email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เหลี่ยมจัด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 194

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2563 18:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เหลี่ยมจัด
แบบอักษร

ผู้ใดกันบอกว่าการได้มีตำแหน่งยศฐาบรรดาศักดิ์แล้วจะมีชีวิตสุขสบาย ตัวข้าในตอนนี้ยิ่งเหมือนคนไร้ค่ามีตัวตนอยู่เพื่อสนองความต้องการให้แก่จิ๋นซีอ๋องเมื่อไรที่เขาต้องการก็จะเรียกหาไม่ต้องการก็ขับไล่ใส่ส่งเหมือนเครื่องระบายอารมณ์

ตำแหน่งพระชายาที่ข้าไม่ต้องการเหตุใดต้องเป็นข้าด้วยเล่า ยิ่งกว่าละครน้ำเน่าจบหลังข่าวเสียอีก รักหรือก็ไม่ หวั่นไหวหรือก็นิดหน่อย แต่จะบอกว่ารักมั้ยอันนี้คงต้องรอดูกันต่อไป

"นั้นเจ้ากำลังจะทำสิ่งใด"จิ๋นซีอ๋องกล่าวถามภรรยาตัวน้อยผู้ตั้งตนขึ้นมาว่าเขาไม่ได้มีความชื่นชอบแบบไม้ป่าเดียวกันแต่ที่เขายอมก็เพื่อปกป้องน้องสาวให้มีชีวิตที่สุขสบายขึ้น

"ถามมาได้ข้าก็ต้องวางแผนสร้างกิจการให้กับตัวเองนะซิ เผื่อว่าวันใดวันหนึ่งท่านไม่ได้ต้องการข้าแล้วข้าจะได้ไม่อดตายไง"หลิวไห่ฟางตอบออกไปโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองคู่สนทนาด้วยเลยแม้แต่น้อย

"ดีนิยังไม่ทันไรก็คิดวางแผนจะหนีไปจากข้าแล้ว"เสียงเข้มดังขึ้นฟังดูจากน้ำเสียงคนตัวเล็กก็รู้ได้ในทันทีว่าเขาไม่ค่อยพอใจ

"ข้าแค่เบื่อ"

"ข้าให้เจ้าได้มีชีวิตออกจะสุขสบายใยเจ้าจึงคิดจะออกไปหาทำงานอยู่อีก"

"อยู่แต่ในจวนแบบนี้ข้าไม่เห็นว่ามันจะมีความสุขตรงไหนท่านอ๋องควรให้อิสระแก่ข้าบ้างไม่ใช่กักขังข้าเอาไว้ให้อยู่แต่ภายในจวนเช่นนี้"ไม่เห็นว่าไอ้การที่ได้ตำแหน่งชายามันจะต่างไปจากเดิมตรงไหนเลย แค่มีชีวิตดีขึ้นมาเล็กน้อยใช่ว่าข้าจะได้อิสระภาพซักหน่อย

 

"เจ้าต้องการอิสระข้าให้ได้แต่ห้ามไปจากข้า...?"ว่าเสร็จจิ๋นซีอ๋องก็ดึงตัวข้าเข้าไปไว้ให้อยู่ในอ้อมกอด

 

"หากวันใดที่ท่านไม่ต้องการข้าข้าจะไป"

 

"ไม่มีวันนั้นเจ้าเป็นคนของข้าเป็นชายาของข้าเพียงผู้เดียวห้ามแม้แต่จะคิดหนีไปไหนล่ะ"สั่งจังเลยข้าควรเชื่อฟังดีมั้ยหรือหาทางออกไปจากที่นี้แล้วค่อยคิดอีกทีดี

"....."

 

"ข้ารู้ว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าต้องโกรธ"

 

"ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าจะไม่ไปจากท่านหากข้าไปจริงๆท่านจะทำอะไรกับข้าได้"คนตัวเล็กถามออกไปด้วยความอยากรู้หากเขาหนีไปจริงๆคนตัวโตจะทำเช่นไร

 

"ข้าก็จะลงโทษเจ้าไม่ให้ออกไปไหนได้อีก"ฟังดูเหมือนเป็นคำขู่เพื่อให้คนตัวเล็กกลัว แต่ใยคนตัวเล็กถึงได้นั่งนิ่งเหมือนไม่ได้หวาดกลัวในคำพูดของเขาเลย

 

"อืมข้าง่วงแล้ว"

 

"ข้าจะนอนด้วย"

 

"ฮ่ะ! ตะ....แต่ท่านไม่ต้องไปเรือนกิ่งเหมย..."ยังไม่ทันได้พูดสิ่งใดจบคนตัวสูงก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

 

"ข้าคือจิ๋นซีอ๋องไป๋เซียนเหอผู้ยิ่งใหญ่ใครจะกล้ากับข้า ข้าจะไปหรือจะอยู่มันคือสิทธิ์ของข้าเจ้าคือชายของข้าแล้วข้าก็ควรจะอยู่เรือนใหญ่อย่างหยกฟางถึงจะถูก"เข้าใจเลยว่าการที่ได้เกิดมาเป็นใหญ่เหนือผู้อื่นนั้นช่างดีเลิศซะเหลือเกินจะสั่งใครให้ทำสิ่งใดก็ได้ จะกำจัดใครทิ้งก็ไม่ต้องสนคำใคร อยากได้สิ่งใดต้องได้ เผด็จการเกินไปแล้ว

สวรรค์ท่านช่างไม่ยุติธรรมกับข้าเอาเสียเลยให้มาเกิดใหม่ทั้งทีแทนที่จะได้ดีกว่าชาติก่อน ต้องมาทนรับอารมณ์กามของชายผู้นี้ด้วย หรือไม่ก็ให้ข้าได้ไปเกิดเป็นหญิงซะยังดีกว่า ชีวิตรันทดหนักข้าต้องจำใจเป็นเมียของจิ๋นซีอ๋องอย่างจำยอม

 

"นิ! ท่านช่วยขยับออกไปหน่อยจะได้มั้ยข้าอึดอัด"คนอะไรนอนไม่หลับถ้าไม่มีหมอนกอดแต่ข้าเป็นคนช่วยหาเหตุผลที่ฟังขึ้นกว่านี้จะได้มั้ยมันเหมือนกับว่าเขากำลังหลอกกินเต้าหู้ของข้าอยู่ชัดๆ

 

"เจ้าง่วงก็นอนห้ามดื้อไม่งั้นจะไม่ได้นอน...?"จิ๋นซีอ๋องเจ้าโจรราคะ หลิวไห่ฟางได้แต่กดด่าเขาอยู่ในใจ

 

"แต่ข้าอึดอัด"

 

"แต่ข้าว่าอบอุ่นดีออก"จิ๋นซีอ๋องยิ่งกอดรัดหลิวไห่ฟางแน่นขึ้นกว่าเดิมจนเจ้าตัวต้องดิ้นไปมาเพราะความอยากเอาชนะแต่สุดท้ายก็ต้องนอนหอบหายใจอย่างเหนื่อย

 

"ดื้อจริงนะ"ยิ่งพูดก็ยิ่งมือไม่อยู่นิ่งจิ๋นซีอ๋องเริ่มซุกซนมือจับไปทั่วหลิวไห่ฟางเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยจนต้องรีบรุกขึ้น

 

"จะไปไหน"

 

"ท่านห้ามทำอะไรข้านะ"

 

"ข้าก็เปล่าทำนิ! หรือเจ้าต้องการให้ข้าทำ"คนเจ้าเล่ห์เริ่มใช้กลอุบายกับคนตัวเล็กเพื่อให้คนตัวเล็กหลงเชื่อใจว่าเขาจะไม่ทำอะไรจริงๆ

 

"อะ...อื้อ..อืม"ยังไม่ทันไรคนตัวสูงก็เริ่มเกมรุกทันทีโดยที่หลิวไห่ฟางไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกเขาฉวยโอกาสช่วงชิงประกบลิ้มฝีปากอวบเล็กไปครอง ด้วยจูบอันร้อนแรงของจิ๋นซีอ๋องทำให้หลิวไห่ฟางถึงกับต้องยอมสงบลง ยอมปล่อยตัวปล่อยใจให้จิ๋นซีอ๋องอย่างไม่คิดจะขัดขืนแม้แต่น้อย

 

"ข้าสัญญาจะทำเบาๆ"เสียงกระซิบที่ข้างหูทำให้หลิวไห่ฟางถึงกับใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมันรู้สึกใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก

 

"ฮึก อ๊าาา เจ็บ "ด้วยยังไม่เคยชินของร่างกายหลิวไห่ฟางถึงกับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดปนความเสียวซานเล็กน้อย

 

"ใจเย็นๆ ข้าสัญญาจะไม่ทำให้เจ้าต้องทรมาน"ท่านก็พูดได้นิข้าคือฝ่ายที่โดนกระทำต่างหากไม่ใช่ท่าน

 

"ใจเย็นบ้านท่านสิ ข้าเจ็บ เอามันออกไป"

 

"ดูท่าจะไม่ได้ อืม ตอดดีจริงๆ"

 

"หยุดทำเสียงน่ารังเกลียดนั้น...อ๊ะ อ๊าาา"ทั้งว่าทอคนตัวสูงก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมหยุดเสียทีสุดท้ายเขาก็กลั้นเสียงเอาไว้ไม่อยู่จนต้องร้องครางออกมาเพื่อระบายอารมณ์เสียวซ่าน

 

ค่ำคืนที่ยาวนานก็จบลงตอนใกล้รุ่งสาง หลิวไห่ฟางนอนสลบสไหลอยู่ภายในอ้อกอดของจิ๋นซีอ๋องอย่างหมดเรี่ยวแรง

 

"ยิ่งมองข้าก็ยิ่งชอบเจ้ามากขึ้นทุกที"จิ๋นซีอ๋องกล่าวกระซิบให้คนตัวเล็กได้ยินแต่ด้วยความเหนื่อยล้าจึงทำให้เขาไม่รับรู้สิ่งใดอีก

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น