facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 ผมไม่เคยโกหก!

ชื่อตอน : บทที่ 4 ผมไม่เคยโกหก!

คำค้น : นิยายรัก โรแมนติก อาจารย์ หมอ แพทย์ ข้ามภพ ข้ามชาติ ย้อนยุค รักแท้ บอกรัก แต่งจากเรื่องจริง

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 341

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ส.ค. 2563 17:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ผมไม่เคยโกหก!
แบบอักษร

เมื่อธาวินเดินมาถึงหน้าห้องคณบดี คุณเลขาที่ไปตามเขาเมื่อสักครู่เพิ่งจะมาถึงเช่นกัน

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เธอเคาะที่ประตูเบา ๆ แล้วส่งเสียงตามไปว่า

 

“ท่านค่ะ รองศาสตราจารย์ธาวิน ไตรสุวรรณ มาแล้วค่ะ”

 

 

 

“เชิญ”

 

เสียงจากข้างหลังประตูอนุญาต เลขาสาวจึงเปิดประตูออกพร้อมกับผายมือให้คนถูกเรียกพบเข้าไป

 

เมื่อประตูปิดลงที่เป็นสัญญาณบอกว่าเสร็จสิ้นภารกิจเธอจึงนั่งลงโต๊ะประจำตำแหน่งของตน –เลขาหน้าห้องคณบดี-

 

 

 

.......................................................................................................................

 

 

 

“นั่งสิ”

 

เสียงผู้เป็นเจ้าของห้องเอ่ยอนุญาต ขณะที่จรดปากกาลงนามในเอกสารแผ่นสุดท้าย แล้วปิดแฟ้มลง

 

“เมื่อวาน คาบวิชาสนามแม่เหล็กไฟฟ้า คุณอยู่ที่ไหน”

 

 

 

คำถามของคณบดีทำให้คนถูกถามอึ้งไปชั่วขณะ ทำไมเขาถึงถูกตามเช่นนี้? เมื่อวานเขามีคาบสอน เขาก็ควรที่จะอยู่ในห้องเรียน แล้วจะให้เขาตอบว่าอยู่ที่ใดนอกจาก

 

“ห้องเรียนครับ”

 

 

 

คณบดีเลิกคิ้วสูง ผมบนศีรษะบางลงถึงครึ่งกระหม่อม เส้นที่เหลือประปรายเป็นสีเงินยวง ใบหน้ายับย่นบ่งบอกถึงการผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อนผู้อยู่หน้าถึง 20 ปี เขารู้จักอาจารย์หนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเป็นอย่างดี และสองสามปีที่ผ่านมาเขาเองเป็นผู้มอบรางวัลอาจารย์ดีแด่น ผู้เป็นตัวอย่างให้กับอาจารย์ทั้งคณะ ในเรื่องการมีระเบียบวินัย เรื่องการมีผลงานวิจัยที่โดดเด่น แม้แต่งานประกันคุณภาพคณะก็ด้วยผลงานของอาจารย์หนุ่มคนนี้ทำให้มาตรฐานสูงกว่าเกณฑ์อยู่ในระดับดีเยี่ยม แต่เมื่อวานเขากลับได้รับแจ้งในเรื่องที่น่าตกใจ และเป็นเรื่องที่เขาต้องเชิญอาจารย์หนุ่มที่เป็นแบบอย่างมาสอบถามให้กระจ่าง

 

 

 

“เมื่อวานผมได้รับแจ้งจากประธานหลักสูตรว่า มีนักศึกษาร้องเรียนมา คาบสุดท้ายของวิชาสนามแม่เหล็กไฟฟ้าไม่มีอาจารย์เข้าสอน และพวกเขาต้องสอบในอาทิตย์หน้า หากนักศึกษาเหล่านั้นคะแนนต่ำกว่าเกณฑ์ คุณรับผิดชอบไหวรึ?”

 

ชายผู้มีอำนาจสูงสุดในคณะวิศวกรรมศาสตร์ กล่าวช้าๆ ให้ชัดลงไปในมโนสำนึกของผู้ฟัง

 

 

 

อาจารย์หนุ่มผู้ถูกกล่าวโทษซาวาบขึ้นทั้งตัว รู้สึกได้ถึงลำคอตีบตัน สมองของเขาอื้ออึงสับสน

 

- คนอย่างเขาไม่เคยละเลยหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ! ไม่เคยปฏิบัติผิดวินัย! และทั้งชีวิตการทำงานของเขาไม่เคยถูกตำหนิจากผู้บังคับบัญชา แต่วันนี้! เขากลับถูกกล่าวโทษ! และอย่างร้ายแรงว่า ไม่เข้าสอนนักศึกษา จะเป็นไปได้อย่างไร? -

 

 

 

“ผมยืนยันว่าผมสอน ประธานหลักสูตรอาจจะได้รับฟังมาผิด ๆ “

 

ธาวินยังคงยืนยันในสิ่งที่ตนเองเข้าใจ

 

 

 

“รองศาสตราจารย์ธาวิน ผมไม่คิดเลยว่า คุณจะไม่ยอมรับผิดและจะโกหกแม้กระทั้งผม!”

 

ประโยคนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงที่กลางใจของอาจารย์หนุ่ม ความหยิ่งผยองในศักดิ์ศรีของเขาถูกคำปรามาสทำลายลงในพริบตา! หัวใจเขาไหวระริก สั่นไปทั้งร่าง

 

 

 

“ผม”

 

คำว่า –ผมไม่ได้โกหก- มันยั้งอยู่ที่ริมฝีปากสั่นระริก ความสะเทือนใจที่ถูกกล่าวหามันบีบเค้นหัวใจนัก

 

 

 

“ผมก็ไม่อยากจะเชื่อ เมื่อวานผมถึงกับไปดูด้วยตาตนเอง ว่าอาจารย์ดีเด่นเช่นคุณจะเหลวไหลได้ขนาดนั้นเชียวรึ”

 

คณบดีจ้องตาคนที่เขาเคยชื่นชม และคาดว่าจะเป็นศาสตราจารย์คนแรกของคณะวิศวกรรมศาสตร์

 

 

 

“คุณรู้ไหม? ผมพบอะไร”

 

คณบดีถาม หากแต่ไม่มีคำตอบจากอาจารย์หนุ่ม เขาจึงเอ่ยต่อว่า

 

“ผมพบห้องว่างเปล่า ในคาบวิชาที่คุณควรจะสอน!”

 

ประโยคท้ายเสียงสูงขึ้น ราวกับจะย้ำให้ชัดว่าสิ่งที่เขาเจอเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะเป็นเรื่องจริง

 

 

 

“ไม่จริง”

 

คำปฏิเสธแผ่วเบา หลุดออกมาจากปากของอาจารย์หนุ่ม แววตาสั่นระริก ในหัวของเขามันมีเสียงดังอึงอลมากมาย ความเชื่อมั่นที่มีอยู่ในตัวทั้งหมดเริ่มสั่นคลอน

 

 

 

-เขาไม่ได้เข้าสอนจริงๆ ใช่ไหม? -

 

-แล้วเขาไปอยู่ที่ไหน? -

 

-ทำไมเขาจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ได้เลย? -

 

-นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่! -

 

 

 

“เฮ่อ ช่วงนี้คุณเคร่งเครียดกับงานวิจัยเพื่อที่จะขอตำแหน่งศาสตราจารย์มากเกินไปหรือเปล่า?”

 

คณบดีทอดถอนหายใจ ด้วยวัยใกล้เกษียณเขาเห็นมานักต่อหนักแล้ว อาจารย์ในมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศถูกกดดันจากรอบด้าน ทั้งเรื่องการสอน การสร้างผลงาน รวมถึงการขอตำแหน่งทางวิชาการ หากรับแรงกดดันไม่ไหวก็อาจจะเป็นบ้าไปเลยก็ได้ ที่เรามักจะเรียกกันต่อ ๆ มาว่า “ศาสตราจารย์สติเฟื้อง”

 

 

 

“ไม่”

 

แววตาชายหนุ่มเลื่อยลอย คำว่า “ไม่” หลุดออกมาจากปากเขาราวกับจะปฏิเสธทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้น

 

 

 

ชายชราเห็นท่าทีของอาจารย์หนุ่มที่อนาคตกำลังจะรุ่งโรจน์ เหมือนจะหลุดออกไปจากโลกปัจจุบัน เขากล่าวด้วยน้ำเสียงกึ่งปลอบว่า

 

“รองศาสตราจารย์ธาวิน ผมคิดว่าคุณควรจะพักเสียบ้าง อะไรที่ทำไม่ได้ตามแผนที่วางเอาไว้ก็ปล่อยมันเสียบ้าง ถ้าปีนี้คุณยื่นขอตำแหน่งศาสตราจารย์ไม่ทัน ปีหน้าก็ยังมีโอกาส”

 

 

 

ธาวินมองผู้บังคับบัญชา แววตาของเขาวูบไหว สะเทือนใจที่คณบดีคิดว่าเขาอยากได้ตำแหน่งศาสตราจารย์จนจะกลายเป็นบ้า

 

 

 

“เอาหล่ะ คุณทำผิดในคราแรกผมจะแค่ตักเตือนเท่านั้น คุณไปเถอะ หมดเรื่องแล้ว”

 

สิ้นเสียงคณบดี อาจารย์หนุ่มเดินออกจากห้องอย่างเหม่อลอย

 

 

 

ในหัวเขามันเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ ถามร้อยพันทะลักขึ้นมา......

 

เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่?

 

หรือว่าเขาจะเครียดมากๆ จริง ๆ จนลืมไปสอน?

 

เป็นไปได้อย่างไร?

 

รู้ตัวอีกทีชายหนุ่มก็เดินมาจนถึงรถเบนซ์สีเงิน (Mercedes-Benz) คันงามแวววับ เขาบิดกุญแจไขประตู เปิดเข้าไปนั่งที่เบาะหนังนุ่มรับกับสรีระของผู้เป็นเจ้าของมัน

 

 

 

ธาวินหลบอยู่ในรถเพื่อหลีกหนีสิ่งที่เขาเผชิญเมื่อสักครู่ ความสับสนมันทำให้เขาอยากอยู่คนเดียวสักพัก แสงแดดยามสายทอทอดส่องลงกระทบโลหะรูปดาวสามแฉกหน้ารถเกิดแสงแวบเข้าตา เขาจะหลุบตาต่ำลงเพื่อหลบแสงกระทบนั้น แล้วสายตาเขาก็ไปสะดุดกับเม็ดทรายสีขาวเนียนระเอียดบนถาดรองพื้นรถใต้เท้า ชายหนุ่มรีบก้มดูเม็ดทรายเล็ก ๆ มือเรียวหยิบเม็ดทรายขึ้นมาพร้อมกับขยับแว่นให้เห็นชัด ๆ ดวงตาสีเข้มวาวระริก บางสิ่งบางอย่างแวบเข้ามาในจิตใต้สำนึกจนขนอ่อนในกายลุกซู่!

 

 

 

ลักษณะเม็ดทรายแบบนี้ไม่มีที่มหาวิทยาลัยใจกลางกรุงเทพฯ ที่เต็มไปด้วยคอนกรีตอย่างแน่นอน!!!

 

หรือว่าเมื่อวานเขาจะไม่ได้เข้าสอนจริงๆ

 

หรือว่าสิ่งที่เขาฝันว่านั่งอยู่ริมทะเล เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นจริงๆ

 

 

 

แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไร ที่เขาจะจำอะไรไม่ได้เลย!

 

จำไม่ได้แม้กระทั้งผู้หญิงที่เขาไปด้วยคือใคร?

 

 

 

ทรายเนื้อละเอียดในมืออาจารย์หนุ่มถูกกำจนแน่น! เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นเต็มใบหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระทึก!

 

หากเขาไม่บ้า ก็ต้องมีใครสักคนที่เล่นตลกกับเขาแน่ๆ

 

 

 

อาจารย์หนุ่มรีบวิ่งออกจากรถมุ่งหน้าขึ้นตึกสูงอย่างรวดเร็ว เขาต้องรู้คำตอบให้ได้ ก่อนที่เขาจะกลายเป็นบ้าไปจริงๆ

 

 

 

......................................จบตอน..................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น