email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชีวิตคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

ชื่อตอน : ชีวิตคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.9k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2563 07:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชีวิตคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว
แบบอักษร

วาสิตามารับลูกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนไม่ได้ตกงาน ลูกชายยิ้มร่าเมื่อเห็นแม่ของตนเองเธอเองก็ต้องยิ้มให้ลูกเหมือนกัน

"ไงครับคนเก่งของแม่" ย่อตัวกางแขนให้ลูกชายวิ่งมาหา

"ครูสอนร้องเพลงฮะ" เด็กอนุบาลที่ไปเรียนกลับมาก็มักจะมีเพลงมาร้องให้แม่ฟังประจำ

"กลับไปร้องให้แม่ฟังนะครับ" จูงมือลูกชายไปรอรถประจำทางกลับบ้าน ถึงจะเหนื่อยแต่เธอท้อไม่ได้เด็กชายที่คุยอยู่เมื่อกี้หลับพับทิ้งตัวนอนบนตักแม่ที่ป้ายรถเมล์ รอรถมาเกือบจะชั่วโมงก็ไม่คันไหนจอดสักทีเพราะรถเต็มจนไม่สามารถอัดคนได้อีก

"คุยจนหลับสะแล้ว" ลูบหัวลูกอย่างอ่อนโยน มือเรียวยกโทรศัพท์ขึ้นมาเสิร์ชหางานใหม่

"มีแต่ที่ไกลๆทั้งนั้นเลย" คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวเริ่มท้อเมื่อแต่ละที่ที่รับสมัครงานมีแต่ที่ไกลห่างจากที่พักและโรงเรียนของลูกเธอไปตั้งเยอะ ร่างบางเห็นรถที่ต้องขึ้นชลอจะจอดก็รีบเก็บขอสะพายกระเป๋าลูกแล้วอุ้มลูกแนบอกเตรียมขึ้นรถ เธอทำแบบนี้แทบทุกวันอุ้มลูกชายหลับคาอกขึ้นรถแบบนี้จนเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว

"อยู่โรงเรียนไม่นอนมานอนตอนกลับบ้านทุกที" เมื่อขึ้นรถมาได้ก็ยังมีคนใจดีสละที่นั่งให้เธอเพราะเห็นเธออุ้มลูกอยู่ วาสิตาบ่นลูกเบาๆอย่างเอ็นดูลมเย็นๆตอนรถแล่นยิ่งทำให้ลูกชายหลับสบายเข้าไปใหญ่ เธออยากให้ลูกสบายกว่านี้ไม่ต้องมานั่งตากแดดตากลมรอขึ้นประจำทางลำบากแบบนี้

"ตื่นแล้วครับคนเก่งไม่นอนตอนเย็นนะลูก" เมื่อใกล้ถึงที่ที่ต้องลงจึงค่อยๆปลุกลูก

"ฮะตื่นแล้ว" เด็กชายตัวน้อยขยี้ตางัวเงีย

"จะถึงแล้วครับ" บอกกับลูกที่นั่งบนตักหนูน้อยสะพายกระเป๋าเตรียมตัวพร้อมลง

 

พอถึงบ้านก็แทบสลบความเหนื่อยสะสมมาทั้งวันแม้จะโดนจ้างวาสิตาก็ไม่ยอมแพ้เดินลาดตะเวนหาโรงงานที่รับพนักงาน ตอนนี้ตำแหน่งไหนก็ได้แต่ทุกที่ไม่มีที่ไหนรับเลย

"แม่ฮะครูฝากมา" หนูน้อยยื่นใบกระดาษพับอย่างดีมาให้

"ครับ ไปทำการบ้านให้เสร็จนะครับ" รับใบมาจากลูกแล้วได้แต่ถอนหายใจเบาๆมันคือใบแจ้งค่าเทอมที่ค้างชำระ

"4,800 เอาเรื่องอยู่นะ" ถึงจะเป็นโรงเรียนรัฐบาลแต่ก็ค่อนข้างมีชื่อเสียงแล้วช่วงชั้นอนุบาลค่าเทอมจะแพงกว่าชั้นที่โตกว่าเพราะมีค่าอาหารกลางวัน ค่าอุปกรณ์เสริมและค่านู้นค่านี่อีกมากมาย

"ที่ได้มาวันนี้ยังไม่พอเลย" เงินชดเชยที่ได้รับมายังไม่พอกับค่าเทอมลูกชายเลย เงินในบัญชีก็มีไม่กี่บาท เงินก็หมดตกงานอีกต่างหาก

"สู้ๆวา" ปลอบใจตัวเองเพราะยังมีอีก2ชีวิตรอเธออยู่ก็คือแม่กับลูก

"ทำได้มั้ยครับ" พับใบค่าเทอมไว้อย่างเดิมแล้วเดินไปหาลูกที่นั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะญี่ปุ่น

"ทำได้ฮะ" หนูน้อยโชว์การบ้านที่ทำเองให้แม่ดู

"เก่งมากครับ แม่ไปทำกับข้าวก่อนนะครับ" ชีวิตสองแม่ลูกสนเวียนอยู่กับอะไรเดิมๆ โชคดีที่ลูกชายเธอไม่เคยถามหาพ่อของตนเองหรืออาจจะแค่ยังไม่ถึงเวลา ร่างบางเดินมาหลังห้องเพื่อทำกับข้าวให้ลูกอยากให้ลูกได้กินอาหารดีๆแต่ในตู้เย็นมีแค่ไข่กับหมูสับคงหนีไม่พ้นเมนูไข่เจียวหมูสับเช่นเดิม

"เฮ้ออออ อีกมื้อนะลูกแม่" มองไข่กับหมูสับในมือได้แต่สงสารลูกที่ต้องกินอะไรซ้ำๆเดิมๆ

 

 

.......................................................

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว