ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP:4 ชีวิต ความทรงจำ

ชื่อตอน : EP:4 ชีวิต ความทรงจำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2563 04:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP:4 ชีวิต ความทรงจำ
แบบอักษร

“เป็นไงบ้าง เรียบร้อยดีมั้ย” เมื่อเห็นเด็กหนุ่มเข้ามาในห้องหญิงสูงวัยก็เอ่ยถามเด็กหนุ่มทันที

“สบายมากครับ มีงานอะไรให้ผมทำอีกมั้ยครับ” คำถามของเพย์ทำให้นางสุขนึกเอ็นดูในความขยันของเด็กหนุ่มที่สมัยนี้ออกจะติดเพื่อนติดโทรศัพท์กันมากกว่า

“เดี๋ยวป้าดูให้อีกทีนะ ตอนนี้ป้าขอไปดูผลงานของเราก่อนว่าใช้ได้มั้ย” หญิงสูงวัยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงก่อนจะเดินนำเด็กหนุ่มออกไป

ตึก C

“อืม ใช้ได้หนิ” เมื่อเดินดูรอบๆก็ต้องเรียกได้ว่าเด็กหนุ่มเป็นคนละเอียดพอสมควรตามมุมเล็กมุมน้อยเจ้าตัวก็เช็ดออกจนสะอาดแต่เมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้นางสุขก็หันไปถามเด็กหนุ่มที่เดินตามอยู่ด้านหลัง

“เอ้อ...เห็นดรีมที่มาทำความสะอาดเมื่อวานบอกว่าน้ำยาถูพื้นหมดให้ป้าไปเบิกให้ป้าลืมเลยนะเนี่ย แล้วเราไปเอาน้ำยาที่ไหนมาล่ะ” เพราะถ้าต้องเบิกของเธอจะต้องเป็นคนเซ็นรับรองหรือไม่ห้องสหกรณ์ก็ต้องโทรมาให้ยืนยันทุกครั้งพนักงานจะเบิกเองไม่ได้แล้วเด็กหนุ่มไปเอาน้ำยามาจากไหนล่ะเนี่ย

“ผมถามพี่ผู้ชายคนนึงครับผมเห็นเขาใส่เสื้อสีฟ้าเลยวิ่งเข้าไปถามครับ เขาบอกให้ไปเปิดที่ห้องตรงนู้นครับ”

“เอ๊ะ เราไม่มีพนักงานทำความสะอาดผู้ชายแล้วนะก็มีเรานี่แหละ พนักงานผู้ชายที่ทำสวนก็ใส่เสื้อสีดำ แล้วเราไปถามใครเขาล่ะเนี่ย” เมื่อได้ฟังคำตอบของเด็กหนุ่มก็ยิ่งสงสัยว่าคนที่เด็กหนุ่มไปถามเป็นใครแล้วทำไมเด็กคนนี้ถึงเบิกของได้ทั้งที่ไม่มีคนรับรองแต่ความสงสัยนั้นก็ต้องถูกพับเก็บไปก่อนเมื่อถึงเวลาที่เด็กๆลงมาพักกันแล้วนางสุขจึงพาเด็กหนุ่มกลับมาที่ห้อง

“เดี๋ยวเราไปพักกลางวันได้เลยนะ ตอนบ่ายอยากทำต่อมั้ย”

“อยากครับ” ทำแล้วได้เงินเขาทำอยู่แล้วล่ะ

“งั้นบ่ายโมงมาหาป้าจะให้งาน”

“ครับ” เด็กหนุ่มรับคำก่อนจะออกไปหาอะไรกินรอเวลา

ร้านข้าวแกงตรงข้ามหน้าโรงเรียนเป็นสิ่งที่เด็กหนุ่มกำลังเดินไปหาด้วยราคาที่ถูกและปริมาณที่มากจึงคุ้มค่าที่เขาจะเสียเงินไป

หลังกินข้าวเสร็จมือบางก็หยิบโทรศัพท์เครื่องเล็กขึ้นมาดูเวลาเห็นว่าเหลืออีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าจะบ่ายจึงตัดสินใจจะเข้าไปเดินสำรวจรอบๆโรงเรียนดูแต่คิดว่าคงได้แค่ตึกหน้าเพราะพื้นที่ของโรงเรียนกว้างเกินไปแค่ครึ่งชั่วโมงคงไม่พอ

สองเท้าเล็กเดินไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่หน้าตึกสูงที่เป็นกระจกดูดีกว่าตึกอื่นๆเมื่อมองป้ายอันใหญ่ที่เขียนว่าอาคารอำนวยการก็เข้าใจได้ทันทีว่านี้คงเป็นที่ที่ผู้บริหารโรงเรียนทำงานกัน ว่าแต่เราสามารถเข้าไปได้มั้ยเนี่ย

ร่างบางยืนลังเลอยู่นานแต่ในที่สุดก็ตัดสินใจเดินออกไปไม่เข้าไปในตัวตึกแต่แค่ชั่ววินาทีเขาได้พลาดที่จะเจอกับใครบ้างคนที่มองเขาจากข้างหลังก็จำได้ว่าคนที่กำลังเดินนั้นเป็นใคร สายตาคมมองตามร่างบางจนเห็นเด็กน้อยเดินหลบมุมไปทำให้เขาไม่เห็นอีกคนอีก แต่ทำไมกันนะแค่เห็นแผ่นหลังของเด็กคนนั้นเขาถึงรู้สึกดีและหายเหนื่อยโดยที่เด็กคนนั้นไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ

 

วันนี้เพย์กลับมาบ้านในช่วงเย็นหลังจากช่วยป้าสุขทำความสะอาดห้องเก็บอุปกรณ์ในช่วงบ่ายแต่วันนี้เป็นวันที่เขามีความสุขมากและก็เหนื่อยมากด้วยเช่นกันแต่เมื่อหยิบเงินในกระเป๋าค่าแรงที่เขาได้วันนี้มันก็ทำให้เขาหายเหนื่อยเป็นปริกทิ้งมันสามารถทำให้เขากินข้าวไปได้อีกหลายวันเชียวล่ะ

เขาต้องลาออกจากโรงเรียนทั้งๆที่กำลังจะขึ้นม.6ด้วยสาเหตุที่ว่าเขารู้ว่าม.6นอกจากเป็นปีที่เรียนหนักและต้องอ่านหนังสือหนักแล้วยังเป็นปีที่ค่าใช้จ่ายสูงอีกด้วยเขามีความฝันว่าอยากเข้ามหาวิทยาลัยแต่การที่เขาจะเข้ามหาวิทยาลัยได้เขาต้องสมัครสอบต่างๆมากมายแล้วก็ไม่ใช่ว่ามันจะฟรีไหนจะค่าสมัครมหาวิทยาลัยในรอบต่างๆอีกไม่ใช่ว่าเขาขี้เกียจหรือไม่รู้จักอดออมแต่ถ้าเขาโหมงานหนักเพื่อให้ได้เงินไปสอบเช้าไปเรียนเย็นถึงดึกทำงานแล้วเขาจะเอาเวลาที่ไหนอ่านหนังสือเขาอยากเข้าคณะวิศวะซึ่งเขารู้ว่ามันไม่ง่ายเลย เขาจึงตัดสินใจที่จะหยุดเรียนก่อนเขาอยากเต็มที่กับการอ่านหนังสือและเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัยใครจะว่าเขายังไงแต่เขาคิดว่าเขาคิดดีแล้วและจะยอมรับผลของมัน

เขาอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดตั้งแต่พ่อกับแม่เสียทุกอย่างในชีวิตเขาเปลี่ยนไปมีเพียงบ้านหลังนี้ที่เป็นสมบัติชิ้นเดียวที่เขามี ตอนแรกเขาคิดจะตามพ่อกับแม่ไปด้วยซ้ำแต่เมื่อคิดถึงพ่อกับแม่เขาจึงทำไม่ลงเพราะพวกท่านคงอยากเห็นผมโตเป็นผู้ใหญ่ มีชีวิตที่ดีเขาต้องปรับตัวหลายๆอย่าง ออกหางานทำ ทำทุกอย่างด้วยตัวเองตอนอายุแค่สิบสองปีแต่เขาก็คิดว่าเขาโชคดีกว่าหลายๆคนที่เขาได้มีชีวิตอยู่กับคนที่ตัวเองรักมาตั้งสิบสองปีตอนนี้พวกท่านก็ยังอยู่แค่ย้ายไปอยู่ในความทรงจำแค่นั้นเอง

 

 

 

ความคิดเห็น