ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP:2 ข่าวดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2563 21:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP:2 ข่าวดี
แบบอักษร

“อุ้ย...สวัสดีค่ะผู้อำนวยการ มีอะไรให้ดิฉันรับใช้หรอคะ” หญิงสาวคนเดิมที่กำลังแชทคุยกับเพื่อนอย่างสนุกสนานสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้ใครกำลังยืนมองเธออยู่

“วันนี้มีคนมาสมัครอะไรบ้างมั้ย” น้ำเสียงและใบหน้าที่เย็นชาเอ่ยถามผู้หญิงตรงหน้าที่เพิ่งรู้สึกตัวทั้งที่เขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้ว

“วันนี้มีเด็กมาสมัครยี่สิบแปดคนค่ะ ดิฉันกำลังเรียบเรียงรายงานเข้าระบบอยู่ค่ะ” แม้จะตกใจที่เห็นผู้อำนวยการหนุ่มควบด้วยนักธุรกิจพันล้านมายืนอยู่ตรงหน้าแต่เธอก็ยังปั่นหน้าตอบคำถามออกไป

“มีแต่สมัครเรียนเหรอ ไม่มีใครมาสมัครงานบ้างหรือไง” เรื่องที่เขาสนใจมากที่สุดตอนนี้คือเด็กหนุ่มที่ทำให้้ขาต้องทำตัวเป็นโรคจิตแบบสะกดรอยตามแบบนั้นส่วนเรื่องหญิงสาวที่เอาเวลางานมาคุยเล่นเขาจะปล่อยไปก่อนแล้วกัน

“อ้อ มีค่ะ มีเด็กมาสมัครงานคนนึงแต่อายุไม่ถึงดิฉันเลยไม่ได้รับใบสมัครค่ะ”

“แล้วเขาทิ้งเอกสารไว้มั้ย” ถามทั้งๆที่รู้อยู่แล้วแต่จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าเขาแอบตามเด็กคนนั้นมาตั้งแต่ทางเดิน

“ทิ้งค่ะ ต...แต่ดิฉันทิ้งลงถังขยะไปแล้วค่ะ” หญิงสาวได้แต่สงสัยว่าทำไมผู้อำนวยการถามเหมือนรู้อยู่แล้วเลยนะแต่ความสงสัยก็ต้องพับเก็บไว้ก่อนเพราะเอกสารที่ชายหนุ่มถามหาเธอดันกวาดมันลงกล่องเอกสารไม่ใช้ไปแล้ว

“อะไรกัน! ทำไมต้องถึงกับทิ้งเอกสารเขาด้วยในนั้นมีข้อมูลส่วนตัวของเขาคุณจะทิ้งสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ ผมให้เวลาคุณสิบนาทีเอาเอกสารนั่นมาให้ผมที่ห้องก่อนที่ผมจะเปลี่ยนพนักงานรับสมัครใหม่” คำตอบของคนตรงหน้าทำให้เขาหงุดหงิดแล้วเขาจะไล่ผู้หญิงคนนี้ออกจริงๆด้วยถ้าหาเอกสารให้เขาไม่ได้

หลังจากลนลานหาเอกสารที่แม่บ้านเอาไปทิ้งแล้วจนเจอหญิงสาวก็รีบตรงขึ้นไปยังห้องทำงานใหญ่ของผู้อำนวยการโรงเรียนที่อยู่ตึกอำนวยการชั้นบนสุดทันที

ก๊อกๆๆ

หลังจากเคาะประตูเสร็จหญิงสาวก็พาร่างของตัวเองมายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานที่มีผู้ชายร่างสูงที่เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบนั่งอยู่โดยที่ไม่เงยหน้ามามองเธอเลยด้วยซ้ำเธอได้แต่ก้มหน้ารอจนกว่าคนที่กำลังเซ็นเอกสารจะเอ่ยขึ้นมาก่อน

“ได้มาแล้วหรอ” น้ำเสียงเรียบเย็นเอ่ยออกมาหลังจากภายในห้องตกอยู่ในความเงียบร่วมห้านาที

“ค...ค่ะ”

“เอาวางไว้นั้นแหละ แล้วคุณก็ออกไปได้แล้ว” น้ำเสียงที่ถูกส่งออกมาเหมือนไม่ใส่ใจอีกทั้งยังไม่ละสายตาจากงานที่กำลังทำอยู่มีเพียงริมฝีปากหนาเท่านั้นที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลลังคุยกับคนที่ยืนอยู่

“ค่ะ” เมื่อได้ฟังคำสั่งหญิงสาวก็วางเอกสารที่มีรอยยับมากมายลงบนโต๊ะก่อนที่จะขอตัวหันหลังออกจากห้องไป

ลับหลังประตูบานใหญ่ที่ปิดลงร่างสูงที่ทำตัวเย็นชาเมื่อกี้รีบเอื้อมมือไปหยิบเอกสารที่เขาต้องการทันที สายตาคมไล่อ่านกระดาษในมืออย่างละเอียดก่อนจะเก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างดี

“แล้วเจอกันนะ เด็กน้อย”

 

“ฮาโหล สวัสดีครับ” ร่างบางละจากงานที่กำลังทำอยู่รับโทรศัพท์เครื่องเล็กที่ไม่ค่อยจะมีใครโทรมาเท่าไหร่อย่างแปลกใจ

‘พชากร ใช่มั้ยจ๊ะ’

“เอ่อ ใช่ครับ” ร่างบางตอบออกไปด้วยความสงสัย

‘พี่โทรมาจากโรงเรียน....นะที่เรามาสมัครงานเมื่อวาน ตอนนี้มีตำแหน่งงานที่เราทำได้แล้วนะ’

“จริงหรอครับ” คนตัวเล็กถามออกไปด้วยความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

‘ใช่จ้ะ วันนี้ตอนบ่ายสองเราว่างมั้ยล่ะมาที่โรงเรียนที’

“วะ...ว่างครับ ผมจะไปให้ตรงเวลาไม่สายแน่นอนครับ” ร่างบางรีบรับปากทันที ไม่คิดเลยว่าเขาจะได้รับโทรศัพท์ให้เราไปทำงานจริงๆ

‘ดีจ้ะ งั้นแค่นี้ก่อนนะ’

“ครับๆ สวัสดีครับ”

“ป้า...โรงเรียนที่เพย์ไปสมัครมาเมื่อวานโทรมาเพย์ไปหาด้วย” คนตัวเล็กหันไปบอกกับป้าเจ้าของร้านขายพวงมาลัยด้วยความดีใจ

“เอ้า แล้วเมื่อวานเอ็งบอกว่าเขาไม่รับไม่ใช่เหรอ”

“ใช่จ้ะป้า เพย์ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเขาจะโทรมายังไงเพย์ขอไปเตรียมตัวก่อนนะจ๊ะ” ตอนนี้ก็เที่ยงแล้วเขาต้องรีบกลับบ้านไปแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วก็ต้องเผื่อเวลารอรถที่มาไม่ค่อยจะตรงเวลาอีกยังไงเขาก็ไม่ยอมไปสายแน่

“เออๆ โชคดีแล้วกันเว้ย”

“ขอบคุณจ้ะป้า”

 

 

ความคิดเห็น