Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 The End

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ส.ค. 2563 15:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 The End
แบบอักษร

 

"โปรด ตื่นครับ ถึงแล้วนะ"

 

อัครินทร์เอื้อมมือไปเขย่าอีกคนเบาๆเพราะเจ้าตัวเอ่ยปากว่าง่วงเลยหลับไป ตอนนี้เขากำลังอยู่หน้าบ้านของโปรดปราน ด้วยเหตุคนรักของเขาคิดถึงพ่อแม่เลยอาสาขับรถพามา จะว่าไปอัครินทร์ก็ไม่ได้กลับบ้านมาตั้งนานแล้ว เลยถือโอกาสนี้คงจะดีที่สุด

 

โอกาสที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายจะได้รับรู้...

 

"หือ...ถึงแล้วหรอครับ?"

 

โปรดปรานตาปรือเพราะความง่วงแถมรู้สึกเพลียมากกว่าปกติจากการนั่งรถนานๆ ใบหน้าหวานหันไปมองอัครินทร์ที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับก่อนจะหันไปมองนอกกระจก

 

"ไปเข้าบ้านกัน พ่อกับแม่น่าจะรออยู่ข้างใน"

 

"ครับ"

 

 

 

"เห็นมั้ยคุณน้อง คุณพี่ว่าแล้วว่าต้องสำเร็จ"

 

โปรดปรานละความสนใจจากอาหารจานโปรดข้างหน้ามองไปยังหญิงสองคนที่พูดไปหัวเราะคิกคักกันไป เขาไม่ได้ประหม่าหรือรู้สึกเกร็งอะไรเพราะต่างก็รู้จักกันด้วยความที่บ้านอยู่ใกล้กัน แต่ประโยคที่เอ่ยจากปากบุคคลที่เป็นแม่ของคนรักทำให้เขาต้องสนใจ

 

ทั้งโปรดปรานและอัครินทร์ตัดสินใจบอกผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายให้รับรู้แล้วถึงความสัมพันธ์ของตน ที่ดูน่าสงสัยคือทุกคนไม่มีท่าทีจะตกใจอะไรเลยแม้แต่น้อย แถมยังยิ้มระรื่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนกระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น

 

"ใช่ค่ะคุณพี่ ไม่คิดเลยว่าจะลงล็อคเป๊ะขนาดนี้"

 

ครั้งนี้เป็นแม่ของโปรดปรานเองที่ตอบกลับด้วยอาการอารมณ์ดีจนเห็นได้ชัด เขามองคนทั้งคู่สลับกันก่อนจะหันไปมองอัครินทร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ และดูเหมือนอัครินทร์ก็จะไม่รู้เรื่องเหมือนกัน

 

"ไม่ผิดหวังเลยใช่มั้ยคะ บอกแล้วว่าตาอัคของเราเอาอยู่"

 

แม่อัครินทร์พูดจบก็หันมามองโปรดปรานและอัครินทร์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม แต่กลับทำให้อีกฝ่ายได้แต่ทำหน้างงอย่างสงสัย

 

"แม่...หมายถึงอะไรครับ?" โปรดปรานเอ่ยถามเพราะไม่เข้าใจ

 

"เฮ้อ คงถึงเวลาแล้วนะคะคุณพี่ บอกความจริงไปเลยค่ะ" แม่โปรดปรานว่าพลางหันไปที่แม่อัครินทร์

 

"คืองี้จ่ะ แม่กับแม่หนูตกลงกันไว้ตั้งแต่พวกเรายังเด็กแล้วว่าพอพวกเราโตมาก็จะให้หมั้นกัน ตอนแรกคิดว่าเป็นไปได้ยากแต่ที่ไหนได้ เราทั้งคู่กลับรักกันเองโดยที่พ่อกับแม่ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากวางแผนให้เราได้ใกล้ชิดกัน"

 

แม่อัครินทร์พูดยาวเหยียดถึงแผนการที่ได้วางไว้ ทั้งโปรดปรานและอัครินทร์ได้แต่นั่งอึ้งอ้าปากค้างเพราะคิดไม่ถึง

 

"แม่รู้ว่าตาอัคคิดยังไงกับหนูตั้งแต่เด็กๆแล้ว สายตาไม่เคยโกหกหรอกนะ หนูคิดว่าไงล่ะ?"

 

โปรดปรานที่ถูกถามคำถามจากแม่ของคนรักหันไปหาคนที่นั่งข้างๆ ในสมองเขาตั้งแต่ได้รู้จักกับอีกคนมาไม่มีสักครั้งเลยจริงๆ...ที่จะรับรู้ความรู้สึกของอีกคน

 

"ผม...ไม่เคยรู้เลยครับ" พูดจบก็นั่งก้มหน้าไม่กล้ามองสบตาคนรัก รู้สึกผิดที่มองข้ามความรู้สึกของอีกคนไป มองข้ามทุกอย่างแม้กระทั่งความทรงจำ

 

อัครินทร์เอื้อมมือไปจับมือบางที่กุมกันไว้ก่อนจะบีบเบาๆ เขาไม่ได้โกรธหรือน้อยใจหากอีกคนไม่รับรู้ เพราะเขาเองก็ไม่ได้ต้องการแบบนั้น เขายินดีอยู่ในที่ที่อีกคนอยากให้อยู่

 

"แต่ตอนนี้ก็รักกันแล้วนี่ครับ"

 

อัครินทร์หันไปหาผู้เป็นแม่แล้วเอ่ยบอกความในใจ ไม่ว่าก่อนหน้านั้นจะเป็นอย่างไรเขาไม่ได้สนใจ ตอนนี้ทั้งเขาและอีกคนก็ต่างรับรู้และยอมรับความรู้สึกของกันและกันแล้ว

 

"จ้า แม่ยินดีด้วยนะลูก รักกันไปนานๆ" แม่อัครินทร์เอ่ย

 

"โปรดก็อย่าดื้อ อย่าเอาแต่ใจให้มากล่ะ พี่อัคเขาจะปวดหัวเอา"

 

"แม่..."

 

แม่โปรดปรานว่าอย่าขบขันทำให้โปรดปรานคลายความกังวลไปได้เยอะ แต่ที่สับสนคือเขาต้องขอบคุณแผนการผู้ใหญ่ทั้งสองหรือโชคชะตาดีที่ให้เขาได้มารักกับอีกคน

 

 

 

 

 

"ไงครับ ออกมาทำอะไรตรงนี้ล่ะ?"

 

ร่างสูงเดินมาประชิดหลังอีกคนก่อนจะโอบแขนกอดไปที่รอบเอวบาง ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วหลังจากทั้งคู่กลับไปบ้านที่ต่างจังหวัด แต่ดูเหมือนว่าโปรดปรานยังมีอะไรในใจที่ไม่ยอมพูดออกมา

 

"พี่ว่า...ถ้าพ่อแม่เราไม่ได้วางแผนให้เรามาอยู่ด้วยกัน...โปรดกับพี่จะได้รักกันมั้ยครับ?"

 

เอนศีรษะพิงอีกคนก่อนจะถามคำถามที่คาใจ หากไม่มีแผนการนั้น เขากับอีกคนจะได้เจอกันแบบวันนี้หรือเปล่า

 

"ทำไมคิดแบบนั้นล่ะครับ? โปรดไม่เชื่อในพรหมลิขิตเหรอ ต่อให้เราไม่ได้รู้จักกันมาก่อนยังไงก็ต้องได้เจอกัน"

 

"....."

 

"ต่อให้เราได้มาเจอกันแต่หากไม่ได้รู้สึกอะไรมันก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่ว่าแผนการไหนก็ไม่มีทางทำให้รักกันได้หรอกครับ"

 

โปรดปรานหันกลับไปหาอีกคนก่อนจะกระชับวงแขนไปที่เอวอีกคนให้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ดวงตากลมมองสบตาคมอีกฝ่าย

 

"พี่คงทรมานมากใช่มั้ยที่ตอนนั้นโปรดไม่รู้ว่าพี่คิดยังไงกับโปรด"

 

"ไม่ครับ พี่มีความสุขที่ได้รู้สึก มีความสุขที่ได้เห็นเรายิ้ม มีความสุขทุกครั้งที่ได้มอง พี่ไม่ได้ต้องการให้เรารู้ พี่ต้องการแค่เห็นเรามีความสุข แค่นั้นเองครับ"

 

"ฮึก"

 

ร่างบางกอดกระชับอีกคนทันทีที่น้ำตาหยดแรกหยดลง แค่ได้รู้ว่าอีกคนรักเขามากแค่ไหนยิ่งรู้สึกผิด รู้สึกเสียใจที่มองข้ามความรู้สึกดีเหล่านั้น

 

มือหนาลูบผมนุ่มอีกคนไปมาอย่างปลอบโยน ในอดีตเรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อยู่แล้ว เขาเลือกที่จะทำแบบนั้น เลือกเก็บมันไว้โดยไม่ได้บอกให้อีกคนรู้ มันจะเป็นความทรงจำที่ดีสำหรับเขาหากวันนี้อีกคนจะไม่ได้รู้สึกแบบที่เขารู้สึก หรือหากอีกคนจะรู้สึกกับใครอื่นที่ไม่ใช่เขา อย่างน้อยๆเขาก็ดีใจที่ได้รักอีกคน

 

"โปรดรักพี่ ขอโทษที่ไม่รู้อะไรเลย"

 

"โปรดไม่ผิดนี่ ตอนนี้ก็รักพี่แล้วไงครับ แล้วพี่ก็รักโปรดมากๆด้วย"

 

โปรดปรานผละออกก่อนจะกอดอีกคนไว้หลวมๆ มือหนาเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้พลางมองสบตากันและกัน

 

"จะเอาอะไรครับ ทำหน้าอ้อนมากเลย"

 

"พี่อัค..."

 

"ครับ"

 

"อยากจูบ...ได้ไหม?"

 

อัครินทร์ยิ้มให้กับคำขอของอีกคน ให้ตายสิ จนถึงวันนี้แล้วเขาก็ยังแพ้ให้กับอีกคนโดยที่ไม่ชินกับมันเลยสักที

 

"ไม่เห็นต้องขอ..."

 

คำพูดขาดหายไปพร้อมกับกลีบปากนุ่มของอีกคนทาบทับลงมากลืนทุกคำของเขา แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคอพลางเอียงใบหน้าเพื่อรับสัมผัสของอีกคน สัมผัสที่ไม่ต้องบรรยายเป็นคำพูด ไม่ต้องบอกกันก็สามารถรับรู้ได้ เพราะต่อให้บรรยายมากมายแค่ไหนก็ไม่เท่ากับใจที่ต่างฝ่ายต่างรู้สึก...และมันตรงกัน

 

 

 

 

 

 

 

-------------The End------------

 

 

 

 

ขอโทษที่ให้รอนานจ้าจบสักทีเน้อ แค่ตอนเดียวเราก็ค้างไว้นานแบบนานมาก แต่ยังไงวันนี้มาลงตอนจบให้แล้วนะคะ ขอโทษสำหรับคนที่รอด้วย

 

แล้วก็...ดีใจที่มีคนอ่านมากมายขนาดนี้ มันเกินความคาดหมายของเรามาก อีก2เรื่องก่อนหน้านี้ก็ด้วย แค่มีคนอ่านเราก็ดีใจมากๆแล้ว ขอบคุณมากๆเลยจ้า🥺

 

สำหรับคนที่รอติดตามเรื่องต่อๆไป เราจะพยายามแต่งแนวใหม่ๆมาให้อ่าน แต่ช่วงนี้งานการรุมเร้ามากสมองเลยตัน555 ฝากด้วยนาจา

 

รักทุกคนเลย แล้วเจอกันใหม่น้าาา♥️

 

 

 

ความคิดเห็น