ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 งานใหญ่ (3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 งานใหญ่ (3)

คำค้น : ญานิน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 210

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ส.ค. 2563 23:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 งานใหญ่ (3)
แบบอักษร

   แม้อารยธรรมตะวันตกเวลานี้จะเข้ามาแทรกซึมในพระนครอยู่มาก  แต่ก็มีกลุ่มที่ยังไม่คุ้นชินแลไม่พร้อมจะเปิดรับ อารยธรรมที่ชายหญิงมีการแตะเนื้อต้องตัวกันกลางสาธารณชน แอบค่อนคอดเรื่องการแสดงออกที่ไม่เหมาะสม ในการเต้นรำก็ยังมีให้เห็น ถึงจะพาบุตรสาวมาร่วมงาน แต่ก็ไม่อนุญาตให้เข้ามาร่วมในกิจกรรมนี้ 

   เมื่อสมเด็จเสด็จมาถึง ก็ทรงเปิดฟอร์คู่กับพระชายา แลผู้ร่วมงานบางส่วน พี่ชาย น้องชายของสาวๆ ก็รีบปรี่มาหาเพื่อเป็นการกันท่าหนุ่มๆ ที่จะเข้ามาเกี้ยวพี่สาวน้องสาวตนเอง ท่านพระองค์หญิงกันต์กมล นั้นเต้นรำคู่กับพระเชษฐาองค์โตของพระองค์ คุณหญิงรินก็มีท่านพระองค์ชายธรที่ยืนอยู่ข้างๆ มาโค้งออกไปเต้นรำ ในขณะที่คุณเมษา ถูกคุณตุลย์พี่ชายสุดที่รักมาพาออกไปวาดลวดลายกลางฟอร์ จึงเหลือเพียงคุณมีนาที่มองน้องๆ สนุกสนานกับการเต้นรำอยู่ด้านข้าง แลก็รู้ดีว่าอีกสักครู่ไม่คุณชายชื่นชีวิน ก็คงเป็นคุณชายหมื่นโยธิน ที่จะมาพาเธอเข้าไปเต้นรำด้วยกัน 

   “เป็นเกียรติเต้นรำกับผมสักเพลงนะครับ คุณหมอ” เสียงทุ้ม นุ่มๆ เอ่ยขึ้นข้างๆ ตัวหญิงสาว ที่กำลังมองไปยังน้องๆ ของตนด้วยความเพลิดเพลิน 

   หญิงสาวหันกลับมายังต้นเสียง พร้อมกับเอียงคอมองคนที่เดินมาขอเธอเต้นรำด้วยความสงสัย ว่าเหตุใดเขาจึงเดินมายังจุดนี้ได้รวดเร็วนัก ทั้งที่เมื่อสักครู่ยังอยู่อีกฟากของสนาม 

   “นะครับ คุณหมอ” นายเรือหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับหงายมือตนเอง เป็นการเชิญชวน 

   คุณมีนาจึงจำใจ วางมือของตนไว้บนมือของชายหนุ่ม แลเดินเข้าไปร่วมสนุกกลางฟอร์เต้นรำ 

   “นั่นอย่างไรชายวิน เรามาช้า พี่มีนาโดนฝรั่งคว้าไปเสียแล้ว เสร็จงานวันนี้เราโดนเมษาบ่นจนหูชาเป็นแน่”  คุณชายหมื่นโยธิน เอ่ยกับพี่ชาย 

   “ช่างประไร ไหนๆ เราก็ต้องโดนบ่นอยู่แล้ว ไปขอสาวๆ ที่ยังว่างอยู่ดีกว่านะชาย จะได้ไม่เสียเวลา”  สองหนุ่มพูดจบก็เปลี่ยนเป้าหมาย เดินไปหากลุ่มสาวๆ ที่ยังไม่มีคู่ 

   สองหนุ่มสาวเต้นรำตามจังหวะ โดยมีฝ่ายชายเป็นผู้บังคับทิศทาง และมองหญิงงามคู่ของตนโดยไม่วางตา ในขณะที่หญิงสาวต้องใช้ความพยายามในการเงยหน้าคุยกับอีกฝ่ายที่สูงกว่าเธอมาก 

   “วันนี้คุณสวยมากนะคุณหมอ สวยจนผมแทบจำไม่ได้”  เบญจมินทร์เอ่ยชมหญิงสาวด้วยความจริงใจ 

   “ขอบคุณค่ะ”  หญิงสาวเอ่ยตอบพร้อมกับเงียบ แลภาวนาให้เพลงจบลงโดยเร็ว 

   “ไม่เจอกันนับเดือน ไม่คุยกันสักหน่อยหรือครับ” เมื่อเห็นว่าสาวเจ้านิ่งเงียบ มีหรือคนอย่างเขาจะยอมทิ้งเวลาดีๆ อย่างนี้ให้เสียเปล่า 

   “คุณมาที่นี่ได้ยังไง ไม่อยู่ประจำการที่โน่นหรือคะ” เพื่อไม่ให้เสียมารยาท เธอจึงเอ่ยถามเรื่องที่สงสัย 

   “ผม ตามกัปตันมาธุระ ก็เลยโชคดี มีโอกาสได้พบกับคุณหมออีกครั้ง แต่ก็นะ ผมยังเคืองคุณไม่หาย ที่อยู่ๆ ก็ทิ้งคนไข้กลับมาพระนคร ไม่ลาสักคำ” เมื่อได้ที ชายหนุ่มก็ได้พูดในสิ่งที่ตนค้างคาใจ 

   “คุณก็ไม่เป็นอะไรมากนี่คะ” 

   “ก็ใช่ ขอบคุณนะครับ ถ้าไม่ได้คุณวันนั้นผมก็คงจะแย่” 

   “เป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว ขอตัวนะคะ”  คุณมีนาใช้โอกาสที่เพลงจบลง ขอแยกตัวออกมายืนข้างๆ กับอาสาว ทำทียุ่งกับงานจัดเตรียมลำดับพิธีการ ไม่ยอมหันไปมองคนที่ยืนมองเธออยู่ 

   “รู้จักเธอด้วยหรือพี่เบญ”  คุณภพที่ยืนมองพี่ชายเต้นรำมาโดยตลอดเอ่ยถาม 

   “เธอช่วยรักษาฉันตอนไม่สบาย โชคดีเหลือเกินที่ได้พบเธออีกครั้ง” เบญจมินทร์บอกกับคุณชายภพ พร้อมกับมองไปยังสาวงามที่หันหลังให้ไม่ยอมมองมาตรงที่เขายืนอยู่ 

 

.................................................

 

 

ขอบพระคุณสำหรับการติดตาม และกำลังใจที่ส่งมาให้กันเสมอๆค่ะ /ด้วยรัก ญานิน 

 

ติดตามพูดคุยกันได้ที่เพจนะคะ  https://www.facebook.com/yaninstory/

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว