ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แค้นจนรัก-19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2563 01:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แค้นจนรัก-19
แบบอักษร

น่าน

หลังจากที่ผมออกจากห้องก็เดินมาตรวจงานต่างๆ

"นายหัวครับ"ผมหันไปตามเสียงเรียง เป็นเสียงของไอไผ่ผมแค่มองหน้ามันนิ่งๆไม่ได้ตอบอะไร

"คือผมไม่ได้คิดอะไรกับน้องเจ้านะครับ ผมแค่เอ็นดูน้องแค่นั้น "

"มึงจะมาบอกกูทำไม"ผมถามมันเสียงเรียบ

"ผมแค่กลัวนายหัวจะเข้าใจผิด"

"..."ผมกำลังจะตอบแต่มีคนงานมาเรียกมันก่อน

"ไอไผ่ ลุงบุญเรียกหามึงอะ อ้าวนายสวัสดีครับ"

"อืม ไปทำงานได้แล้วพวกมึง"ผมพูดแค่นั้นแล้วเดินตรวจงานต่อ

"มึงจะตื่นยังหวะ"ผมได้แต่พึมพัมกับตัวเอง วันนี้เหมือนผมจะไม่ค่อยมีสมาธิจะทำงานเท่าไหร่

"แล้วกูจะคิดถึงเรื่องมึงทำไมเนี่ย ไอน่านทำงานเว้ย!!"ผมพูดกับตัวเองเพื่อเรียกสติดูไปเหมือนผมจะเป็นบ้าเลย หรือจะเป็นโรคประสาทดีหวะกู

 

 

'กูว่ามึงหึงอีอ้อยแน่ๆ'ผมเดินผ่านมาทางที่คนงานกำลังเช็คไม้กันอยู่ได้ยินพวกมันคุยกัน

'กูจะไปหึงมันทำไม กูไม่ได้เป็นอะไรกับมัน'ผมเดินไปหลบหลังต้นไม้ ไม่ใช่ว่าผมแอบฟังนะ

'เหรอ กูเห็นสายตาที่มึงมองมันนะ เวลามันอยู่ใกล้ผู้ชายคนไหนมึงก็จะอารมณ์เสีย' ผมลองคิดตามที่พวกมันพูด ทุกครั้งที่เห็นมันอยู่ใกล้

'หรือมึงจะเถียง หัวใจมึงจะเต้นแรงเวลาอยู่ใกล้มัน อยากอยู่ใกล้ๆมัน 'อย่างเช่นตอนนี้ผมอยากอยู่ใกล้ๆมัน

'ไอ้เหี้ยกูไม่คุยกับพวกมึงแล้ว แล้วมึงอย่าไปพูดบอกอ้อยนะ'พอคนงานคนนั้นเดินออกไปผมก็เดินออกมาเงียบๆ

มึงจะชอบมันไม่ได้เว้ยมันเป็นคนที่ทำให้พ่อกับแม่ตายมึงต้องแก้แค้นมันนะมึงจะมาเขวแบบนี้ไม่ได้

 

"อ้าว!นายหัวครับนายหัวจะไปไหนเหรอ" อยู่ๆก็มีคนงานเดินมาทักผม

"บ้าน แมวป่วย"ผมพูดเสร็จก็เดินกลับบ้านทันที

ฮึก ฮือๆ อือฮืออ

พอเปิดประตูบ้านเข้ามาเท่านั้น ผมได้ยินเหมือนเสียงร้องไห้ดังไปทั่งบ้านเลย

"หรือผีจะหลอกกูหวะ"ผมเดินขึ้นไปบนบ้านทำไมเสียงมันชัดขึ้นเรื่อยๆ ผมเดินตามเสียงมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องผมไม่รอช้าเปิดประตูเข้าไปเจอมันนั่งร้องไห้เหมือนจะขาดใจ

"อึก ฮือออ!!"พอมันเห็นผมเท่านั้นแหละเสียงดังกว่าเดิมอีก

"มึงจะร้องทำไมห้ะ "ผมถามมันออกไป มันหยุดร้องแล้วมองหน้าผมและเบะมากน้อยของมัน

".."ไม่มีเสียงตอบผมได้แต่มองการกระทำของมัน

"มึงร้องไห้ทำไม "ผมถามมันเสียงอ่อนลงมานิด

"อึก ปะ ไปไหน ฮึก "มันถามผมพร้อมกับเสียงสะอืนเล็กๆ

"กูไปทำงานใง หายตัวร้อนยังหวะ"ผมพูเสร็จก็เดินไปที่เตียงนังลงข้างๆมัน เอามืออังหน้าผากเบาๆ

"ปวดหัว จะเจ็บคอฮึก"

"แล้วใครให้มึงร้องไห้ห้ะแหกปากลั่นบ้าน"มันทำท่าจะร้องอีกครั้งทันทีที่พูดจบ

"อย่าร้องนะไม่งั้นกูดีตูดลายแน่"ผมพูดขู่มันเฉยๆหรอกถึงผมจะเลวแต่ผมก็ไม่ใจร้ายขนาดนั้น

"เจ็บ ไม่ดีนะฮึก"

"เออ กูไม่ตีแต่มึงต้องไม่ร้องเข้าใจมั้ย นอนได้แล้วตัวมึงร้อนอยู่"ผมบอกมัน ผมกำลังจะลุกไปอาบน้ำ

"ไปไหน"

"กูจะไปอาบน้ำ เหงื่อเต็มตัวกูเนี่ยมึงนอนได้แล้ว"ผมพูดแค่นั้นแล้วเดินไปอาบใช่เวลาไม่นานก็ออกมา เห็นมันนอนมองตาแป๋วเลย

"ทำไมยังไม่นอนอีกห้ะหรือมึงอยากโดนตี"

"ไม่ นอนไม่หลับกอดเจ้าหน่อย"ห้ะ หรือกูหูฟาดอยากให้กูกอดเฉย

"เออๆ "ผมพูดแล้วเดินไปล้มตัวนอนข้างมัน ผมใส่แค่กางเกงนอนแค่นั้น

"นอนได้แล้ว"

"พี่น่าน กอด"มันพูดเสียงเบาจนผมไม่ได้ยิน

"มึงพูดว่าอะไรนะ"มันไม่ตอบแต่มันขยับเข้ามาซุกที่อกผม

สักพักเสียงหายใจที่สม่ำเสมอ ก็ดังขึ้นแสดงว่ามันหลับแล้ว แล้วกูควรเอามือนี่ว่างไว้ไหนเนี่ยตรงนี้แล้วกันผมเอามือวางไว้ตรงก้นมันก็นะ ถือว่าเป็นค่ากอดแล้วกัน เรื่องแก้แค้นค่อยเริ่มใหม่พรุ่งนี้ มึงคงจะหายทันนะ

ผมนอนหลับพร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นแล้วหลับไป

 

#ขอโทษทุกคนที่หายไปนาน จะไม่มีคำแก้ตัวใดๆทั้งสิ้น

 

 

 

ความคิดเห็น