ติดตามด้วยนะจ้ะ

8. เธอคือใครคนนั้นรึเปล่า

ชื่อตอน : 8. เธอคือใครคนนั้นรึเปล่า

คำค้น : นิยายรัก ญี่ปุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 223

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2563 21:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8. เธอคือใครคนนั้นรึเปล่า
แบบอักษร

8. เธอคือใครคนนั้นรึเปล่า 

นาโอกิเดินมาส่งฉันที่หน้าห้องพักเวลาเที่ยงคืนกว่าๆ...พรุ่งนี้หลังจากที่เขาเสร็จงานเขาจะส่งข้อความหาฉัน ซึ่งเราได้แอดไลน์กันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว..พอฉันจะเอาโทรศัพท์มาแอดไลน์เขาเท่านั้นแหละ...นึกได้ว่าฉันโทรวิดิโอคอลกับไมล์อยู่..ฉิบหายแล้ว!! ยัยนั่นต้องเห็นฉันกับนาโอกิทุกช๊อต...เพราะฉันหันกล้องออกไปทางวิวด้านที่มองเห็นทะเลสาบพอดี...ซึ่งก็แปลว่ายายนั่นต้องเห็นทุกอย่างและฉันต้องโดนล้อยันลูกบวชแน่ๆ...ฮืออออ

สไมล์ซ่าหารักแท้ : ไม่ต้องเล่านะ ภาพชัดแบบโฟว์เคเลยทีเดียว

Mirai Laknara : ..............................

สไมล์ซ่าหารักแท้ : คิดว่าดูซี่รี่ส์เกาหลี 

Mirai Laknara : สาวหน้าใสกับนายสุดหล่อไรงี้เหรอ ฮ่าฮ่า

ฉันแกล้งตอบหัวเราะกลบเกลื่อนความเขิน

สไมล์ซ่าหารักแท้ : เปล่า....นายหน้าใสกับยายม้าแกลบแอฟริกา

Mirai Laknara : สมหมาย....ตบกันเลยป่ะ ฮึ่ยยยยย

สไมล์ซ่าหารักแท้ : รอดูตอนต่อไปนะ...พระเอกหล่อทะลุกล้องเลย...เสียดายนางเอกความสูงไม่ผ่าน...นึกว่าดูเรื่องยายเตี้ยม่อต้อกับนายสุดหล่อพ่อรวยอะไรงี้ 

ฉันจิ๊ปาก ยังไม่เลิกแซวอีก 

Mirai Laknara : นอนก่อนนะ พรุ่งนี้มีนัด บายยย 

ฉันปิดโปรแกรมไลน์และกำลังจะนอน...แสงสว่างวาบจากหน้าจอโทรศัพท์...ยายสไมล์แน่เลย...นางคงมาตั้งชื่อซีรี่ส์เกาหลีล้อฉันอีกแน่ๆ แต่ทว่า...

Naoki Fujiwara : นอนรึยังครับ?

 Mirai Laknara : ยังค่ะ 

ฉันโกหกคำโตง่วงตาแทบจะปิด...ผู้ชายทักมานี่ตาสว่างเลยทีเดียว

Naoki Fujiwara : อยากมาดื่มไวน์ห้องผมไหมครับ 

คือเค้าอ่อยใช่ไหมเนี่ย....ใจฉันนี่วาร์ปไปถึงห้องเขาแล้ว...

Mirai Laknara : ไม่ค่ะ...กว่าจะถึงห้องคุณฉันคงหลับบนรถแท็กซี่พอดี..

ฉันเดาว่าที่พักของเขาคงอยู่ห่างจากโรงแรมพอดู..เพราะไม่ค่อยเห็นบ้านเรือนใกล้ทะเลสาบเลย..แถวนี้มีแต่โรงแรมอยู่เต็มไปหมด.. 

Naoki Fujiwara : เจอกันพรุ่งนี้นะครับ ฝันดีนะครับ

และคนที่นอนไม่หลับคือฉันเอง...ได้แต่นอนบิดไปบิดมาบนเตียง...คุณยายชวนฉันลงไปทานอาหารเช้า..ฉันต้องแบกร่างที่เบลอเพราะไม่ได้นอนลงไปที่ห้องอาหาร แต่ฉันก็แต่งหน้าบางๆใช้คอนซีลเลอร์กลบเกลื่อนรอยคล้ำใต้ตา..ราวกับหมีแพนด้าอดนอน..เทรนด์เหมือนไม่ได้แต่ง..ต้องเผื่อว่าจะต้องเจอนาโอกิ..ฉันอยากดูดีในสายตาเขาเสมอ..พอมาถึงห้องอาหารร่างสูงในชุดฟอร์มพนักงานสวมเสื้อเชิร์ตสีขาวผ้ากันรัดตรงเอวสีดำเข้ากับกางเกงสีเดียวกัน..เขายืนยิ้มต้อนรับแขกที่มารับประทานอาหารเช้า..หัวใจฉันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ..

“นอนหลับสบายไหมครับ?” เขาแกล้งทำทีเดินมาใกล้ๆในขณะที่ฉันกำลังตักอาหาร....

“หลับสนิทเลยค่ะ” ฉันยิ้มกว้างขอบคุณคนที่คิดค้นคอนซีลเลอร์ขึ้นมาไม่งั้นฉันคงจะโกหกไม่เนียนแน่ๆ..หลักฐานชัดขนาดนั้น..

“วันนี้คุณมีแพลนจะไปที่ไหนครับ” นาโอกิซึ่งกำลังจัดวางอาหารในซุ้มเอ่ยถาม..ใบหน้าขาวจัดยิ้มน้อยๆ..สาวๆที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้นหันมามองด้วยความสนใจ..บางคนถึงกับยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเขา..

“ฉันจะไปเที่ยวซัปโปโรค่ะ..” ตามแพลนเดิมคือฉันจะอยู่ที่นั่นสองวัน..เที่ยวคลองโอทารุ..จุดชมวิวเขาโมอิวะ..หอนาฬิกาและสถานที่ต่างๆตามที่คุณเคนจะพาไป..

“ผมจะออกกะช่วงเช้า..ผมจะลองขอคุณยายของคุณ..ให้ผมพาคุณไปเที่ยวดีไหม”

“คุณยายของฉันดุนะคะ..” ฉันทำทีพูดแกล้งให้เขากลัว..แท้จริงแล้ว..

“ตามสบายเลยจ้ะ..ยายจะรอที่ซัปโปโร..ฝากมิจังด้วยนะนาโอกิ” คุณยายไม่มีคำว่าหวงหลานสาวเลย..แทบจะใส่พานถวายให้หนุ่มหล่อตรงหน้าอย่างเต็มใจ..

“ครับคุณอิริเอะ..ผมจะดูแลมิราอิเป็นอย่างดี” นาโอกิส่งยิ้มพลางค้อมศีรษะน้อยๆให้คุณยาย..

“เที่ยวให้สนุกนะมิจัง..” คุณยายโบกมือเมื่อฉันเข้าไปนั่งในรถคันหรูของนาโอกิ..วันนี้ชายหนุ่มแต่งตัวเรียบๆเขาสวมเสื้อโค้ทสีครีมกับกางเกงยีนส์สีเข้มสบายๆ..ส่วนฉันสวมชุดเดรสไหมพรมคลุมทับด้วยเสื้อโค้ทสีชมพูหวาน..วันนี้ถึงจะมีหิมะตกโปรยปรายแต่อากาศข้างนอกไม่หนาวมากนักถ้าเทียบกับสองวันที่ผ่านมา..มือหนาคว้ามือฉันมากุมไว้เหมือนจะถ่ายทอดความอบอุ่นจำตัวของเขามาสู่ตัวฉัน..พร้อมกับส่งยิ้มที่แสนจะอบอุ่นมาให้..

“คุณอิริเอะยกคุณให้ผมแล้วนะ..”

“คุณจะขอฉันแต่งงานเลยไหมคะ” ฉันยิ้มขำ..

“ได้ไหมล่ะครับ..คุณจะแต่งงานกับผมไหม..” นาโอกิพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง..ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน..หัวใจของฉันเต้นโครมคราม..พลางก้มหน้าหลบสายตาของเขา..

“ฉันขอคิดดูก่อนค่ะ”

“นานแค่ไหนครับ..”

“สักสิบปีมั้งคะ” พูดจบฉันก็หัวเราะกลบเกลื่อนความขัดเขินของตัวเอง..

“สิบปีเลยเหรอ? ผมรอไม่ได้หรอก..สิบวันผมยังว่านานเลย” นาโอกิยกมือของฉันขึ้นจรดริมฝีปากตัวเองเบาๆ..หัวใจของฉันเต้นรัวไม่ยอมหยุด..ทำตัวไม่ถูกรู้สึกคล้ายไม่เป็นตัวของตัวเอง..ได้แต่กัดปากอมยิ้มด้วยความเขิน..

“...............”

“แค่ไม่ได้เจอคุณตั้งหลายวัน..ผมยังคิดถึงจนแทบทนไม่ไหว” ใบหน้าหล่อเหลาของนาโอกิหันมองมามองฉันเล็กน้อย..ฉันแอบสังเกตเห็นว่าใบหน้าของชายหนุ่มแดงจัดขึ้น..นาโอกิจอดรถริมทะเลสาบโทยะ..ด้านนอกหิมะกำลังตกโปรยปราย..ฉันเดินห่อไหล่กระชับเสื้อโค้ทเพราะความหนาวเย็นที่ทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามากระทบผิว..ผิดกับนาโอกิที่สวมเสื้อโค้ทไม่หนามากแต่เจ้าตัวเหมือนเคยชินกับสภาพอากาศที่หนาวจัด..เขาเดินตัวตรงท่าทางสบายๆ..

“ดูคุณไม่หนาวเลยนะคะ” ขณะที่พูดปากฉันก็ยังสั่น..ทั่วร่างสั่นสะท้านด้วยความหนาวจนถึงอุณหภูมิน่าจะถึงขั้นติดลบ..

“คุณไหวมั้ย?..ผมกลัวคุณจะไม่สบาย..” มือหนาดึงตัวของฉันเข้ามาในอ้อมกอดของเขา..ด้วยความสูงที่แตกต่างใบหน้าของฉันจึงแนบกับบริเวณอกของเขา..ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆจากตัวของเขา..นาโอกิโน้มตัวลงมา..เขาจรดริมฝีปากที่หน้าผากของฉันเรื่อยลงมาถึงแก้มทั้งสองข้าง..

“มิราอิ..คุณชอบผมเหมือนที่ผมชอบคุณรึเปล่า?” เสียงทุ้มนุ่มของนาโอกิเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง..

“ที่ฉันมาหาคุณที่นี่..มันยังไม่ถือว่าเป็นคำตอบของคำถามนี้เหรอคะ”

“ผมอยากได้ยินจากปากของคุณมากกว่า” ชายหนุ่มลูบเรือนผมของฉันเบาๆ..

“นาโอกิ...ฉันชอบคุณค่ะ..” ฉันเขย่งปลายเท้าจุมพิตที่ริมฝีปากของเขา..นาโอกิอมยิ้ม..มือหนาสอดเข้ามาใต้ท้ายทอยของฉันกดริมฝีปากทาบทับริมฝีปากของฉันพลางบดเน้นกลีบปากบนสลับมากลีบปากล่างอย่างใจเย็น..พอฉันเริ่มคุ้นชินเขาจึงแทรกเรียวลิ้นเข้ามาเกี่ยวกระหวัดเรียวลิ้นของฉัน..ไม่นานนักฉันจึงทำตามสัญชาตญาณ..ดุนดันลิ้นตัวเองตอบโต้เรียวลิ้นของชายหนุ่มแลกลมหายใจ..ท่ามกลางหิมะที่กำลังตกอุณภูมิถึงขั้นติดลบแต่ฉันกลับรู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก..เราจูบกันอยู่นาน..จนฉันคล้ายกับเหมือนลมหายใจเริ่มขาดเป็นห้วงๆ..นาโอกิจึงผละริมฝีปากออกจากฉัน..พลางสวมกอดฉันอย่างแนบแน่น..

“ผมรักคุณนะ..มิราอิ..”

ความคิดเห็น