email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แค่มีกัน(ตอนจบ)

ชื่อตอน : แค่มีกัน(ตอนจบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 956

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2563 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แค่มีกัน(ตอนจบ)
แบบอักษร

ตอนนี้ภาดลอยู่ปี 4 แล้วแทนที่จะมีงานน้อยลง กลับมีมากขึ้นทั้งการรับน้องทั้งกิจกรรมทั้งเรียน

เรียนหนักกิจกรรมหนักขนาดนี้แทนที่จะดูโทรมลงแต่ไม่เลยภาดลกับดูดีเพราะดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ยิ่งด้วยนิสัยใครอยู่ใกล้ก็รู้สึกอบอุ่น ร่างบางๆสมัยปี 1ไม่มีให้เห็นอีกแล้ว ตอนนี้ภาดลมีกล้ามเนื้อและมัดกล้ามนิดหน่อย ไม่ถึงกับมากมาย แต่กลับดูเซ็กซี่มากในสายตาหลายๆคน มีหนุ่มน้อยสาวน้อยพากันมาขายขนมจีบให้กับภาดลมากมาย จนมังกรรู้สึกหงุดหงิดหลายครั้งต่อหลายครั้งที่มังกรมาแสดงความเป็นเจ้าของ ไม่ใช่ไม่ไว้ใจภาดลนะแต่เพราะภาดลเป็นคนที่ใจดีและชอบช่วยเหลือ เนี่ยแหละมันจะทำให้คนอื่นเข้าใจเขาผิดว่าภาดลมีใจ ใครหลายๆคนที่พอรู้ว่าภาดลมีเจ้าของแล้วก็ได้แต่มองด้วยความเสียดาย ขนุนเองก็ไม่ได้ต่างไปเลย กลับดูดีขึ้นเวลาเดินไปไหนมาไหนก็มีแต่คนมองขนุนกับภาดลจนต้องเหลียวหลังเพราะทั้งคู่ดูดีมากจริงๆ แล้วยิ่งต้นกล้าจบออกไปแล้วไม่ได้มาเฝ้าก็หวงหนัก งอนกันก็ตั้งหลายครั้งจนมันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

ภาดลและขนุนกำลังจะเดินไปที่ร้านกาแฟของต้นกล้า แต่ต้องชะงักเมื่อมีรุ่นน้องเดินเข้ามาขวาง

" พี่คะ หนูเอาขนมมาให้อ่ะค่ะ" สาวน้อยวัยใสเฟรชชี่ปี 1 ที่แอบหลงรักขนุน ยื่นห่อขนมที่ดูจากแพ็คเกจแล้วก็รู้ไหมว่ามีราคาแพงมาให้

"ขอบคุณครับ" ขนุนรับห่อขนมนั้นแล้วก็ยิ้มหวานให้

" อันนี้ของพี่นะคะหนูก็ซื้อมาให้พี่เหมือนกันค่ะ" และอีกหนึ่งสาวน้อยที่น้ำเสียงสดใสร่าเริงตามอายุก็ยื่นห่อขนมคล้ายๆกันให้กับภาดลเช่นกัน

"ขอบคุณน่ะครับ" ภาดลยื่นมือไปรับขนมและขอบคุณยิ้มให้แค่บางๆ ต่างจากขนุนที่ยิ้มกว้างให้ทุกครั้งเวลาสาวๆหรือหนุ่มๆเอาขนุนมาให้ ขนุนเคยบอกภาดลว่าเขาอุตส่าห์มีน้ำใจการยิ้มกว้างๆนี่แหละคือการขอบใจที่ดีที่สุด เนี่ยแหละไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมถึงทะเลาะกับต้นกล้าได้บ่อยนัก

" พวกพี่เลิกเรียนแล้วหรอคะ แล้วกำลังจะไปไหนกันคะ" สาวน้อยคนหนึ่งถาม

" ร้านกาแฟหน้ามอครับ" ขนุนตอบ

" แล้วไปกัน 2 คนหรอคะ" สาวน้อยอีกคนเอ่ยถามภาดลด้วยเสียงออดอ้อน

" ครับ พอดีพี่ต้องไปรอแฟนที่นั่นน่ะครับ" ภาดลตอบสาวน้อยที่ยิ้มให้เขาแล้วสาวน้อยต้องหุบยิ้มลงในทันทีเมื่อได้รับคำตอบ

" ไปด้วยกันไหมล่ะ ร้านกาแฟน่ะ" ขนุนถามสาวน้อยอีกคนนึง

" ไปได้หรอคะ แล้วถ้าไปแล้วพี่เลี้ยงไหมล่ะ" สาวน้อยคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงสดใส

" เอาเป็นว่าพี่จะลดเปอร์เซ็นต์พิเศษให้กับรุ่นน้องแฟนพี่แล้วกัน" คำพูดเน้นคำว่าแฟนของต้นกล้าที่ดังมาจากข้างหลัง และการเดินเข้ามากอดคอขนุนสายตาคู่คมมองสองสาวอย่างไม่กระพริบตาบ่งบอกให้รู้ว่าคนที่เธอกำลังขายอ้อยให้อยู่เนี่ยคือแฟนเขา ทำให้สองสาวที่กำลังยิ้มอยู่ถึงขั้นหุบยิ้ม

"มะไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพอดีว่าต้องรีบกลับแล้วค่ะงั้นไปก่อนนะคะ" สองสาวยิ้มแห้งๆให้ก่อนที่จะหันหลังกลับไป

" อะไรของพี่เนี่ย" ขนุนหันกลับไปมองค้อนๆ

" แล้วเราล่ะอะไร ยืนให้เขาจีบอยู่ได้" เสียงของต้นกล้าบ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังหงุดหงิด

" ก็.."

" ไม่ต้องมาเถียงเลย" ยังไม่ทันที่ขนุนจะเอ่ยปากตอบก็โดนต้นกล้าพูดตัดซะก่อน

" ไป กลับ ต้องให้ตามหวงอีกแล้ว" ต้นกล้ากระชากคอขนุนเดินตามมา ภาดลเห็นแล้วก็อมยิ้มอดยิ้มกับคู่นี้ไม่ได้จริงๆ แล้วก็เดินตาม 2 คนนั้นไป

พอเดินเข้ามาในร้าน ภาดลก็เห็นมังกรนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะมุมเดิมพร้อมกับเด็กๆน่ารักที่ใส่ชุดนักเรียนมารอเขากำลังเล่นสนุกโดยการมีสมุดภาพระบายสีอยู่บนโต๊ะ ภาดลเดินเข้าไปหาทันที

"ปาป๊า ปาป๊ารอง" ฟ้าใสและฟ้าครามพูดขึ้นพร้อมๆกันเมื่อเห็นพ่อรองของเขามายืนยิ้มให้ เด็กทั้งสองวิ่งเข้าไปกอดอย่างเร็ว

" ว่าไงครับเจ้าแสบของปะป๊ารอง วันนี้อ้อนให้ปะป๊าใหญ่ มารออีกแล้วใช่ไหม"ภาดลนั่งลงกอดเด็กน้อยทั้งสองแล้วลูบหัวทั้งคู่ด้วยความหมั่นเขี้ยวเล็กๆ ก่อนที่จะโน้มตัวหอมแก้มเด็กทั้งคู่

" ก็เด็กๆมันคิดถึงนะ ช่วงนี้เรากลับบ้านดึกนะ ไปทีไรลูกๆก็นอนหลับก่อนหมดทุกที พี่ก็เลยต้องพามานี่ไม่งั้นนะ งอแงร้องไห้อยู่นั่นแหละ ดลก็รู้ว่าพี่แพ้น้ำตาพวกเขา" มังกรพูดยาวๆทำให้ภาดลอมยิ้ม เพราะเขาเองก็รู้ว่าคนที่อยากมารอเขาคือมังกรด้วยเช่นเดียวกัน

" แค่เด็กๆเหลอครับ" ภาดลพูดแล้วส่งสายตาเจ้าเล่ห์นิดๆไปหามังกร ยิ่งนับวันมังกรยิ่งรู้สึกหลงรักภาดลขึ้นทุกวัน ภาดลเองก็ร้ายขึ้นทุกวัน ภาดลเดินมานั่งข้างๆกับมังกร

"ยั่วเหลอ.." มังกรพูดกลับทันทีที่ภาดลนั่งข้างๆและส่งสายตากรุ้มกริ่มไปให้

" จะบ้าหรอพี่ ต่อหน้าลูก" ภาดล พูดแล้วทำหน้ายู้ใส่มังกร ก่อนที่จะหันไปหาเด็กๆ

" ไหนครับทำอะไรกันอยู่ครับเนี่ย" ภาดลเลยถามเด็กๆ

" ระบายสี" เสียงน่ารักของฟ้าใสเอ่ยขึ้น

" วาดรูปด้วยครับ" ฟ้าครามเอ่ยอย่างสดใสเช่นกัน

" วาดรูปใครครับเนี่ย" ภาดลพูดกับเด็กๆด้วยน้ำเสียงแจ่มใสและอ่อนโยน

" มีป่าป๊ารอง ปาป๊าใหญ่ มามี๊ปุยฝ้าย ลุงเจสันครับ"

" คนนี้คือฟ้าใส คนนี้คือฟ้าคราม คุณนี้คุณปู่คนนี้คุณย่า มีน้าอินทรีย์ด้วย"

" น้องต้นน้ำ แล้วก็น้ารี"

เด็กทั้งคู่สลับกับตอบด้วยเสียงที่น่ารักบ้องแบ๊ว

" โอ้โห เก่งจังเลยครับ วาดเยอะจังเลย" ภาดลเอ่ยชมและลูบหัวเด็กๆไป

" พี่พาลูกๆมารอตั้งแต่กี่โมงแล้วครับ ถึงวาดเยอะแยะขนาดนี้" ภาดลหันไปถามมังกรด้วยแววตาและน้ำเสียงดุๆ

" ก็ตั้งแต่เด็กๆเลิกเรียนก็มาเลย" มังกรตอบไม่ค่อยเต็มเสียงนักเพราะกลัวว่าภาดลจะงอน

" โอ้โหพี่ นี่มันจะ 5 โมงแล้วนะแล้วเด็กๆยังไม่ได้กินข้าวหรือเปล่าเนี่ย" ภาดลอดดุด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

" หนูยังไม่หิวหนูอยากกินกับปาป๊ารองค่ะ" หนูน้อยฟ้าใสเอ่ย

" ปาป๊ารองอย่าดูปาป๊าใหญ่เลยนะครับ" หนูน้อยฟ้าครามพูดอ้อนเพราะว่ากลัว ภาดลจะโกรธมังกร

" ก็ได้ครับงั้นเดี๋ยวเราไปหาอะไรอร่อยๆทานกันนะครับ" ภาดลตอบเด็กๆ ก่อนที่จะส่งสายตาดุไปให้กับมังกรอีกครั้ง

" เด็กๆทานนมกับเค้กรองท้องแล้ว แล้วอีกอย่างเดี๋ยวปุยฝ้ายบอกว่าจะมารับลูกด้วย" มังกรตอบภาดลแล้วทำหน้าตาเหมือนน้อยใจที่ภาดลนดุเขา แต่กลับไม่ได้ผลภาดลกับส่งสายตาดุๆไปให้เหมือนเดิม

" แล้วพี่ปุยฝ้ายจะมากี่โมงครับเนี่ย"ภาดลหันไปถาม

" พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันน่ะงั้นเราพาเด็กๆไปหาอะไรอร่อยๆกินก่อนไหมแล้วเดี๋ยวค่อยโทรบอกปุยฝ้ายให้ไปรับที่ร้านอาหารก็ได้" มังกรพูด ภาดลฟังแล้วก็พยักหน้า

ตั้งแต่เข้าร้านมาขนุนก็ไม่ได้พูดอะไรกับต้นกล้าเลยได้แต่เงียบอยู่อย่างนั้น เพราะขนุนน้อยใจต้นกล้าที่ไม่เคยเชื่อใจเขาเลย ตลอดระยะเวลา 3 ปีที่คบกันมามันทำให้ต้นกล้าไม่ไว้ใจอะไรในตัวเขาเลยเหรอ เขาจึงได้แต่เงียบใช้ความคิดและทำงานของตัวเองต่อไปไม่ได้สนใจอะไรต้นกล้าเลย เหมือนต้นกล้าจะรู้แล้วว่าตัวเองต้องทำอะไรผิดแน่ๆ เลยพยายามเข้าไปคุย

" ตัวเล็กเป็นอะไร" คำว่าตัวเล็กมันเป็นคำที่ใช้กันระหว่างต้นกล้ากับขนุน ต้นกล้ามักจะเรียกเวลาต้องง้อขนุนเสมอว่าตัวเล็ก

" เปล่าครับ" ขนุนตอบเสียงเรียบ แปลกยิ่งกว่าทุกครั้ง จนมันทำให้ครั้งนี้ต้นกล้าถึงกับไปไม่เป็นเพราะปกติแล้วถ้าขนุนงอนก็จะต้องหันมาต่อว่าเขาหรือเถียงกับเขาแล้วแต่นี่กลับเงียบ

" เป็นอะไร โกรธอะไรพี่ ไหนหันมาคุยกันดีๆก่อน" น้ำเสียงของต้นกล้าเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ มือทั้งคู่จับเข้าที่บ่าเล็กแล้วบังคบให้หันมาเผชิญหน้า แต่ใบหน้าของขนุนก็ยังดูเศร้าอยู่ดีและไม่ยอมมองตา ต้นกล้าเริ่มใจคอไม่ดี

" ตัวเล็ก อย่าทำอย่างนี้สิครับ พี่ใจคอไม่ดีนะ" ขนุนยังคงเงียบอยู่แม้ว่าต้นกล้าจะอ้อนวอนให้พูดแค่ไหนก็ตาม

" ปล่อยเถอะครับผมจะทำงาน" คำพูดของขนุนและการเบี่ยงตัวมันยิ่งกว่าเอามีดมาฟันที่หัวใจเขาซะอีก มันไม่ได้พูดรุนแรงอะไรเลยแต่มันกลับทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจขึ้นมาแล้วเหมือนกัน

ต้นกล้าตัดสินใจจับข้อมือของขนุนดึงขึ้นไปชั้น 2 ของร้านซึ่งเป็นห้องส่วนตัวของเขา

" เป็นอะไรไหนบอกพี่มาซิ โกรธอะไรพี่" ต้นกล้าเริ่มถามด้วยน้ำเสียงที่ดุขึ้น

" ผมไม่ได้โกรธครับ" ขนุนยังตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและไม่ได้สบตากับต้นกล้า กลับเบี่ยงสายตามองไปทางอื่น

" ไม่โกรธ แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้.... อย่าทำอย่างนี้ได้ไหม พี่ปวดใจนะรู้ไหม" ต้นกล้าปล่อยข้อมือเล็กนั้นแล้วหันมาจับที่ไหล่ทั้งสองข้าง บีบไหล่ทั้งสองข้างเล็กน้อยเพื่อให้ขนุนนั้นตอบเขามา

" ผมไม่ได้โกรธ..... ผมแค่น้อยใจ" ขนุนพูดแล้วเงียบไป3วิก่อนที่จะตอบความรู้สึกของตัวเองออกมา

" น้อยใจอะไร" ต้นกล้าถามอย่างร้อนรน

" น้อยใจ ที่พี่ไม่เคยเชื่อใจผมเลย ระยะเวลาที่คบกันมา มันไม่ได้ทำให้พี่เชื่อใจผมเลยใช่ไหม" คำตอบของขนุนถึงกับทำให้ต้นกล้าอึ้ง เขาไม่คิดว่าการตามหึงตามหวง หรือสิ่งที่เขาทำมันจะทำให้ขนุนรู้สึกน้อยใจ

"....." เป็นครั้งแรกที่ต้นกล้าถึงกับพูดไม่ออก

" ถ้าผมไม่สามารถทำให้พี่ไว้ใจได้เลย พี่เลิกรักผมก็ได้นะครับ" ขนุนพูดและสบตาต้นกล้าด้วยแววตาที่สั่นเล็กน้อยมันเป็นคำพูดที่แสดงถึงอาการน้อยใจจริงๆและเป็นครั้งแรกที่ขนุนพูดออกมา

" ไม่เอาสิ ตัวเล็กอย่าพูดแบบนี้ ตัวเล็กก็รู้ว่า พี่เลิกกับตัวเล็กไม่ได้" ต้นกล้าหยุดพูดพักหนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า

" ต่อไปนี้ พี่จะไม่ว่าตัวเล็กอีกแล้ว พี่จะหึงเงียบๆหวงเงียบๆก็ได้ แต่ให้พี่เลิกถึงเลิกหวงพี่ทำไม่ได้ เพราะพี่มีตัวเล็กแค่คนเดียวไงพี่มีของพี่คนเดียวจริงๆ" คำพูดของต้นกล้าทำให้ขนุนรู้สึกหน้าชา และเริ่มมีสีแดงระเรื่อขึ้นที่หน้าขาว

" ตัวเล็ก" ต้นกล้าพูดและขยับเข้าไปใกล้กับขนุน มือที่เคยอยู่บนไหล่ ก็มากอดรัดที่เอวกระชับร่างบางนั้นเข้ามา อีกข้างจับที่คางเพื่อให้หันมาประสานตา

" พี่ขอโทษ ไม่ใช่ว่าพี่ไม่ไว้ใจตัวเล็กนะ แต่พี่หวง ใครเข้าใกล้พี่ก็หวงหมด พี่ก็เบื่อนิสัยแบบนี้เหมือนกัน แต่พี่...." ยังไม่ทันที่ต้นกล้าจะพูดจบประโยค ขนุนก็เขย่งตัวเองขึ้นเอามือเกาะที่บ่าของต้นกล้าแล้วประกบจูบ จูบค้างไว้แบบนั้น แล้วค่อยๆผละจูบออกมา

" งั้นก็หวงก็หึงผมต่อไปเถอะครับ ผมยอมแล้วก็ได้" ขนุนพูดแล้วก็ยิ้มให้บางๆ ขนุนเป็นคนโกรธง่ายงอนง่ายก็จริงแต่ก็หายง่ายเหมือนกันยิ่งต้นกล้ามาใช้คำพูดหวานอย่างนี้เขาก็ยิ่งทนไม่ได้ ต้นกล้ายิ้มให้ก่อนที่จะโน้มตัวลงมาประกบจูบอีกครั้ง จูบครั้งนี้เป็นจูบที่ละมุน และเนิ่นนาน ต้นกล้าค่อยๆกดริมฝีปากลงไป ดูดกลีบปากล่างเพื่อให้เปิดออกแล้วค่อยๆใช้ลิ้นเข้าไปตวัดลิ้นเรียวเล็กที่อยู่ในโพรงปากของขนุน ขนุนเองก็จูบตอบอย่างไม่แพ้กัน มันคือจูบที่หวานละมุนที่สุดในตอนนี้แล้ว จูบที่สื่อความรู้สึกหลายๆอย่าง

"อืม.." ขนุนเผลอครางในลำคอเล็กน้อยกับจูบที่วาบหวามและละมุนอย่างนี้ ก่อนที่ต้นกล้าจะค่อยๆผละจูบออกมา และประกบจูบไปตรงหน้าผากของขนุน

"พี่รักขนุนมากน่ะรู้มั้ย"

"ผมก็รักพี่ครับ"

ทั้งคู่บอกรักกัน และประกบปากจูบกันอีกครั้ง

[1เดือนผ่านไป]

มังกรตัดสินใจที่จะทำเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานภาดล เขาได้วางแผนกับครอบครัว จัดงานที่บ้านพักต่างอากาศแถวหัวหิน ทุกคนร่วมมือกันเป็นอย่างดี มังกรบอกว่าจะไปทำธุระที่ต่างจังหวัดแถวหัวหินและออกอุบายให้ภาดลไปด้วย

" ทำไมต้องให้ผมแต่งตัวแบบนี้มาด้วยนะครับ" เพราะชุดที่ภาดลใส่มันเหมือนกับชุดที่มังกรใส่เป๊ะเลย ทั้งคู่ใส่กางเกงขาวยาวมาถึงเข่าเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ไม่ได้ติดกระดุมเสื้อข้างในเป็นสีฟ้าอ่อน

" พี่จะพาผมไปไหนกันแน่เนี่ยครับ" ภาดลยังคงถามแต่ก็ไม่มีคำตอบจากมังกรได้เพียงแค่รอยยิ้ม

รถขับมาถึงบ้านพักตากอากาศ ที่ทุกคนเตรียมจัดงานไว้ ทันทีที่ภาดลลงจากรถรู้สึกแปลกใจมากว่าทำไมมีคนเยอะมากมายขนาดนี้แล้วพวกเขากำลังจัดงานอะไรกันอยู่ ภาดลเดินเข้าไปใกล้ตัวบ้าน ก็เห็นทุกคน กำลังจัดนู่นแต่งนี่กันอยู่ แต่ที่เขาแปลกใจและดีใจที่สุดนั้น ครอบครัวที่เคยอุปการะคุณเขาอยู่กันครบ โดยเฉพาะน้าจันที่เขาคิดถึงมากเพราะไม่ได้ไปหานานแล้ว ภาดลยกมือไหว้และสวมกอดน้าจัน น้าจันเองก็สวมกอดภาดล ผู้หลักผู้ใหญ่นั่งกันอยู่เต็มบ้าน

" นี่มันอะไรกันครับ" ภาดลรู้สึกสงสัยและแปลกใจมากเหมือนเขากำลังจัดงานอะไรสักอย่างนึง

" อ้าวมังกรลูกไม่ได้บอกน้องเหรอ" คุณสีดาเอ่ยขึ้น

" บอกอะไรครับ" ภาดลยังถามแล้วทำหน้างงอยู่

" ก็เรากำลังจัดงานแต่งงานเล็กๆ ของมังกรแล้วก็ดลอยู่ไงล่ะ" ปุยฝ้ายตอบคำถามที่ภาดลสงสัย ทำให้ภาดลเบิกตากว้างอ้าปากค้างแล้วหันไปมองหน้ามังกร ก่อนที่จะหุบปากลงและทำสายตาดุใส่มังกร ภาดลเดินหนีมังกรไปทางชายหาด

" งานเข้าแล้วไหมล่ะมังกร กูบอกแล้วให้บอกน้องก่อนจะพามา เป็นไงละมึงทีนี้เซอร์ไพรส์ไหม" อินทรีย์พูดกับพี่ชายด้วยน้ำเสียงเหมือนสมน้ำหน้า

" ไปเถอะรีบตามไปป่านนี้เดินงอนไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้" มารีนาพูดขึ้น มังกรเลยรีบเดินตามไป

มังกรเห็นภาดลกำลังยืนกอดอกมองไปทางทะเล เขาเดินเข้าไปใกล้ๆและสวมกอดจากทางด้านหลัง

" พี่ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน พี่แค่อยากให้ดลเซอร์ไพรส์น่ะ" ภาดลยังคงเงียบ ไม่ได้หันมาตอบกับมังกร

" โกรธพี่หรอ" ไม่มีคำตอบจากอีกฝ่ายนึง ทำให้มังกรเริ่มใจเสียเพราะคิดว่าภาดลคงโกรธเขาจริงๆแล้ว จนร่างบางเริ่มมีอาการสั่นเทาเล็กๆ ตามมาด้วยเสียงสะอื้น จนมังกรต้องพลิกตัวร่างบางมามองหน้า

" ดลเป็นอะไร" มังกรถามเพราะเห็นดวงตาคู่สวยมีน้ำตาไหลเอ่อล้นอาบแก้ม ภาดลเงยมองหน้าและสบตาเข้ากับมังกร

" ผม..ฮึก..ผม ไม่รู้จะบอกยังไงครับ" เสียงพูดพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ปะปนกันมา ทำให้มังกรเอาร่างบางมากอดไว้ หน้าของภาดลซบมาที่อกกว้างของมังกร มังกรค่อยๆเอามือลูบผมตรงท้ายทอยเบาๆ

" คนดีจะร้องไห้ทำไม หรือว่าเสียใจที่พี่มาขอแต่งงาน"

" เปล่าครับ" เสียงภาดลยังคงปะปนกับเสียงสะอื้นเล็กๆ

" ผมดีใจ ผมตื้นตัน แล้วน้ำตามันก็ไหลออกมาเอง ผมทำตัวไม่ถูกครับ" ภาดลตอบด้วยน้ำเสียงสะอื้น จนทำให้มังกรอดยิ้มไม่ได้

" ดล ก็แค่ตอบตกลงไงครับ" มังกรพูดและยังเอามือลูบกลุ่มผมตรงท้ายทอยเบาๆเพื่อเป็นการปลอบใจ จนตอนนี้ภาดลหยุดร้องไห้ ถอนตัวเองออกมาจากร่างแกร่งแล้วค่อยๆเอามือเช็ดน้ำตา มังกรเองก็เอามือของตัวเองช่วยเช็ดน้ำตาอีกข้างออกให้อย่างทะนุถนอม

พอทั้งคู่เดินเข้ามาก็ได้รับเสียงโห่แซวจากคนในบ้าน

" สรุปแต่งหรือไม่แต่ง" ขนุนเลยถามภาดลแล้วก็ยิ้มให้ ภาดลไม่ตอบแต่กลับเขินหน้าแดงซบลงกับไหล่แกร่งที่อยู่ข้างๆ

" ง้อขนาดนี้แล้วถ้าไม่แต่งจะฉุดเดี๋ยวนี่แหละ" จบคำพูดของมังกรมือของภาดลก็ฟาดเข้าที่ไหล่แกร่งอย่างเขินอาย

พิธีถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย เจ้าบ่าวและเจ้าสาวของงานนั่งอยู่เบื้องหน้าคุณก้องภพและคุณสีดา ส่วนข้างๆนั้นก็จะเป็นผู้ใหญ่ที่เคยอุปการะคุณภาดล สายรุ้งยืนคู่กับน้าจันส่งยิ้มมาให้ภาดลอย่างมีความสุข เจสันและปุ้ยฝ้ายก็กำลังอุ้มฟ้าใสและฟ้าครามอยู่นั้นก็มองมาด้วยสายตาที่มีความสุขเหมือนกัน ส่วนต้นน้ำนั้น หลับซบหน้าลงเข้าที่บ่าแกร่งของผู้เป็นพ่อ โดยมีมารีนายืนอยู่ข้างๆ

แหวนคู่สวยที่ดูเรียบง่ายแต่หรูหรา ถูกสวมให้กับนิ้ว ของมังกรและภาดล ทั้งคู่ยิ้มหวานให้กันก่อนที่จะก้มลงกราบผู้ใหญ่ที่เขาเคารพ

จบพิธีไหว้ผู้ใหญ่งานปาร์ตี้เล็กๆก็เริ่มขึ้น มารีนาและปุยฝ้ายรับอาสาพาเด็กๆขึ้นไปนอน งานจัดขึ้นเล็กๆอย่างอบอุ่น อาหารที่วางเรียงรายถูกสั่งตรงมาจากโรงแรม 5 ดาว พร้อมด้วยโต๊ะของบาร์เทนเดอร์ ที่มีเครื่องดื่ม คนที่ชงเครื่องดื่มก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คือวีณาและกร ซึ่งช่วยกันชงเครื่องดื่มและร่วมยินดีกับคู่บ่าวสาวในคืนนี้ ภาดลยืนคุยกับเขาทั้งสองคนได้สักพักก็รู้ว่าเขาทั้งสองคนได้ตกลงคบกันเรียบร้อยแล้ว ภาดลยิ้มแล้วก็แสดงความยินดีให้ โต๊ะที่นั่งรวมกลุ่มกันเป็นโต๊ะที่ไม่ใหญ่มากเต็มไปด้วยความอบอุ่นส่วนผู้ใหญ่ที่มาก็ขอตัวขึ้นไปพักผ่อน ปล่อยให้เด็กๆสนุกสนานกันไป อินทรีย์นั่งคุยกับเจสันอย่างถูกคอ คุยกันไปหัวเราะกันไปอย่างสนุกสนาน

" เดี๋ยวอีกหน่อยกูว่าเมฆาทำอะไรไม่เป็นหรอก" เสียงต้นกล้าเอ่ยแซวจีนในขณะที่จีนกำลังจะป้อนอาหารให้กับเมฆา จีนเลยหันไปถลึงตาใส่

" ทำไม มึงอิจฉากูหรือไง มึงจะอิจฉากูทำไมมึงก็ป้อนเข้าไปสิคนนั่งข้างๆมึงน่ะ" จีนพูดแล้วปลายตาไปมองขนุน ซึ่งตอนนี้เหมือนจะทรงตัวเองไม่อยู่เพราะด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์

" อ้าว เฮ้ย ขนุนเมาแล้วเหรอเนี่ย" ต้นกล้าพูดเมื่อหันไปมองแฟนตัวเองซึ่งนั่งคอพับคออ่อนอยู่ ได้แต่ประคองให้มาซบที่ไหล่กว้าง

"ฮ่าๆๆๆคออ่อนจริง" จีนหัวเราะใส่อย่างชอบใจ

" เอองั้นกูพาไปนอนก่อนละกัน" ต้นกล้าพูด เมื่อขนุนได้ยิน ก็ผลักต้นกล้าออก

" ม่ายย..โผมย่างม่ายมาว" คำพูดที่ไม่เป็นภาษาของขนุน ทำให้ทุกคนอดขำไม่ได้

" ไป ไปนอน ลุกเลย" ต้นกล้าพยายามพยุงให้ขนุนลุกขึ้น แต่ขนุนก็ไม่ยอมลุกจนต้นกล้าต้องอุ้มในท่าเจ้าสาวแล้วก็อุ้มเข้าบ้านไปทั้งอย่างนั้น

" เฮ้ยผิดตัวแล้วเจ้าสาวอยู่ตรงนี้เว้ย" จีนยังตะโกนแซวไม่ห่าง ทำให้คนที่นั่งตรงนั้นพากันหัวเราะ

ภาดลจูงมือมังกรออกมาตรงชายหาดอีกครั้ง ในขณะที่ทุกคนก็ยังคงสนุกอยู่ตรงที่เดิม ภาดลนั่งลงโต๊ะไม้เล็กๆที่อยู่หน้าชายค่ะก่อนที่จะใช้มือดึงมังกรนั่งลงมา

" เมาแล้วหรอเราน่ะ" มังกรถาม

" ยังไม่เมาครับ" ภาดลตอบและเงียบไปสักพักหนึ่งก่อนที่จะพูดกับมังกรว่า

" พี่มังกรครับ ผมรักพี่นะครับ" ภาดลพูดจบ ก็ยืนหน้าหมาหอมที่แก้มของมังกรแล้วเอียงหัวซบลงกับไหล่

" พี่ก็รักดลนะ รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ" ประโยคสุดท้ายทำให้ภาดลต้องเงยหน้ามอง

" แต่ตอนที่เจอกันครั้งแรก ผม..." ภาดลรู้สึกไม่ดีที่จะพูดประโยคเหมือนว่าตัวเองมาขายตัวให้กับมังกร

" ผมไม่ได้ดีอะไร เอาตัวเองแลกกับเงินไม่ได้มีค่าอะไรสักนิด แต่พี่กลับทำให้ผมรู้ว่าตัวเองมีค่าแค่ไหน"

ภาดลพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กๆ

" จริงๆแล้ว ลุงเขาไม่ได้ขายดลให้กับพี่หรอก เขาก็แค่เอาดลมาทำงานใช้หนี้ แต่ด้วยเหตุการณ์มันเป็นไปอย่างกะทันหัน ตอนนั้นพี่ก็รู้ทันทีว่าพี่จะปล่อยดลไปไม่ได้ ถ้าพี่ไม่บอกว่าลุงเขาขายดลมาให้พี่ พี่กลัวว่าดลจะหนีพี่ไปและไม่ยอมมาอยู่กับพี่ พี่ขอโทษที่พี่หลอกดล" มังกรพูด สื่อออกมาทางแววตาที่รู้สึกผิด แต่ภาดลกับยิ้มให้

" หลอกเพราะรักใช่ไหมครับ" สายตาหวานส่งผ่านมาจากดวงตาของภาดล แก้มแดงระเรื่อที่มาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์นั้นยิ่งส่งให้คนหน้าหวาน กลับดูเซ็กซี่ขึ้นไปอีก

" ใช่ หลอกเพราะรัก แล้วตอนนี้ก็รักมากด้วย" จบคำพูดของมังกร มังกรก็ก้มประกบจูบกับภาดล จูบลงไปเฉยๆ ไม่ได้ขยับอะไรประกบจูบอย่างนั้นค้างไว้แบบนั้นแล้วค่อยผละออกมา

" แค่ตอนนี้ พี่มีดลอยู่ข้างๆ มันก็คือสิ่งมีเศษสุดสำหรับพี่แล้ว" มังกรพูดแล้วยิ้มให้ ภาดลจึงเอนหัวมาซบที่ไหล่ของมังกรอีกครั้ง ซึมซับบรรยากาศที่อยู่รอบๆตัว มือของคนทั้งคู่สอบประสานเข้าหากันอย่างแนบแน่น ดวงตาทั้งสองทอดยาวมองไปในทะเล ถึงจะเป็นเวลากลางคืนแต่วันนี้ดวงจันทร์กลับสว่างกว่าทุกวัน แสงของดวงจันทร์ที่กระทบบนผิวน้ำนั้นมันช่างดูสวยงาม เสียงคลื่นที่ซัดสาดมาเบาๆ และแค่ตรงนี้ที่มีกันและกัน มันก็คือความสุขที่สุดแล้ว

 

 

ลิงน้อยขอขอบคุณทุกคนนะคะที่ติดตามผลงานของลิงน้อยมาจนจบ เรื่องนี้เป็นผลงานชิ้นแรกของลิงน้อย

และลิงน้อยหวังว่า ทุกคน จะรอผลงานชิ้นต่อไปของลิงน้อยนะคะ

❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น