email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทางแยก 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 793

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2563 16:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางแยก 1
แบบอักษร

ภาดลเดินเข้ามาให้ห้องที่มีทุกคนอยู่ครบ มารีนาที่แนบซบอกกว้างของอินทรีย์โดยมีมือของอินทรีย์โอบไว้ที่ใหลบางและลูบปลอบประโลมดวงตาสวยยังหลงเหลือคราบน้ำตาอยู่ ไล่สายตาไปอีกหน่อยก็เห็นคุณก้องภพที่กุมมือคุณสีดาไว้โดยใบหน้าที่ตึงเครียจ คุณสีดาเองก็ดูเศร้าหมองแววตากลับมาหม่นแสงอย่างเห็นได้ชัด ภาดลมองไปที่เตียงก็เห็นปุยฝ้ายนอนแล้วส่งสายตามาสบกันพอดี ภาดลรีบเดินไปข้างเตียงนั่งลงข้างๆแล้วเอามือจับมือเรียวบางของปุยฝ้ายและกุมไว้

" มันเกิดอะไรขึ้นครับพี่ปุยฝ้าย" ภาดลถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง

" ตอนนี้มันยังไม่ชัดเจน ต้องรอผลอีก 2-3 วันหมอเลยให้ฝ้ายนอนที่นี่ก่อน" เป็นอินทรีย์ที่ตอบขึ้นมา เพราะปุยฝ้ายเองได้แต่มองหน้าน้ำใสก็คลออยู่เต็มดวงตา

" หมายความว่ายังไงครับ รึว่าลูก" ภาดลรีบเอามืออีกข้างไปทาบไว้ที่ท้องทันที มังกรที่เดินมายืนข้างเตียงฝั่งตรงข้ามของภาดล ยื่นมือมาจับมือเรียวเล็กอีกข้างหนึ่งของปุยฝ้ายไว้ บีบเบาๆเพื่อส่งผ่านกำลังใจ และพยักหน้าให้กับปุยฝ้ายเป็นคนบอกกับภาดลเอง

" หมอบอกว่า พี่อาจจะเป็นมะเร็ง" ปุยฝ้ายบอกพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงมาข้างแก้ม แต่ภาดลที่ได้รับข้อความจากปุยฝ้ายแล้วหันไปสบตา ดวงตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะคำว่ามะเร็ง กับผู้หญิงที่ท้องอยู่มันรุนแรงมากแล้วจะยังไงต่อ ดวงตาของภาดลเริ่มสั่นระริก

"มันต้องรอผลก่อน อาจจะไม่เป็นก็ได้.."มังกรพูดให้กำลังใจทั้งคู่และบีบมือปุยฝ้ายเบาๆมองหน้าด้วยความกังวนอย่างปิดไม่มิด

ตอนนี้ในห้องมีแต่ความเงียบภาดลกำลังใช้ความคิดของตนว่าจะรับมือกับเรื่องนี้ยังใง มองหน้าปุยฝ้ายและทุกคนจนมาหยุดอยู่ที่คุณสีดาที่มีแววตาเหมอลอยอย่างเห็นได้ชัดเจน มันเป็นแววตาที่ภาดลเจอท่านครั้งแรก เขาจะปล่อยให้อารมณ์เศร้านี้ดำดิ่งต่อไปไม่ได้ ภาดลต้องทำอะไรสักอย่างถึงแม้ในใจเค้าตอนนี้จะรู้สึกเศร้าและปวดใจไม่ได้ต่างไปเลย

"พี่อินทรีย์กับพี่รีช่วยดูแลพี่ปุยฝ้ายก่อนน่ะครับ เด๋วผมไปเก็บของแล้วจะกลับมาดูแลพี่เค้าเอง" ภาดลพูดขึ้นหลังจากในห้องเงียบไปนาน

" พี่ปุยฝ้ายรอผมนะครับเดี๋ยวผมมา" หันไปพูดและส่งยิ้มบางๆให้กับปุยฝ้ายที่นอนอยู่ที่เตียง ปุยฝ้ายไม่ได้ตอบได้แต่มองหน้า

" อย่าเพิ่งคิดมากครับรอให้ผลตรวจออกมาก่อนจะเป็นหรือไม่เป็น เราค่อยๆช่วยกันแก้ปัญหานะครับ" ภาดลพูดให้กำลังใจปุยฝ้ายแล้วหันไปมองหน้าของมังกรที่ก็วิตกไปไม่น้อยกว่าทุกคน เพราะมังกรเองก็ไม่ได้ห่วงแค่ลูกเขาก็ห่วงปุยฝ้ายด้วยถึงเขาจะไม่ได้รักยังไงซะปุยฝ้ายก็คือแม่ของลูกเขา

" แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้ดลมีสอบไม่ใช่หรอ" มังกรพูดขึ้นเมื่อนึกออก

" ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมเอาหนังสือมาอ่านที่นี่ก็ได้เพราะที่นี่ก็ไม่ได้ห่างจากมหาวิทยาลัยเท่าไหร่" ภาดลตอบ

" งั้นเดี๋ยวพี่มาอยู่เป็นเพื่อนเพราะถ้าพรุ่งนี้ดลไปสอบพี่จะดูแลปุยฝ้ายกับลูกแทนเอง จะได้ไปส่งดลในตอนเช้าด้วย" มังกรพูดขึ้น

" ฝ้ายขอโทษนะคะ ที่ต้องเป็นภาระทุกคนแบบนี้ ฝ้าย...ฮื่อออ" พูดยังไม่ทันจบปุยฝ้ายก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักอย่างสะอึกสะอื้นเพราะรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระและปัญหาตั้งแต่ต้น ภาดลเห็นอย่างนั้นเลยเอามือไปจับที่แก้มขาวนวลนิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาออกจากดวงตาและแก้มนั่น

" พี่ปุยฝ้ายไม่ผิดหรอกครับผมเองครับที่ผิด ที่ให้พี่ปุยฝ้ายรักษาเด็กคนนี้เอาไว้เพราะความเห็นแก่ตัวของผมที่อยากจะมีลูกเหมือนคนปกติ เป็นผมเอง" หยดน้ำตาไหลร่วงหล่นออกจากดวงตาของภาดลอีกครั้งเขาเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยเพราะอีกหนึ่งสาเหตุที่เขาอยากจะรักษาเด็กคนนี้ไว้ก็คือครอบครัวที่สมบูรณ์ระหว่างเขากับมังกรถึงมันจะมีส่วนเพียงน้อยนิดแต่มันก็ทำให้จิตใจเขารู้สึกผิดผิดมากจริงๆ มังกรหันไปมองหน้าทั้งคู่สลับกัน

" ทั้งสองคนไม่ผิดหรอก มันผิดเพราะความเห็นแก่ตัวของพี่เองมากกว่า ถ้าเรื่องนี้จะต้องมีคนรับผิดชอบในความปวดร้าวใจที่สุดทรมานใจที่สุดขอให้เป็นพี่เองเถอะนะ" มังกรพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งและเรียบดวงตาเศร้าและปวดร้าวใจอย่างเห็นได้ชัดส่งผ่านหาคนทั้งสอง ทั้งสามคนมองตากันไปมา ถ่ายทอดซึ่งความรู้สึกปวดร้าวที่สุด มันอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้แต่ ดวงตาทุกคู่สื่อความหมายเดียวกันคือ ขอโทษ

มังกรยื่นมือข้างนึงไปเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มของภาดล และเอามืออีกข้างหนึ่งมาลูบหัวปุยฝ้ายให้กำลังใจกับคุณทั้งคู่ บรรยากาศและภาพที่เห็นทำให้ทุกคนในห้องรู้สึกหดหู่ใจไม่แพ้กันหยดน้ำตาใสๆก็ได้ร่วงหล่นมาจากดวงตาคู่สวยของมารีนาอีกครั้ง อินนทรีย์ได้แต่ปลอบและเช็ดน้ำตาให้ เพราะความรู้สึกที่ได้อุ้มท้องเหมือนกันมันจึงทำให้มารีนารู้สึกสะเทือนใจที่สุด

" นายรีบไปเถอะจะได้รีบกลับมา พาคุณแม่ไปพักผ่อนด้วยนะ ดล" อินทรีย์พูดขึ้น ในคำสุดท้ายได้มองภาดลส่งสายตาไปบอกว่าช่วยดูแลมารดาเขาที ภาดลมองสายตาคู่นั้นแล้วก็หันไปมองคุณหญิงสีดา

"ครับ" ภาดลตอบพร้อมกับพยักหน้าและหันมาสบตากับอินทรีย์

พอทุกคนมาถึงบ้านภาดลก็ประครองคุณสีดามานั่งที่โซฟา

" อีกแล้ว ฉันกำลังจะสูญเสียอีกแล้ว" คุณสีดาพูดขึ้นเป็นประโยคแรกหลังจากเงียบไปนานหลายชั่วโมงเสียงที่เปล่งออกมามันสั่นเครือแสดงถึงอาการของคนที่กำลังจะร้องไห้ ภาดลเห็นเช่นนั้นก็เอามือข้างนึงโอบไหล่คุณสีดาและอีกข้างนึงก็กุมมือของคุณสีดาไว้

" คุณแม่อย่าเพิ่งคิดมากนะครับ มันมีทางออกเสมอครับเพียงแต่คุณแม่ต้องสู้นะครับ คุณแม่ครับมองตาผมสิครับ"ภาดลพูดจบ คุณสีดาก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นแล้วหันมาสบตากับภาดล

"คุณแม่ต้องสู้น่ะครับ คุณแม่ต้องอยู่เป็นกำลังใจให้ผมและทุกคนน่ะครับ ถ้าหัวใจของบ้านหลังนี้หมดกำลังแล้วพวกผมจะทำยังไงครับ พวกผมต้องการคุณแม่น่ะครับ"ภาดลพูดและส่งความรู้สึกทั้งหมดผ่านดวงตา

"ดล" คุณสีดาเรียกชื่อของเด็กที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาที่หม่นแสงเริ่มมีพลังขึ้น มือของหญิงกลางคนทาบลงบนหน้าของภาดล น้ำตาที่เออล้นไหลล่วงลงมาอีกครั้ง

"แม่ จะสู้กับความรู้สึกของตัวเองน่ะ แม่จะสู้มันเพื่อทุกคน ขอบใจมากน่ะที่คอยเตือนสติแม่" คุณสีดาพูดขึ้นด้วยย้ำเสียงที่ดีขึ้นหลังจากจิตตกไปนาน

คุณก้องภพเดินมานั่งข้างๆภรรยาแล้วหันไปหาภดล

"ขึ้นไปจัดของกันเถอะเดี๋ยวจะไม่ทันพ่ออยากให้มารีนามาพักเหมือนกันเพราะคนนั้นอุ้มท้องจิตใจก็คงจะหดหู่ไม่น้อย" ผู้เป็นบิดาพูดขึ้นทั้งสองเลยพากันขึ้นไปห้องข้างบนเพื่อจัดเตรียมของสวนตัว

ระหว่างที่กำลังเก็บของกันอยู่นั้นภาดลเดินไปหยิบชีสและหนังสือที่เขาต้องเตรียมสอบพรุ่งนี้ สายตาเหลือบไปเห็นกระปุกเล็กๆที่เขาพยายามเก็บเงินไว้ในนั้นเพื่อจะซื้อของขวัญรับขวัญเจ้าตัวน้อยที่กำลังจะเกิดมา เขาชะงักไปในทันที

" ดล เอานี้ไปด้วยไหมครับ" มังกรพูดในขณะที่ยังไม่ได้หันมามอง

"ดล เอาอันนี้ไปด้วยไหม" มังกรยังพูดอีกครั้งในขณะที่ยังหันหลังให้

"ดล" มังกรเรียกชื่อพร้อมกับหันมามองเห็นร่างเล็กกำลังยืนนิ่งอยู่เขาเดินเข้าไปใกล้ๆก็เห็นว่าในมือคู่นั้น ถือเอากระปุกเล็กๆอยู่ซึ่งเขาจำได้ว่าเป็นกระปุกที่ภาดลเอาเงินมาออมไว้

มังกรเอากระปุกออกจากมือของภาดล มือทั้งสองของมังกรจับเข้าที่ไหล่บางแล้วหันร่างมาหาตน เขาโอบกอดร่างบางนั้นอย่างแนบชิดมือก็ลูบไปที่ศีรษะตรงท้ายทอย รูปเบาๆอย่างนั้น

" ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร เราจะผ่านมันไปให้ได้ พี่จะยืนอยู่ตรงนี้ยืนอยู่ข้างๆดลตรงนี้" มังกรพูดแล้วก็ยังคงลูบศีรษะของภาดลอยู่อย่างนั้นลูบเบาๆเพื่อให้ร่างบางได้ผ่อนคลาย

ตัวแค่นี้ทำไมถึงแบกรับอะไรได้มากมายได้ขนาดนี้เขาอดที่จะชื่นชมภาดลไม่ได้ เขาเองที่แข็งแกร่งและเข้มแข็งกลับเทียบไม่ได้เลย

ภาดลซบหน้าลงที่อกแกร่งปล่อยให้น้ำตามันไหลซึมออกมาอย่างนั้น ตอนนี้เขาเหนื่อยล้าเหลือเกินแต่มันก็ยังสู้ต่อได้กำลังใจที่มังกรให้มามันทำให้เขารู้สึกดีขึ้นกอดอบอุ่นคำพูดที่ห่วงใยของมังกรมันทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาก

" ไปกันเถอะครับ ผมไม่อยากให้พี่รีอยู่ในสถานการณ์นั้นนานๆ" ร่างเล็กพูดขึ้นหลังจากผละตัวเองออกจากอกแกร่งแล้ว มังกรพยักหน้าและรวบรวมของทั้งหมดลงมาข้างล่าง

พอเดินลงมาก็เห็นเพียงแค่คุณสีดา นั่งอยู่กำลังให้คนรับใช้จัดเตรียมของหลายต่อหลายอย่างวางที่โต๊ะ

" ทำอะไรครับคุณแม่" มังกรถามขึ้นอย่างแปลกใจ เพราะตอนนี้คุณสีดาเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนจากเมื่อกี้ที่นั่งซึมแต่ตอนนี้กับลุกมาทำอะไรต่อมิอะไร

" แม่กำลังเตรียมของให้พวกเราเอาไปโรงพยาบาล" ผู้หญิงสีดาพูดขึ้น

" ไปที่นู่นอ่ะมันหาของกินลำบาก ไม่ต้องห่วงนะแม่จะให้คนรับใช้เอาอาหารไปให้พวกหนูเองพวกหนูจะได้ไม่ต้องเหนื่อย" คุณสีดาพูดแล้วยิ้มบางๆให้ทั้งคนทั้งคู่

" ขอบคุณมากครับคุณแม่" ภาดลเอ่ยขอบคุณและยิ้มให้ ภาดลดีใจที่เห็นคุณหญิงกลับมาสดใสภายในเวลาอันสั้น

ภาดลกลับมาจากมหาวิทยาลัยก็ตรงไปที่โรงพยาบาลทันทีพร้อมกับขนุนและต้นกล้าที่พอรู้เรื่องแล้วก็ขอตามมาเยี่ยมปุยฝ้ายด้วย พอเดินเข้ามาในห้องปุยฝ้ายก็ยกนิ้วชี้มาแนบปากเป็นสัญลักษณ์ว่าเงียบๆ ภาพที่เห็นก็คือมังกรกำลังนั่งไขว่ห้างมือกอดอกหลับตาเอาหัวพิงกับผนังไว้ ท่าทางอิดโรยมาก

" เพิ่งได้นอนเมื่อกี้นี้เอง" ปุยฝ้ายบอกกับภาดลเบาๆ

"เหลอครับ"ภาดลพูดแล้วก็ยิ้มเดินเข้าไปหาและนั่งลงข้างๆ ยิ้มและมองมังกรสักพักก่อนจะเอาหนังสือออกมา

"พี่ปุยฝ้ายเป็นไงบ้างครับ"ขนุนถามพร้อมกับเอาของเยี่ยมว่างไว้ตรงโต๊ะหัวเตียง

"สบายน่ะสิถามได้ มีผู้ชายมาดูแลตั้ง2คน" ปุยฝ้ายพูดยิ้มๆ

" พูดแบบนี้พวกผมไม่น่ามาเยี่ยมเลย" ต้นกล้าพูดแหย่แล้วก็ยิ้มกวนๆให้ ต้นกล้าและขนุนรู้เรื่องพวกนี้มาตั้งแต่ต้นจากปากของภาดล เพราะเขาทั้งสองคนคอย support เรื่องเรียนทุกอย่างให้กับภาดล ภาดลจะได้มีเวลามาดูแลปุยฝ้ายได้มากขึ้น มันเลยทำให้พวกเขาสนิทกันการพูดจากันแบบนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดา

" แล้วสอบกันเสร็จหรือยังคะ" ปุยฝ้ายถาม

" ยังครับพี่ยังเหลืออีก 2 ตัวแต่พรุ่งนี้ก็คงเสร็จ" ขนุนเป็นคนตอบ

" พรุ่งนี้หรอ" ปุยฝ้ายพูดขึ้นเพราะพรุ่งนี้ เธอต้องการกำลังใจมากที่สุด เธอจะได้รู้แล้วว่าสิ่งที่เธอรอคอยคืออะไร ผลมันจะออกมาเป็นยังไง เธอกลัวเหลือเกิน แต่ก็ไม่อยากจะสร้างภาระและปัญหาให้กับภาดลมากไปกว่านี้

แช๊ะ!!! ขนุนยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปพาดลกับมังกรที่เอียงหัวซบกันหลับอยู่ตรงโซฟาด้วยความเหนื่อยอ่อน มันเป็นภาพที่สื่ออะไรหลายๆอย่าง ความอบอุ่นความทุ่มเทความเหนื่อยอ่อน

"สวยมั้ยครับ"ขนุนยื่นให้ปุยฝ้ายดู ปุยฝ้ายยิ้มและหันไปมองคนที่อยู่ตรงโซฟาด้วยความรู้สึกขอบคุณ ขนุนนั่งข้างๆเอาหนังสือมาอ่าน ส่วนต้นกล้าบอกผลไม้ใส่จานให้ปุยฝ้าย ทำหน้าที่ดูแลแทนสองหนุ่มที่หลับเป็นตายอยู่ตรงโซฟาโดยมีผ้าห่มที่ขนุนเป็นคนเอาไปห่มให้ ปุยฝ้ายไม่ให้ปลุกเพราะอยากให้เค้าทั้งสองหลับให้เต็มที่

ปุยฝ้ายของภาพนั้นถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอจะทำยังไงนะ ผู้ชาย 2 คนที่อยู่ตรงหน้าทุ่มเททำอะไรหลายๆอย่างเพื่อเธอ แล้วเธอเองล่ะถ้าผลที่มันออกมาเธอเป็นมะเร็งเธอจะทำยังไง เธอจะต้องรักษาสิ่งที่สำคัญที่สุดเพื่อมอบให้กับภาดลให้ได้ เธอจะไม่ยอมเสียชีวิตเล็กๆที่สำคัญนี้ไปเด็ดขาด ไม่ว่าผลมันจะออกมาเป็นยังไงเด็กคนนี้ต้องมีชีวิตรอด ในชีวิตของเธอไม่เคยทำเรื่องสำคัญสักครั้งไม่เคยรู้ว่าตัวเองมีคุณค่าเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องเดียวที่จะทำให้ชีวิตเธอมีคุณค่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น