ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 ผมตกเป็นเมียเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ผมตกเป็นเมียเขา

คำค้น : วายร้าย,พี่สายฟ้า,พี่วายุ,น้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.1k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2559 21:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ผมตกเป็นเมียเขา
แบบอักษร

ผมตกเป็นเมียเขา ตอนที่ 4

 

 

วันอังคาร เวลา 06.00 น.

 

            เมื่อคืนผมคิดว่าผมจะนอนไม่หลับแน่ๆ แต่เอาเข้าจริงแค่หัวถึงหมอนผมก็หลับแบบไม่รู้เรื่องเลย คงจะเป็นเพราะคืนที่แล้วก็แทบจะไม่ได้นอนเมื่อวานยังต้องจัดห้อง มันก็เลยสูบพลังงานผมไปเกือบหมด แต่ยังดีที่วันนี้ตื่นไม่สาย ผมเข้าห้องน้ำไปล้างหน้า แปรงฟัน แล้วก็ออกมาทำอาหารเช้า วันนี้ผมทำแค่ข้าวต้มครับเพราะของที่ผมซื้อมาเมื่อวานก็พอแค่มื้อเดียว เหลือเนื้อหมูแค่นิดหน่อยเท่านั้น

 

            จัดโต๊ะอาหารเสร็จ กำลังจะไปปลุกพวกพี่ๆ แต่จู่ๆเหตุการณ์เมื่อวานก็ฉายขึ้นมาในสมองอีกครั้ง มันทำให้ผมแทบจะไม่อยากมองหน้าพวกพี่ทั้งสองเลย ไม่ใช่เพราะว่าโกรธแต่อายมากกว่าที่จะต้องคุยกันเหมือนกับว่าเมื่อวานไม่ได้มีอะไรแปลกๆแบบนั้นเกิดขึ้นผมตัดสินใจเดินกลับเข้าห้องโดยไม่ไปปลุกทั้งสองคน เพราะคิดว่าปกติพวกพี่จะต้องตื่นเช้าไปทำงานอยู่แล้วคงจะออกมาเห็นข้าวต้มที่ผมเตรียมไว้ให้แหละ

 

            ผมกลับเข้ามาในห้อง อาบน้ำ แต่งตัวในชุดที่สบายๆ ปกติทุกวันตอนที่อยู่บ้านผมจะมีหน้าที่ต้องอยู่ดูแลคุณแม่ พาไปเที่ยว ทำนู้น นี่ นั้น แต่พอมาอยู่ที่นี่ทำให้ผมไม่มีอะไรจะทำ นี่ก็เจ็ดโมงกว่าๆแล้ว พี่ๆคงออกไปทำงานกันแล้วแหละ คิดได้ดังนั้นผมเดินออกมานั่งดูทีวีดีกว่า เป็นอย่างที่คิดครับ โต๊ะอาหารมีร่องรอยของการใช้งาน ชามข้าวต้มที่กินหมดแล้วยังวางอยู่บนโต๊ะ ผมจึงเก็บมันไปไว้ในซิงค์ แล้วตักข้าวต้มของตัวเองมาทานจนหมด ล้างจาน และกลับมานั่งดูทีวี

 

            Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

 

            “สวัสดีครับพี่บาส”

 

            สวัสดีครับน้ำทำอะไรอยู่ครับ

 

            “เอ่อ เรื่อยเปื่อยครับพี่บาสโทรมามีอะไรรึเปล่า”

 

            ข้าวปั้นบ่นคิดถึงเราทุกวันเลยช่วงนี้ไม่เห็นมาหาบ้าง โดนงอนแล้วนะรู้ไหม

 

            “อ่า   ผมก็คิดถึงข้าวปั้นเหมือนกันครับไว้ผมจะไปหานะครับ”

 

            ครับ งั้นแค่นี้นะครับ อย่าลืมมาหาพี่บ้างนะ

 

            “ไม่ลืมแน่นอนครับ สวัสดีครับพี่บาส”

 

            ผมกดวางสายตากพี่บาสพลางคิดถึงหน้าเด็กน้อยที่มีนามว่าข้าวปั้นครับ ข้าวปั้นเป็นลูกของพี่บาสซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของผมที่เจอกันโดยบังเอิญ แต่มันบังเอิญบ่อยมากครับ พอผมออกไปข้างนอกทีไรมักจะเจอพี่บาสแทบจะทุกครั้งไม่รู้ว่าเพราะอะไร ผมกับพี่บาสสนิทกันมากอาจจะเป็นเพราะเขาเป็นผู้ชายที่อบอุ่นนิสัยดีทำให้เราถึงสนิทกัน เขาเหมือนพี่ชายคนนึงของผมเลยหละ คอยช่วยเหลือ ให้คำปรึกษาตลอดไม่ว่าผมจะมีปัญหา หรือไม่สบายใจอะไรก็ตาม

 

            ข้าวปั้นเป็นเด็กที่ติดผมมากครับเมื่อก่อนมักจะมานอนค้างที่บ้านผมบ่อยๆ คุณแม่ คุณพ่อก็ดูจะเอ็นดูเด็กคนนี้มากๆ ก็อ้อนเก่งซะขนาดนั้นนี่ครับ นึกถึงก็อยากจะฟัดแก้มชะมัด เด็กอะไรน่าหยิกที่สุด

 

 

Part วายุ

 

            ตอนนี้ผมอยู่ที่โรงแรมxxxครับ เป็นธุรกิจของที่บ้านอย่างหนึ่งซึ่งวันนี้ผมต้องเข้ามาตรวจเช็คเอกสารนิดหน่อย ผมทำงานไม่เป็นที่หรอก เพราธุรกิจที่คุณพ่อสร้างไว้ไม่รู้จะมากอะไรนักหนา ผมกับไอ้สายฟ้าทำงานกันแต่ละวันตัวแทบขาด ซึ่งธุรกิจที่พ่อให้สายฟ้าบริหารจะเป็นบริษัทรถยนต์ และบริษัทจิวเวอร์รี่ครับ ส่วนของผมจะเป็นผับ รีสอร์ท โรงแรม และคอนโด เราก็ไม่เคยคิดจะแย่งกันหรอกครับ ผมกับมันช่วยกันดูแลธุรกิจทั้งหมดร่วมกัน

 

            หลายคนเรียกผมว่าเสือผู้หญิง แต่จริงๆผมก็ไม่ได้อะไรกับเรื่องพวกนี้มาก มีผู้หญิงเข้ามาพัวพันกับผมเยอะแยะ แต่ไม่ว่าหน้าไหนที่เข้ามาหาผม ก็เห็นแก่เงินทั้งนั้นแหละ ผมจึงไม่คิดจะจริงจังกับใคร รวมถึงเด็กนั่นด้วย ผู้ชายที่แม่บอกว่าจะมาเป็นเมียผม เมื่อวานผมลองแกล้งมันเล่นด้วยการหอมแก้ม มันทำให้ผมตกใจนิดๆ ที่แก้มผู้ชายด้วยกันจะหอมเย้ายวนขนาดนั้น ปกติผมไม่เคยนอนกับผู้ชายหรอก แต่กับคนนี้แค่ได้หอมแก้ม มันก็ทำให้ผมอยากได้ ปากแดงๆที่ตะโกนด่าผมนั่นอีก อยากจูบชะมัด

 

            ผมตัดความคิดเกี่ยวกับเด็กน้ำนั่นออกไป และก้มหน้าก้มตาทำงานจำได้ยินเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะ

 

            “ว่าไงเคน”

 

            ‘คุณเจนมาขอพบบอกว่าจะชวนไปทานมื้อเที่ยงครับ

 

            “บอกว่าเดี๋ยวผมออกไป”

 

            เจนเป็นคู่นอนคุณหนึ่งของผมครับ เธอออกจะทำตัวเป็นเจ้าของผมมากเกินไปแต่ผมไม่คิดจะสนใจเธอหรอก เธอคิดว่าตัวเอกเป็นลูกตำรวจยศสูงก็เลยคอยตามราวีคู่นอนคนอื่นๆของผมอยู่บ่อยๆ

 

            “วายุขา เจนคิดถึงคุณจังเลยคะคุณไม่ไปหาเจนบ้างเลย”

           

            “ผมไม่ว่างครับ มีงานต้องทำ”

 

            “แหม่วายุอย่าทำเสียงเหมือนเราห่างเหินกันอย่างนั้นสิคะ ไปคะเจนมาชวนคุณไปทานมื้อเที่ยง”

 

            “ทานที่นี่แหละครับวันนี้ผมยุ่ง”

 

            “ก็ได้คะ เจนตามใจคุณ”

 

            เธอพูดพลางพยายามออเซาะเอาหน้าอกมาถูแขนของผมแบบตั้งใจ ตลอดเวลาที่ทานข้าวก็คอยแต่ยั่วผมตลอด แต่ทำไมผมถึงคิดถึงใบหน้าของใครอีกคนที่อยู่คอนโดนะ

 

            “วันนี้วายุทานน้อยจังเลยนะคะ”

 

            “พอดีวันนี้ผมทานมื้อเช้า เลยไม่ค่อยหิว”

 

            “อะไรกันคะ ปกติคุณไม่เคยทานมื้อเช้านี่หน่า”

 

            ผมไม่ได้ตอบอะไรเธอไปจนเราทานข้าวเสร็จ ผมก็ขอตัวไปทำงานโดยให้เคนไปส่งเจนที่บ้านเพราะเธอโวยวายจะอยู่กับผม ทำไมวันนี้ผมถึงรู้สึกเบื่อคู่นอนคนนี้ของผมจัง ไม่สิต้องบอกว่าทำไมวันนี้ผมถึงคอยคิดถึงแต่ว่าที่ภรรยาที่คอยอยู่ที่บ้านขนาดนี้ ผมไม่เคยชอบผู้ชาย และไม่คิดว่าจะชอบ ตอนนี้ผมกำลังเป็นอะไรไปกันแน่

 

Part น้ำ

            ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายแล้ว ผมก็ยังติดเหง็กอยู่ที่ห้อง ไม่มีอะไรทำเหมือนเดิม ผมเดินสำรวจคอนโดห้องนี้จนครบทุกซอกทุกมุมแล้ว ยกเว้นห้องพี่ๆทั้งสองคน ทำให้ผมรู้ว่าที่นี่มันกว้างกว่าที่ผมคิดไว้อีก นอกจากห้องนอน 3 ห้อง ห้องครัว ห้องรับแขกแล้ว ก็ยังมีเป็นห้องฟิตเนตที่ดูน่าใช้อยู่ตรงบริเวณถัดจากห้องครัว พอเปิดประตูห้องครัวออกไปอีกก็จะมีเป็นสระว่ายน้ำขนาดกลางเกือบใหญ่และเป็นบริเวณที่มีต้นไม้ดอกไม้อยู่เยอะพอสมควร

 

            ผมนั่งเล่นสักพักนึกได้ว่าของในตู้เย็นก็มีอยู่ไม่มากแล้ว เลยอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกไปซื้อของที่ห้าง ผมโบกแท็กซี่มาลงที่ห้างแห่งหนึ่งที่เป็นศูนย์รวมวัยรุ่นและวัยทำงาน  เดินเลือกซื้อผักและอาหารสดไปเรื่อยๆ และคิดเมนูมื้อเย็นนี้ไปด้วย

 

            พอเลือกซื้อของเสร็จก็กลับห้องเลยเพราะของที่ซื้อมามันเยอะจนถือเดินเที่ยวต่อไม่ไหวแน่ๆ แต่ระหว่างที่ผมกำลังจะโบกแท็กซี่ก็ดันมีคนเรียกก่อน พระกับแรงที่ปะทะอย่างแรงจนผมเซ

 

            “น้าน้ำ ปั้นคิดถุงน้าน้ำที่สุดเลยฮะ” เสียงเด็กน้อยที่ยังพูดไม่ชัดทำให้ผมยิ้มออกมา

 

            “อ้าวข้าวปั้น.....ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ครับ”

 

            “ปั้นมากับคุนพ่อฮะ พอเห็นน้าน้ำก็รีบวิ่งมาหาเยย”

 

            “ข้าวปั้นลูก ทำไมวิ่งมาแบบนี้  อ้าวน้ำ”

           

            “สวัสดีครับพี่บาส” ผมยิ้มทักทายให้พี่บาส พร้อมโค้งหัวให้หน่อยๆ เพราะของที่พะรุงพะรังเต็มมือ

 

            “ครับน้ำ กำลังจะกลับบ้านเหรอพี่ไปส่งมั้ย”

 

            “ใช่ครับ แต่ไม่เป็นไรหรอกพี่กับข้าวปั้นเพิ่งจะมาถึงไม่ใช่เหรอ”

 

            “น้าน้ำฮะไปกินติมเป็นเพื่อนปั้นหน่อยจิ ปั้นคิดถุงน้าน้ำจังเยย”

 

            “น้ำพอจะมีเวลาว่างรึเปล่าครับ เดี๋ยวทานไอติมกันเสร็จพี่ค่อยไปส่งที่บ้านดีกว่านะ นานๆเจอกันทีเห็นมั๊ยข้าวปั้นคิดถึงเรามากนะ”น้ำเสียงนุ่มๆจากผู้ใหญ่และสายตาเว้าวอนจากเด็กชายตัวน้อยทำให้ผมต้องตอบตกลงอย่างจำยอม

 

            พอทานไอศกรีมกันเสร็จพี่บาสก็มาส่งผมที่คอนโด พี่บาสหน้าตาสงสัยอย่างเห็นได้ชัดว่าทำไมให้มาส่งที่นี่แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี่ถามอะไร

 

            “พี่ช่วยถือของไปให้มั้ย”

 

            “ไม่เป็นไรครับพี่บาสขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง”

 

            “บ๊าย บายฮะน้าน้าม”

 

            “บ๊ายบายครับ”ผมบอกลาไอ้ตัวเล็กแต่จู่ๆพี่บาสก็ลงจากรถมายืนข้างๆผมแล้ว

 

            “ฟอดดดดด กู๊ดไนท์ล่วงหน้านะครับ” พอพูดจบพี่บาสก็ขึ้นรถหนีไปทันที ทิ้งผมไว้กับความงุนงงเมื่อกี้พี่บาสหอมแก้มผมเหรอ เขาทำไปทำไมกันนะ หรือว่าแกล้งเล่น

 

            ผมกำลังจะเดินขึ้นคอนโดพร้อมของที่เต็มสองมือแต่มีแรงกระชากมือผมขึ้นมาก่อน

 

            “ผู้ชายคนเมื่อกี้ มันเป็นใคร!!!

 

            “หึร่าน!!!

 

 

            “เฮ้ย พะ พี่สายฟ้า พี่ วายุ”

 

 

#

 

 

เอาตอนที่ 4 มาเสิร์ฟแล้วนะคะ

เบื่อเรื่องนี้กันรึยัง ก็บอกแล้วว่าแพรเป็นนักเขียนมือใหม่

 

ค้างมั้ย55555 ตอนต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นกับนายเอกของเราบ้าง

อย่าลืมติดตามช่วยเป็นกำลังใจกันด้วยน้ะ 

ชอบ ไม่ชอบเจอคำผิดเม้นบอกกันได้คะ

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000220.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000220.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000220.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000220.gif

 

 

 

 

ความคิดเห็น