สถานะ : กลับมาเขียนต่อหลังจากอู้เพราะโควิดไปนานนม ตอนต่อไป : ตอนที่38-?? รีไรท์ยังไม่มีในเร็ววันนี้ขอให้อดทนไปก่อน เพราะใจไรท์อยู่กับตอนใหม่มากกว่าตอนเก่า

ชื่อตอน : บทคั่น 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 104

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2563 00:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทคั่น 2
แบบอักษร

“ไอ้เวรนั่น!” 

*ตุ่บ!* 

บุตรคนรองจากตระกูลบลอซซัม ตัวประกอบไร้ชื่อที่ว่ากำลังลงแรงทุบกำแพงที่มีความหนาวกว่าหนึ่งฟุตอยู่ 

ด้วยความหงุดหงิดและเคียดแค้นที่มีต่อกลุ่มของคุโระนั้น ต่อให้มามิยะกราบขอร้องเขาก็จะทรมานพวกนั้นไปจนกว่ามันจะตายไปอย่างช้าๆ เขาคิดไว้เช่นนั้น 

แต่ทว่าพลังของมาริเอะนั้นไม่ใช่ธรรมดาเลย ความจริงแล้วมาริเอะยังซ่อนไพ่ตายไว้อยู่อย่างหนึ่ง มันคือความสามารถประหนึ่งริเรียเลยก็ว่าได้ เพียยงแค่มีความแตกต่างกันในเรื่องของธาตุเท่านั้น 

แต่บุตรคนรองไม่ได้รู้เรื่องนี้ เขาไม่ได้ไปหาพี่ของเขาด้วยซ้ำ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่ของตนคิดเช่นไร รู้เพียงแค่ว่าตัวเองจะไม่ยอมพึ่งพาพี่ของตนอีกต่อไป 

“ข้าจะฆ่าไอ้สารเลวนั้น! จะฆ่ามันอย่างทรมาน! คอยดูเถอะ!” 

เขาลงความโกรธของตัวเองไปที่สิ่งของรอบข้าง แม้จะยังไม่สาแก่ใจ แต่เขาก็รู้สึกโล่งขึ้นมาหน่อยหนึ่ง 

เขาเดินหันกลับไปยังถนนแล้วพยายามเดินไป แต่ระหว่างนั้นเอง 

“อยากได้พลังใช่ไหมล่ะ?” 

เสียงของชายหนุ่มดังขึ้น ข้างหลังมีชายคนหนึ่งสวมฮู้ดเอาไว้ รูปร่างผอมกะหร่องกับน้ำเสียงแหบๆ 

แม้จะไม่อยากใส่ใจ แต่ชายคนนั้นกลับพูดเรื่องที่น่าสนใจออกมา 

“ถ้าเจ้าต้องการ ข้ามอบพลังชนิดที่พลังของข้ารับใช้ของพระเจ้ายังเทียบไม่ติดให้ ว่ายังไง?” 

“แกเป็นใคร?” 

“ผู้ที่ถามคำถามคือข้า ผู้ที่ต้องตอบคำถามคือเจ้า” 

ชายผอมหงายมือไปทางบุตรคนรอง ทันใดนั้นก็เกิดวงกลมสีดำทมิฬลอยอยู่เหนือฝ่ามือของเขา 

“เจ้าอยากได้พลังรึไม่?” 

“...เออ อยากได้สิวะ” 

บุตรคนรองเห็นแบบนั้นก็พยายามจะเอื้อมมือคว้าพลังนั่นไว้ 

พลังแห่งความมืดที่ถ้าได้สัมผัสแล้วจะไม่มีทางหวนกลับมาเป็นเช่นเดิมได้อีก พลังที่ฆ่าได้แม้แต่ทูตสวรรค์ พลังที่เหล่าทวยเทพก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยว 

พลังนั้น...ถูกมือที่สามคว้าไปได้เสียก่อน 

“พลังงั้นเหรอ? งั้นฉันขอก็แล้วกัน” 

“แกมัน!?” 

*ฉั่วะ!* 

คอของบุตรคนโตถูกสะบั้น หัวหลุดลอยละลิ่วปลิวไปไกล ในขณะที่ร่างนั้นค่อยๆร่วงหล่น 

เจ้าของดาบเรเปียร์เล่มนั้นคือทอร์เทอร์ คิง โซลเยอร์ ประธานกรรมการนักเรียนที่พ่ายแพ้แก่คุโระไปเมื่อเช้านี้ 

“เจ้า...เป็นใคร?” 

“อยากรู้ทำไมไม่แนะนำตัวเองก่อนล่ะ?” 

ทอร์เทอร์เหลือบสายตาไปมองชายผอม แต่เขาก็ไม่ตอบอะไร เธอจึงหันกลับมามองบอลดำในมืออีกครั้ง 

“นี่น่ะเหรอพลัง? ถ้ามันมากพอที่จะทำให้หมอนั่นต้องชดใช้ทุกสิ่งที่ทำกับฉันได้ล่ะก็ ต่อให้ต้องตายฉันก็ไม่เสียดาย” 

ทอร์เทอร์นั้นเป็นพวกยึดมั่นในเกียรติและยศ ความแข็งแกร่งของเธอนั้นทำให้เธอลำพองใจ แม้จะมีข่าวของมามิยะ แต่เธอกลับไม่แม้แต่จะกล้าไปท้าสู้เสียด้วยซ้ำ 

เพราะเธอรู้ ว่าถ้าแพ้ไปรอบหนึ่ง ฐานะของเธอก็จะลดต่ำลง 

และการพ่ายแพ้ให้กับคุโระอย่างสมบูรณ์ก็ทำให้เธอหงุดหงิดไม่น้อย 

แต่ไหนแต่ไรเธอทำเป็นเห็นถึงความสามารถของคุโระ ทว่าความจริงแล้วเธอกลับไม่ได้มองเห็นยันเบื้องลึกของเขา 

ขุมนรกนั้นเธอไม่สามารถเห็นได้ เพราะเธอเข้าใจว่าสิ่งที่คุโระแสดงออกมาคือทั้งหมดที่เขาเป็น 

ดังนั้นเธอจึงมั่นใจที่จะเอาชนะคุโระ ชนะไปเรื่อยๆแล้วชิงถอนตัวก่อนที่จะได้สู้กับมามิยะ เท่านี้เธอก็เลี่ยงได้แล้ว 

แต่ผลไม่เป็นอย่างนั้น คุโระแข็งแกร่งอย่างท่วมท้น ชายผู้โค่นล้มโรส มาริเอะและมามิยะได้ แม้สองคนแรกจะเป็นบุคคลผู้ไม่ปรากฎนามในยุคที่เธอเจิรญอำนาจ แต่กลับเป็นผู้ที่มีความสามารถแม้แต่ริเรียยังให้การยอมรับ 

เพราะอย่างนั้นเธอจึงแค้นคุโระ แค้นที่ทำให้เสื่อมเสียเกียรติ นั่นทำให้เธออยากจะเอาคืนคุโระให้สาสม 

“ฉันจะทำให้หมอนั่นเป็นของฉัน ให้หมอนั่นเลียเท้าฉันและรับใช้ฉันประหนึ่งสุนัขที่แสนเชื่อง” 

ทอร์เทอร์กินบอลดำเข้าไป ร่างกายของเธอกระตุก เส้นเลือดสีดำขึ้นไปทั่วร่าง ร่างกายของเธอค่อยๆเปลี่ยนไปเรื่อยๆ 

“ยัยโง่ ท้ายที่สุดเจ้าก็มิใช่ผู้ถูกเลือก” 

ชายผอมถอยออกห่าง 

“แต่อย่างน้อยเจ้าก็แกร่งพอ จงภูมิใจซะเถอะ ความตายของเจ้า จะแลกมาด้วยชีวิตของชายผู้นั้น” 

เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้น แต่ทว่าไม่มีใครเอะใจถึงต้นตอของเสียงเลยแม้แต่คนเดียว 

 

. 

. 

. 

 

“ฉันสัมผัสได้เลย ว่าคุโระอยู่ที่นี่ … ที่โลกใบนี้” 

เสียงที่ชวนคิดถึงดังขึ้นพร้อมกับสายลมที่พัดปลิวไสว 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว