ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) #ธัญท้าแต่งรอบที่1 เข้ามาอ่านมาติชมกันได้นะ เเล้วก็เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ

ถามรักจากใจ2(จบ)

ชื่อตอน : ถามรักจากใจ2(จบ)

คำค้น : ธัญท้าแต่งรอบที่1

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 925

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2563 19:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ถามรักจากใจ2(จบ)
แบบอักษร

"ตั้งแต่ยังไม่ได้เจอ?" คนตัวเล็กมองตาปริบๆ 

"จะไม่เชื่อเฮียก็ได้นะ...แต่ว่า...เฮียมั่นใจว่าคนๆนั้นคือหนู..." 

"คนๆนั้น..." 

"ก็สาวทีี่ชอบโผล่มาให้เห็นในฝันบ่อยๆ...คนที่ยิ้มเก่ง น่ารัก เอาใจคนอื่นเก่ง...ทุกคืนที่ฝันเห็นเธอจะมาจับมือเเล้วก็พาเฮียเดินไปเรื่อยๆ...ไม่รู้หรอกว่าไปไหน...แต่ว่ามันทำให้มีความสุขทุกๆครั้งที่ได้ฝันถึงเธอเลยล่ะ แต่ก็นะ...ช่วงนั้นเฮียอยู่ม.ปลาย...วันไหนที่ฝันถึงจะชอบตื่นสาย แล้วแม่ก็จะเข้ามาปลุก...ทำให้ฝันเฮียสลายไปเลย...แม่นะแม่...ฮ่าๆ แต่พอตื่นจะลืมทุกทีว่าหน้าตาเป็นยังไง...จำได้ว่าตัวเล็กๆ แล้วตาโตๆ รอยยิ้มก็สวยมมากๆแค่นั้น" พูดแล้วก็ยิ้มออกมา 

"แล้วรู้ได้ไงว่าเป็นฉันคะ?! ไม่ใช่ว่าจินตนาการถึงสเปคสาวที่ชอบแล้วเอาไปฝันเหรอ?" 

"ไม่มีทาง...เพราะความรู้สึกอบอุ่นเเละคุ้นเคยนั้นมันชัดเจนมาก...มากเหมือนตอนที่ได้เจอกับหนูตั้งเเต่วันเเรกที่เฮียไปสอนที่นั่น..." 

"..." นธีกานต์นิ่งเงียบไป 

"หนูเองก็คงรู้สึกอะไรคล้ายๆกันใช่มั้ย? หืม? ไม่อย่างนั้น...ทำไมเวลาคุยกันถึงได้ชอบหลบตาเฮียนักล่ะ?" 

"ก็..." 

"เฮียตอบให้ก็ได้เพราะเฮียเองก็...ไม่กล้าจ้องตาของหนูนานๆเหมือนกัน...ในแววตาคู่นี้ของหนูไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้...พอมองเข้าไปลึกๆเเล้วจะเห็นเลยว่าหนูมีความรักอยู่ในนั้น...ถึงจะพยายามเย็นชาใส่แค่ไหน...เเต่ทุกครั้งที่เราได้สบตากันเหมือนเรา..." ยื่นจมูกเข้ามาใกล้ 

"เหมืนเรารู้จักกันมานานแล้วทั้งๆที่เพิ่งจะเคยเจอกัน...พยายามจะไม่อยู่ใกล้..พยายามจะทำเป็นไม่สนใจ...เเต่ไม่รู้ทำไมสุดท้ายฉันก็อดที่จะแอบมองหาคุณตลอดไม่ได้...จนฉันคิดว่าตัวเองเป็นเด็กแก่แดด...แต่ฉัน...ไม่เคยที่จะคิดอะไรไม่ดีเลยนะคะ....ฉันเเค่อยากอยู่ใกล้แค่อยากได้ยินเสียงพูด ก็ไม่รู้ว่าทำไมแต่..." คนตัวเล็กรีบก้มหน้าลงทันที 

"เชื่อเรื่องการตกหลุมรักตั้งเเต่เเรกเจอมั้ย? เฮียว่าเฮียเป็นหนึ่งในนั้นนะ...เเต่ตอนนั้นน่ะเฮียเป็นครู...จะออกตัวเเรงก็ดูจะเกินไป...เห็นเราก็ไม่ได้สนใจอะไรครูคนนี้เท่าไหร่ด้วย...เคยคิดนะว่าเราคงไปด้วยกันไม่รอด...ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่ม หนูก็ฮ็อตไม่เบา...ไม่รู้ว่ารู้ตัวรึเปล่าแต่...ที่เฮียเห็นก็มีทั้งเด็กกว่าแล้วก็รุ่นเดียวกันมาตามหยอด...คนเเก่อย่างเฮียก็คงคิดอะไรไม่ได้มาก...คุยกับใครก็ไม่ได้เพราะเดี๋ยวเขาจะหาว่าเป็นพวกโรคจิตคิดอะไรวิปริตกับเด็กนักเรียน...ใครรู้ก็คงถูกกระจายข่าวไปไหนต่อไหน..." 

"ฉันก็เคยคิดเเบบนั้นเหมือนกัน...อีกอย่างตอนนั้นคุณย้ายไปปุ๊บก็มีแฟนเลยด้วย...ฉันเลย...ไม่ได้อยากจะทำอะไรต่ออีก...แถมคุณยังพูดหน้าตาเฉยว่าไม่รู้จักฉัน...ไม่รู้ชื่อฉัน...พูดดังมากเหมือนกลัวใครไม่ได้ยิน...ฉันเพิ่งรู้ตอนนั้นว่าไม่มีแฟนก็อกหักได้เหมือนกัน..." 

"ห๊ะ? เอาจริงๆเฮียคิดนะว่าเฮียอกหักอยู่คนเดียวตลอดหลายปีมานี้...แถมคงจะได้ยินคำว่ารักจากปากหนูเเค่ในคืนนั้นคืนเดียวนั่นเเหละ...เพราะหนูเมาไง..." 

"มาจับมือถือเเขนในที่สาธารณะแบบนี้ไม่กลัวใครจะนินทาเเล้วเหรอ?" 

"ก็ตอนนี้หนูไม่ใช่เด็กนักเรียนของเฮียอีกต่อไปแล้ว...หนูโตขึ้น เเล้วก็เรียนจบและมีงานที่มั่นคง หนูโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี...มีอะไรที่เฮียต้องอายอีก...ที่กลัวเพราะกลัวว่าหนูจะเสียหายนั่นเเหละ...เเล้วมันก็ไม่เหมาะด้วยที่ครูกับนักเรียนจะคบหากันในแบบคนรัก...ใครรู้ใครก็นินทา ใครรู้ใครก็มองว่าไม่ดี...เฮียไม่อยากให้ใครมองหนูเป็นเด็กไม่ดีด้วย..." 

"แล้วถ้าไปเจอกับครูคนอื่นๆ...เจอกับคนที่รู้จักเราทั้งสองคนคุณจะไม่อายเหรอ?" 

"หนูล่ะอายรึเปล่า? แต่เฮียไม่อายนะเพราะตอนนี้เราต่างมีงานทั้งคู่...เฮียไม่ได้หลอกหนูด้วยนี่นา...ถ้าตอนนั้นเราเกิดได้คบกัน...ใครได้พูดเเน่ว่าครูหลอกกินเด็ก หรือเด็กนี่่มันร้าย....เเต่ถึงตอนนี้จะมีใครว่าอะไรเฮียก็ไม่เเคร์หรอก ความรู้สึกหนูกับลูกสำคัญที่สุด..." 

"ขอบคุณนะคะ...ขอบคุณที่คุณไม่อายที่มีฉันเป็นแม่ของลูก..." 

"..." คนตัวใหญ่อมยิ้ม ไม่สิต้องบอกว่ายิ้มจนหน้าบานเลยมากกว่า 

"เป็นอะไรคะ? มองหน้าเหมือนจะหาเรื่อง?...มีอะไรรึเปล่า?" 

"ก็...ก็หนูพูดว่าเป็นแม่ของลูกเฮีย...แสดงว่า...ว่ายอมรับว่ารักเฮียเเล้วใช่มั้ยครับ" 

"เอ่อ...ก็...ไม่รู้สิคะ! คิดเอาเองได้แล้วมั้ง...เป็นถึงท่านผอ." รีบขึ้นรถไปเงียบๆ 

"เขายอมรับเราเป็นพ่อของลูกแล้วโว้ยยยย" กระโดดดีใจอยู่นอกรถคนเดียว 

"จะไปได้ยังคะ?" ลดกระจกลงมาถาม 

"ครับ...จะไปเดี๋ยวนี้เเหละครับ..." ยิ้มแฉ่ง 

"มุมนี้ก็เหมือนเด็กเหมือนกันนะ...ทั้งที่เลยวัยเด็กมาตั้งนานแล้วเเท้ๆ" 

"นี่หนูว่าเฮียเเก่เหรอ?" ยังยิ้มอารมณ์ดีอยู่ 

"อืมค่ะ...ก็ไม่เด็กแล้วนี่คะ..." 

"พูดตรงๆก็ดี...แต่ถ้าพูดไม่เข้าหูขึ้นมา...เฮียจะทำโทษหนูจริงๆด้วยนะรู้มั้ยครับ.." 

"บ้าอำนาจเหรอคะ? ไหนบอกไม่ได้เป็นนักเรียนเป็นครูกันเเล้วไง?" หลบสายตา 

"ถึงยังไงหนูก็เคยเป็นนี่ครับ...แล้วหนูก็เป็นเด็กเก่งที่ไม่เคยโดนครูคนนี้ทำโทษเลยด้วย...ทำบ้างจะเป็นไรไป..." 

"นั่นไง...บ้าอำนาจจริงๆด้วย...เห็นทีเมื่อก่อนก็ยังใจดีไม่ปัดชื่อเป็นนักเรียนขาดเรียนให้อยู่เลย...เราอุตส่าห์ดีใจว่าเขาใจดีให้ซะอีก...อย่าคิดว่าอายุเยอะกว่าเเล้วจะเเกล้งกันได้...ฉันไม่ยอมคุณง่ายๆหรอก.." 

"ก็...เด็กนักเรียนดีเด่นจะขาดไปเฉยๆคงไม่ใช่เรื่อง แถมเพื่อนก็เป็นพยานกันตั้งเยอะ...ไม่ได้จะสองมาตรฐานเลยจริงๆนะ...แต่ก็อืม...ก็ไว้ใจน่ะว่าจะไม่ป่วยปลอม...แล้วว่าเเต่เรื่องเมื่อคืนล่ะ?...หนูไม่ยอมเฮียเหรอ? จะบอกว่าเฮียใช้กำลังบังคับหนูอย่างนั้นเหรอ หืม?" 

"ก็...เอ่อ...อุ๊ย!มีคนโทรมา...สวัสดีค่ะ...นธีกานต์พูดค่ะ..." 

"แกอยู่บ้านป่ะเย็นนี้? ฉันว่าจะไปเยี่ยมหลานหน่อย" ครีมบอก 

"เอ่อ...ไม่อ่ะ...ไม่ได้อยู่" 

"เข้าเวรเหรอ?"  

"ก็เปล่า..." 

"แล้ว?" 

"คือฉันเอ่อ..." 

"สีน้ำอยู่กับผมเองครับ"  

"ครูตฤณเหรอ?" ครีมถาม 

"อื้มใช่..." สีน้ำตอบไปสั้นๆเพราะไม่รู้จะพูดอะไรยัังไงดี 

"ว้า...เเย่จัง...ว่าจะไปเยี่ยมซะหน่อย...แต่แกได้อยู่กับสามีงั้นฉันไม่กวน..." 

"จะมาเยี่ยมที่บ้านเราก็ได้นะ" ตฤณบอก 

"คุณ!? บ้านเราอะไรกัน?!"  

"อร้ายยย กรี๊ดดด บ้านเราด้วยอ่ะ...บ้านตรงไหนคะ?" ครีมไม่รอช้า 

"บ้านใหม่ที่คุณน่าจะเคยขับผ่าน...ถ้าว่างก็มาเที่ยวได้นะ..."ตฤณบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 

"..." เจ้าของมือถือพูดอะไรไม่ออก 

"ไม่เป็นไรก่อนดีกว่าค่ะ ไว้ยัยหมอพร้อมเมื่อไหร่มันคงชวนครีมเอง...ครีมไม่กวนเเล้วค่ะ เชิญสวีตกันให้สบายนะคะฮุๆ" วางสายไป 

"เพื่อนคุณตลกดีนะ...ตลกตั้งเเต่เด็กยันโต ผมชอบนะพวกเขาดูอารมณ์ดี ทำให้หัวหน้าแก๊งค์พลอยมีความสุขไปด้วย..." 

"ก็...." 

"เวลาคุณอยู่กับเพื่อนกับครอบครัว คุณมักจะมีออร่าความสุขความสดใสออกมา แต่เมื่อไหร่ที่คุณเครียด หรือพยายามปกปิดอะไร หรือเวลาผมพยายามเข้าใกล้...ออร่าความเย็นยะเยือกมันก็...โผล่ออกมาจนบางทีก็น่าเกรงใจ...เวลาดุลูกคุณใช้ลุคนี้ด้วยรึเปล่า?" 

"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ...ก็คุยกันด้วยเหตุผล...ไม่ใช่จะดุก็ดุไม่มีปี่มีขลุ่ย...ฉันจะไม่หาเรื่องอะไรไร้สาระมาดุลูก และคุยกันสอนกันปกติ...ไม่ได้ใช้กำลังสอนเขา...อย่างมากก็เรียกให้ไปยืนเข้ามุม สำนึกได้ก็ให้ออกมา..." 

"แล้วถ้าเป็นเฮียล่ะ? หนูจะทำโทษยังไง?"  

"อืม...ก็ไม่ทำอะไร...คนที่โตๆแล้วน่าจะรู้ว่าทำอะไรผิด...คงจะแก้ปัญหาเองได้ไม่ต้องให้ทำโทษหรอก..." 

"แต่เฮียวว่าการที่หนูเงียบ ตัดขาดจากเฮีย ไม่ถามไถ่ ไม่ติดต่อ ไม่บอกแม้กระทั่งเรื่องลูก...มันเป็นการลงโทษที่หนักอยู่เหมือนกันนะ...ความจริงเฮียกับครูเจนไม่ได้จะคิดทำอะไรกัน..." 

"แล้วที่ผู้หญิงคนนั้นกอดจูบลูบคลำคุณ...ตอนที่ฉันเข้าไปเห็น...เธอคงไม่ได้คิดอะไรเลยมั้ง..." 

"เห็นหมดเลยเหรอ?" 

"อืม....ค่ะ" 

"แล้วหนูเห็นตอนที่เฮียผลักเธอออกไปรึเปล่าล่ะ?!" 

"...."  

"แสดงว่าดูหนังไม่จบม้วนนี่แบบนี้...ถึงบ้านแล้ว...เฮียหิวอ่ะรีบลงกันเถอะ" 

"อยากกินอะไรล่ะคะ? เดี๋ยวจะได้ทำให้...แต่พรุ่งนี้ฉันขอกลับบ้านนะ..." 

"ที่นี่ก็บ้าน..." น้อยใจ 

"บ้านที่มีพ่อแม่แล้วก็ลูกของเราอยู่...บ้านที่ฉันโตมา...อย่ามาทำเป็นงอนหน่อยเลย...คุณเองก็ไม่ได้บอกว่ามาทำบ้านหลังนี้..." เดินเข้าไปในบ้านเพื่อทำอาหาร 

"หนูรอเฮียด้วย" รีบเดินตามไป 

"ตกลงอยากกินอะไรคะ?" 

"หนูให้เฮียเลือกได้จริงเหรอครับ?" 

"อืมค่ะ...ก็คุณเป็นเจ้าของบ้าน..." 

"ใครบอก...เฮียไม่ใช่เจ้าของบ้านนะ" 

"คะ?!" 

"หนูต่างหากที่เป็นเจ้าของ..." เข้ามากอดแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ 

"..." 

"ก็...เฮียอยากให้หนูเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ตั้งเเต่แรก...เฮียเลยยกสิทธิ์ให้หนู...อย่าว่าเฮียเลยนะ...แต่ว่า...ก็ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้...เฮียไม่ได้มีอะไรให้หนูกับลูกเลย...ถือว่าบ้านหลังนี้เป็นของขวัญแต่งงานของเราได้มั้ยครับ..." จับนิ้วนางข้างซ้ายของเธอสวมใส่เเหวนเพชรวงน้อยที่มีฐานรับเป็นรูปดอกเดซี่อย่างอ่อนโยน 

"คุณตฤณ!?" 

"ถือว่านี่เป็นเเหวนหมั้นของเราก่อนนะ...แหวนแต่งเฮียจะใส่ให้ตอนวันแต่งงานของเรา..." กอดแน่นขึ้นเรื่อยๆ 

"ฉัน...คือ..." 

"เฮียมันคงไม่ได้ทำหวานอย่างคู่อื่นๆ เพราะเฮียไม่ค่อยถนัดกับการทำอะไรแบบนี้...แต่ถ้าหนูไม่ว่าอะไร..เราแต่งงานกันนะครับ...นะ" 

"..." พูดอะไรไม่ออก 

"ขอโทษครับ....ถ้าหนูไม่อยากแต่ง เฮียก็จะไม่บังคับ...รู้นะว่าเฮียขอเยอะไป..." กำลังจะเอาเเหวนออก  

"แต่งค่ะ...เเต่ง...ทำไมขี้น้อยใจแบบนี้ล่ะคะ ทำตัวเป็นคนแก่ขี้น้อยใจไปได้..." นธีกานต์พูดออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ 

"จริงนะ! แต่งจริงๆนะครับ"  

"ปรับอารมณ์ได้ไวเหลือเกินนะคะ...แล้วตกลงจะกินอะไรคะ? สีน้ำก็หิวแล้วเหมือนกัน..." 

"อืม....เฮียอยากกิน...สี..."ยังกอดไม่ปล่อย 

"สีผสมอาหาร?(มองไปที่ขวดสีผสมอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วสงสัย) จะกินทำไมคะ? หรืออยากกินขนมหวาน..งั้นเอาไว้จะทำให้กินวันอื่นนะ ตกลงจะกินอะไรคะ นี่จริงจังนะ สีน้ำหิวแล้ว...ไม่เล่นนะคะ เรื่องกินเรื่องใหญ่..." 

"เฮียอยากกินสีน้ำ...." กระซิบข้างหูเบาๆ 

"บะ..บ้า...สีน้ำกินไม่ได้หรอกค่ะ....มันเป็นสีวาดรูปมีสารเคมีอยู่ด้วยนะ...กินไม่ได้หรอก..." หลบสายตาหวานเยิ้มของเขา 

"งื้ม...ก็เฮียอยากกินนี่...ทำไมจะกินไม่ได้...มีเห็นมีพิษมีภัยตรงไหนเลย..." อุ้มขึ้นห้องนอน 

"ว้าย!! คนบ้า! ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะคะ! เล่นอะไรก็ไม่รู้!..." 

"หึ...ใครบอกเล่น..." 

.... 

"คุณตฤณ...ลุกค่ะ" 

"หืม...เมื่อกี้ยังเรียกเฮียอยู่เลย...เรียกเฮียกอีกไม่ได้เหรอครับ..นะ...นะคร้าบ" จูบไหล่บางเบาๆอย่างรักใคร่ 

"อืม...พอแล้วค่ะ...นี่จะค่ำอยู่แล้ว...ปล่อย...สีน้ำจะไปทำกับข้าว..."  

"ลุกไหวเหรอเรา?" ยิ้มกริ่ม 

"..." งอน 

"โอ๋ๆ เฮียไม่แกล้งหนูแล้วก็ได้...แต่ว่า...หนูลุกไหวจริงเหรอ? หืม?" 

"ก็ทำไมจะลุกไม่ไหวล่ะคะ...ว้าย!" พอรีบลุกก็ไปไม่ถึงไหน เพราะขาที่อ่อนแรงนั้นไม่ให้ความร่วมมือ 

"บอกแล้วว่ายังไงก็ไม่ไหว...ขอโทษนะครับที่ดุไปหน่อย"ประคองมานั่งบนเตียง 

"ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี...แล้วถ้าสีน้ำไม่ลุกจะไปทำอะไรกินได้ไงคะ? ก็คนมันหิว..." 

"เดี๋ยวเฮียไปทำมาให้...รับรองอร่อย..." 

... 

"เป็นไง...น่าตาน่ากินใช่มั้ย?" ยิ้มอย่างมีความหวัง  

"ข้าวไข่เจียว?...." เหมือนขอบจะเกรียมๆด้วยสิ! นธีกานต์ได้เเต่มองตาปริบๆ 

"ลองกินดูก่อน รสชาติมันอาจจะอร่อยกว่าหน้าตาของมันก็ได้นะครับ มาเดี๋ยวเฮียป้อนนะ" 

"..." ยอมกินแต่โดยดี แต่พอเข้าปากเท่านั้นแหละถึงกับยิ้มอ่อน 

"อร่อยใช่มั้ยครับ"  

"อืม....ก็...พอกินได้ค่ะ..." 

"งั้นเฮียลองชิมด้วยดีกว่า" 

"สีน้ำว่าอย่าดีกว่า...." 

"แหวะ...เค็มจัง...." คนตัวใหญ่ถึงกับหน้าแหย 

"บอกแล้วว่าอย่ากิน....เห้อ...." 

"งั้นเฮียไปต้มบะหมี่มาให้ดีกว่านะครับ...รอแป็บเดียวนะ"  

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวสีน้ำไปทำอะไรให้เฮียกินเองดีกว่า...ทำเองคล่องตัวกว่าเยอะด้วย" ลุกขึ้นมา 

"แน่ใจนะว่าไหว?" 

"ค่ะ..." ในใจคิดว่าดีกว่าปล่อยให้เขาไปทำอะไรอีกล่ะนะ เธอยิ้มอ่อน 

"นี่..หนู.." ตฤณอมยิ้มออกมา 

"มีอะไรคะ?" 

"เมื่อกี้น่ะ....หนูเรียกเฮียว่าเฮีย...." 

"ค่ะ...ทำไมคะ? คิดว่าอยากให้เรียกแบบนี้ซะอีก...ถ้าไม่ชอบสีน้ำไม่เรียกก็ได้นะ..." 

"ใครบอกล่ะ...ชอบมากเลยต่างหาก...ขอบคุณที่ยอมเรียกเฮียว่าเฮียนะ...หื้ม" หอมแก้ม 

"พอได้แล้วค่ะ...กอดหอมกันอยู่นั่น...เมื่อไหร่จะได้กินล่ะคะแบบนี้..." 

"อืม...ก็ได้ครับ..." ค่อยๆปล่อยออกอย่างเสียดาย 

"งั้นสีน้ำไปทำกับข้าวแล้วนะ...เฮียอยากกินไข่เจียวใช่มั้ยคะ...เดี๋ยวสีน้ำจะได้ทำให้..." ยิ้มเอ็นดู 

"คร้าบ...อยากกินครับ...หนูทำคงดีกว่าเฮียทำหลายเท่า...เห้อไม่น่ามั่นหน้าคิดว่าตัวเองทำไข่เจียวได้เลยเรา..." 

"อย่าดูถูกตัวเองสิคะ...คนเราไม่มีใครไม่เคยผิดพลาดนะ..." 

"แล้วตอนหนูทอดไข่เจียวครั้งเเรกเป็นแบบนี้รึเปล่าล่ะ?" 

"เอ่อ...." ยิ้มอ่อน 

"เห็นมะ...ไม่ใช่ทุกคนจะพลาดสักหน่อย...หนูไปทำเถอะ เดี๋ยวเฮียขอไปคุยกับที่บ้านหน่อย..." 

"โอเคค่ะ" 

ผ่านไปไม่กี่นาทีอาหารง่ายๆที่หน้าตาดีก็วางเต็มโต๊ะ นธีกานต์เรียกคนตัวใหญ่มารับประทานข้าวมื้อค่ำด้วยกัน 

"โห...น่ากินไปหมดเลยครับ...นี่คือของที่มีในตู้เย็นบ้านเราจริงเหรอเนี่ย?" 

"เฮียก็เว่อร์ไป...เเค่ไข่เจียวทรงเครื่อง แกงจืดตำลึงเต้าหู้หมูสับ ยำปลาทูน่าลุยสวนเองใครๆก็ทำได้ค่ะ..." 

"เฮียไงทำไม่ได้...ฮ่าๆ" กำลังจะตักอาหารเข้าปาก 

"เดี๋ยวค่ะ...ล้างมือรึยังคะ?" 

"เอ่อ..." มองตาใส 

"ไปล้างมือก่อนเลย..." 

"แต่เฮียหิวนี่คร้าบ" 

"ไม่ต้องมาอ้อนเลยค่ะ ถ้าไม่ล้างมือก็อดกิน..ไปล้างมือก่อนนะคะแค่แป็บเดียวเอง..." 

"โอเคครับ...." ลุกไปล้างมือ 

"ดีมากค่ะ...แบบนี้สิค่อยน่ารักหน่อย" 

"อ้าว...คิดว่าน่ารักอยู่แล้วเสียอีก...ว้า..." 

"ไม่ต้องมาทำเป็นน้อยใจเลย...เสร็จแล้วก็มากินข้าวได้เเล้วค่ะ...ไหนใครบอกหิว" 

"หืม...อร่อยจัง..." 

"ขอบคุณค่ะ ถ้าอร่อยก็ทานเยอะๆนะ..." 

"แน่นอนครับ จะกินไม่ให้เหลือเลยล่ะ" แต่สายตาที่มองไม่ได้มองที่อาหารนี่สิ 

"...." คนถูกจ้องมองรีบก้มหน้าแล้วกินข้าวเงียบๆ 

"หนู...เป็นอะไรรึเปล่า?..." เอียงหน้าถาม 

"เปล่าค่ะ...สีน้ำแค่หิวข้าว...ขอสีน้ำกินข้าวต่อนะคะ" รีบกินต่ออย่างไว 

ผ่านไปไม่นานหลังจากนั้นงานแต่งงานก็ถูกจัดขึ้นอย่างอบอุ่นน่ารัก พวกเขาจัดงานแต่งงานเล็กๆที่มีญาติผู้ใหญ่ คนในครอบครัวและเพื่อนๆที่สนิทเท่านั้น ถึงเป็นงานที่ไม่ได้เชิญใครมามากมายและดูไม่ได้อลังการงานสร้างอะไรแต่ทั้งสองก็มีความสุขกันมากๆ งานจัดขึ้นตั้งเเต่ช่วงเช้าจนมาถึงตอนนี้ที่เป็นเวลายามราตรีซึ่งเหมาะแก่การเข้าห้องหอและทั้งสองก็เหนื่อยมากกับงานมาทั้งวัน 

"เหนื่อยมากมั้ยครับ?" 

"ก็นิดหน่อยค่ะ...เฮียล่ะค่ะ" 

"ไม่มากเท่าหนูหรอก..." 

"สีน้ำว่าเราก็เหนื่อยพอๆกันเเหละค่ะ...อืม...ถ้าเฮียไม่ว่าอะไรหนูขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ..." พยายามถอดกระดุมชุดข้างหลังออกซึ่งมีเยอะเป็บตับ 

"มาเดี๋ยวเฮียถอดให้" 

"เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ" ถอยห่าง 

"หื้มไม่ต้องเกรงใจหรอก...เดี๋ยวเฮียถอดให้" 

"ขอบคุณค่ะ..." 

พอตฤณกำลังจะปลดกะดุมเสร็จก็มีเรื่องน่าขำเกิดขึ้น...เรียกว่าน่าขำได้รึเปล่านะเพราะ...  

"แม่คร้าบ พ่อคร้าบ...คืนนี้ขอพลูนอนด้วยได้มั้ยครับ" เด็กน้อยเคาะประตู 

"เอาไงล่ะหนู?" เขาหันไปมองหน้าภรรยาตาปริบๆ 

"ไม่เอาพลูโต...คืนนี้พ่อกับแม่เขาเข้าหอกันนะจ๊ะ..." คุณเเพรไหมบอกพลางอุ้มหลานชายขึ้น 

"ใช่จ้ะ...คืนนี้พลูไปนอนกับปู่กับย่าก่อนดีกว่านะ..." คุณแต้วบอก 

"แต่พลูอยากเข้าหอด้วยนี่ครับ..." เด็กน้อยพูดตาใส 

"ฮ่าๆ พลูเข้าไม่ได้นะครับ เชื่อปู่..." 

"ทำไมพลูเข้าไม่ได้ล่ะครับ?...พลูอยากเข้าด้วยนี่นา" 

"ฮ่าๆ เข้าหอเขาให้คนแต่งงานเข้านะลูกนะ...ไว้พลูโตขึ้น พลูเเต่งงานมีเจ้าสาวของตัวเอง พลูก็จะได้เข้าหอไง" ตาบอก 

"เหรอครับ? อย่างนั้นเหรอ?" 

"ใช่จ้ะ...เพราะงั้นไปนอนกับย่านะลูกนะ" รับมาอุ้มต่อ 

"พลูบอกอยากมีน้องไม่ใช่เหรอครับ?" ตาถาม 

"ใช่ครับ..เพื่อนๆมีน้องกันหมดเลย พลูอยากมีน้องบ้าง" 

"อยากได้น้องสาวหรือน้องชายล่ะ" ปู่ถาม 

"ทั้งสองเลยครับปู่" พลูโตยิ้มสดใส 

"งั้นตะโกนบอกแม่กับพ่อสิลูก...บางทีพลูอาจจะมีน้องคืนนี้นะ" ยายบอกยิ้มๆ 

"ได้เหรอครับ? พ่อคร้าบแม่คร้าบ พลูขอน้องสาวนะครับ แล้วก็ขอน้องชายด้วยนะคร้าบ พลูอยากมีเพื่อนเล่น" เด็กน้อยทำตามจริงๆ 

"ฮ่าๆ..เอาจริงสิหลานเรา..." ย่าว่า 

"คิกๆ" พลูโตหัวเราะ 

"ไม่ต้องออกมานะสองคน...พ่อพาหลานไปนอนด้วยแล้ว" ปู่บอก 

"ใช่จ้ะ...ลูกขอน้อง...งั้นเราสองคนก็อย่าขัดลูกเลยเนอะ...พ่อเเม่ทุกคนก็อยากอุ้มหลานเพิ่มเหมือนกัน" ยายบอก 

"ไปกันเถอะจ้ะ...ปล่อยให้เขาสวีตกันได้เเล้ว เรามาอยู่ตรงนี้กันนานไปแล้ว..." ย่าบอกทุกคน 

"เงียบแบบนี้คงจะอาย งั้นเรารีบไปกันดีกว่า เดี๋ยวเขาไม่กล้าสวีตกัน..." ตาสมทบ 

...  

"เงียบไปแล้ว..." คนตัวเล็กพูดขึ้น 

"ฮ่าๆ...ทำเอาเฮียเกร็งไปหมดเลย...พ่อแม่เรานี่เข้ากันดีจริงๆนะ" ตฤณยิ้มออกมา 

"ค่ะ...แต่ก็ดีแล้วนี่คะ ที่ครอบครัวเราเข้ากันได้...ไม่มีปัญหาอย่างหลายๆคู่ ถือว่าเราโชคดีที่พ่อเเม่เราเข้าใจกันแบบนี้" 

"อืม..ใช่ เฮียเห็นด้วย...ว่าเเต่เมื่อกี้...ได้ยินเหมือนกันใช่มั้ยครับ?" คนตัวโตยิ้มกริ่ม 

"อืม...ค่ะ....ได้ยินเเล้วค่ะ..." ก้มหน้าหลบเขิน 

"งั้นหลังอาบน้ำเสร็จเรา...." ยื่นจมูกเข้าไปใกล้ 

"อืม...ขอตัวนะคะ..." รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำอย่างไว 

"อ้วก?!" ตฤณถึงกับหน้าซีดเขาวิ่งตามไปในห้องน้ำ เเต่เข้าไม่ได้เพราะประตูถูกล็อกจากข้างใน 

"สีน้ำไม่เป็นไรหรอกค่ะ...(อ้วก)" 

"หนูเป็นอะไรน่ะ? จะว่าเมาก็ไม่ใช่เพราะไม่ได้ดื่มอะไรเข้าไปนี่นา" 

... 

"หลับไปแล้วเหรอ?" เมื่อเข้าออกมาจากห้องน้ำก็เห็นว่าสีน้ำหลับไปเรียบร้อยเเล้ว เขาเลยจุ๊บเหม่งเบาๆก่อนจะล้มตัวลงนอนด้วยความอ่อนเพลีย 

"ใครบอกว่าคืนงานแต่งตอนเข้าหอมันจะสวีตกันดุเดือดเลือดพล่าน จนเลือดหมดตัววะ? พอมาถึงกลางคืนตอนนี้ ทำไมเราหมดสภาพเเบบนี้ล่ะ ฮ่ะๆ...หนูว่าไงคะ? หนูก็หลับไปก่อนเฮียด้วยสิ คงจะเหนื่อยมากสินะ...นี่ขนาดเราไม่ได้จัดเชิญคนมาเยอะยังเหนื่อยขนาดนี้เลย...นี่ถ้าเชิญมามากจริงๆคงได้สลบกันก่อนอาบน้ำด้วยมั้ง...ชีวิตจริงมันไม่ได้อะไรมากขนาดนั้นเลย...นักเขียนนิยายขี้ตั๋ว..." 

"เขาไม่ได้ขี้ตั๋วหรอกค่ะ....มันก็มีคู่ที่เขาสวีตหวานในคืนเข้าหอจริงๆ เเต่เเค่คู่เราเหนื่อยจนไม่ไหวกันต่างหาก...ขอโทษที่หนูไม่ได้ทำให้เฮียมีโมเมนต์นั้นนะ..." พูดด้วยเสียงงัวเงีย 

"งั้นถ้าหนูตื่นเเล้วเรามาทำน้องให้ลูกกันมั้ยล่ะ ไหนๆก็ตื่นเเล้วนี่นา..." ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ 

"อุ๊ปส์!" รับเอามือปิดปากอย่างเร็ว ก่อนจะวิ่งไปเข้าห้องน้ำ 

"หนูเป็นไรคะ? ตื่นมาก็อ้วกอีกแล้ว?! ตอนเย็นกินอะไรแสลงเข้าไปรึเปล่า?" เข้ามาลูบหลังให้ 

"เปล่าค่ะ....ก็เเค่..." 

"แค่?" 

"คืนนี้เรายกเลิกเเพลนมีน้องไปได้มั้ยคะ?" 

"อืม...ก็ได้ครับ ก็หนูไม่สบายขนาดนี้...เฮียคงไม่มีจิตใจไปทำอะไรหนูต่อหรอก...จะกินยามั้ย?" 

"ก็ดีค่ะ...งั้นเอายาในกระเป๋านั้นให้หน่อยนะ..." ชี้ไปที่กระเป๋าผ้าใบโปรด 

"นี่หนูป่วยเหรอ? ทำไมยาเยอะจัง!" เห็นถุงยาถุงใหญ่ที่มียาในนั้นหลายชนิดเลย 

"ไม่ได้ป่วยอะไรมากหรอกค่ะ...ก็เเค่..." 

"เเค่อะไร? หนูจะพูดว่าก็เเค่ไม่ได้นะ! พรุ่งนี้เฮียจะพาหนูไปหาหมอ!" 

"นี่ก็หมอรึเปล่าคะ?" นธีกานต์ชี้ตัวเองเเล้วยิ้มอ่อน 

"เอ่อ...แต่.." 

"ก็บอกว่าเเค่ไง...ฟังให้จบก่อนสิว่าเเค่อะไร..." 

"แค่? ท้อง!! ยานี่!! นี่หนูท้องเหรอ?!" รีบโผเข้ากอดย่างไว 

"ค่ะ...ท้องสองเดือนกว่าได้แล้ว...ก็กะว่าจะบอกตอนวันเกิดเฮีย....อาทิตย์หน้า เเต่ไม่ทันเเล้วล่ะตอนนี้" 

"จะตอนนี้ตอนไหนเฮียก็ดีใจหมดแหละครับ หื้มมาให้หอมหน่อย...ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆนะครับที่มีเจ้าตัวเล็กให้เฮียเพิ่มอีกคน เฮียดีใจที่สุดเลย...เป็นของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดของปีนี้เลยล่ะ" กอดหอมไม่หยุด 

"พอเเล้วค่ะ....เหม็น..." 

"เหม็น?" ตฤณสำรวจกลิ่นปาก กลิ่นตัวของตัวเองเเล้วก็ทำหน้างงๆ เพราะเขามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้มีกลิ่นไม่พึงประสงค์แน่นอน 

"เหม็นกลิ่นตัว...เหม็นขี้หน้า เหม็นไปหมดเลยค่ะ...ขอโทษนะ" ถอยออกห่าง 

"ถึงว่า พอจะเข้าใกล้ก็ถอยออกห่างตลอด มันเป็นแบบนี้นี่เอง..." น้อยใจ 

"ขอโทษนะคะ...สีน้ำพยายามเเล้ว แต่ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งเหม็นจริงๆ...คงเพราะเเพ้ท้องมั้งคะ...ตอนท้องพลูโตไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยนะ...คงเพราะเราไม่ได้อยู่ด้วยกันด้วยมั้ง...ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเเพ้อะไรเเบบนี้ด้วย...ขอโทษนะคะ..." 

"ไม่เป็นไรครับ...เเต่แม่เหม็นพ่อเเบบนี้แสดงว่าลูกต้องไม่ชอบพ่อเเน่เลยอ่ะ..."  

"ไม่หรอกค่ะ...อย่าคิดมากเลยนะ...ว่าเเต่นี่กล่องอะไรคะ?"หันไปเห็นกล่องใบหนึ่งที่ปลายเตียง 

"เอ่อ! อย่าเปิดเลยครับ! มันไม่มีอะไรน่าสนใจ..." 

"รูปพวกนี้? นี่มันรูปสีน้ำหมดเลย? ทั้งหมดเลยเหรอ?" หยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมาดู 

"เอ่อ...ครับ..." ยิ้มเขินๆ 

"เฮียนี่...เป็นปาปารัสซี่ได้เลยนะเนี่ย...ฮ่ะๆ...มีรูปตอนหน้าเปื้อนสีด้วย..น่าอายจัง...รูปนี้อีก...เห็นได้ไง?ถ่ายตอนไหน? นี่เป็นรูปตอนที่เจอเสือปลาครั้งเเรกนี่นา?ดูสิ...คิดถึงจังนะ...ถ้าตอนนี้ยังอยู่ก็คงจะดี...แต่ตอนนี้เสือปลาไม่อยู่เเล้ว" ใบหน้าหวานฉายเเววเศร้า 

"เสือปลาเขาเเก่เเล้วนี่ครับ...เขาเเค่ไปพักก่อนเราไง พวกเรายังต้องเดินหน้าต่อไปนะครับ เฮียเชื่อว่าเสือปลาก็จะมีความสุขถ้าเห็นหนูมีความสุขนะ..." ลูบผมอย่างเอ็นดู 

"ค่ะ...เเต่ยังไงก็อดคิดถึงไม่ได้อยู่ดี...เเต่จะว่าไปนี่ก็มีรูปเผลอเยอะเเยะเต็มไปหมดเลยนะเนี่ย...โอ๊ยมีถึงขนาดรูปตอนโดนเพื่อนล้อว่าเป็นโจรสลัดด้วย เอาเวลาไหนมาแอบถ่าย?...ฮาจริงๆรูปนี้" 

"เฮียไม่ได้โรคจิตนะ...จริงๆ...เเค่อยากถ่ายคนที่ตัวเองแอบชอบ...หนูอย่าว่าเฮียเลยนะ" หน้าหงอยๆ 

"สีน้ำยังไม่ว่าอะไรเลยค่ะ...เอ๊ะ?! กล่องนี้นี่มัน..." 

"โทษที...วันนั้นเฮียเป็นคนหยิบมันไปเองเเหละ...ช็อคโกเเลตของหนูอร่อยมาก...เฮียกินซะหมดเกลี้ยงเลย...ตอนนั้นอุตส่าห์มโนด้วยนะว่าหนูเอามาให้เฮีย...น่าขายหน้าชะมัดเลย" 

"กิน...หมดเลยเหรอคะ?" 

"ครับ...หมดไม่เหลือเลยล่ะ...ขอโทษนะที่เเอบกิน..." หลบสายตา 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ..." อมยิ้ม 

"ว่าเเต่...สรุปหนูจะเอามันไปให้ใครเหรอ? จะให้เเต่ไม่กล้าให้เนี่ย?" 

"จะอยากรู้ไปทำไมคะ? มันก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษหรอก" 

"นะๆ...บอกหน่อย...นะๆ" 

"ก็...กะจะให้คนบางคนเเถวนี้เเหละ...เเต่ก็ไม่กล้าพอ...เเถมถ้ามีคนรู้มันคงไม่ดี...เพราะมันไม่เหมาะจริงๆ...สุดท้ายเลยกะจะเก็บไว้กินเอง..." 

"จริงเหรอ? หนูจะเอามาให้เฮียเหรอ? คิดว่าจะเอาให้หนุ่มคนไหนซะอีก...ดีใจจัง...เฮียจะได้ไม่ต้องมโนต่อไปเเล้ว..." ยิ้มจนหน้าบาน  

"ค่ะ...ทางนี้เองก็ดีใจนะ...สุดท้ายมันก็ไปถึงคนที่อยากส่งให้สินะ..."คนตัวเล็กหาวออกมาเบาๆ 

"งั้นเฮียว่าเรานอนกันเถอะ" 

"ค่ะ...เเต่!" 

"มีไรครับ?" ทำท่าจะกอด 

"คือช่วงนี้เราคงต้องห่างกันสักพักนะคะ...คือ...สีน้ำไม่ไหวจริงๆ..." ถอยห่าง 

... 

"อ้าว! ไอ้เจ้าตฤณ? ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะ? คืนเข้าหอของเเกนะเนี่ย?"พ่อถาม 

"เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหละครับ..ผมเลยต้องลงมานอนหน้าทีวี...." ตฤณบอก 

"ฮ่าๆ..." บิดาหัวเราชอบใจแต่ดูเหมือนลูกชายจะไม่มีอารมณ์ขันไปด้วยเลยนะ 

"พ่ออ่ะ...ผมไม่ขำเลยนะครับ...นี่คืนเข้าหอนะเนี่ย เเต่ผมต้องมานอนข้างนอกแบบนี้" 

"แล้วเเกโดนไล่ออกมารรึ?" 

"เปล่าครับ...ผมออกมาเอง...เห็นสีน้ำอ้วกแล้วไม่สบายใจ ยิ่งอยู่ยิ่งทำให้เขาอ้วก เลยออกมาเอง" 

"เออ...ก็ดีแล้ว สงสาารหนูสีน้ำเขา...ดูท่าจะเเพ้หนัก..." 

"แล้วพ่อลงมาทำไมตีสามครับ?" 

"หิวน้ำน่ะสิ...เลยลงมา...งั้นไม่มีอะไรพ่อขึ้นนอนแล้วนะ...จะได้ขึ้นไปบอกข่าวดีแม่เขาด้วย" 

"ครับ..." 

"ฝันดีนะไอ้เจ้าบ่าวตกหอ" 

"พ่อ...โถ่...ฮ่าๆ" 

"ฮ่าๆๆ" 

. 

. 

. 

"นานเเล้วเนอะที่เราไม่ได้มาเที่ยวกันแบบนี้..." ตฤณบอกกับภรรยา 

"ค่ะ...นานๆมาเที่ยวก็ดีเหมือนกัน แถมได้มาเที่ยววันหยุดกันทั้งครอบครัวแบบนี้ก็สนุกดี..." มองไปยังลูกชายที่กำลังเล่นสนุกกับลูกพี่ลูกน้องตัวน้อย ที่โดยรอบมีทั้งปู่ย่า ตายาย รวมถึงน้าๆอย่างครีม ฟ้าใสและนัดที่คอยเล่นคอยดูเเลอยู่ไม่ห่างอย่างมีความสุข โดยมีฉากพื้นหลังเป็นทิวทัศน์ของท้องฟ้าสดใสเเละทะเลสีครามที่สวยงามน่าจับตามอง 

"ชอบจัง..." ตฤณพูดขึ้นสั้นๆ 

"คะ? ชอบเที่ยวทะเลน่ะเหรอคะ?" 

"เฮียชอบรอยยิ้มของหนูต่างหากล่ะ รอยยิ้มของทุกๆคนด้วย...มันช่วยเติมพลังให้เฮียมากเลยล่ะนะ" 

"โอ้ย!" 

"เป็นอะไรครับ?" 

"ลูกเตะน่ะค่ะ..." 

"ถ้าอยากออกมาเล่นกับพี่ๆก็เป็นเด็กดี เเข็งเเรงๆ แล้วก็ไม่ดื้อนะครับลูก อีกเดี๋ยวก็จะได้เจอกันเเล้วนะ" ก้มลงจุมพิตท้องที่นูนป่องของภรรยาเบาๆเพื่อแทนการจุ๊บลูกน้อยในท้อง 

"ถ่ายรูปกันหน่อยนะครับ" หยิบกล้องฟิล์มขึ้นมา 

"วันนี้ถ่ายรูปไปเยอะมากเเล้วนะคะ...ก็รู้ว่าชอบถ่ายรูปแต่...สีน้ำว่าวันนี้ถ่ายเยอะเเล้วจริงๆนะ" 

"ก็เพิ่งจะได้กล้องตัวนี้มาใหม่นี่นา...นะๆ ถ่ายอีกรูปนะครับนะ...ตามใจคนแก่คนนี้หน่อยนะครับคุณภรรยาคนสวย" 

"อืม...ก็ได้ค่ะ...อีกแค่รูปเดียวนะ" ยิ้มอ่อน 

"อืม...ก็ได้คร้าบ(ซะเมื่อไหร่ล่ะ) หนึ่ง...สอง..." 

ใครจะไปคิดล่ะ...ความฝันที่ต่างคนต่างแอบฝัน วันหนึ่งจะได้เป็นความจริงขึ้นมาเเบบนี้...ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าจะได้สมหวังเเต่ ใช่ ตอนนี้พวกเขามีความสุขมากๆ ไม่ว่าต่อไปจะมีปัญหาหรืออุปสรรคเข้ามาในการใช้ชีวิตคู่ของพวกเขาเเค่ไหน ทั้งสองจะจับมือกันก้าวผ่านมันไปให้ได้เเน่นอน และจะไม่มีวันปล่อยมือกันไปง่ายๆอีกแล้ว ทั้งสองมองตากันเเล้วยิ้มออกมา ความรักนี่มันช่างอบอุ่นจริงๆนะ ก็อาจจะมีบ้างที่มันทำให้เราร้อนรุ่มหัวใจ ทำให้เจ็บ ทำให้กลัวการเริ่มต้นใหม่ แต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะต้องเจ็บปวดหรือไม่เราก็ยังจะเข้าหามันอยู่ดี ก็เพราะเรามีความรักเกิดขึ้นในใจนี้เอง ไม่มีใครหรอกที่จะไม่เคยรัก...ความรักพ่อเเม่ลูก ความรักแบบเพื่อน ความรักเเบบคนรัก...ความรักมีหลากหลายรูปแบบแต่รักที่มั่นคงที่สุดเห็นจะเป็นความรักของพ่อเเม่ที่มีต่อลูก ตอนนี้เมื่อเขาทั้งสองได้เป็นพ่อเเม่คนถึงได้เข้าใจความรู้สึกนั้น... 

"เฮียรักหนูมากนะ..." จับมือขึ้นมาแล้วจุมพิตเบาๆ 

"อะไรคะเนี่ย อยู่ๆก็มาทำซึ้ง...อืม...สีน้ำก็รักเฮียค่ะ.." ยิ้มอบอุ่น 

"เฮียคิดออกแล้วด้วยนะ..." 

"คะ?" 

"ก็ชื่อของลูกสาวเราไงครับ..." 

"ไม่ใช่ชื่อแปลกๆอย่างน้องเอเลี่ยน หรือน้องดาวตกแล้วนะ?" มองจ้องด้วยความไม่ไว้ใจ... 

"ฮ่าๆ...ไม่แปลกหรอกครับ เฮียคิดดีเเล้ว ชื่อนี้แหละน่ารักดี" 

"ชื่ออะไรคะ?" 

"หนูชอบดูดาวเลยตั้งชื่อพลูว่าพลูโตงั้น...เฮียจะให้ลูกสาวเราชื่อน้องเนปจูนดีมั้ยล่ะ?" 

"อื้ม...น่ารักค่ะ ชื่อนี้กดรักเลย..." ยิ้มร่าเริง 

"เพราะพลูโตกับเนปจูนก็อยู่ใกล้กันด้วย...ถึงจะโคจรคนละทิศก็ตาม ก็เหมือนกับว่าทั้งสองคนก็ต้องมีนิสัยที่ต่างกันอยู่เเล้ว แต่ทั้งสองคนก็เป็นดาวที่มีความใกล้กันที่สุดนะ" 

"น่ารักค่ะสีน้ำชอบ...แล้วชื่อจริงที่สีน้ำให้เฮียเลือกล่ะคะ?ตฤณนิษฐ์หรือตรีรณาหรือตรินธารา?" 

"เฮียชอบตรินธารานะมีทั้งพ้องเสียงชื่อเฮีย แล้วก็มีความหมายของคำว่าน้ำเหมือนหนูกับพี่ชายเขา ที่ชื่อนวินที่่ความหมายคล้ายๆกัน เฮียว่าน่ารักดี" 

"อุ้ย! ลูกเตะอีกแล้วค่ะ" 

"สงสัยจะชอบชื่อทั้งสองชื่อ...ใช่มั้ยคะ? ใช่มั้ยคะลูก" จุ๊บท้องภรรยาอีกที 

"เฮียตฤณ...ไม่เอาค่ะ พอเเล้วหนูจั๊กจี้.." 

"ฮ่าๆ...ครับพอก็พอ" 

"เชื่อฟังง่ายซะจริงนะคะ...แบบนี้น่ารักค่ะ ดีแล้ว" 

"มีลูกสาวสงสัยเฮียต้องไว้หนวดซะเเล้วสิ..." 

"ทำไมคะ?" 

"ก็เอาไว้ขู่เด็กผู้ชายที่จะเข้ามาจีบลูกเราไง..." 

"เฮียคะ...ลูกเรายังอยู่ในท้องอยู่เลย" 

"เด็กสมัยนี้โตเร็ว...เฮียวางใจไม่ได้หรอก...ดูพลูโตสิตัวเริ่มยืดอีกเเล้ว...น้องไปร์ทก็เหมือนกัน...ถ้าไม่เตรียมพร้อมตั้งแต่ตอนนี้ เฮียว่าเฮียคงเครียดตายเลย..." 

"ตามใจค่ะ...หน้าเฮียนี่ไม่ใช่หน้าหนู...เเต่ถ้าลูกกลัวหน้าตอนเฮียมีหนวดหนูก็...คิกๆ..." 

"ไว้ตอนนั้นค่อยว่ากันอีกที...เเต่ตอนนี้...." ก้มหน้าเข้าไปจะจุ๊บภรรยา 

แต่.... 

"หวานกันจริงเลยนะคู่นี้.." ฟ้าใสเข้ามาตาม 

"มีอะไรรึเปล่า?" รีบผลักหน้าหล่อของสามีออกไปไกลๆ 

"ทุกคนเข้าบ้านกันหมดเเล้ว เลยให้ฉัน นัดแล้วก็ครีมมาตามไปกินข้าว" 

"ที่จริงฉันมาเองแหละฮ่าๆ"ครีมบอก 

"โอเค...นำไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป" สีน้ำบอกเพื่อนๆ 

"โอเค..." 

แล้วพวกเขาก็เดินเข้าไปก่อน 

"เพื่อนหนูนี่นอกจากตลกเเล้ว ยังชอบเข้ามาขัดเวลาคนเขาสวีตกันอีกด้วยนะ...น่าตีจริงๆ" 

"ไปเถอะค่ะทุกคนรออยู่" 

"ครับ" จับมือเดินเข้าไปในบ้าน 

"เมื่อกี้เกือบเเย่เเล้วนะคะ..." สีน้ำบอกอย่างอายๆ 

"เห็นก็ไม่เป็นไรนี่...เฮียหน้าด้านอยู่แล้วฮ่าๆ" 

"เเต่สีน้ำอายนี่คะ..." 

"เฮียไม่อายหรอก" 

"?" 

"เพราะว่าเฮียรักหนูมากยังไงล่ะคะ...หนูล่ะ?จะยังอายมั้ย?" 

"รักสิคะ...แต่ก็ยังอายอยู่ดี..." 

"ฮ่าๆ...เพราะงี้ไงเฮียถึงหลงรักหนู...และสัญญาว่าจะรักและดูเเลหนูเเละครอบครัวของเราตลอดไป" หอมเเก้มเบาๆ 

"สีน้ำก็สัญญาว่าจะรักและดูเเลครอบครัวของเราให้มีความสุข ตลอดไปค่ะ..." 

- จบ - 

จบเเล้วนะคะ เย่.... 

#ธัญท้าเเต่ง 

#my one-sided love(รักป่วนใจยัยคุณหมอ) 

ถึงจะเขียนไม่ทันเวลาจบจริงๆของกิจกรรมนี้ แต่ไรท์ก็สนุกเเละมีความสุขมากนะคะที่ได้เขียนเรื่องนี้ขึ้นมา และด้วยอะไรหลายๆอย่างจึงทำให้การลงนิยายล่าช้าไป เเต่สุดท้ายตอนนี้ก็เขียนจบเเล้วนะคะ ขอบคุณรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่ยังรอติดตามอ่านกันจนมาถึงตอนจบตอนนี้นะคะ ขอบคุุณมากจริงๆค่ะ ไรท์หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ(จบแบบนี้โอเครึเปล่าน๊า...เเต่ไรท์ตั้งใจมากๆเลยนะ จริงๆน๊า) 

เรื่องนี้ก็จบเเล้วแต่เรายังเจอกันอีกได้ในเรื่องต่อๆไปนะคะ ขอบคุณทุกคนมากๆเลย ที่ติดตามมาจนถึงตอนจบเเล้ว อยากบอกทุกคนว่าไรท์ชอบส่องเม้นเเล้วก็จะรีบตอบ พอไรท์เห็นว่าทุกคนยังรออยู่ ไรท์ก็มีกำลังใจที่จะเขียนตอนต่อๆมาจนถึงตอนจบตอนนี้ ยินดีจ๊าดนักแต้ๆเน่อ...มีอะไรพูดคุยกันได้ เเนะนำกันได้นะคะ หากมีอะไรที่ไรท์ต้องปรับปรุงเเก้ไข ก็เม้นบอกได้เลยน๊า มีพิมพ์อะไรตกหรือพิมพ์ผิดไปบ้างก็ขออภัยด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน ที่เข้ามาให้กำลังใจกันตลอดๆ วันนี้ก็เขียนจบเเล้ว ไว้เฮาป๊ะกั๋นเรื่องหน้าเน่อ...บ๊ายบายค่ะ 

ความคิดเห็น