email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วันแรกของการอยู่ร่วมกัน

ชื่อตอน : วันแรกของการอยู่ร่วมกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 305

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2563 13:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วันแรกของการอยู่ร่วมกัน
แบบอักษร

# คาลัน #

ตอนนี้ผมกำลังขนกระเป๋าขึ้นรถเพื่อที่ไปอยู่บ้านคุณเอริค ของผมมีไม่มากแค่ของใช้ส่วนตัวแล้วก็เสื้อผ้า ผมบอกคุณชิโร่ไว้ว่าจะไปถึงบ้านประมาณ9โมงเช้าที่ผมรีบไปเช้าเพราะผมจะได้มีเวลาในการจัดของและไปดูห้องที่คุณเอริคบอกไว้ว่าที่บ้านมีห้องที่เอาไว้สำหรับรักษาน่าจะรักษาลูกน้องของเขานั่นแหละมั่งไว้ไปถึงค่อยถามอีกที

 

 

 

ตอนนีผมมาถึงแล้วครับผมขับรถเขามาจอดในโรงรถที่มีลูกน้องของคุณเอริคคอยโบกมือบอก พอผมจอดรถเสร็จผมก็ขนกระเป๋าเพื่อที่จะเดินเข้าบ้านแต่พอดีเห็นคุณชิโร่เดินมาทางผม

" สวัสดีครับคุณชิโร่ "

" สวัสดีครับคุณคาลัน ผมถือให้ครับ "คุณชิโร่จะเข้ามาช่วยถือกระเป๋า

" อะ ไม่ต้องครับผมถือเองคุณนำทางผมไปที่พักดีกว่า" ผมบอก

" ได้ครับ ตามผมมาครับ " คุณชิโร่พูดจบก็เดินนำผมเข้าไปในบ้านแล้วพาขึ้นมาชั้นสองแล้วเดินมาหยุดห้องๆหนึ่ง

 

" นี่ครับห้องของคุณหมอ " เขาเปิดประตูให้ผมดู หูยยห้องนี้กว้างมากกก

" เอออ แน่ใจนะครับว่านี้คือห้องพักแขก " ผมถาม

" ไม่ใช่ครับ ห้องพักแขกจะอยู่ชั้นล่าง ส่วนนี้คือห้องพักของคุณที่คุณเอริคสั่งไว้ครับ

" อ๋อครับ "

" ห้องของคุณเอริคจะอยู่ข้างๆห้องคุณ ส่วนห้องนายน้อยจะอยู่ตรงข้ามห้องคุณครับ "

" โอเคครับ เออคุณชิโร่ครับผมขอถามเรื่องที่จะให้ผมมาเป็นหมอที่นี้ได้ไหมครับ "

" ได้ครับคุณหมออยากรู้อะไรครับ "

" คือผมอยากจะไปดูว่ามันเป็นห้องแบบไหนอ่ะครับ "

" มันไม่ใช่ห้องหรอครับ มันเป็นคลินิกเลยละ "

" จริงหรอครับ! ผมอยากไปดูได้ไหมครับ "

" คุณหมอเก็บของใหเสร็จแล้วไปหานายที่ห้องทำงานนะครับเดี๋ยวนายจะพาไปเอง "

" ได้ครับ งั้นผมขอตัวเก็บของก่อนนะครับ "

" ครับเชิญตามสบาย " คุณชิโร่พูดจบก็เดินออกไปผมเข้าห้องรีบเก็บของให้เสร็จจะได้ไปดูคลินิกที่ว่า

 

 

ตอนนี้ผมเก็บของเสร็จแล้วครับผมกำลังจะเดินไปที่ห้องทำงานของคุณเอริค พอมาถึงหน้าห้องผมก็ชั่งใจอยู่สักพักก็ตัดสินใจเคาะประตู

" ใคร " เสียงเรียบถามออกมา

" ผมเองครับ "

" เข้ามา " คนข้างในอนุญาต

 

แอดด~ ผมเปิดประตูเข้ามาก็เห็นเข้านั่งทำงานอยู่ผมเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานเขาอีกนิด

" เออ ผมมารบกวนหรือป่าวครับ "

" ไม่ มีอะไร " เสียงเรียบถาม

" ผมจะขอไปดูคลินิกที่จะให้ผมไปประจำได้ไหมครับ " ผมถามแบบกล้าๆกลัวๆ เขาเงยหน้าขึ้นมามองผม

" รอฉันแปบหนึ่งได้ไหม " เขาถามผมโดยนํ้าเสียงอ่อนลงกว่าครั้งแรก

" ได้ครับเดี๋ยวผมไปรอข้างล่าง "

" ไม่คุณรออยู่ในห้องกับผมนี้แหละ " เขาบอกผม

" ผมกลัวว่าจะรบกวนคุณอ่ะ "

" ไม่หรอก ฉันดูเอกสารอีกสองฉบับเอง "

" อ่าก็ได้ครับ " สุดท้ายผมก็รอเขาอยู่ในห้องทำงานของเขาผมนั่งดูหนังสือนิตยสารที่วางอยู่ตรงหน้าผมเพื่อรอคุณเอริคทำงานเสร็จ

 

 

 

ผ่านไปไม่คุณเอริคก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานแล้วเดินตรงมาหาผมที่นั้งอยู่โซฟา

" ไปกันเถอะ " เขาบอกผม

" ครับ " แล้วผมก็เดินตามเขาออกไปพวกเราเดินออกมานอกตัวบ้านแล้วเขาก็พาผมเดินไปข้างหลังบ้านผ่านสวนดอกไม้ไปก็จะเจอกับตึกคลายๆอพาร์ทเม้นท์สามชั้นแต่ยาวเป็นรูปตัวยู สภาพตึกดีมากถึงแม้จะเป็นตึกสามชั้นก็ตาม จะรวยไปไหนเนี่ย ข้างๆกันก็จะเป็นเหมือนโรงอาหารพวกผมเดินผ่านตึกไปก็เจอกันโรงยิมที่มีอุปกรณ์ออกกำลังกายข้างๆก็เป็นสนามยิงปืนไม่ใหญ่มากข้างโรงยิมอีกฝั่งหนึ่งก็มีบ้านหลังขนาดกลางอยู่คุณเอริคพาผมเดินเข้าไป พอเขามาข้างในเหมือนคลินิกจริงๆเคาน์เตอร์จ่ายยาและก็มีห้องต่างๆ นี้คุณเอริคเขาทำงานอะไรเนี่ย

 

" เออคุณผมถามได้ไหมครับ "

" อืม ตอบได้ก็จะตอบ " เขาหันหน้ามาหาผม

" ทำไมถึงมีคลินิกไว้ที่บ้านละครับ "

" ฉันมีลูกน้องเยอะและลูกน้องส่วนมากจะพักอยู่ที่นี้เวลาป่วยก็จะได้สะดวกไม่ต้องเดินทางไกลและไม่ต้องไปรอคิดเพื่อเข้าหาหมอ " คุณเอริคร่ายยาว

" อ่อครับงั้นแสดงว่ามีหมอประจำที่นี้ใช่ไหมครับ "

" อืม ก็มีแต่เขาไม่ได้เป็นหมออย่างเดียวเขาต้องทำงานอื่นให้ฉันด้วย "

" ถ้าผมมาประจำอยู่ที่นี้เขาจะไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ " ผมถามเพราะผมกลัวว่าเขาจะไม่พอใจที่ผมมาทำงานแทนเขา

" ไม่หรอ หมอนั้นรู้ว่าจะมีหมอมาประจำที่นี้มันก็ว่างแผนจะลาพักแล้ว "

" อ่อครับ ก็ดี "

" ไปข้างนอกกันเถอะฉันจะพาดูรอบๆ "

" ได้ครับ เห้ยยย อุปป " ผมตอบเขาแล้วกำลังจะหันหลังเดินออกไปแต่ผมดันสะดุดขาตัวเองเฉยผมหลับตาปี๋เพราะคิดว่าจะล้มลงไปกองอยู่ที่พื้นแต่ไม่ใช่ดันเป็นคุณเอริคมารับผมไว้โดยที่แขนเขากอดรั้งอยู่ที่เอวผมผมหันมามองเขาทำให้เราสบตากันจนหน้าขยับเขาหากันเลื่อยๆแต่ก็ต้องหยุดเพราะ

 

" ระวังหน่อยสิเดี๋ยวจะเจ็บตัวเอานะ " คุณเอริคพูดกับผมด้วยนํ้าเสียงที่เป็นห่วงและอ่อนโยน

" คะ..ครับขอบคุณครับที่ช่วย " ผมพูดขอบคุณเสียงเบาแต่เขาก็น่าจะได้ยิน ผมขยับตัวมายืนเองได้แล้วแต่เขายังไม่ปล่อยมือจากเอวผมเลย

" เออปล่อยได้แล้วครับ " ผมบอกเสียงเบา

" ไม่เป็นไรฉันจะได้ช่วยนายทันเผื่อนายจะล้มอีก " คุณเอริคบอผมเสียงนุ่ม

" มะ..ไม่ล้มแล้วครับ " ผมบอกเขา

" หึ ไปดูข้างนอกเถอะ " เขาว่าจบก็เดินออกไปโดยที่โอบเอวผมไว้เหมือนเดิม เฮ้ออลูกน้องเขามอกกันใหญ่เลยยยอ่าาช่วยผมด้วย

 

" คุณลูกน้องคุณมองกันเต็มเลยปล่อยผมเถอะ "

" เดินไปเถอะพวกมันมองก็ดีจะได้รู้ว่านายคือคนสำคัญของฉัน " เขาบอกผมแต่เอ้ะมีอะไรแปลกๆนะ

" หมายความว่าไงครับคนสำคัญ คุณเล่นอะไรเนี่ยยย " ผมเผลอทำตัวงอแงใส่เขาผมจะเป็นอย่างนี้ตลอดเมื่อไม่รู้หรือไม่เข้าใจอะไรก็จะเผลอปล่อยมุมที่งอแงออกมา

" หึ อยู่ไปเดียวก็รู้เองแหละ " เขาบอกผมพยายามดันผมให้เดินไปข้างหน้า

" คุณเอริคคคบอกผมมาน่าา " ผมยังงอแงไม่เลิกก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน

" ชู่~ ไม่งอแงนะลูกน้องพี่มองอยู่ " เขาพูดเสียงนุ่มทำให้ผมคิดขึ้นมาได้ว่ามีลูกน้องของเขาอยู่ แต่เดี๋ยวนะเมื่อกี้เขาแทนตัวเองว่าพี่หรอ

" เมื่อกี้คุณแทนตัวเองว่าพี่หรอ " ผมหันไปถาม

" ก็ฉันอายุเยอะกว่านิ นายก็เปลี่ยนจากเรียกคุณเป็นเรียกพี่ได้แล้ว "

" แต่ผมเป็นลูกจ้างนี่น่า "

" ให้เรียกพี่ก็เรียกเถอะน่าาา " น้ำเสียงเริ่มจะดุแล้วครับ

" กะ..ก็ได้ครับ "

" ไปเข้าบ้านเถอะตอนเย็นค่อนลงมาทานข้าว "

" แล้วคะ..คู เออแล้วพี่จะไปไหนครับ " ผมเกือบจะพูดคำคุณออกมาแต่เห็นสายตาเลยเบรคไว้ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นพี่แทน

" พี่จะไปทำงานลันไปพักเถอะเรื่องรักษาลูกจะคุยหลังกินข้าวเสร็จ "

" ครับ " หลังจากนั้นเราก็แยกกันไปพักผ่อน แต่ตอนที่เขาพูด'ว่าเรื่องรักษาลูก' หรือตอนที่แทนตัวเองว่าพี่และเรียกผมว่าลันมันทำให้ใจผมเต้นผิดปกตินะ เขาคิดอะไรของเขานะ

 

 

 

พอถึงช่วงอาหารเย็นผมก็ลงมาข้างล่างก็เจอเข้ากับเขาพอดีเขาบอกให้ผมนั่งลงแล้วกินข้าวก่อนค่อยคุยเรื่องรักษาลูกของเขา อาหารมื้อนี้อร่อยมากบอกเลย หลังจากกินข้าวเสร็จคุณเอริคก็บอกให้ผมตามขึ้นไปที่ห้องทำงาน ผมตามเขาเข้ามาในห้องทำงานเขาก็ให้ผมนั่งรอที่โซฟาแล้วก็เดินไปหยิบเอกสารที่โต๊ะทำงานแล้วเดินมานั่งข้างผม

 

 

" นี้คือผลตรวจและแผนการรักษาของลูกพี่ " เขายืนให้ผม ผมเปิดดูลายละเอียดคร่าวๆ

" ผมขอเอกสารนี้ไปดูที่ห้องได้ไหมครับ "

" ได้สิ "

" เอออแล้วผมจะได้เริ่มรักษาลูกพี่ตอนไหนหรอครับ " ผมถามเขาโดยเรียกเขาว่าพี่ตามที่เขาบอก

" พรุ่งนี้พี่จะไปรับลูกที่สนามบินจะไปด้วยกันไหม"

" ไปได้หรอครับ "

" ได้สิ จะไปไหมละ "

" อืมมม " ผมคิดอยู่ว่าจะไปดีไหม

" ไปด้วยกันสิจะได้รู้จักกันเร็วขึ้น "

" อ่าก็ได้ครับ แล้วไปกี่โมงครับ "

" ลูกน่าจะมาถึง 7โมงครึ่ง เราก็ไปกัน7โมง ตื่นไหวไหมละ " เขาถามผม

" ไหวครับตอนผมทำงานที่โรงบาลตื่นเช้ากว่านี้อีก" ผมบอก

" หรอ เหนื่อยแย่เลยสิ " เขาพูดพร้อมกับเอามือมาลูบหัวผมมันอ่อนโยนเกิดไปแล้วตอนเจอกันครั้งแรกไม่ใช่แบบนี้นิ

" มะ..ไม่เหนื่อยหรอครับ " ผมตอบเสียงติดๆขัดๆ

" หึ ไปนอนเถอะพรุ่งจะต้องตื่นเช้าอีก "

" คะ..ครับงั้นผมขอตัวก่อนนะครับ " ผมแล้วลุกขึ้นกำลังจะเดินออกไป

" เดี๋ยว..พี่ไปส่ง " เขาเดินมาโอบไหล่ผม

" ไม่เป็นไรครับผมไปเองได้ "

" เถอะน่า " แล้วเขาก็ดันให้ผมเดินไป

 

เขาเดินมาส่งผมที่ห้องพอถึงหน้าห้องผมก็ขอบคุณเขา

" ขอบคุณครับที่มาส่ง"

" อืม " เขาพยักหน้ารับ

" เอออ ฝันดีครับ " ผมพูดเสร็จกำลังจะเข้าห้อง

" ลัน " / " ครับ จุ๊บ " เขาจุ๊บที่หน้าผากผม

" ฝันดีเหมือนกันนะ " เขาพูดจบก็เดินออกไป ทิ้งให้ผมงงอยู่คนเดียวเมื่อกี้คุณเอริคจุ๊บหน้าผากผม นี้มันอะไรกันเนี่ยหรือว่าจะเป็นธรรมเนียมฝรั่ง แต่ก็ไม่น่าจะใช่นะเฮ้ออนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับคุณเอริคนะ นี้พึ่งจะวันแรกเองนะเฮ้อ ผมเดินเข้ามาในห้องแล้วตั้งสติ หลังจากที่ตั้งสติได้ผมก็เลิกคิดถึงเหตุการณ์เมื่อกี้แล้วหันมาสนใจเองสารการรักษา

 

ร่างบางนั่งอ่านเอกสารไปสักพักก็เผลอหลับไปในที่สุด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

__________________________________

แวะมาลงให้นิดนึงสอบเสร็จจะลงให้รั่วๆ

 

#ฝากนิยายด้วยนะ

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น