email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทวงคืน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 874

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ส.ค. 2563 08:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทวงคืน
แบบอักษร

ภาดลเดินเข้ามาในห้อง เห็นมังกรกำลังนอนหลับอยู่ ภาดลค่อยๆสอดตัวเองเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่ม หันไปลองมังกรที่กำลังหลับ เอานิ้วมือเรียวเล็กเขี่ยผมที่กำลังปกปิดอยู่ที่ใบหน้า ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนข้างๆ นอนตะแคงข้างเข้าหามังกรใบหน้าแนบชิดปลายคางของใบหน้าเรียวเล็กวางอยู่ตรงหัวไหล่หนา แขนพาดผ่านไปอบกอดร่างแกร่งเอาไว้

"อืม..." เสียงครางในลำคอเบาๆกับการขยับตัวและหันหน้ามามองใบหน้าเรียวเล็ก

" อ้าว มาเมื่อไหร่ครับ" เสียงแหบแห้งของมังกร ได้ถามภาดลออกมาเบาๆ ตอนนี้หน้าของทั้งสองคนใกล้กันจนสัมผัสถึงลมหายใจ มือของมังกรค่อยๆยกขึ้นมากอดตอบ

" วันนี้ไม่อยู่เป็นเพื่อนปุยฝ้ายหรอ" มังกรถามดวงตามองใบหน้าเรียวเล็กน้อย

" ไม่ครับ พี่ปุยฝ้ายบอกว่า ให้ผมกลับมาดูแลพี่บ้าง ไม่งั้นเดี๋ยวพี่จะไปนอนกอดคนอื่น" ภาดลพูดทำให้มังกรเลิกคิ้วมองเล็กน้อย แล้วก็ยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะกดริมฝีปากไว้บนหน้าผากเล็กนั้น

" โดนปั่นหัวมาอีกแล้วหรอ" มังกรพูดแล้วยิ้มบางๆ

" แล้วพี่.."ภาดลเงยหน้าไปสบตากับมังกร จ้องมองอยู่อย่างนั้น กำลังจะอ้าปากพูดประโยคต่อไป แต่โดน มังกรประกบปากลงซะก่อน ค่อยๆกดจูบขยับปากเบาๆ กดจูบซ้ำอย่างนั้นหลายครั้ง

" แล้วถ้าเกิด พี่มีล่ะ" มังกรพูดแหย่และมองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ทำให้ภาดลยิ้มก่อนที่จะตอบว่า

" ผมก็จะปล่อยไปไงครับ" พูดจบก็กำลังจะขยับตัวนี้ แต่ถูกมังกรรวบกอดไว้ซะก่อน

" เราไม่หวงพี่เลยหรอ ไม่คิดจะไปทวงพี่คืนหรือแย่งพี่คืนเลยหรอ" มังกรพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนจะน้อยใจ

" ผมจะเอาอะไรไปรั้งพี่ไว้ล่ะครับ ถ้าพี่ไปกับเขาจริงๆ ผมก็คงห้ามไม่ได้" มังกรพูดแล้วแกล้งทำหน้านิ่งเหมือนงอน ซึ่งมันก็ได้ผล

" อย่าทำหน้าอย่างนี้ พี่ไม่ไปไหนหรอกพี่ก็แค่แหย่เราเล่นน่ะ" มังกรรีบพูด แต่ภาดลก็ยังเบือนหน้าหนี จึงทำให้มังกรนหน้าหง่อย สักพักก็ได้ยินเสียงหัวเราะจากภาดล

" นี่เราแกล้งพี่หรอ ตั้งแต่รู้จักกับปุยฝ้ายเนี่ยเราแสบขึ้นเยอะเลยนะรู้ไหม" มังกรพูด

" ก็พี่แกล้งผมก่อนนี่นา" ภาดลพูด

" แล้วถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆล่ะดลจะทำยังไง" มังกรถามแล้วทำหน้านิ่งสบตากับภาดล อยากจะรู้คำตอบถ้าเกิดขึ้นแบบนั้นเราจะยังไง

" ผมจะทวงคืนครับ และทำทุกอย่างให้พี่กลับมา เพราะผมไม่ยอมเสียพี่ไปหรอกครับ" คำตอบของภาดลทำให้มังกรยิ้มกว้าง

" แล้วเราจะทำยังไงล่ะ" มังกรพูดด้วยเสียงแผ่วเบาแล้วเอาปลายจมูกมาเขี่ยจมูกของภาดล ภาดลค่อยๆพยุงตัวเองลุก ขึ้นนั่งค่อมร่างแกร่งให้อยู่เบื้องล่าง ค่อยๆโน้มตัวลงมาหอมแก้มข้างซ้าย แล้วผละออก

" แก้มข้างนี้ของผม"

ภาดลโน้มตัวลงมาอีกครั้งแล้วหอมเข้าที่แก้มด้านขวา แล้วผละออก

" แก้มข้างนี้ก็ของผม"

ภาดลค่อยๆโน้มตัวลงมาจูบที่ริมฝีปากนั้น แล้วผละออก

" ปากนี้ของผม"

ภาดลค่อยๆก้มลงไปจูบหน้าอกข้างซ้ายที่มีการเต้นของหัวใจแรงและถี่ขึ้น

" หัวใจดวงนี้ก็ของผม" การกระทำนี้ทำให้มังกรรู้สึกดีมากใจเขารู้สึกวาบหวามความต้องการในตัวภาดลมากขึ้นเรื่อยๆ

" ไปแอบฝึกวิธีการยั่วมาจากไหน" มังกรถาม

" ผมไม่ได้ยั่วครับ ก็พี่ถามผมเองว่าผมจะใช้วิธีไหน ผมก็ใช้วิธีผมไงครับ" ภาดลพูดจบก็ถูกร่างแกร่งตวัดร่างพลิกกลับแล้วร่างบางก็เป็นฝ่ายถูกทับไว้ซะเอง มือเล็กๆยันที่อกแกร่งไว้

" พี่...." ภาดลทำตาโต ใจดวงน้อยๆเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ถึงมันจะผ่านมาไม่ถึง 2 อาทิตย์แต่ความรู้สึกของภาดลเหมือนมันนานมากแล้วที่เขากับมังกรไม่ได้อยู่กันแบบนี้

" ยั่วขนาดนี้ รับผิดชอบให้ด้วยละกัน" จบคำพูดของมังกรค่อยๆโน้มหน้าลงมาเอาปากประกบปากบางของใบหน้าเรียว กดจูบบดริมฝีปากนั้นอย่างโหยหา มือค่อยๆลูบไปใต้เสื้อผืนบางสัมผัสเอาผิวเนียนนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ภาดลเองก็จูบตอบยอมรับว่าเขาเองก็โหยหาเหมือนกัน มังกรผละออกจากริมฝีปากนุ่มแล้วค่อยๆหอมแก้มไล่มาที่ซอกคอขาว ภาดลก็เอียงคอรับจูบและความรู้สึกวาบหวามนี้ เสื้อบางถูกถอดออกโดยเจ้าของร่างไม่ได้ขัดขืน ไม่นานกางเกงขาสั้นที่ใส่อยู่ก็หลุดออกไปพร้อมกับชั้นในสีขาว เผยให้เห็นร่างขาว ที่โหยหามานานเหลือเกิน มังกรไล่จูบทุกส่วนของร่างบางขาวนวลด้วยความรู้สึกคิดถึงและหวยหามันมาพร้อมกับริมฝีปากที่กดจูบลงไปทุกครั้ง

"อ่าาา...." ร่างบางเผลอครางออกมาอย่างช่วยไม่ได้ มันยิ่งปลุกอารมณ์ขึ้นอีก อกของภาดลแอ่นรักจูบหนักหน่วงของมันกร ทุกครั้งที่มังกรใช่ลิ้นหยอกล้อเล่นกับเม็ดสีชมพูที่อยู่ตรงหน้าอกมันทำให้ภาดลรู้ซาบซ้านในกาย

"อ่ะ...อืมม" ภาดลครางออกมาไม่หยุด มังกรได้ใช้มือลุกล้ำในพื้นที่สุดหวงของร่างบาง เมื่อใหญ่จับประกบที่แท่งร้อนของคนตัวเล็กที่กำลังพ่องตัวยังไม่รังเกียจ

มังกรไล่จูบลงมาเรื่อยๆ ยิ่งมาถึงตรงหน้าท้อง คนตัวบางยิ่งกระตุกเกร็ง ปากหนาคอมแท่งร้อนยังไม่รังเกียจมันยิ่งทำ ให้ร่างบางเกร็งดิ้นกระสับกระส่ายไปมา

"อืม...อ่า...พี่...อ่ะ..พี่มังกร..คะครับ..." เสียงคลางกระส่ายกระสับออกจากปากของภาดลไม่ขาด

"อ่ะ..ผม..อือ" ไม่นานร่างเล็กก็กระตุกเองอีกครั้ง น้ำขุ่นขาวเปรอะเปื้อนไปเต็มหน้าท้อง เสียงหอบแฮ่กๆ ของภาดลยังดังอยู่ แต่ยังไม่ทันหายเหนื่อยก็ต้องรู้สึกสะดุ้ง เมื่อถูกรุกล้ำด้วยสิ่งของที่ใหญ่โตเข้าร่างกาย

"อ๊ะ...พี่" ใบหน้าบ่งบอกถึงความรู้สึกเจ็บ ร่างแกร่งจึงหยุดแล้วนิ่งอยู่อย่างนั้น เมื่อเห็นว่าร่างบางผ่อนคลายแล้วจึงค่อยๆกดตัวเองเข้าไปอีกจนสุด

"อืม...."ร่างแกล่งเงยหน้าซู๊ดปากคลางในลำคอ แล้วจึงค่อยๆขยับเข้าออกอย่างช้าๆ ภาดลรู้สึกหายใจติดขัดอีกครั้ง ความรู้สึกเสียวซ่านวาบหวานมันกลับเข้ามาอีกครั้ง เขาจึงไปที่ไหล่หนาของมังกร เสียงครางของทั้งสองคนสลับกันดังไปมาไม่มีทีท่าว่าใครจะยอมแพ้ไปก่อน

"อ่า...อืม..ดล"

"พะพี่...อือ..."

"พี่ มะ ไม่ ไหวแล้ว"

"อ๊ะ...."

มังกรเร่งจังหวะในขนะเดียวดันก็รูดรั้งแท่งร้อนของคนตัวเล็กไปด้วย

ทั้งคู่กระตุกเกร็งอีกครั้ง และปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาพร้อมๆกัน เสียงหอบดังอยู่ข้างๆกัน มังกรขยับเข้าไปหอมแก้มที่ชื้นด้วยเหงื่อ

" พี่รักดลนะ"

" ผมก็รักพี่ครับ พี่มังกร"

เขาทั้งสองคนบอกผ่านด้วยสายตา ที่หวานเซ็ง การบอกรักในคืนนี้ยังดังต่อเนื่องอีกรอบ2รอบ จนร่างบาง หมดเรี่ยวแรงนอนซบกับอกแกร่งแล้วหลับไปในที่สุดมังกรจูบที่หน้าฝากอีกครั้งก่อนจะหลับไปพร้อมกัน

ก๊อกๆๆเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นแต่เงียบไม่มีคนมาเปิด

"นี่มันก็สายแล้วน่ะ ทำใมมังกรยังไม่ตื่น" คุณสีดายืนหน้าประตูของมังกรกำลังจะเคาะห้องอีกครั้งแต่มีเสียงเล็กๆดังขึ้นซะก่อน

"คุณแม่ค่ะ อย่าค่ะ ชูวววว.."เป็นเสียงของปุยฝ้ายที่เดินมาพร้อมพยาบาลส่วนตัว เมื่อคุณสีดาเห็นก็รีบเดินมาประคลองข้างๆ

"ออกมาทำใมเนี่ย ยิ่งไม่แข็งแแรงอยู่"คุณสีดาพูด

" อยู่แต่ในห้องมันอุดอู้นี่คะกะว่าจะไปนั่งที่ห้องกระจกชมสวนดอกไม้สักหน่อยนะคะ" ปุยฝ้ายพูด

" อ้าวแล้วภาดล ไม่ได้อยู่ห้องเราหรอ" คุณสีดาถาม

" เมื่อคืนฝ้ายให้ดล กลับมาที่ห้องนะคะ" ปุยฝ้ายพูดและส่งยิ้มเป็นนัยๆบอกคุณสีดา คุณสีดาทำหน้าอ๋อแบบไม่มีเสียง แล้วก็ยิ้มออกมา

" งั้นเราลงไปข้างล่างกันเถอะจ้ะ" พอพูดจบทั้งคู่ก็พากันลงมาข้างล่าง

ภาดลได้ยินเหมือนคนเคาะประตูเลยค่อยๆลืมตาขึ้น ภาดลยังอยู่ในอ้อมกอดของมังกรอยู่

" พี่มังกรครับ ตื่นเถอะครับมันสายมากแล้ว"ภาดลพูด และใช้มือในน้อยตีไปที่ต้นแขนเบาๆ

"อืออ..." มังกรส่งเสียงในลำคอแล้วทำท่าเหมือนคนงอแงไม่อยากตื่นวงแขนแกร่งโอบรัดร่างบางเข้ามาแนบชิดอีกครั้ง

" ขอ 10 นาทีนะ" คำพูดออดอ้อนมาจากเสียงที่แหบพร่านิดหน่อยของมังกร มันทำให้ดูเซ็กซี่หน้าคมก็ซุกเข้าที่ต้นคออีกของภาดล

" แต่เมื่อกี้ผมได้ยินเสียงคนเคาะประตูนะครับ" ภาดลพูด

" นะครับ พี่ขอนอนกอดเราต่ออีก10นาทีน่ะ"ใบหน้าที่ซุกเข้ามาก็ขยับเข้าใกล้อีกจนตอนนี้จมูกได้แนบชิดกับขอขาวและสูดเอากลิ่นหอมอ่อนๆ จะอ้อนอะไรได้เบอร์นั้น ภาดลได้แต่คิดในใจแต่ก็อด ที่จะยอมทำตามสิ่งที่ร่างแกร่งร้องขอไม่ได้

เกือบ 10:00 น ที่พาโดนและมังกรพากันลงมาข้างล่าง เห็นมารีนา ปุยฝ้าย คุณสีดานั่งอยู่กันที่ห้องกระจกก็เลยเดินเข้าไปหา

" แหม ยืดพยาบาลส่วนตัวฉันไป จ่ายค่าเสียหายมาเดี๋ยวนี้เลย" ปุยฝ้ายหันไปแซวกับมังกร

" ยึดอะไร เธอมีคดีติดตัวอยู่นะปุยฝ้าย" มังกรพูดทำให้เปิดฝ้ายทำหน้างงๆ

" อะไรยะ"

" ก็ไปบอกดลว่าฉันจะไปนอนกอดคนอื่นไง" มังกรพูดแล้วยืนเท้าสะเอวมองไปที่ปุยฝ้ายสายตาบ่งบอกถึงความหมั่นไส้เล็กๆ

" พอเถอะค่ะ คู่นี้นี่กัดกันไม่เลิกจริงๆนะคะ" ครั้งนี้เป็นมารีนาเองที่ห้ามมวย คุณสีดาได้แต่ยิ้มแล้วหันไปหยิบถ้วยชาจิบต่อ ภาดลเดินเข้าไปใกล้ๆกับปุยฝ้าย นั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเอามือลูบท้องเหมือนเช่นเคยแล้วเงยหน้าไปสบตากับปุยฝ้าย

" วันนี้เป็นยังไงบ้างครับ ยังปวดหัวมากอยู่ไหม" คำถามที่ถามด้วยความเป็นห่วงเหมือนทุกวัน

" ก็นิดหน่อยจ๊ะแต่พอได้มาดูดอกไม้แล้วก็สดชื่นขึ้น"

" เหรอครับ งั้นเดี๋ยวผมพาพี่ปุยฝ้ายมาดูทุกวันเลยมั้ย"

" จริงหรือเปล่าน่าาา" ปุยฝ้ายพูดแล้วทำหน้ายิ้มกรุ้มกริ่ม ทำให้ภาดลหน้าแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

" ตั้งแต่วันนี้ไม่ต้องไปนอนกับพี่แล้วนะ มังกรจะได้ไม่ต้องทบความคิดถึงจนเวอร์แบบนี้" คำพูดของปุยฝ้ายยิ่งทำให้ภาดลหน้าแดงเข้าไปใหญ่

" ก็คนมันคิดถึงเมียนี่หว่า" มังกรพูดแล้วหันไปยิ้มให้กับภาดล

" แล้วนี่เกิดใจดีอะไรขึ้นมา ปกตินี่ยึดตัวเมียฉันจนฉันแทบจะเข้าใกล้ไม่ได้" มังกรถามปุยฝ้าย

" ทำไม แล้วแบบนี้ไม่ดีหรือไง" ปุยฝ้ายตอบกลับแล้วส่งสายตายียวนไปให้

"ก็...ดี" มังกรตอบแล้วยิ้มให้

คุณสีดาและมารีนาต่างก็พากันยิ้ม ทุกคนยังคงนั่งสนทนากันอยู่ตรงนั้นยกเว้นก็แต่มังกรที่ขอตัวไปทำงาน ก่อนจะไปก็เดินมาลูบท้องเหมือนเคยแล้วก้มลงหอมแก้มภาดลฟอดใหญ่แล้วก็เดินออกไปทิ้งให้ร่างเล็กนั่งหน้าแดงอยู่อย่างนั้น

ผ่านมาได้เกือบ 1 เดือนแล้ว อาการของปุยฝ้ายที่เหมือนจะคงที่ ก็เริ่มจะทรุดหนักลงหน้าตาเริ่มไม่ค่อยสดชื่นและกินอะไรไม่ค่อยได้ ถึงจะฝืนกินแต่ก็กินได้น้อยจนทุกคนในบ้านเริ่มเป็นห่วง โดยเฉพาะภาดล หมอมาฉีดยาบำรุงให้เป็นระยะระยะ แล้วบอกว่าเด็กในท้องแข็งแรงดี ใบหน้าของปุยฝ้ายซูบลงเล็กน้อยไม่สดใสเหมือนแต่ก่อน เธอพยายามฝืนเต็มที่ ฝืนร่าเริงฝืนยิ้มทั้งๆที่ก็รู้ว่าร่างกายเริ่มจะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน แต่ปุยฝ้ายต้องเข้มแข็ง เพื่อไม่ให้ทุกคนเป็นห่วง ยังไงซะเธอต้องรักษาชีวิตเด็กคนนี้ไว้ให้ได้จนถึงวินาทีสุดท้ายก็ตาม วันนี้เป็นวันที่คุณหมอมาดูอาการของปุยฝ้ายอีกครั้ง ทุกครั้งปุยฝ้ายจะขอความเป็นส่วนตัวให้คุณหมอตรวจเธอโดยไม่ให้ใครเข้าไป ครั้งนี้ก็เหมือนกัน

" คุณปุยฝ้ายปวดหัวบ่อยขึ้นใช่ไหมครับ" หมอถาม

"ค่ะ"

" คุณปุยฝ้ายลองทานยาดูไหมครับอาจจะพอช่วยทุเลาได้ไปก่อน"

" ไม่ค่ะ"

" แต่ร่างกายคุณปุยฝ้ายทรุดลงเร็วมากนะครับ ถ้าถึงวันนั้นจริงๆผมกลัวว่าร่างกายของคุณ จะรับไม่ไหว"

" ฉันจะทำให้ได้ค่ะคุณหมอ เด็กคนนี้มีความสำคัญที่สุดในชีวิตฉัน" ปุยฝ้ายพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงเต็มทีแทบจะไม่มีเสียงพูด หมอเองก็มองอย่างถอดใจ ใจผู้หญิงคนนี้ใจแข็งจริงๆ

" ก็ได้ครับก็ได้ งั้นเดี๋ยวผมฉีดยาบำรุงให้คุณปุยฝ้ายนะครับจะได้รู้สึกดีขึ้น"

"ค่ะ คุณหมอคะถ้าออกไปแล้วรู้ใช่ไหมคะว่าต้องพูดยังไง ฝ้ายไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงฝ้ายไปมากกว่านี้" ปุยฝ้ายสงสัยตา ให้หมอ สายตาที่บ่งบอกถึงคำว่าขอร้อง หมอได้แต่พยักหน้ารับคำแล้วก็ถอนหายใจออกมาด้วยความดื้อของปุยฝ้าย ถึงหมอบอกว่าถ้ารับยามีผลกระทบต่อเด็กเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้นเธอก็ไม่ยอมรับ อะไรที่มาจะกระทบถึงสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต เธอจะไม่ยอมให้มันเข้าสู่ร่างกายเด็ดขาด

เมื่อหมอออกมาก็เจอเข้ากับมังกรและภาดลที่ยืนรออยู่หน้าห้อง

" ช่วงนี้ร่างกายคนป่วยก็จะเพลียๆหน่อยนะครับผมฉีดยาบำรุงให้แล้ว ส่วนอาการอื่น... ก็ยังไม่มีอะไรน่าห่วงครับ เด็กในท้องแข็งแรงดีครับ" หมอจำเป็นต้องพูดโกหกไปทั้งๆที่ร่างกายของปุยฝ้ายเริ่มทรุดหนักลงแล้ว แต่มันเป็นสิ่งเดียวที่ปุยฝ้ายได้ขอร้องหมอไว้ในเมื่อหมอรับปากแล้วเขาก็ต้องทำให้ได้

" ช่วงนี้ดูแลคนไข้อย่างใกล้ชิดนะครับถ้ามีอะไรอาการอะไรแปลกปลอมรีบนำส่งโรงพยาบาลทันทีนะครับ"

" ได้ครับ" ภาดลรับคำคุณหมอ

เมื่อส่งคุณหมอแล้วทั้งคู่ก็เดินเข้าไปที่ห้องปุยฝ้าย

" ดล พี่อยากไปกินเค้กดลพาพี่ไปหน่อยได้ไหม" ทันทีที่เห็นหน้าปุยฝ้ายเฉไฉไปเรื่องอื่นรีบเอ่ยทักทายก่อนที่ภาดลจะถามอาการเธอ

"อะ เออ...ครับ" ภาดลรับคำแบบงงๆ

" งั้นไปที่ร้านของไอ้ต้นกล้าก็แล้วกัน" มังกรพูด ร้านขนมเค้กและกาแฟที่เคยเป็นของครอบครัวเขาและให้ต้นกล้าเป็นผู้ดูแลตอนนี้พ่อของเขาได้ยกให้ต้นกล้าเป็นเจ้าของเรียบร้อยแล้ว

" งั้นพาพี่รีไปด้วยนะครับวันก่อนผมก็เห็นเธอบ่นอยากทานเหมือนกันครับ" ภาดลพูดขึ้น

" ก็ดีเหมือนกัน ฝ้ายจะได้มีเพื่อน" มังกรพูด

ทั้งหมดพากันขับรถไปไม่นาน ก็ถึงร้านเค้กของต้นกล้า ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมเด็กมหาลัยก็ต่างหางานทำพิเศษทำกัน จึงมีเด็กมหาลัยหน้าตาใหม่ๆเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านหลายคน ต้นกล้าทำอาหารจานเดียวมาเสริมด้วย เพื่อให้ลูกค้ามีทางเลือกเข้ามาร้านก็ได้อิ่มข้าวอิ่มของหวานไปด้วย

" ดล โหไม่เจอตั้งนานคิดถึงอ่ะ" ขนุนวิ่งไปกอดภาดลด้วยความดีใจ ภาดลได้แต่ยิ้มให้และกอดตอบเบาๆ

" ในน้อยๆหน่อย เห็นไหมน่ะ ผัวเขาก็อยู่นั่นเมียเขาก็ยืนอยู่นี่เดี๋ยวมึงก็โดนสองเด้งหรอกไอ้ขนุน" ต้นกล้า พูดแล้วเอามือไปดึงขนุนออกมา

" กูยังไม่ได้ว่าอะไรสักคำเลย กูว่าคนที่หวงคงไม่ใช่กูหรอกมั้ง คงเป็นมึงมากกว่าต้นกล้า" มังกรพูดอย่างรู้ทัน เพราะต้นกล้าเป็นคนขี้หึงมาก แล้วก็ขี้หวงไปที่สุด

" โหอะไรกัน พี่ต้นกล้าให้มันน้อยๆหน่อยนะอันนี้เพื่อนนะพี่ หวงมากๆสักวันถ้าขนุนจะหนีให้ดู"ขนุนพูดแล้วยู้หน้าใสอย่างไม่พอใจ ทำให้ภาดลและคนอื่นๆต่างยิ้มแล้วก็หัวเราะออกมา ขนุนเป็นเด็กน่ารัก ตัวเล็กๆหน้าขาวๆ ถึงหน้าจะไม่หวานเท่ากับภาดล แต่ก็ดูน่ารัก

" ขาสั้นๆอย่างนี้วิ่งหนีให้ทันเหอะ" ต้นกล้าตอบกลับและทำหน้ายียวนใส่ ขนุนก็สะบัดหน้าหนีกระฟัดกระเฟียดงอนใส่

" โอ๊ย นี่ถ้าเป็นผู้หญิงผู้ชายนะฉันว่าป่านนี้ลูกดกไปละ" ปุยฝ้ายอดจะหมั่นไส้แล้วพูดแหย่ไม่ได้

" ไปครับไปหาที่นั่งกันเชิญทางนี้ครับ" ขนุนพาทุกคนเดินไปมุมนึงของร้าน ที่ตกแต่งอย่างร่มรื่นดูแล้วผ่อนคลายและสบายหูสบายตา ไม่นานเค้กหลายชิ้นและเครื่องดื่มก็ถูกยกมา

" โอ้โห สั่งมาเยอะอย่างนี้ใครจะกินหมดเนี่ย" มังกรบ่น

" ก็ฉันอยากกินน่ะ พวกนายไม่ดีใจหรอที่ฉันกินได้" ปุยฝ้ายพูดขึ้น

" รี ก็อยากกินค่ะพี่มังกร อย่าขัดคนท้องนะคะมันบาปรู้ไหม" มารีนาพูดขึ้นแล้วหันไปยิ้มให้กับปุยฝ้าย

วันนี้ปุยฝ้ายดูสดชื่นกว่าทุกวัน ทำให้ภาดลสบายใจขึ้น แต่แท้ที่จริงแล้วภายใต้หน้าอันสดชื่นนั้น มันกำลังอาการเจ็บป่วยอยู่ข้างใน ปุยฝ้ายสัญญากับตัวเองว่าจะทำให้ตัวเองร่าเริงที่สุด แล้วจะทำให้ตัวเองมีความสุขที่สุดเด็กที่เกิดออกมาจะได้รับแต่สิ่งดีๆและมีความสุข เธอพยายามเก็บอาการเจ็บปวดทั้งหลายที่มันกำลังประทุอยู่ในร่างกาย ไม่ให้ใครเห็น นั่งสักพักใหญ่อาการปวดหัวที่กดมันไว้ก็เริ่มปะทุขึ้นอีกครั้งจนทำให้ปุยฝ้ายต้องเอามือข้างหนึ่งกุมขมับอย่างลืมตัว

" พี่ปุยฝ้ายปวดหัวหรอครับ" ภาดลพูดอย่างตกใจและหันไปเปิดกระเป๋าที่อยู่ข้างตัวหายาแก้ปวดให้กับปุยฝ้ายทันที

" ขอบใจจ๊ะ" ปุยฝ้ายรับยามาและขอบคุณ

" เอาเป็นว่าเดี๋ยวเรากลับกันเลยนะ" มังกรพูดขึ้น

" งั้นเดี๋ยวรอพี่อินทรีย์ก่อนได้ไหมคะ พอดีรีนัดพี่อินทรีย์มาที่ร้านนี้น่ะค่ะเพราะวันนี้คุณหมอนัด" มารีนาพูด

" ได้สิมันจะมาหรือยังล่ะ" มังกรพูด

" เห็นว่าใกล้ถึงแล้วนะคะ อ้าวนั่นไงมานู่นแล้ว" มารีนาพูด

" โอ้โห ใครสั่งเค้กมาเนี่ยเยอะแยะไปหมดเลย" อินทรีย์มองไปที่โต๊ะเพราะมีแต่เค้กหลายชิ้นตักกินเพียงคำสองคำเท่านั้น มีบางชิ้นที่ถูกตักกินจนหมด

" คนท้องน่ะต้องเข้าใจหน่อย" มังกรตอบอินทรีย์ไป อินทรีย์ก็พยักหน้าเหมือนเข้าใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น