ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP:1 ด้วยความหวัง

ชื่อตอน : EP:1 ด้วยความหวัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2563 21:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP:1 ด้วยความหวัง
แบบอักษร

“โอ๊ะ ขอโทษครับ” ขณะที่สองเท้ากำลังเร่งรีบอยู่ดีๆก็มีแรงมาชนเข้าไหล่บางเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับหญิงสาวคนนึงพร้อมกับแฟ้มเอกสารสองสามแฟ้มที่ล่วงอยู่ที่พื้น

“นี่เธอทำไมเดินไม่ระวังเลยหนิห้ะ ของฉันหล่นหมดแล้วเห็นมั้ย” หญิงสาวคนนั้นใส่อารมณ์ขึ้นมาอย่างหงุดหงิดแล้วก้มลงที่พื้น

“เอ่อ...ผมขอโทษจริงๆครับ เดี๋ยวผม...” สองมือที่กำลังเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่ตกลงที่พื้นเช่นกันพร้อมพูดขอโทษหญิงสาวทั้งที่ตนเองไม่ได้เป็นคนผิดเขาเดินอยู่ฝั่งของเขาอย่างถูกต้องเป็นหญิงสาวเองต่างหากที่เอาแต่ก้มหน้ามองหน้าจอไม่มองทางเลยแต่ความหวังดีของเขาก็เหมือนว่าอีกคนจะไม่ต้องการ

“เอ๊ะ...ไม่ต้องเอามือสกปรกมาจับของของฉันเลยนะ จะไปไหนก็ไป!” หญิงสาวหันไปตะคอกเสียงดังที่เห็นว่าเด็กหนุ่มกำลังจะหยิบโทรศัพท์ของเธอพร้อมไล่สายตามองเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูถูก

“ซวยจริงๆเลย เจอเด็กประสาทแต่เช้า” เมื่อเก็บของครบแล้วหญิงสาวก็เดินออกไปแต่ไม่วายบ่นออกมาเสียงดังให้คนที่ยืนอยู่ได้ยิน

เพย์ มองตามหลังหญิงสาวที่เดินจากไปอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ยังดีที่ไม่โยนความผิดมาให้เขาเรื่องโทรศัพท์ถ้าเกิดความเสียหายไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน ลมหายใจหนักๆถูกปล่อยของมาก่อนจะตัดสินใจไม่สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วไปทำธุระของตัวเองให้เสร็จ

“สวัสดีค่า สมัครเรียนหรอคะ” น้ำเสียงหวานใสถูกส่งมาให้เด็กหนุ่มแต่ไม่หวายก็แอบชำเลืองมองการแต่งกายของคนตรงหน้าเช่นกันเพราะที่นี่เป็นโรงเรียนเอกชนขนาดใหญ่และเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงมากแน่นอนว่าค่าเทอมก็แพงมากเช่นกันแต่ดูจากภายนอกแล้วเด็กตรงหน้าไม่น่าจะมีเงินมากขนาดนั้น

“ไม่ใช่ครับคือ...ที่นี้กำลังเปิดรับสมัครคนทำความสะอาดอยู่ใช่มั้ยครับ” แม้จะเห็นสายตาที่อีกคนมองมาแต่เขาก็ทำเป็นไม่สนใจอะไรชีวิตของเขาชินแล้วกับการที่จะโดนคนอื่นดูถูกแบบนี้จึงพูดเหตุผลที่เขาพาตัวเองเข้ามายืนอยู่ตรงนี้ออกไปแทน

“อ่อ ใช่จ้ะ...เราจะสมัครหรอ” เธอก็ว่าแล้วล่ะว่าสภาพแบบเนี่ยต้องไม่ได้มาสมัครเรียนแน่ๆแต่ก็ถามไปตามหน้าที่แค่นั้นได้ยินแบบนี้ก็ไม่แปลกใจอะไร

“ครับ นี้ครับเอกสาร” มือบางยื่นเอกสารที่เตรียมมาให้คนที่อยู่ตรงหน้าอย่างมีความหวัง

“นี่เรายังไม่สิบแปดเต็มหนิแบบนี้พี่คงรับไม่ได้นะจ๊ะ” เมื่อเห็นสำเนาบัตรประจำตัวประชาชนก็พบว่าเด็กคนนี้ยังอายุไม่ถึงสิบแปดหญิงสาวก็เลื่อนเอกสารคืนให้เด็กหนุ่มอย่างไม่แยแสอะไร

“อีกไม่กี่เดือนเองช่วยผมหน่อยได้มั้ยครับ” เด็กหนุ่มถามออกมาด้วยน้ำเสียงเว้าวอนยังทีความหวังอยู่ว่าเขาจะได้ทำงานที่นี้

“ไม่ได้หรอกจ๊ะ พี่รับเราไม่ได้จริงๆ” หญิงสาวตอบออกมาเรียบๆแต่มันเหมือนจะทำลายความหวังเล็กๆของใครอีกคนนึง

“งั้นมีงานอื่นที่ผมสมัครได้มั้ยครับ”

“ไม่มีหรอกจ๊ะ ต้องอายุครบสิบแปดถึงจะมี” ที่นี้ไม่มีนโยบายรับเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดเข้าทำงานจะถามยังไงคำตอบของเธอก็ยังเป็นประโยคปฏิเสธอยู่ดี

“ครับ ไม่เป็นไรครับแต่ถ้ามีงานอะไรที่ผมพอสมัครได้รบกวนพี่ติดต่อผมหน่อยได้มั้ยครับ”

“เฮ้อ น้องนี่ตื้อจริงๆเลยนะ ก็ได้ถ้ามีเดี๋ยวพี่ติดต่อไป” หญิงสาวบอกตัดความรำคาญไปแค่นั้นแล้วหันหน้าหนีทำทีเป็นทำงานของตัวเองต่อ

“ขอบคุณนะครับ” เมื่อเห็นแบบนั้นก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่เขาต้องอยู่ต่อสองเท้าก้าวออกจากห้องรับสมัครเดินคอตกออกไปอย่างสิ้นหวัง เขาเลือกที่จะมาสมัครงานที่นี้เพราะเห็นว่ารายได้ดีแต่เขาก็คิดไว้อยู่แล้วล่ะว่าเขาต้องผิดหวังแต่อย่างน้อยเขาก็ได้มาลองดูถ้าเกิดโชคชะตาเข้าข้างเขาเขาคงได้งานแล้วมีเงินมาต่อชีวิตไปอีกสักระยะนึงแต่เขาคงหวังมากไป

สองขาเรียวบางก้าวเดินไปตามฟุตบาทเพื่อไปรอรถเมล์ที่หน้าโรงเรียนเข้าต้องรีบกลับไปทำงานที่ตลาดแม้รายได้จะไม่มากแต่มันก็ทำให้เขาไม่อดตาย แม้การรับจ้างส่งของหรือขนของตามร้านต่างๆจะเหนื่อยแต่มันก็ยังเป็นเหมือนเพื่อนให้เขายังพอคิดว่าชีวิตตนเองยังพอมีคุณค่าอยู่

ร่างบางวิ่งขึ้นรถเมล์คันยาวที่เข้ามาจอดพอดีโดยไม่ได้หันไปสังเกตเลยว่าตลอดทางที่เขาเดินมามีใครบางคนเดินตามมาตลอด

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น