email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมื่อการรอคอยสิ้นสุดลง

ชื่อตอน : เมื่อการรอคอยสิ้นสุดลง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 793

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2563 14:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมื่อการรอคอยสิ้นสุดลง
แบบอักษร

เป็นเวลาเกือบ 2 ปีที่ปุยฝ้ายไปรักษาตัวอยู่ที่อเมริกา ณที่สนามบินคนที่รออยู่ก็คือมังกรภาดล และลูกๆน่ารักสองคน วัยกำลังเดินซนเดินไม่หยุด จนมังกรและภาดลต้องอุ้มไว้ กระเป๋าใบใหญ่ ถูกเอาใส่รถเดินเข็นมาโดยชายร่างสูงใหญ่ ซึ่งเดินมาพร้อมกับหญิงร่างบางทันทีที่ภาดลเห็น

" พี่ปุยฝ้ายครับ ทางนี้ครับพี่ทางนี้" ภาดลตะโกนเรียกด้วยความดีใจแล้วโบกไม้โบกมือ ปุยฝ้ายดีใจมาก กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาภาดล เธอยื่นมือไปอุ้มเอากับฟ้าครามที่อยู่กับมังกร หอมซ้ายหอมขวา แล้วก็โน้มไปหอมกับฟ้าใสที่ภาดลอุ้มอยู่ น้ำตาแห่งความดีใจน้ำตาแห่งความคิดถึงมันไหลรินมาอาบแก้ม

" คิดถึงแม่ไหมลูก แม่มาหาหนูแล้วนะ" ปุยฝ้ายพูดกับเด็กน้อยทั้งสองคน

" มามี๊" เด็กน้อยที่ชื่อฟ้าครามพูดออกมาด้วยเสียงบ๊องแบ๊ว

" มามี๊จ๋า" เด็กน้อยฟ้าใสก็พูดออกมาด้วยเสียงที่น่ารัก

เพราะเดี๋ยวนี้โลกมันทันสมัยขึ้น การเจอหน้าเลยเป็นเรื่องที่ง่าย ภาดล Video Call คุยเกือบทุกวัน แล้วบอกเด็กๆทุกวันวันนี้คือแม่ของเขา เด็กๆเลยไม่มีท่าทีที่จะกลัวปุยฝ้าย ฟ้าครามก้มลงจุ๊บแก้มปุยฝ้ายอย่างน่ารัก ทำให้น้ำตาของแม่เออล้นมาอีกครั้ง

" น่ารักจังเลยลูก ใครสอนเนี่ย" ปุยฝ้ายหันไปถามกับเด็กน้อยทั้งคู่

" ปาป๊ารอง" เด็กน้อยที่ชื่อฟ้าครามตอบด้วยเสียงเล็กๆน่ารัก

ปุยฝ้ายกอดลูกทั้งสองคนสลับกันด้วยความคิดถึงและความห่วงหาเป็นที่สุด จนเกือบจะลืมแนะนำชายรูปหล่อที่อยู่ใกล้ๆเธอ

"ออ.. เกือบลืม คนนี้ชื่อเจสันนะ เป็นผู้ช่วยแพทย์อยู่ที่นู่น เจสันคะ นี่คือภาดลแล้วก็มังกรที่ฝ้ายเคยเล่าให้เจสันฟังบ่อยๆไงคะ ส่วนเด็กน้อยทั้งสองคนนี้ก็ลูกของฝ้ายเองค่ะ" ปุยฝ้ายแนะนำ

" สวัสดีครับ ผมเจสันครับ" เจสันแนะนำตัวและโค้งคำนับภาดลและมังกรในก้มหัวโค้งคำนับด้วย

" อ้าว พูดไทยได้หรอ" มังกรทัก

" ได้สิ เจสันเป็นลูกครึ่งอเมริกาจีนแล้วก็ไทย ส่วนมากอยู่ที่นู่นคุณแม่เขาก็จะคุยไทยด้วยตลอดเขาเลยพูดได้ไงล่ะ" ปุยฝ้ายอธิบายให้ฟังแล้วหันไปยิ้มให้กับเจสัน

" แล้ว เขามาดูแลพี่เหรอครับ คุณแม่พี่จ้างมาหรอครับ" ภาดลถามออกไปเพราะไม่กล้าถามตรงๆ แต่ก็ยังสงสัยอยู่ว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ

" นี่เจสันแฟนพี่เอง พี่กับเขาไปพบรักกันที่โน่น ในช่วงที่พี่กำลังฟื้นตัว เขาก็มาดูแลพี่ตลอด ดูแลมากกว่าพิเศษนะ" คำตอบของปุยฝ้ายทำให้ภาดลและมังกรหันมามองหน้ากัน

" เดี๋ยวกลับไป ผมจะให้ที่บ้านทำห้องรับแขกเพิ่มให้นะครับ" ภาดลพูดแล้วยิ้มให้กับเจสัน

" ไม่เป็นไรจ้า เจสันเขาจะนอนห้องเดียวกับพี่" ปุยฝ้ายพูดภาดลพยักหน้ารับและเข้าใจ

" งั้นกลับบ้านกันเถอะครับ" ภาดลพูดและเดินไปเคียงคู่กับปุยฝ้าย ปล่อยให้ชายหนุ่มรูปหล่อทั้งสองคนเดินตามหลัง

ระหว่างการเดินทางขับรถ เจสันมานั่งข้างหน้ากับมังกรส่วนภาดลและปุยฝ้ายนั่งอยู่เบาะหลังต่างหยอกล้อเล่นกับเด็กอย่างสนุกสนานสีหน้าของปุยฝ้ายมีความสุขมากทำให้เจสันมองแล้วก็ยิ้มอยู่หลายครั้ง

" คุณเจสัน ฝ้ายทำอีท่าไหนคุณถึงตกหลุมพลางครับเนี่ย" มังกรพูดในขณะที่เจสันยังมองรอยยิ้มปุยฝ้ายไม่ห่างถึงกับสะดุ้งเล็กน้อยแล้วหันมาหามังกร

" หลุมพรางเหรอครับ" แล้วก็ถามมังกรอย่างงงๆ

" นี่จะมองฉันเป็นคนดีบ้างไม่ได้หรือไง" ปุยฝ้ายพูดกับมังกรสายตาค้อนนิดๆน้ำเสียงออกจะงอนหน่อยๆเหมือนไม่พอใจสักเท่าไหร่นะ ทำให้ภาดลอดยิ้มไม่ได้มันนานมากแล้วที่เขาไม่ได้เห็นภาพนี้ภาพที่ทั้งสองคนกำลังจะวางมวยกันด้วยคำพูด

" เปล่านะครับ คุณฝ้ายไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นล่ะครับผมเป็นคนเข้าไปหาเธอเอง" เจสัน พูดแล้วก็ยิ้มให้ปุยฝ้ายหันมาหามังกรแล้วก็ยิ้มให้ก่อนที่จะพูดต่อว่า

" ผมตกหลุมรักรอยยิ้มของคุณปุยฝ้ายครับ" คำพูดของเจสันทำให้ร่างบางที่อยู่เบาะหลังต้องแก้มแดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

" รอยยิ้ม..." มังกรเลิกคิ้วถามเพราะไม่เข้าใจ

" ใช่ครับ ตอนที่คุณปุยฝ้าย Video Call คุยกับลูกๆรอยยิ้มเธอสดใสมากครับ ผมตกหลุมรักทุกครั้งเวลาที่เธอยิ้มแบบนั้น" พูดจบก็ไปตาไปมองปุยฝ้ายที่กำลังเขินอาย หน้าแดงจนปิดไม่มิด ภาดลเห็นก็รู้สึกมีความสุขปุยฝ้ายค้นพบความสุขที่แท้จริงของเธอแล้ว

" แล้วคุณเจสันจะมาอยู่ที่นี่เลยหรือเปล่าครับ" ภาดลถามเจสัน

" ผมกำลังตัดสินใจอยู่ครับ" เจสันพูด ทำให้ปุยฝ้ายส่งสายตามามอง เพราะเจสันบอกว่าจะอยู่ที่โน่น ส่วนเธอเองก็คงจะกลับมาอยู่ที่ไทยเพราะเธอไม่อยากจะห่างลูกไปไหน

" ตัดสินใจหรอครับ" มังกรถาม

" ครับ ผมกำลังตัดสินใจว่า..." เจสันหยุดพูดแล้วหันไปมองหน้าปุยฝ้าย ทำให้ปุยฝ้ายมองแล้วส่งสายตามองเหมือนถามว่าตัดสินใจอะไร

" ถ้าคุณคุยฝ้ายรับเป็นเจ้าสาวผมผมจะกลับมาอยู่ที่ไทยครับ" จบคำพูดของเจสันทำให้ปุยฝ้ายและภาดลตาเบิกกว้างพร้อมกัน

" นี่เท่ากับว่า เป็นการขอแต่งงานหรือเปล่าครับ" ภาดลพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ปุยฝ้ายเองก็ก้มหน้าลงเพราะตอนนี้ตัวเองรู้ตัวว่าเขินเต็มที่ไม่กล้าสบตา เจสัน เลย

" ว่าไงฝ้าย" มังกรถามปุยฝ้าย ปุยฝ้ายเลยตัดสินใจเงยหน้าขึ้นมามองเจสันอีกครั้งก่อนที่จะตอบออกมาว่า

" ค่าสินสอดไม่แพงนะ คุณมีปัญญาจ่ายหรอ" สมกับเป็นปุยฝ้ายไม่ว่าเธอจะออกอาการเขินหรืออายแค่ไหนเธอก็ยังพูดไว้ลายของสาวมั่นอยู่ทำให้เจสันยิ้มออกมาบางๆ เพราะรู้ว่าเธอเองไม่ได้หมายความถึงสินสอด

พอกลับถึงบ้านทุกคนต่างดีใจและต้อนรับสมาชิกใหม่ที่มาเพิ่มอีก 1 คน เจสันได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น ทำให้เขารับรู้ว่าปุยฝ้ายทำไมถึงอยากกลับมาอยู่ที่นี่ ทุกคนได้รับข่าวดีของปุยฝ้ายที่กำลังจะแต่งงานกับเจสันต่างพากันยินดี

" แล้วจะเอาลูกไปอยู่ด้วยไหม" คุณสีดาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แววตาบ่งบอกถึงความเศร้าเล็กๆ เพราะเธอเองก็เลี้ยงเด็กทั้งสองมาตั้งแต่เล็กเหมือนกัน หายไปจากชีวิตก็คงแย่อีกอย่างนึงคำถามนี้ที่เธอถามเพราะเธออยากถามเผื่อภาดล เธอรู้ดีว่าภาดลรักเด็กทั้งคู่มากแค่ไหน และก็คงไม่ห้ามปุยฝ้าย ถ้าปุยฝ้ายจะเอาเด็กกลับไปเลี้ยง เธอกลัวเมื่อถึงตอนนั้นแล้ว ภาดลก็คงจะเสียใจ ปุยฝ้ายยิ้มหวานให้ภาดลก่อนที่จะหันไปตอบคุณหญิงว่า

" ฝ้ายตัดสินใจแล้วค่ะ ฝ้ายจะให้เด็กอยู่ที่นี่ เพราะคนที่ให้ชีวิตของเด็กทั้งสองคนนี้คือดล ฝ้ายขอแค่ว่าบางครั้งมาขอพาลูกไปเที่ยวขอมานอนกับลูกๆบ้างเป็นบางครั้งบางคราวแค่นั้นแหละค่ะ" คำตอบของปุยฝ้ายทำให้ภาดลโล่งอก เพราะเอาจริงๆถ้าปุยฝ้ายจะเอาเด็กไปภาดลก็คงห้ามอะไรไม่ได้ มักกรเองก็โล่งใจเหมือนกัน

" ว่าไงคะเด็กๆ จะไปอยู่กับแม่หรือจะอยู่ที่นี่กับพ่อรองพ่อใหญ่คะ" ปุยฝ้ายถามเด็กๆที่กำลังนั่งเล่นกันอยู่ พอเด็กๆฟังก็กรูกันวิ่งเข้ามากอดภาดลไว้แน่น

" ไม่เอาค่ะหนูจะอยู่กับปาป๊ารอง"

" หนูก็จะอยู่กับปาป๊าลอง"

เด็กทั้งคู่พูดออกมาด้วยเสียงเล็กๆที่สั่งคือในน้อยๆเพราะกลัวว่าใครพลากไป หน้าตาน้อยๆทั้งคู่มองปุยฝ้ายด้วยน้ำตาที่คลอ

" โอ๋ๆๆไม่ร้องนะคะแม่แค่พูดเล่นเฉยๆ" ปุยฝ้ายรีบพูดเพราะกลัวลูกของเธอจะร้องไห้

" ลูกๆครับ ทำแบบนี้เดี๋ยวคุณแม่เสียใจนะครับ" ภาดลพูดกับเด็กๆด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานแล้วพลางเอามือลูบหัวทั้งคู่ที่อยู่ในอกของเขาด้วยความรัก

" ดูสิ เธอน่าจะเป็นแม่มากกว่าฉัน ถ้าเธอท้องได้คงจะดีไม่น้อยนะดล" คำพูดของปุยฝ้ายทำให้ภาดลถึงกับหน้าแดง

"พะพูดอะไรแบบนั้นครับ ผมจะท้องได้ยังใงกัน" ภาดลพูดอย่างเขินอาย

"มีน่ะครับ ผมเคยอ่านประวัติเก่าแก่ตอนเรียน ผู้ชายท้องได้มักจะมีฮอร์โมนของผู้หญิงมากกว่าเช่นฮอร์โมนที่มากกว่าคือ 80/ 20 ครับ แล้วผู้ชายคนนั้นต้องมีมดลูกครับ มีอาการไข่ตกเหมือนกับผู้หญิงทุกอย่างครับมีรอบเดือน แต่ก็จะมีโอกาสน้อยมากที่จะท้องได้ แล้วผู้ชายที่ท้องได้อีกประเภทหนึ่งก็คือ ผู้หญิงที่แปลงเพศเป็นผู้ชายแล้วยังไม่ได้ตัดมดลูกออกไปครับ" เจสันพูดด้วยสีหน้าจริงจังเพราะเขาเรียนหมอมามันมีจริงๆผู้ชายที่ท้องได้ผู้ชายจริงๆนะไม่ใช่ผู้หญิงที่แปลงเพศเป็นผู้ชาย จนทำให้ปุยฝ้ายหลุดขำออกมาด้วยความจริงจังของแฟนตัวเอง

"ที่รัก ฝ้ายพูดเล่นค่ะ คุณนี่น่ะ" ฝ้ายยิ้มให้เจสันเอ็นดูในความตรงไปตรงมาของเจสัน

"ผมคงหมดสิทธิ์ครับ เพราะผมไม่มีประจำเดือน" ภาดลเองก็ยิ้มไปกับความตรงไปตรงมาของเจสัน เจสันรู้สึกเขินเอามือมาลูบที่ท้ายทอยตัวเองเบา มังกรลุกเดินมานั่งข้างๆกับภาดลเอามือไปโอบภาดลไว้

" ว้า... แย่จัง อดมีน้องกันเลยนะฟ้าใสฟ้าคราม" คำพูดของมังกรทำให้ภาดลถึงกลับหน้าแดง

" มีแค่ฟ้าครามกับฟ้าใสก็พอแล้วนะ" ภาดลเฉไฉพูดกับเด็กน้อยโดยไม่หันไปมองหน้ามังกร

เด็กน้อยทั้งสองทำท่างัวเงียหาวเหมือนง่วงนอน ภาดลเลยจะเอาน้องไปนอน เพราะนี่มันก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว แต่ปุยฝ้ายบอกว่าจะเอาเด็กๆไปนอนวันนี้เธอขอนอนกอดลูกๆ เด็กๆก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรปุยฝ้ายอุ้มฟ้าใสส่วนฟ้าครามนั้นเจสันเป็นคนอุ้มเดินขึ้นไปข้างบน เหลือเพียงเด็กน้อยต้นน้ำที่กำลังเล่นอยู่ไม่ยอมขึ้นไปนอนสักที จนมารีนาอ่อนใจ ภาดลเดินเข้ามานั่งเล่นกับเด็กน้อย

" ไหนเล่นอะไรครับ" ภาดลถามเด็กน้อยไม่ได้หันมามอง เล่นต่อไปตามประสาเด็กจนภาดลอุ้มเอาต้นน้ำมานั่งที่ตัก

" เดี๋ยววันนี้น้าดลเล่านิทานสนุกๆให้ฟังเอาไหมครับ" เด็กน้อยเงยมองหน้าภาดล แล้วพยักหน้า

" แต่ต้นน้ำต้องไปนอนก่อนนะครับไม่งั้นน้าดลไม่เล่านะ" จบคำพูดของภาดลเด็กน้อยที่ชื่อต้นน้ำลุกขึ้นแล้วเอาแขนน้อยๆส่วนกอดคอทันทีเพื่อให้ภาดลอุ้มขึ้นไปนอน

"เออดูสิน่ะ แม่ พูดขนาดไหนก็ยังไม่ไปน้าดลพูดนิดเดียวรีบๆนะเจ้าตัวแสบ" มารีนาพูดขึ้นด้วยความหมั่นไส้แล้วก็อมยิ้ม

เด็กน้อยทั้ง 3 คนติดภาดลมาก เพราะภาดลชอบตามใจ แล้วก็รู้ใจเด็กๆ

พอกล่อมต้นน้ำนอนหลับแล้วภาดลก็อดจะไปดูฟ้าใสกับฟ้าครามไม่ได้เลยเดินไปที่ห้องของปุยฝ้าย ปุยฝ้ายเองก็เปิดประตูมาพอดี

"ดลมาพอดีเลย ฟ้าครามกับฟ้าใสไม่ยอมนอนอ่ะ ทำใงดี" ปุยฝ้ายพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนเพราะเธอเองไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อนเลยไม่รู้จะต้องปรับอารมณ์ยังไงภาดลมองแล้วก็ยิ้มยิ้มเดินเข้าไปในห้องก็เห็นเด็กน้อยทั้ง 2 คนร้องไห้อยู่

" ไหนครับคนไหนดื้อบอกพ่อรองมาซิ" เด็กน้อยทั้ง 2 พอเห็นภาดลเดินเข้ามาก็โผเข้ากอด ภาดลก็ปลอบแล้วค่อยๆเอาเด็กน้อยทั้งสองนอนลง

" เด็กๆชอบฟังนิทานนะครับพี่ปุยฝ้ายถ้าพี่ปุยฝ้ายจะเอาเด็กๆนอนด้วยก็ต้องเล่านิทานให้เด็กฟังด้วยนะครับ" จากนั้นภาดลก็ค่อยๆเล่านิทานที่เด็กๆชอบให้ฟังแล้วไม่นานเด็กน้อยทั้งคู่ กลับไปอย่างง่ายดายโดยมีขวดนมยังคาอยู่ที่ปาก ภาดลค่อยๆเอาขวดนมออกแล้วก็ลูบหัวทั้งคู่จุ๊บหน้าผากน้อยนั้นคนละ 1 ทีก่อนที่จะออก ภาพนั้นมันทำให้ปุยฝ้ายถึงจะยิ้มออกมา

" ขอบคุณมากนะ ถ้าไม่มีดลลูกพี่ก็คงไม่น่ารักขนาดนี้" ภาดลยืมให้ก่อนที่จะหันไปมองเมื่อเห็นเจสันนอนอยู่โซฟาตัวใหญ่ข้างๆ

" พี่ปุยฝ้ายจะให้เขานอนอย่างนี้จริงๆหรอครับ" ปุยฝ้ายปรายตาไปมองชายคนรักที่นอนอยู่ตรงโซฟา

" พี่บอกให้เขามานอนข้างบนแล้วแต่เขาบอกว่าไม่อยากจะเบียดลูกๆเลยขอนอนตรงนี้สบายกว่า"

" แล้วทำไมไม่ให้เขาไปนอนห้องรับแขกแล้วครับ" ถ้าโดนถามอย่างสงสัย

" พี่บอกเขาแล้วแต่เขาไม่ไป"

"อืม... งั้นผมไปก่อนนะครับถ้ากลางดึกเด็กๆตื่นมา พี่ก็แค่ชงนมให้น้องๆนะครับ แล้วก็ลูบหัว 2 3 ทีเดี๋ยวแกก็หลับแล้วครับ" ภาดลพูด

" เหนื่อยไหม" ปุยฝ้ายจับมือเล็กๆของภาดลแล้วก็ส่งสายตาให้ด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง

" ไม่เลยครับ มีความสุขมากกว่า" ภาดลตอบไปแล้วยิ้มให้

" ขอบใจมากนะ" ปุยฝ้ายบีบมือภาดลเบาๆแล้วพูด

" ผมต่างหากครับที่ต้องขอบคุณ" ภาดลก็ยังตอบและยิ้มให้อยู่เหมือนเดิม ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

ภาดลเปิดประตูเข้าไป ก็ไม่เห็นมังกรอยู่ในห้อง ยังไม่ทันปิดประตู ร่างแกร่งก็คว้าสวมกอดจากทางด้านหลังทำให้ภาดลตกใจเล็กน้อย

" พี่มังกรเล่นอะไรครับเนี่ย" ไม่มีคำตอบจากมังกรแต่กลับเป็นการ หอมแก้มฟอดใหญ่ก่อนที่จะอุ้มภาดลไปในท่าเจ้าสาว

" พี่เด๋ว พี่จะทำอะไร" ทันทีที่ร่างเล็กถูกวางกับเตียงก็ถูกร่างแกร่งทาบทับลงทันทีร่วมมือทั้งสองข้างไว้บนหัวแล้วก็กดมันไว้ได้ข้างเดียว ซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างหื่นกระหาย

" ก็วันนี้เราน่ารักอ่ะ" พูดจบก็ลงซุกไซร้ที่ซอกคออีกครั้งโดยไม่สนใจ การคัดค้านของภาดลที่พูดออกมาเลย กลับประกบปากจูบเข้าอย่างเร็วเพื่อปิดปากไม่ให้คนข้างล่างพูด เพราะช่วงนี้ภาดลเรียนหนักมากจริงๆ แล้วเวลาที่เหลือส่วนใหญ่ภาดลก็จะเอาให้กับเด็กทั้ง 3 คนเกือบทั้งหมดแทบจะไม่มีเวลาให้มังกรเลยทำให้มังกรรู้สึกหิวกระหายมาก จากที่ขัดขืนตอนแรกๆก็ต้องยอมให้มังกรแต่โดยดี มือคู่นั้นถูกปล่อยออก ภาดลเอามือมาจับกลุ่มผมตรงท้ายทอยลูบเบาๆ จูบที่วาบหวามมอบรสหวานให้กับภาดลอย่างไม่หยุด ความเร่าร้อนและหื่นกระหายตั้งแต่ทีแรกค่อยๆเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนภาดลตกอยู่ในภวังค์นั้นไม่อาจจะถอนตัวได้แล้ว

งานแต่งงาน ของปุยฝ้ายและเจสันถูกจัดอย่างเรียบง่าย โดยจัดพิธีที่โบสถ์ จะมีแค่เพื่อนและญาติสนิทเท่านั้นที่มาร่วมงาน เจ้าสาวแสนสวย ถูกจูงมือมาพร้อมกับบิดา ที่แต่งตัวใส่สูทอย่างหล่อเหลา ต้องยอมรับวันนี้ปุยฝ้ายสวยจริงๆ ทุกคนมาเป็นสักขีพยานในการเป็นสามีภรรยาของปุยฝ้ายและเจสัน เมื่อพิธีการผ่านไป ก็มาถึงคราวที่ต้องโยนดอกไม้ของเจ้าสาว แต่ปุยฝ้ายกลับไม่โยนดอกไม้นั้น เธอเดินมาหาภาดลและมอบดอกไม้จากมือถือให้แทน ทุกคนเห็นก็ปรบมือดีใจกันใหญ่ ภาดลหน้าแดง จนเอาหน้าไปซุกเข้ากับไหล่แกร่งของมังกร มังกรเองก็รู้สึกเขินอายไม่ใช่น้อย ฟ้าใสและฟ้าครามวิ่งเข้ามาหาทั้งคู่ จะพยายามดึงให้ทั้งคู่อุ้ม มังกรและภาดลก้มลงกลุ่มเด็กน้อยทั้งคู่แล้วก็หอมแก้มฟอดใหญ่ มังกรเอียงหน้าเข้าไปหอมแก้มภาดลอย่างจงใจ ทำให้ภาดลแอบทะลึ่งตาใส่เบาๆด้วยความอายเด็กน้อย 2 คนหัวเราะชอบใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น