เกิดใหม่เป็นตัวประกอบนิยายโอโตเมะจีน
ตอนที่หนึ่ง อยากให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้าย
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่หนึ่ง อยากให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้าย

ตอนที่หนึ่ง อยากให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้าย

 

 

 

ทำไมพระเอกในนิยายต้องออกเดินทางโพ้นทะเล?

เพื่อแสดงคุณธรรมของพระเอกที่ปล่อยวางละทิ้งอำนาจต่างๆ มีชีวิตอย่างอิสระ

และเพื่อให้คนเขียนไม่ขัดแย้งกับประวัติศาสตร์ เพราะหากพระเอกยังเสนอหน้าอยู่ในจงหยวนภาคกลางต่อไป ได้ถูกพวกท่านข่านกระทืบตายแน่ๆ

ท่านกิมย้งเข้าใจข้อนี้จึงเขียนให้พระเอกถอนตัวจากยุทธภพ ยกเว้นก๊วยเจ๋งที่ต้องไทม์สคิป ข้ามเหตุการณ์ไปหลังจากสงครามจบแล้วเลยว่าถูกท่านข่านกระทืบตายนั่นเอง

แน่นอนมันมีคำกล่าวว่า”นักบู๊สู้พวกมากไม่ได้” หรือมุก”ในสนามรบแม้แต่ยอดฝีมือก็ไม่อาจแสดงฝีมือได้เต็มที่”

แต่ผมก็ยังงงว่าคนที่แข็งแรงระดับกัปตันอเมริกานับร้อยคนนี่จะแพ้พวกท่านข่านได้อย่างไร

ในเมื่อยอดฝีมือฝ่ายท่านข่านนั้นไม่ตายก็พิการไปหมดแล้ว

กัปตันอเมริกาอาจจะโดนรุมฆ่าได้ แต่คนที่แข็งแรงปานฮัล์คที่แบกท่อนซุงหรือระฆังหนักหลายร้อยกิโลกรัมได้นี่ก็คงอธิบายยากหน่อยว่าแพ้ท่านข่านได้ด้วยวิธีไหน

 

“หวังลี่ได้หายสาบสูญไปในโพ้นทะเล ไม่กลับมาแดนจงหยวนภาคกลางอีก” ก็ฟังดูเป็นฉากจบที่ไม่เลวสำหรับผม

โชคดีตัวประกอบอย่างผมยังมีสิ่งที่เรียกว่าความไร้ตัวตน

หากตราบใดที่ผมยังไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับนางเอก การใส่ร้ายป้ายสีต่างๆนานาก็ไม่น่าจะมีปัญหา

แต่ก่อนหน้านั้น ผมต้องหาทุนทรัพย์ซื้อกองเรือและอาวุธ ในการตั้งต้นเป็นจ้าวแห่งโจรสลัดให้ได้ก่อน

แนวความคิดของจีนนั้นเพ่งความสนใจไปที่แผ่นดินใหญ่

ดังนั้นการไปทางโพ้นทะเลทหารติดตามมากไม่ได้

และหากผมสามารถฝึกวรยุทธต่อให้ส่งทหารกี๊กี๊มา

ผมก็สามารถเอาชีวิตรอดได้

คือการลดความเสี่ยงที่ดีที่สุดเท่าที่ผมทำได้

ว่าไปแล้วตัวละคร “หวังลี่”นั้นก็...

 

ไม่ได้แย่นักแค่ไม่มีอะไรโดดเด่น

 

เขาเป็นเด็กที่ค่อนข้างจะเรียบร้อยไม่วุ่นวายอะไรกับใครออกสไตล์บัณฑิตที่มีสีหน้าท่าทางตะลึงลานกับรูปโฉม จันทราไม่กล้าส่องแสง มัจฉาไม่แหวกว่ายวารี วิหคตกลงจากนภา วัวตาย ควายล้ม ของนางเอก

เขาเป็นลูกของอำมาตย์หวัง ที่โดนประหารเมื่อตอนเปลี่ยนแปลงการปกครองและนางเอกก็ได้ครองคู่กับรัชทายาท ส่วนแม่ทัพที่ช่วยนางเอกก็แสดงความจงรักภักดี แต่งงานกับสาวใช้ส่วนตัวของนาง

ไม่รู้เป็นไงผู้หญิงชอบจับคู่ตัวสำรองด้วยคนใช้หรือเพื่อนของนางเอกเอง

แต่ไม่ยักยอมให้พระเอกมีฮาเร็ม

นัยว่าเธอไม่ได้ชั้น ก็ได้เพื่อนหรือสาวใช้ส่วนตัวของชั้นไปแทนละกัน

แนวคิดนี้มันมีที่มาอย่างไรนะ?

แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าการให้พระรองแต่งงานกับลูกของนางเอกแบบบางเรื่องล่ะนะ

 

นั่นก็โอเคผมไม่วิจารณ์เฟติสท์ของใคร

แต่เมื่อผมต้องมาเกี่ยวพันกับยุคสมัยบ้าบอ ที่คนใดทำผิดต้องประหารทั้งตระกูลนี่ ผมชักจะเริ่มคิดถึงตนเองแล้วว่ามันไม่สนุก

 

ทำไมตูไม่ไปในแนวโอโตเมะญี่ปุ่นฟะ

มาเจอในเรื่องที่ไม่มีของโกงและคนนิสัยโฉดชั่วแบบนิยายจีนมันลำบากนะโว๊ย

แต่บ่นโชคชะตาไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น

คนเราต้องเลือกหนทางด้วยตัวของเราเอง

คิดอีกทีผมก็โชคดีเหมือนกันที่เป็นลูกหลานของขุนนางมีทรัพยากรต่างๆ มีเสื้อผ้า มีอาหาร การศึกษา

แต่คิดอีกทีหากผมไปเป็นคนเร่ร่อน ก็อาจจะหนีได้ แต่อาจจะยากเพราะต้องมีบัตรผ่านแดนและการย้ายถิ่นฐานอาจต้องจ่ายค่าผ่านทางหรืออาจโดนโจรดักปล้นหากไปในพื้นที่ที่ห่างไกล

คนเราทำได้แค่ทำให้ดีที่สุดในทรัพยากรเท่าที่มีอยู่

ตอนนี้หลังจากที่ตั้งสติหลังจากที่ผมตื่นขึ้นมาในห้องที่มีเตียงและผ้าแพรคลุมตัวผมอยู่

มือของผมยังเป็นเด็กหรือนี่?

 

ความทรงจำของผมและร่างใหม่นี่หลอมรวมกัน แต่ก็ไม่ดราม่าหรือเหตุการณ์รุนแรง

เขาแค่เข้านอนไปตามปรกติและตื่นมาด้วยความทรงจำของตัวผมจากต่างโลก

 

ไม่ได้มีเหตุการณ์คนวางยาไส้ขาดหรือลอบสังหารเขาแต่ประการใด

รู้สึกผิดหวังเล็กๆเหมือนกันที่ไม่มีดราม่าอย่างนั้น

แต่คิดอีกที ตัวประกอบก็ไม่ควรมีเรื่องอย่างนั้นอยู่แล้ว

ผมถอนหายใจ

ในทางเทคนิค โชคชะตานั้นไม่แน่นอน การกระทำเล็กๆของผมอาจจะก่อเกิดให้เหมือนกับผีเสื้อขยับปีกก่อให้เกิดพายุ

แต่ปัญหามันมีนิดหน่อยก็คือ ต่อให้ไม่มีฮิตเลอร์ขึ้นมา ถ้าพลังการเมือง พลังการเคลื่อนไหวของสังคมสูงพอ

ก็จะมีคนมาเสียบแทนฮิตเลอร์อยู่ดี

หมายความว่าหากความขัดแย้ง ปัจจัยเบื้องลึกไม่ได้รับการแก้ไข

การกบฏและการฆ่ากันเลือดนองแผ่นดิน ก็ยังคงเกิดขึ้น แม้จะเปลี่ยนตัวละครที่เป็นศูนย์กลางก็ตาม

ผมถอนหายใจหลังจากโยงแผนภาพเหตุการณ์ต่างๆลงบนกระดาษที่มีอยู่ในห้องแล้ว

รู้สึกว่าหวังลี่เป็นหนอนหนังสือที่ลายมือสวยใช้ได้ และมีกระดาษและหมึกเต็มอยุ่ในห้องของตนเอง

ท่าทางเราอาจจะต้องทำใจให้น้อยลงในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ร้ายๆที่อาจเกิดขึ้น

เป้าหมายหลักของเราคือ การเอาชีวิตรอดต่อไปให้ได้

ฮืม เราพูดเหมือนนางร้ายโอโตเมะเลยแฮะ

น่าเสียดาย ที่เราไม่มีทรัพยากรระดับตัวร้ายของเรื่อง

การเตรียมการหรือพยายามขัดขวางเรื่องเลวร้าย มันแปลว่าต้องขัดขวางแผนการหรือองค์กรที่มีทรัพยากรมากกว่าเรา

เช่นการขัดขวางตึกเวิลเทรดถล่ม เท่ากับว่าเราต้องขัดแย้งกับกลุ่มก่อการร้ายนยและผู้เกี่ยวข้อง

หากประกาศเตือนว่าจะมีคนมาถล่มตึก

หน่วยงานของรัฐหากไม่สนใจเราเพราะคิดว่าเราเป็นคนบ้าก็อาจจะจับเราไปที่แบล็กไซต์หรือคุกมืด ที่ไหนซักแห่งเพื่อรีดข้อมูลว่าเรารู้ข้อมูลนี้ได้อย่างไร

 

ผมพอรู้คร่าวๆว่าใครกบฏตามเนื้อเรื่อง

แต่เอาตัวผมไปในวังวนของแผนการของพวกนั้นโดยไม่มีทรัพยากรหรือพลังฝีมือป้องกันตัวก็ไม่ต่างกับหาที่ตาย

แต่กฎหมายอยู่ที่การบังคับใช้ในความเป็นจริง

ผมคิดว่าหนีไปให้ไกลโดยมีทรัพยากรเพียงพอน่าจะเป็นแผนการที่ดีที่สุด

ผมจ้องมองเศษกระดาษและตัวอักษรที่ผมรวบรวมความคิดเขียนในห้อง

เราวางแผนคร่าวๆได้ แต่มันต้องอาศัยโชคในบางแผนการและบางแผนการก็...หวังลี่ถอนหายใจ

“ผมรู้ว่าเขาเป็นนายพลที่เก่ง แต่เขาโชคดีหรือเปล่า?” คือคำกล่าวของนโปเลียนนักการทหารที่เก่งกาจที่สุดแห่งยุคของเขา

 

ขงเบ้งก็มองว่าการวางแผนที่คนสำเร็จอยู่ที่ฟ้าเช่นกัน

ตะวันตกและตะวันออกเห็นตรงกันว่าโชคคือตัวตัดสินสถานการณ์แผ่นดิน

อยากให้ผมโชคดีหรือไม่มีโชคร้ายมาแผ้วพานจัง เฮ้อ

เพราะพึ่งโชคไม่ได้นั่นล่ะ คนเราต้องวางแผนไว้มากๆ

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น