคุณหรอกครับ" ผมพูดจบก็เดินตามพี่ส้มออกมาหน้าบ้าน ก็เห็นผู้ชายใส่สูทสีดำเย็นเต็มไปหมด

แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งลงมาเปิดประตูให้ ผู้ชายอีกคนนึงก้าวลงมาจากรถ เขาเป็นผู้ชายที ดูดีตัวสูงหน้าลูกครึ่ง พอเขาหันมาสบตากับผมผมก็รีบหลบสายตารีบก้มมองพื้นทันทีเลยครับ แล้วเขาก็เดินเข้ามาหาผม

"ไปเถอะเด็กน้อยฉันมีงานให้เธอทำ"

 

 

 

 

 

 

❤❤ฝากด้วยนะคะทุกคนกราบขอบพระคุณงามไว้ตรงนี้เลยนะคะ🙏🙏🙏

ความคิดเห็น