ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP:3 พี่ครับๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2563 21:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP:3 พี่ครับๆ
แบบอักษร

“ผมพชากรครับ” ร่างบางเดินทางมาโรงเรียนตามที่นัดอย่างฉิวเฉียดด้วยสภาพจราจรที่ติดขัดแต่ยังโชคดีที่มาทัน

“อ้อ มาแล้วหรอจ๊ะตรงเวลาดีนะ” คนตัวเล็กได้แต่นึกในใจว่าทำไมวันนี้คนตรงหน้าถึงถูกจาดีแถมยังยิ้มให้เขาตลอดอีกด้วยทั้งที่เมื่อวานพอรู้ว่าเขาไม่ได้มาสมัครเรียนก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ

“ผมจะได้ทำงานที่นี้จริงๆหรอครับ” เขายังไม่อยากเชื่อนักก็เมื่อวานยังยืนยันกับเขาชัดเจนว่าไม่มีตำแหน่งอะไรที่เขาทำได้แต่อยู่ดีๆก็โทรตามเขาซะงั้น

“ใช่จ้ะ แต่เป็นแบบพาร์ทไทม์นะเพราะว่าเราอายุไม่ถึง”

“แค่นี้ก็ดีแล้วครับ งั้นผมเริ่มงานได้วันไหนครับ” แค่รับเขาเข้าทำงานแค่นี้ก็ดีมากแล้ว

“แล้วเราสะดวกเริ่มวันไหรล่ะจ๊ะ”

“เอ่อ...ถ้าเป็นพรุ่งนี้เร็วไปมั้ยครับ” เขาอยากเริ่มงานให้เร็วที่สุดยิ่งเร็วเท่าไหร่เขายิ่งมีรายได้

“ถ้าเราสะดวกพรุ่งนี้ก็ได้จ๊ะ”

“ขอบคุณนะครับ”

“จ้ะ งั้นเรามาคุยเรื่องรายละเอียดงานกันดีกว่า” หลังจากนั้นหญิงสาวก็อธิบายรายละเอียดต่างๆให้เด็กหนุ่มฟังด้วยท่าทางใจดีและเป็นมิตรมากกว่าเมื่อวานเพราะเด็กคนนี้ผู้อำนวยการเป็นคนให้รับเข้าทำงานเองไม่รู้มีดีอะไร

“ตามนี้นะจ๊ะ เรามีปัญหาอะไรมั้ย”

“เอ่อ...คือค่าแรงผมได้เท่านี้จริงๆหรอครับ” ไม่ใช่ว่ามันน้อยไปมันมากไปต่างหากเขาคนทำความสะอาดได้ค่าแรงเยอะแบบนี้เลยหรอทั้งๆที่เป็นแค่พนักงานพาร์ทไทม์ด้วยซ้ำ

“เท่านี้แหละจ๊ะ ยังไงพี่ขอไซส์เสื้อด้วยนะเดี๋ยวพี่ไปเอาชุดที่ต้องใส่ทำงานมาให้” ไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มหรอกที่สงสัยเรื่องค่าแรงตัวเธอเองก็สงสัยเหมือนกันแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรเพราะท่านผู้อำนวยการเป็นคนสั่งมาเอง

“ได้ครับ”

หลังจากคุยกับพี่ที่รับสมัครเสร็จเขาก็นั่งรถกลับบ้านเพราะพรุ่งนี้เขาต้องเริ่มงานวันแรกแต่เช้าถึงจะแบบพาร์ทไทม์แต่ก็ให้ทำเต็มเวลาได้แล้วเขาจะอยู่เฉยๆทำไมล่ะระหว่างทางเขาก็ได้แต่สงสัยว่าค่าแรงที่เขาได้นั้นมันมากไปหรือเปล่าเพราะเขาได้ค่าแรงร้อยห้าสิบต่อชั่วโมงถ้าเขาทำวันนึงหกชั่วโมงเขาได้เงินตั้งเก้าร้อยแต่อย่างว่าแหละทำความสะอาดคงไม่ใช้เวลานานขนาดนั้น

เขาเก็บความสงสัยเอาไว้ก่อนคืนนี้เขาต้องรีบน้อยพรุ่งนี้จะได้มีแรงเริ่มวันใหม่ที่สดใสพยายามข่มตาให้หลับอย่างยากลำบากเพราะความตื่นเต้นที่มีอยู่แต่สุดท้ายก็ทนความง่วงไม่ไหวเปลือกตาทั้งสองข้างปิดไปในที่สุด

 

ร่างบางในชุดพนักงานทำความสะอาดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้ากางเกงขายาวเรียบร้อยเดินเข้ามาที่ห้องหนึ่งด้านหลังตึกเพื่อพบกับกลหัวหน้าพนักงานทำความสะอาดที่นี้เพื่อที่จะรายงานตัวแล้วรู้ว่าต้องทำงานส่วนไหนบ้าง

“สวัสดีครับ ผมมารายงานตัวครับ” เสียงหวานพูดออกไปอย่างสุภาพกับหญิงวัยกลางคนที่ดูท่าทางใจดี

“อืม สวัสดีเราชื่อพชากรใช่มั้ยคุณรินบอกป้าเมื่อวานว่าจะมีเด็กมารายงานตัวด้วยวันนี้” คนตัวเล็กแม้ว่าจะงงว่าคุณรินคือใครแต่ก็พยักหน้าตอบรับไปคงเป็นพี่คนนั้นที่เรียกเขามาล่ะมั้ง

“แล้วชื่อเล่นเราชื่ออะไรล่ะ”

“ชื่อเพย์ครับ” คนตัวเล็กตอบกลับไปด้วยร้อยยิ้มจนคนอายุมากกว่าอดที่จะเอ็นดูเด็กชายไม่ได้

“เพย์นะ ป้าชื่อสุขงั้นวันนี้เพย์ไปทำความสะอาดห้องโถงกลางตึกCนะ ทำให้เสร็จก่อนสิบเอ็ดโมงเพราะตอนเที่ยงเด็กนักเรียนจะลงมาพักกัน”

“ครับ ผมจะทำให้เสร็จและเรียบร้อยก่อนเวลาครับ” ร่างบางรับคำสั่งอย่างแข็งขันและตั้งใจ

“ดีจ้ะ อุปกรณ์อยู่ในห้องใต้บันไดทางขึ้นตรงห้องโถงนั้นแหละ นี่กุญแจมีอะไรก็ถามป้าได้หรือถ้าเจอพนักงานทำความสะอาดคนอื่นก็ถามได้เลยคนทำความสะอาดที่นี้จะเสื้อสีฟ้านะจำง่ายๆเพราะคุณครูหรือพนักงานอื่นๆจะมีชุดอีกแบบนึงป้าบอกคนอื่นไว้แล้วล่ะว่าจะมีเด็กผู้ชายมาทำงานด้วย”

“ครับ งั้นผมขอตัวนะครับ” เมื่อฟังรายละเอียดเรียบร้อยร่างบางก็ขอตัวไปตึกCเพื่อเริ่มทำงานทันทีเพราะตอนนี้ก็แปดโมงครึ่งแล้ว

ร่างบางพาตัวเองมาจนถึงจุดหมายแล้วกวาดสายตามองหาห้องใต้บันไดที่ว่าจนเจอ เพย์จึงจัดการหยิบอุปกรณ์ที่ต้องใช้ออกมาแล้วเริ่มลงมือทันที สองมือบางที่ทำงานหนักมาโดยตลอดเริ่มกวาดพื้นห้องโถงจนสะอาดแต่ก็ใช้เวลาพอสมควรเพราะห้องโถงมีขนาดใหญ่ระหว่างนั้นก็ต้องจัดโต๊ะกับเก้าอี้ที่วางระเกะระกะเข้าที่ไปด้วย

“แล้วน้ำยาถูพื้นอยู่ไหนล่ะเนี่ย” เมื่อจัดการกวาดเรียบร้อยร่างบางก็กลับมาหยิบไม่ถูพื้นแต่พอจะหาน้ำยานั้นไม่มีซะนี่จะกลับไปถามป้าสุขก็ไม่ใช่จะใกล้ตึกCกับตึกที่ป้าสุขอยู่ก็ไกลกันมากด้วยพื้นที่ของโรงเรียนที่มีหลายไร่จนสามารถใช้รถขับด้านในระหว่างตึกได้ ร่างบางหมุนซ้ายหมุนขวาหาจนทั่วก็ไม่เจอเลยตัดสินใจลองเดินหารอบๆตึกดูเผื่อจะเจอรุ่นพี่ที่เป็นพนักงานทำความสะอาดด้วยกันจะได้ถามได้

แต่เหมือนโชคเข้าข้างเมื่อออกมาจากห้องใต้บันไดร่างบางก็เห็นผู้ชายคนนึงใส่เสื้อสีฟ้ากำลังเดินเข้ามาพอดีด้วยความดีใจร่างบางจึงรีบวิ่งออกไปหาผู้ชายคนนั้นทันที

“พี่ครับๆ” สองขาเรียววิ่งมาดักหน้าคนตัวสูงกว่าจนคนที่เดินอยู่หยุดชะงัก

“มีอะไร” น้ำเสียบเรียบๆถูกเอ่ยออกไปจนร่างบางเงยหน้ามามองคนตรงหน้าชัดๆทำไมคนทำความสะอาดต้องหล่อขนาดนี้ด้วยเนี่ย

“อ้าว วิ่งมาดักหน้าฉันแค่จะจ้องหน้าฉันเฉยๆหรอ” ประโยคนั้นเรียนสติของคนตัวเล็กกลับมาแล้วเข้าเรื่องของตัวเองทันที

“คือผมหาน้ำยาถูพื้นไม่เจอน่ะครับ พี่พอจะรู้มั้ยครับ” สายตาที่ช้อนขึ้นมองนั้นทำให้คนตัวสูงกว่าตกอยู่ในภวังค์กับน้ำเสียงหวานแววตาใสซื่อไม่เป็นตัวของตัวเองแบบไม่เคยเป็นมาก่อน

“พี่ครับๆ เป็นอะไรหรือเปล่าครับพี่มองผมนานแล้วนะ” ว่าแต่เราจ้องตัวเองนานตัวเองก็จ้องเราเหมือนกันแหละ

“เอ่อ อ้อ หาน้ำยาถูพื้นไม่เจอหรอสงสัยจะหมดล่ะมั้งไปเบิกที่ห้องสหกรณ์ได้เลยเดินไปทางนี้เลี้ยวขวาก็เจอแล้ว” ร่างสูงตอบกลับออกไปด้วยน้ำเสียงที่ห่างคนอื่นมาได้ยินคงไม่เชื่อหูตัวเองแน่ๆเพราะมันแฟงความใจดีและอ่อนโยนอยู่ในนั้นไม่เย็นชาเหมือนปกติ

“ทางนั้นหรอครับ ขอบคุณนะครับผมไปก่อนนะ” อีกครึ่งชั่วโมงก็จะหมดเวลาแล้วร่างบางจึงรีบไปตามทางที่ชายหนุ่มบอกทันทีทิ้งให้คนที่ยืนอยู่ได้แต่มองตามไปด้วยความเอ็นดูเท่านั้น

“หึๆ วันนี้เราแต่งตัวเหมือนพนักงานทำความสะอาดหรอเนี่ย” ร่างสูงก้มลงมองตัวเองแล้วหัวเราะออกมาก่อนจะหันหลังเดินออกไปยังลานจอดรถ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาต้องมาที่นี้ด้วยรู้แต่ว่าอยากมาตอนนี้เขารู้แล้วล่ะว่าทำไมสงสัยกามเทพคงกำลังเล่นกลให้เขามาเจอเด็กหนุ่มล่ะมั้ง

“อยู่ใกล้กันแล้วนะ ตัวแสบ”

ความคิดเห็น