email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทุกอย่างกำลังจะดี

ชื่อตอน : ทุกอย่างกำลังจะดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 779

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ส.ค. 2563 23:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทุกอย่างกำลังจะดี
แบบอักษร

ทุกอย่างลงตัวมากขึ้นปุยฝ้ายย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านเพราะเธอเองต้องอยู่คอนโดคนเดียว พ่อกับแม่ของเธออยู่ต่างประเทศกันหมด ตลอดระยะเวลา 2-3 เดือนที่ผ่านมานี้ ปุยฝ้ายได้รับการดูแลอย่างดีจากทุกๆคน โดยเฉพาะภาดลดูแลเธอเป็นพิเศษ รวมถึงมังกรด้วย แต่ก็จิกกัดตลอดเวลา กลายเป็นไม้เบื่อไม้เมาคู่ใหม่ของบ้านไปซะแล้ว เพราะปุยฝ้ายชอบอ้อนภาดลต่อหน้ามังกรเพราะรู้ว่ามังกรรักและหวงภาดลมาก ปุยฝ้ายยอมรับว่ารู้สึกอบอุ่น เธอไม่เคยได้รับสิ่งนี้จากครอบครัวของเธอเลยเพราะพ่อแม่เลี้ยงเธอด้วยเงินพอเธอโตขึ้นพ่อกับแม่ก็ย้ายไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศ ส่งมาแต่เงินไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าเธอจะอยู่ยังไง ไม่ผิดที่จิตใจเธอจะแข็งกระด้าง แต่ตอนนี้จิตใจเธออ่อนโยนมากขึ้นเพราะผู้ชายที่ชื่อภาดล ภาดลทำให้เธอกลับมาคิดอะไรหลายๆอย่างในช่วงเวลา 2-3 เดือนที่ผ่านมานี้ เธอเข้าใจความรักมากขึ้นโดยเฉพาะความรักระหว่างแม่กับลูก

" ดลวันนี้กลับเย็นไหมอ่ะ" ปุยฝ้ายถามขณะที่มาส่งภาดลที่หน้าบ้านมือเรียวเล็กก็ยังเกาะกุมแขนภาดลไม่ปล่อย โดยไม่ได้สนใจสายตาของมังกรเลย หนำซ้ำเธอยังส่งสายตาเยาะเย้ยไปหามังกรอีก มังกรได้แต่ทำตาดุๆใส่

" นี่ฝ้ายอ้อนเมียฉันให้มันน้อยๆหน่อยก็ได้นะ" มังกรอดที่จะพูดแขวะไม่ได้

" ทำไม หวงหรอ" แทนที่ปุยฝ้ายจะกลัว กลับพูดจาและทำหน้ายียวนใส่มังกร ภาดลที่มองอยู่กรอกตาขึ้นบนและถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับคู่นี้เหลือเกิน หลายต่อหลายครั้งที่เขาต้องคอยห้ามมวยคู่นี้

" ก็ไม่เย็นมากครับ" ภาดลรีบพูดตัดบทและยิ้มให้ปุยฝ้าย ก่อนที่จะนั่งลงย่องๆ เอามือข้างนึงทาบไว้ที่ท้อง

" เดี๋ยวพ่อรองรีบกลับมานะครับคนเก่งอย่าดื้อนะครับ" พูดจบภาดลก็เงยหน้าขึ้นไปมองกับมังกรแล้วใช้มืออีกข้างกระตุกเสื้อเพื่อให้อีกคนนึงนั่งยองยองลงมา

มังกรจำต้องยอมนั่งยองๆลงมาแล้วใช้มืออีกข้างหนึ่งทับไว้

" เดี๋ยวพ่อใหญ่ทำงานเสร็จจะรีบกลับนะครับอย่าดื้อนะลูก" ทั้งสองคนทำแบบนี้ประจำแทบทุกวัน มังกรเองก็ไม่ได้อึดอัดอะไรเพราะเขาเองก็เฝ้ารอคอยให้เด็กคนนี้เกิดมาเหมือนกัน ส่วนปุยฝ้ายเองก็รู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่เขาทั้งสองคนทำแบบนี้จริงๆแล้วเขาก็ไม่ได้เกลียดอะไรมังกรเพียงแต่มันไส้เล็กๆเท่านั้นแต่ถ้าถามว่ารักหรือเปล่าไม่เลย แต่กับภาดลถ้าถามว่ารักหรือเปล่า ปุยฝ้ายตอบได้เต็มปากเลยว่ารัก แต่ปุยฝ้ายเองก็ไม่ได้รักภาดลเหมือนอย่างคนรัก ความรักที่ปุยฝ้ายมีให้กับภาดลนั้น มันเหมือนกับภาดลเป็นน้องชายของหล่อนเท่านั้นเอง

"อุ๊ย..." เสียงตกใจของภาดล ทำให้ภาดลและมังกรหันมามองหน้ากันและเงยหน้าขึ้นไปมองปุยฝ้ายพร้อมๆกัน

"ลูกดิ้น" เป็นเสียงของมังกรที่พูดออกมาอย่างดีใจ และตื่นเต้น เขายิ้มออกมาให้กับ ภาดลและปุยฝ้ายอย่างลืมตัว

"ใช่ครับ ลูกดิ้น" ภาดลพูด แล้วหันไปมองหน้าปุยฝ้าย ปุยฝ้ายเองก็ยิ้มรับ รู้สึกดีใจเหมือนกันมันเป็นความตื่นเต้นที่แปลกใหม่สำหรับปุยฝ้ายมาก

"อุ๊ย.. ดิ้นอีกแล้ว" ปุยฝ้ายพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นและดีใจ

" เย็นนี้พ่อใหญ่กับพ่อลองจะรีบกลับนะครับเด็กดี" มังกรพูด แล้วเอามือลูบทองขึ้นลงด้วยความดีใจ เขาเองก็รู้สึกผูกพันกับเด็กคนนี้ไม่ใช่น้อย คำพูดของมังกรทำให้ภาดลแอบยิ้ม ทั้งสองพากันยืนขึ้น และเป็นปุยฝ้ายเองที่เป็นฝ่ายยื้นหน้าเข้าไปหอมแก้มภาดล

" รีบกลับนะคะคุณพ่อรอง" พูดแล้วก็หันไปยิ้มเยาะเย้ยให้กับมังกร มังกรมองดูด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ

" ไปกันได้แล้ว" มังกรพูดแล้วใช้มือจับที่มือนุ่มนิ่มของภาดลแล้วดึงไปด้วยกัน หันมายักคิ้วให้กับปุยฝ้ายยังคนเหนือกว่า ปุยฝ้ายได้แต่แลบลิ้นใส่ มันเป็นแบบนี้เกือบจะทุกวัน แต่มันก็คือความผูกพันธ์ที่แปลกประหลาด เหมือนทุกอย่างมันถูกลิขิตไว้หมด

หลังจากที่มังกรและภาดลออกไปได้สักพักแล้วอาการที่เวียนหัวและปวดหัวของปุยฝ้ายก็เริ่มขึ้น ปุยฝ้ายเป็นแบบนี้มาได้เกือบเดือนแล้ว แต่เธอก็คิดว่ามันคงเป็นอาการแพ้ท้องจนมาระยะหลังมันเริ่มรุนแรงขึ้นเป็นบ่อยขึ้นจนผิดสังเกต เธอเดินเซไปมาเพื่อเข้ามาในตัวบ้านเพื่อที่จะไปนั่งที่โซฟาตัวหนึ่ง แต่เธอก็เดินแทบจะไม่ถึงเธอทำท่าจะล้ม แต่ดีที่อินทรีย์และมารีนาเดินมาเห็นพอดี อินทรีย์รีบขวาร่างของปุยฝ้ายไว้

" ฝ้ายไหวไหมเนี่ย" อินทรีย์ถามด้วยความเป็นห่วงในขณะที่พยุงฝ้ายมานั่งที่โซฟา มารีนาเองก็มานั่งอยู่ข้างๆ หยิบพัดที่อยู่ตรงโต๊ะข้างหน้ามาครี่ออกแล้วพัดให้กลับปุยฝ้ายด้วยความเป็นห่วง

" ฝ้ายไปหาหมอไหม เดี๋ยวรีพาไป" มารีนาพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง

" ไม่เป็นไรหรอก มันคงเป็นอาการแพ้ท้องปกติน่ะ" ปุยฝ้ายพูดขึ้น

" แต่ฉันว่าไม่ปกติไปหาหมอสักหน่อยเถอะ" มารีนา พูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงปุยฝ้าย

" ฉันเกรงใจภาดลน่ะฉันไม่อยากให้เขาต้องหยุดเรียนเพื่อพาฉันไปหาหมอ" ปุยฝ้ายพูดขึ้น

" ไม่ต้องรอดลก็ได้เดี๋ยวฉันพาไปเอง" อินทรีย์พูดขึ้น

" ไม่เป็นไรจริงๆอินทรีย์ มันก็แค่อาการแพ้ท้องน่ะอย่าห่วงเลยเดี๋ยวฉันก็หาย" ปุยฝ้ายยังดื้อดึง

" ฉันยังไม่เห็นเป็นเท่าเธอเลยปุยฝ้ายเอาอย่างนี้ไหม ไปหาคุณหมอเผื่อคุณหมอจะมียาบำรุงและยาแก้แพ้มาเพิ่มให้" มารีนาพูดด้วยความเป็นห่วงอย่างจริงใจ เพราะอาการที่เห็นมันผิดปกติมากจริงๆ

" เธอควรจะไปนะฝ้าย เธอไม่ห่วงเด็กในท้องหรอ" อินทรีย์พูดเสริมโดยเอาเรื่องลูกมาอ้าง ทำให้ปุยฝ้ายพยักหน้า และยอมให้ทั้งสองคนพาไปหาหมอที่โรงพยาบาล

ณที่มหาลัย

มังกรจอดรถที่เดิมในขณะที่มาส่งภายดล ภาดลกำลังจะเปิดประตูก้าวลงจากรถ ก็ได้ยินเสียงมังกรทักท้วงไว้

"ดล ลืมอีกแล้วนะ" มังกรพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ ภาดลจึงรู้ว่าตัวเองต้องไปหอมแก้มมังกรก่อน ในขณะที่ภาดลยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ มังกรกลับหันมาเผชิญหน้าและจูบเข้ากับปากนุ่มนิ่มของภาดลอย่างไวแล้วผละออก

จุ๊บ!!

" พี่มังกร" ภาดลถลึงตาใสแต่มังกรกลับยิ้มและบอกว่า

" ก็ฝ้ายมันหอมแก้มเราอ่ะพี่จะน้อยหน้าได้ยังไง" คำพูดเหมือนจะเป็นเด็กน้อยซะเหลือเกินภาดลได้แต่ยิ้มและสายหน้าให้ก่อนที่จะลงจากรถไป

ถ้าโดนเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยเข้าไปที่โรงอาหาร และนั่งที่โต๊ะเดิม ที่มีขนุนกับเมฆานั่งอยู่ เมฆาไม่ได้ตามตื๊อภาดลเหมือนเคยแล้ว และช่วงนี้ก็ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่อาทิตย์นึงจะเจอกันสักครั้งถึง 2 ครั้งเท่านั้นเอง แต่ที่วันนี้ที่ต้องมาเจอกันก็เพราะจีนจะเอาชีทที่สำคัญมาให้อ่านก่อนสอบก็เท่านั้นเอง

" สวัสดีครับ แล้วพี่จีนล่ะครับ" ภาดลเอ่ยถามแล้วยิ้มบางๆให้กับเมฆา เมฆาเงยหน้าขึ้นมาแล้วตอบกลับไป

"ไปซื้อข้าวอ่ะ" พูดจบก็ก้มหน้าลงที่โทรศัพท์และเขี่ยไปมา จีนเดินมาพร้อมกับจานข้าว 2 จานและวางตรงหน้าของเมฆา เมฆาเงยหน้าไปยิ้มให้จีนแล้วก้มดูโทรศัพท์ต่อ

" จะกินไหมข้าวน่ะหิวไม่ใช่หรอ" จีนพูดหันไปมองเมฆาที่กำลังกดโทรศัพท์ไม่เลิก

" กินดิ แต่กำลังตอบแชทแดดดี๊อยู่อ่ะ" เมฆา หันไปมองหน้าเว็บนึงก่อนที่จะมากดโทรศัพท์ต่อ

" ป้อนหน่อยดิ..อ้าาา" เมฆาพูดขึ้น และทำท่าอ้าปากรอ

" มึงนี่นะตลอดเลย กูยอมหน่อยนี่ก็เอาแต่ใจตลอดเลย" จีนพูดทำท่าเหมือนอิดออดแต่มือกลับคว้าเข้ากับช้อนและส้อมอย่างไวตักข้าวป้อนเข้าปากเมฆาที่กำลังอ้าปากค้างเพื่อรอข้าวอยู่

"อืม..อร่อย" เมฆาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่นัก เพราะข้าวที่ยังเต็มปากอยู่

" ค่อยๆกินไม่ต้องพูด เดี๋ยวก็สำลักหรอก" จีนพูดแล้วก็ยิ้มให้ เอามือไปเขี่ยข้าวที่ติดอยู่ที่มุมปากออกให้

ทุกการแสดงทุกอิริยาบถอยู่ในสายตา ของภาดลและขนุน ทั้งสองคนหันมามองหน้ากัน มันเกิดอะไรขึ้นตกข่าวอะไรหรือเปล่า

" พี่จีนครับ มันแปลกๆไปไหม พี่ 2 คน...เออ" ภาดลพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้เต็มเสียงมากเท่าไหร่นัก

" พวกผมตกข่าวอะไรหรือเปล่าครับ" ขนุนพูดเสริม

จบคำถามของทั้งสองคน จีนและเมฆาก็ค่อยๆหันหน้ามามองทั้งสองคนนั้น หน้าของจีนและเมฆาเริ่มแดงขึ้นด้วยความลืมตัวว่าเขาไม่ได้อยู่กันแค่สองคนยังมีรุ่นน้อง น่ารักน่ารักตัวเล็กๆนั่งอยู่อีก แต่จะปฏิเสธอะไรตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว

" เออ ก็อย่างที่เห็นแหละ" จีนพูด

" พี่สองคนเป็นแฟนกันหรอครับ" ขนุนถามด้วยความอยากรู้

" ก็ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก ไอ้เมฆามันยังไม่ใจอ่อน" จีนพูดขึ้นแล้วหันไปมองเมฆา แบบยิ้มๆ

" ได้ไงตอนไหน ทำไมผมไม่รู้เรื่อง" ขนุนยังซักต่อ

" แล้วกูต้องบอกมึงทุกเรื่องเลยหรือไงไอ้นี่นี่" เป็นเมฆาที่พูดออกไปแบบนั้น

" อ้าวพี่ ก็ผมอยากรู้นี่" ขนุนทำหน้างอแง เพราะตอนนี้ต่อมเสือกมันเริ่มทำงานแล้ว

" ว่าไงพี่ตอนไหน" ขนุนยังชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆ 2 คนนั้นมองสลับกันไปมาเพื่ออยากรู้คำตอบ

" ก็ตั้งแต่น้องดลน่ะหักอกมันไง" เป็นจีนที่ตอบออกมาแบบนั้น

" แล้วผมไปเกี่ยวอะไรด้วยล่ะครับ" ภาดลพูดและทำหน้าสงสัย

" ก็มันอกหักจากน้องดลก็เลยลากพี่ไปกินเหล้า แล้วเราสองคนก็เมา แล้วก็....อุ๊ป" ยังไม่ทันที่จีนจะพูดจนจบประโยค เมฆาก็เอาฝ่ามือมาปิดปากไว้สายหน้าให้จีนว่าอย่าพูด

"ฮ่าๆๆๆเป็นหยั่งงี้นี้เอง" ขนุนหัวเราะชอบใจ

" มึงไม่ต้องมาหัวเราะกูเลยมึงก็โดนอย่างที่กูโดนนั่นแหละ" เมฆาพูดใส่อย่างเหนือชั้นกว่า ทำให้ขนุนหุบปากทันทีแล้วมองหน้าด้วยสายตาดุๆ แทนที่ 2 คนนั้นจะหน้าแดงกลับเป็นภาดลที่หน้าแดงซะเอง พอนึกตามคำพูดของคนพวกนั้น ครั้งแรกของเขาเขาจำไม่ได้ซะด้วยซ้ำทำไมคนพวกนี้ถึงจำได้นะ

" อ้าวดล ทำไมหน้าแดงวะ" ขนุนหันมาถามภาดลในขณะที่สังเกตเห็นภาดลหน้าแดงระเรื่อ ภาดลเอามือมาจับแก้มตัวเองที่รู้สึกถึงอุณหภูมิที่มันร้อนขึ้น

" เออ กูร้อนน่ะ" ภาดลตอบด้วยสายตาลอกแลก ขนุนและเมฆา ต่างจ้องมองด้วยสายตากรุ้มกริ่มทั้งสองคนหัน มามองกันแล้วพยักหน้าพร้อมๆกันเหมือนเป็นเชิงที่รู้ว่า โดนมาเหมือนกัน

พอเลิกเรียนในช่วงบ่ายภาดลหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ก็เห็น Miss Call 10 กว่าสายเบอร์ที่โทรมาก็ไม่ใช่ใครมันคือมังกร ภาดลแปลกใจเล็กน้อย ปกติมังกรจะไม่ได้โทรมาขนาดนี้แสดงว่ามันต้องมีเรื่องอะไรแน่นอน

ครื่น...ครี่น... ยังไม่ทันที่ภาดลจะโทรกลับก็มีสายเรียกเข้าของคนที่ชื่อมังกรอีกครั้ง

" ครับพี่มังกร" ภาดลพูด

[ เลิกเรียนหรือยังครับ] เสียงปลายสายถาม

" ครับกำลังเลิกครับ พี่มังกรมีอะไรหรือเปล่าครับ" ภาดลถามขึ้น

[ พี่ใกล้จะถึงมหาลัยแล้วเราออกมารอพี่เลยได้ไหม] เสียงปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงที่รีบร้อน

" ได้ครับ แต่พี่มีอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมดูรีบรีบ"

[ เดี๋ยวพี่จะพาเราไปโรงพยาบาล เดี๋ยวไปถึงที่นู่นค่อยคุยกัน] จบเสียงการสนทนาปลายสายวางหูลง ทันที ภาดลเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ใจคอไม่ดีสีหน้าของภาดลดูแปลกใจ

"โรงพยาบาล ไปทำไม หรือว่า พี่ปุยฝ้าย" ภาดลถลึงตาโตทันที รีบเดินจ้ำอ้าวไปหน้ามหาวิทยาลัย เพื่อไปรอมังกร ด้วยความรู้สึกที่ไม่ดีเท่าไร

 

 

 

ความคิดเห็น