ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แค้นจนรัก-20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2563 09:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แค้นจนรัก-20
แบบอักษร

เจ้าคุณ

ผมตื่นมาพร้อมกับความอึดอัด เหมือนมีคนกอดมันเป็นกอดที่แน่นแต่กลับอบอุ่นมาก แต่ใครกอดเราอยู่ผมมองไม่เห็นอะไรเลยเพราะหน้าผมซุกอยู่ที่อกแข็งของใครคนหนึ่ง

"อืออ"ผมพยายามขยับตัวเพื่อออกจากอกอุ่น จะกอดแน่เกินไปแล้วนะ

"มึงจะปลุกกูทำไมแต่เช้าห้ะ"เสียงนี้คุ้นๆนะเสียงเหมือน

"นายหัว"

"เออ กูเองตื่นแล้วก็ลุกกูปวดแขน"

"อะ ขอโทษครับ"ผมรีบลุกอย่างไวเพราะกลัวจะทำให้เขาไม่พอใจ

"เออ มึงจะมองหน้ากูอีกนานมั้ย ไปทำงานได้แล้ว"ปมคงจะจ้องหน้าเขานานไปหน่อย

"ขะขอโทษครับ ผมขอตัว "ผมพูดแค่นั้นแล้วรีบลุกออกมาจะห้องนอนของนายหัวทันที ผมเดินลงมาข้างล่างก็เจอกับนมเข้า

"นมสวัสดีครับ"ผมเอ่ยทักทายออกไป

"สวัสดีคะ ตื่นเร็วจังเลยหนูเจ้า "

"ครับ งั้นผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ "

"จ้ะ"หลังจากที่ผมคุยกับนมเสร็จก็เดินออกมาจากบ้านหลังนั้นเพื่อกลับไปบ้าน ไม่ใช่สินะต้องเรียกว่ากระท่อมที่ผมเคยนอน แต่แปลกนะนมกลับไม่ถามอะไรเลยแต่ก็ดีแล้วผมไม่อยากโกหกคนแก่ตอนนี้ผมเดินเกือบถึงกระท่อมแล้วคนงานก็ทยอยกันออกไปทำงาน พอเดินกลับถึงไปที่กระท่อมเพื่อจะเปลี่ยนชุดไปทำงานเดียวเข้าจะด่าผมอีก

"อ้าวน้องเจ้า"

"พี่ไผ่สวัสดีครับ"ผมเอ่บทักทายคนที่ผมตรงหน้า

"ครับ น้องเจ้าทานข้าวเช้ายัง "พี่ไผ่เอ่ยถามผมออกมา

"ยังเลยครับ"

"ปะไปทานพร้อมพี่"คงไม่ต้องบอกนะว่าผมคุยกับใครผมกับพี่ไผ่เดินไปที่โรงอาหารเพื่อที่จะไปทานข้าว กองทัพต้องเดินด้วยท้องนี่เนอะ

หลังจากทานข้าวเสร็จคนงานก็แยกย้ายไปทำงานของตัวเอง แต่ตอนนี้ผมก็ยังอยู่กับพี่ไผ่ วันนี้พี่ไผ่จะสอนผมเพาะกล้าเพื่อนำไปปลูกแล้วก็จำหน่าย

"น้องเจ้า ฟังพี่อยู่มั้ย"

"ครับ"ตอนนี้พี่ไผ่กำลังสอนขั้นตอนการเพาะเมล็ดลงถุงดำเพื่อเพาะเป็นต้นกล้า

"ทำแบบนี้นะครับ"

"อ้อ แบบนี้เอง"

"ไม่ใช่ครับใส่ดินดำแค่นี้พอครับอย่าใส่เยอะ"

"แบบนี้พอดีมั้ยครับ"

"พอดีแล้วครับ น้องเจ้าช่วยยิบถุงดำข้างน้องเจ้าให้พี่หน่อยสิ"พอพี่ไผ่พูดเสร็จผมก็หันไปยิบถุงดำมาให้พี่ไผ่แต่ติดตรงที่ว่าถุงดำมันโดนทับอยู่ ผมเลยออกแรงดึงมากขึ้น

"อะ พี่ไผ่ผมขอโทษ"ผมรีบเอ่ยขอโทษอย่างไวหลังจากที่ผมดึงถุงได้สำเร็จแต่ถุงมันกลับไปโดนหน้าพี่ไผ่เข้านะสิ

"ซี๊ด 55ไม่เป็นใรครับ"

"หน้าพี่เปื่อนเดี๋ยวผมเช็ดออกให้นะครับ"ผมยืดตัวขึ้นเพื่อจะเช็ดหน้าให้พี่ไผ่

"พวกมึงทำอะไรกัน ไม่อายเจ้าป่าเจ้าเขาบ้างเหรอ!"

"อะ นายหัว"

"ผมไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นนะครับนายหัว"

"กูเห็น จูบกันกลางแจ้งไม่อายคนหรือใงหรือว่าชินแล้ว"ประโยคแรกพูดกับพี่ไผ่แต่ประโรคหลังเขาหันมามองหน้าผม

"เปล่าคุณกำลังเข้าใจผิดผมกับพี่ไผ่ไม่ได้ทำเรื่องต่ำๆแบบที่คุณคิดนะ แล้วถึงจะทำก็ไม่เกี่ยวกับคุณด้วย"ผมพูดออกไปด้วยความโกรธผมกับพี่ไผ่เป็นแค่พี่น้องกัน ทำไม่เขาชอบพูดจาดูถูกคนอื่นด้วย

"ไม่เกี่ยวเหรอมึงลุกมานี่กูจะทำให้มึงรู้ว่าเกี่ยวไม่เกี่ยว"นายหัวพูดพร้อมกระชากแขนผมให้ลุกขึ้น

"นายครับผมขอโทษแทนน้องเจ้านะครับ อย่าทำอะไรน้องเลย"

"ไม่เกี่ยวกับมึงไอไผ่ มึงมันก็แค่ชู้"พอเขาพูดจบก็ลากผมออกมา ผมเดินตามแทบไม่ทัน

"ปล่อยผมนะ จะพาผมไปไหน"

"ทำไมกูไม่พามึงไปฆ่าหรอกน่า!"ผมพูดเสียงดังใส่หน้าผม

"ปล่อยผม ผมไม่ไปกับคุณ"

"ปล่อยงั้นเหรอ กูไม่ปล่อยให้มึงไปอยู่กับชู้มึงแน่ ค*ยกูคนเดียวไม่พอใช่มั้ยถึงต้องไปนอนอ้าขาให้มัน"

เพี้ยะ หลังจากที่เขาพูดจบผมก็ตบหน้าเขาทันที่ เขาไม่มีสิทธิมาดูถูกผมแบบนี้

"มันจะ อื้อออ"เขาก้มลงมาจูบปากผมลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในปากของกลิ่นคาวของเลือดทำให้ผมรู้ว่าเขารุ่นแรงแค่ไหน ผมพยายามผลักแต่เขาไม่สะทกสะท้านเลย

"อืมม หยุด"ผมทุบไหล่หนาเพราะใกล้จะหมดลมแล้ว

"จำไว้อย่าปากดี ทั้งตัวมึงเป็นของกูคนอื่นไม่มีสิทธิแตะต้องมึง"เขาพูดออกมา

"ผะผมไม่ใช่สิ่งของ"ผมพูดออกไป ทั้งชีวิตที่ผ่านมาผมแทบไม่มีตัวตนในสายตาใครจากที่เป็นคนใร้ค่าตอนนี้ผมกลับมาเป็นสิ่งของ ผมพยายามกลั่นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

"กูลืมไปมึงไม่ใช่ของแต่เป็นอีตัวที่ค่อยอ้าขาให้กูแล้วมึงก็ต้องชดใช้ให้กับครอบครัวกู"เขาพูดแค่นั้นแล้วเดินออกไป เหมือนมีมีดพันเล่มแทงเข้าที่อก คำพูดแค่ประโยคเดี๋ยวที่เขาพูดทำเอาหน้าผมชา

แล้วน้ำตาที่พยายามกลั่นไวก็ไหลออกมา

"ไม่อยากอ่อนแอแบบนี้เลย ฮึก"จากชีวิตที่เคยโดดเดี่ยว แต่ตอนนี้มันยิ่งโดนเดี่ยวกว่าเดิม ผมยกมือขึ้นปาดน้ำตา

"เราไปทำอะไรให้เขาทั้งที่ไม่รู้จักกันมาก่อน"ผมกับเขาไม่เคยเจอกันมาก่อนเลยสักครั้ง แล้วอีกอย่างพ่อกับแม่ไม่เคยเห็นผมเป็นคนในครอบครัว เจ็บดีนะ

 

 

ทั้งวันผมทำงานแทบไม่รู้เรื่องเลยหลังจากที่ผมพูดกับคนตัวเล็กออกไป

"มึงจะรู้สึกผิดไม่ได้"

"นายหัวว่าใจนะครับ หน้านายหัวเหมือนโดนตบมาเลย"

"เปล่า ไปทำงานเถอะ"ผมพูดออกไป เห้อแล้วผมจะคิดถึงมันทำไม่เนี่ยผมเดินแยกออกมาจากตรงนั้น

 

'มึง กูเห็นคนงานใหม่มันจูบกับใครไม่รู้ที่สวนไม้'

'ชื่ออะไรนะ เจ้า เจ้าคุณใช่ๆ'

'จริงเหรอกูเห็น แต่ไม่เห็นหน้าอีกคนแต่ตัวสูงๆ แต่ตัวเหมือนนายหัวเลยแต่คงไม่ใช่หรอก'

ผมยืนมองคนงานผู้หญิงพูดเรื่องของเงเจ้าคูณ

"งานเสร็จแล้วเหรอถึงจับกลุ่มคุยเรื่องคนอื่น"ผมพูดออกไปทำเอาคนงานหญิงสะดุ้ง

"ยังคะ ไปทำงานเร็ว"ตอบผมเสร็จก็รีบวิ่งออกไป

เหอะไม่ต้องเหมือนหรอกก็ฉันนี่แหละที่จูบกับมัน

"แล้วที่กูด่าไอไผ่เหมือนกูด่าตัวเองเลย ซี๊ด ตบเจ็บชิบ"ผมบ่นกับตัวเองตัวนิดเดี่วแต่ตบเจ็บมาก

หลังจากที่ผมตรวจงานในสวนเสร็จก็ไปดูบัญชีต่อ หน้าเบื่อจริงๆเลย

 

 

ความคิดเห็น