email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : งานจำเป็น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2563 07:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
งานจำเป็น
แบบอักษร

วันต่อมาคุณแม่ส่งลูกชายหน้าโรงเรียนเรียบร้อยก็เตรียมตัวออกหางานต่อ เธอไม่ได้บอกลูกชายว่าตกงานและตอนนี้กำลังลำบากให้ลูกใช้ชีวิติอย่างมีความสุขตามประสาเด็กดีกว่าที่เด็กวัย4ขวบจะมารับรู้เรื่องแย่ๆ วาสิตาเดินหางานด้วยวุฒิปวส. เศรษฐกิจแบบนี้แค่จะเป็นแม่บ้านหรือพวกใช้แรงงานยังยากเลย โรงงานต่างพากันปลดพนักงานหลายคนต้องตกงานเหมือนกับเธอ

"ลุงยามที่นี่รับพนักงานบ้างมั้ยจ๊ะ" วาสิตาแวะถามลุงยามที่อยู่หน้าโรงงานผลิตอาหารกระป๋อง

"ลองเข้าไปถามข้างในเองนะนังหนูลุงไม่รู้หรอก" พูดจบก็เปิดประตูให้

"ขอบคุณนะจ๊ะลุง" วาสิตาเดินเข้ามาถึงห้องกระจกที่คาดว่าน่าจะเป็นสำนักงานของโรงงาน

"สวัสดีค่ะ รับสมัครพนักงานบ้างมั้ยคะตำแหน่งไหนก็ได้ค่ะ" เปิดประตูเข้าไปถามพนักงานที่นั่งเล่นโทรศัพท์กันอยู่

"ไม่หรอกน้องโรงงานจะปิดอยู่แล้วจะรับเพิ่มได้ไง ไปหาที่อื่นเถอะ" หญิงสาวเงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นมาตอบ

"ขอบคุณค่ะ" วาสิตาปิดประตูแล้วถอนหายใจ

"รับมั้ยล่ะนังหนู" เมื่อเดินออกมาลุงยามก็ถามขึ้น

"ไม่จ้ะลุง หนูไปก่อนนะจ๊ะ" ยิ้มบางๆให้คนที่ถามก่อนจะเดินคอตกไปตามถนนเรื่อยๆ ชีวิตไร้จุดมุ่งหมายอะไรขนาดนี้ มือเรียวยกโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนโลกโซเชียลจู่ๆมีแท็กขึ้นมาจนต้องกดเข้าไปดู

"รับงานไซด์ไลน์" เมื่อลองกดเข้าไปดูความคิดก็ประกายขึ้นมาในหัว เธอไม่มีอะไรต้องเสียอยู่แล้วเธอไม่ใช่สาวบริสุทธิ์แถมยังมีลูกติดอีกต่างหากและไม่ได้คาดหวังว่าจะมีแฟนหรือคนรักเธอขอให้ลูกไม่ลำบากก็พอ เธอรู้ว่างานนี้เป็นงานที่ไม่มีเกียรติและศักดิ์ศรีแต่ถ้าเธอไม่ทำทั้งเธอทั้งลูกชายแล้วแม่คงมีเงินประทังชีวิตไม่ถึงสิ้นเดือนนี้ เมื่อตัดสินใจหางานชั่วคราวทำได้แล้วคุณแม่ลูก1ก็รีบไปรับลูกที่โรงเรียนเมื่อถึงเวลาเลิกเรียนของลูก

"แม่ฮะ" มือน้อยๆสะกิดเรียกผู้เป็นแม่ที่ยืนนิ่งอยู่จนรถประจำทางจะมาถึงแล้ว

"ครับลูก?"

"รถมาแล้วฮะ" นิ้วน้อยๆชี้ไปที่รถประจำทางคันที่ต้องขึ้น วันนี้หนุ่มน้อยไม่หลับเพราะนอนกลางวันที่โรงเรียนมาเยอะแล้ว

"ครับ ลุกขึ้นเตรียมตัวนะลูก" รถประจำทางจอดสนิทคุณแม่คนสวยอุ้มลูกชายตัวป้อมขึ้นแล้วพาขึ้น หากให้ลูกก้าวขึ้นเองก็กลัวจะเสียเวลาคนอื่นๆ

"แม่ฮะ ทำไมเพื่อนชอบว่าวินไม่มีพ่อ" เมื่อมาถึงบ้านหนูน้อยวัย4ขวบที่โดนเพื่อนที่โรงเรียนชอบล้อถามแม่ด้วยความสงสัย วาสิตายิ้มบางๆแล้วลูบหัวลูกชายตัวน้อย

"พ่อกับแม่เราต่างกันมากจนไปกันไม่ได้ครับ วินไม่ต้องเสียใจนะลูกถึงหนูไม่มีพ่อแต่ก็ยังมีแม่นะครับ" เธอรู้ว่าลูกชายเธอไม่ใช่เด็กที่เข้าใจยากวัย4ขวบก็สามารถรู้เรื่องได้แล้วถึงจะไม่ได้รู้ความจริงอะไรมากก็ตาม

"ผมไม่เสียใจที่ไม่มีพ่อมีแค่แม่วาคนเดียวก็พอแล้ว" หนูน้อยกอดแม่แน่นวาสิตาดีใจที่ลูกเข้าใจเธอแต่ในใจลึกๆกลับโกรธในความโง่เขลาของตนเอง หากลูกว่าแม่ของตนเองเป็นเมียน้อยคนอื่นโดยไม่รู้ตัวลูกเธอจะเสียใจที่แม่แบบเธอหรือเปล่านะ

"แม่รักวินนะครับ" บอกกับลูกชายหากไม่มีลูกในวันนั้นเธอคงเอาตัวเองไปโดดน้ำฆ่าตัวตายเพราะผิดหวังในความรักครั้งแรกแต่เพราะเธอมีอีกหนึ่งชีวิตที่มาคอยเติมเต็มให้เธอ ชีวิตเธอจะเป็นยังไงไม่สำคัญถ้าลูกได้อยู่อย่างสุขสบาย ไม่ต้องลำบากเหมือนชีวิตที่เธอเคยเจอตอนเด็กๆเธอกับแม่ต้องย้ายที่อยู่ไปเรื่อยเพราะไม่มีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่งเธอจำความได้ดีว่าแม่เธอต้องรับจ้างทำนาทุกวันเพราะมีวุฒิแค่ป.4แล้วอยู่บ้านนอกจะไปมีงานดีๆที่ไหนทำ ส่วนเธอตอนเด็กๆก็ต้องเรียนโรงเรียนวัดก่อนกลับบ้านก็เก็บขวดพลาสติกข้างทางมาขายแลกเงิน เธอกับแม่เคยลำบากจนถึงขั้นไม่มีเงินกินข้าวต้องไปขอข้าวที่วัดกิน วาสิตาเลยไม่อยากให้ลูกต้องลำบากเหมือนชีวิตที่เธอพบเจอ ถ้าการที่เธอเสียศักดิ์ศรีแลกเงินเพื่อให้ลูกสบายเธอก็ยอม

 

 

 

.......................................................

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว