facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 ว่าที่ศาสตราจารย์

ชื่อตอน : บทที่ 3 ว่าที่ศาสตราจารย์

คำค้น : นิยายรัก โรแมนติก อาจารย์ หมอ แพทย์ ข้ามภพ ข้ามชาติ ย้อนยุค รักแท้ บอกรัก แต่งจากเรื่องจริง

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 368

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ส.ค. 2563 17:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 ว่าที่ศาสตราจารย์
แบบอักษร

เวลา 8.00 น. 

ทันทีที่ประตูไม้บานใหญ่ของห้องพักอาจารย์เปิดออก ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีน้ำตาลเข้มก็โผล่เข้ามาในห้องพร้อมกับเสียงทักทายเพื่อนร่วมห้องพักที่นั่งอยู่ก่อนแล้วอย่างอารมณ์ดี

“สวัสดีท่านด๊อกประชา”

 

ผู้ที่ถูกเรียก “ท่านด๊อกประชา” ถึงกับรีบเงยหน้าขึ้นจากแผนการสอนแทบจะไม่ทัน ยิ่งสบเข้ากับรอยยิ้มของผู้มาใหม่ ยิ่งทำให้เขาอึ้งไปกว่านาที

-นี่คือ รศ.ดร.ธาวิน ไตรสุวรรณ เพื่อนของเขาจริงๆ หรือนี่! - 

ดร.ประชา ชื่นจิตต์ อุทานในใจ จ้องมองคนที่กำลังถอดเสื้อคลุมตัวนอกแขวนไว้บนราวไม้สักด้านหลังห้องอย่างเบามือ

 

การที่เพื่อนของเขามีสอนภาคบ่าย แต่มามหาวิทยาลัยแปดโมงตรงเปะ! ทุกวันเป็นเรื่องปกติ

แต่ที่ไม่ปกติ คือ การที่เพื่อนของเขาทักทายเขาก่อน ซ้ำยังเย้าเขาด้วยการเรียกว่า “ท่านด๊อก!”

เพราะ รศ.ดร.ธาวิน ไตรสุวรรณ คือ ผู้ชายที่จัดได้ว่าเงียบขรึม และจริงจังกับชีวิตมาก ดูได้จากกระดานสีขาวมันวาวด้านหลังโต๊ะทำงานมีตัวอักษรสีน้ำเงินที่เขียนด้วยปากกาไวบอร์ด ระบุปี พ.ศ. พร้อมกับตำแหน่งทางวิชาการที่เขาต้องยื่นขอ

 

เริ่มจากเขาบรรจุในปี 2530

เมื่อถึงปี 2532 เขาเรียบเรียงตำราแล้วยื่นขอตำแหน่ง “ผู้ช่วยศาสตราจารย์” ได้สำเร็จ

ปี 2535 เขายื่นหนังสือเรียนสำหรับการได้มาของตำแหน่ง “รองศาสตราจารย์”

และในปีนี้ 2538 ซึ่งเป็นปีที่อยู่บนสุดของกระดาน ระบุเอาไว้ว่า “ศาสตราจารย์” และคาดว่าเพื่อนของเขาก็คงจะคว้าตำแหน่งศาสตราจารย์ได้สำเร็จตามเป้าหมายที่วางเอาไว้อย่างแน่นอน

 

ซึ่งตรงกันข้ามกับ ดร.ประชา ชื่นจิตต์ อย่างสิ้นเชิง ที่ถึงแม้จะบรรจุเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยทีหลังเพื่อนเพียงแค่ปีเดียว แต่เขาก็ไปไม่ถึงแม้แต่ตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์ นั่นอาจจะเป็นเพราะว่า ด้วยนิสัยที่เป็นคนรักความสบาย และในชีวิตนี้สิ่งที่เขาจะลงมือทำมีแค่สองอย่าง คือ สิ่งที่ทำแล้วมีความสุข และสิ่งใดจำเป็นต้องทำ

 

ในเมื่อการขอตำแหน่งทางวิชาการ มหาวิทยาลัยยังไม่บังคับว่าต้องขอ และทำแล้วระดับความเครียดของเขามันพุ่งเกินกว่าปกติ ดังนั้น ทุกวันนี้เขาจึงเป็นเพียง “ท่านด๊อก” ตามที่เพื่อนมันเย้า

 

ดร.ประชา เดินปาดออกจากโต๊ะรก ๆ ของตน ไปสู่โต๊ะทำงานที่ทั้งสะอาดและเป็นระเบียบมากกว่าโต๊ะของเขาราวกับอยู่กันคนละโลก

“อะแฮ่ม! เอ๊ะ เอ๊ะ สงสัยเมื่อวานจะเดทกับสาวยันสว่าง วันนี้ถึงได้อารมณ์ดีขนาดนี้”

 

“อะไร ของท่านครับ ประชา”

ธาวินยิ้มให้กับเพื่อนที่ชอบอำเขาเล่นบ่อย ๆ

 

“ไม่ต้องมาทำเป็นเนียนเลยนะท่านรองศาสตราจารย์ธาวิน เมื่อวานท่านบอกกับกระผมเองว่าจะไปเดทกับสาว”

 

“ฮ่า ฮ่า ยังไม่เลิกอำกันอีก ไป๊ ไป กลับไปเตรียมตัวสอนได้แล้ว วันนี้ท่านมีสอนคาบเช้ามิใช่รึ?”

 

“อันแน่เฉไชออกนอกเรื่องด้วยวุ้ย! ไหนลองบอกกระผมให้เป็นบุญหูสักครา แม่นางที่โชคดีผู้นั้นเป็นใครกันหนอ จะเป็นแพทย์หญิงสุดสวยที่เขาลือกันทั้งมหาวิทยาลัยว่าเทียวรับเทียวส่งกันถึงหอพักอาจารย์ไหมหนอ”

ดร.ประชา เย้าต่อด้วยความอยากรู้อย่างจริงจังว่า ผู้หญิงที่ได้ออกเดทกับเพื่อนผู้ไม่สนใจใยดีต่อสังคมโลกีย์จะเป็นใครกันหนอ

 

“มาสำบัดสำเนายี่เก ล้อเล่นไม่เลิกนะท่าน เมื่อวานฉันก็อยู่ที่มหาวิทยาลัยทั้งวัน ก็ดูสุริยคราสด้วยกัน บ่ายฉันมีสอน แล้วจะให้ฉันเอาเวลาที่ไหนไปเดทกับสาวฮึ! เลิกยั้วฉันได้แล้วไอ้คุณประชา เตรียมการสอนของแกไปเลย อีกไม่ถึง 10 นาทีก็ได้เวลาแกเข้าคลาสแล้วไม่ใช่รึ?”

น้ำเสียงจริงจังของธาวินร่ายยาว

 

คนที่ถูกไล่ให้ไปเตรียมการสอนต่อขมวดคิ้ว เพื่อนสนิทจำไม่ได้จริงๆ ว่าตนเองไปเดท หรือต้องการที่จะปิดบังเอาไว้กันแน่ เอาเถอะในเมื่อเพื่อนยังไม่อยากให้เขารับรู้ตอนนี้ เขาก็จะไม่เซ้าซี้อีก ดร.ประชา กางแขนออกยักไหล่ แล้วเดินกลับโต๊ะ

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ขออนุญาตค่ะ”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงหวานๆ ที่แสร้งดัดให้นุ่มนวล ก่อนที่เจ้าของห้องจะเอ่ยอนุญาต สาวใหญ่ในชุดกระโปรงสอบคลุมเข่าเรียบร้อยก็ก้าวเข้ามาในห้อง เธอยืนอยู่เพียงแค่พ้นประตูเข้ามาแล้วส่งเสียงบอกวัตถุประสงค์ที่มาว่า

“ท่านรองศาสตราจารย์ธาวิน คณบดีเรียกพบค่ะ”

 

“ครับ”

คนถูกเรียกให้ไปพบตอบรับด้วยความงงงวย และยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากถามสาเหตุที่คณบดีเรียกพบ คนมาเรียกก็หายวับออกไปแล้ว

 

......................................จบตอน..................................

 

 

ความคิดเห็น