email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เผชิญกับความจริงที่เจ็บปวด

ชื่อตอน : เผชิญกับความจริงที่เจ็บปวด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 838

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ส.ค. 2563 13:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เผชิญกับความจริงที่เจ็บปวด
แบบอักษร

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า ภาดลพาคุณหญิงไปเดินเล่นที่สวน มารีนาช่วยคุณก้องภพตรวจเอกสารอยู่ในห้องทำงาน อินทรีย์เดินเข้ามาในห้อง กับมังกรเพื่อคุยเรื่องสำคัญ

" กูไปสืบมาแล้วนะเว้ย ปุยฝ้ายท้องจริงก่อนหน้านี้เธอก็ไม่ได้ยุ่งกับใคร ท่าทางลูกในท้องน่าจะเป็นของนายว่ะ" คำตอบของอินทรีย์ทำให้มังกรต้องคิ้วขมวด ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

" กูว่ามึงบอกน้องดลเถอะว่ะ บอกและอธิบายให้น้องมันเข้าใจ ถ้าน้องมันไปรู้จักกับคนอื่นมันอาจจะเสียใจมากกว่านี้น่ะ" อินทรีย์พูดเตือนสติมังกร เอามือตบที่บ่ายังเห็นใจ

มังกรตัดสินใจที่จะบอกเรื่องจริงกับภาดล แต่มันไม่ทันแล้ว เพราะหญิงสาวสวยที่ชื่อปุยฝ้าย มายืนอยู่กลางบ้าน ใกล้ๆกันก็มีคุณหญิงสีดาและภาดลยืนอยู่

"ปุยฝ้าย" มังกรเอ่ยขึ้นทันที

" คุณไปเรียกทุกคนมาให้พร้อมหน้าเถอะค่ะ จะได้คุยเรื่องของเรา" ปุยฝ้ายเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่ง ทำให้มังกรต้องหันไปมองสบตากับภาดล สายตาของภาดลนั้น เต็มไปด้วยความเสียใจและเศร้าหมอง มันทำให้หัวใจของมังกรเจ็บปวดเหลือเกินที่ได้มองสายตาคนรักแบบนั้น

ทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตากันอยู่ที่ห้องรับแขก ภาดลกำลังจะเดินไปนั่งกับคุณหญิง แต่ถูกมังกรดึงมือไว้ให้นั่งข้างๆตน มังกรจับข้อมือของภาดลแน่นและหันไปสบตา สายตาที่สื่อบอกว่าอย่าไปไหน

" หนูปุยฝ้ายมีอะไรก็ว่ามา" ประมุขของบ้านพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขรึม ปุยฝ้ายสบตามังกรก่อนที่จะพูด

" คุณยังไม่ได้บอกคุณพ่อคุณแม่หรอคะ ว่า..." ปุยฝ้ายหยุดพูด ทุกคนจึงหันมามอง กิริยาที่ปุยฝ้ายทำนั้นคือเธอเท่าฝ่ามือเล็กๆของเธอมาลูบที่ท้อง ก่อนที่จะพูดขึ้นและสบตาไปมองภาดลโดยตรง

"ท้อง"

" อะไรนะ" คุณหญิงสีดาพูดขึ้นอย่างตกใจ

" ใช่ค่ะคุณแม่ คุณแม่กำลังจะมีหลาน" ปุยฝ้ายพูดขึ้นแล้วส่งยิ้มให้

ภาดลยังนั่งฟังนิ่งๆ เพราะตอนนี้ใจเขามันเจ็บจนชาไปหมดแล้ว เจ็บมาได้หลายวันแล้ว ถึงจะมีน้ำใสๆคลออยู่ที่ดวงตาแต่ก็ไม่มีท่าทีจะร่วงหล่น มังกรหันไปมองหน้าและเอามือมากลุ่มที่มือเล็กๆไว้บีบอย่างนั้น ภาดลเงยมามองสบตา มังกรสื่อในดวงตาว่าฟังเขาก่อน

ทุกคนที่อยู่ที่นั่นก็หันไปมองหน้าภาดล เหมือนแคร์ความรู้สึกคนตรงหน้ามาก จนมันทำให้ปุยฝ้ายรู้สึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคงสำคัญมาก แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรเลย

" แล้วเธอจะเอายังไง" เป็นคุณหญิงสีดาที่หันกลับไปถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ

" เธอแน่ใจได้ยังไงว่าเด็กในท้องเป็นลูกของมังกร" คุณหญิงสีดาถามต่อ

" แน่ใจค่ะ เพราะต้องก่อนหน้าและหลังจากมีอะไรกันแล้วฉันไม่เคยได้ยุ่งเกี่ยวกับใครเพราะมัวทำแต่งานมารู้ตัวอีกทีก็ท้องแล้ว" ปุยฝ้ายพูดขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน

" สิ่งที่ฉันต้องการคือให้มังกรแต่งงานกับฉัน เพื่อรับผิดชอบ เด็กที่กำลังจะเกิดมา" จบคำพูดของปุยฝ้ายทำให้ทุกคนเบนสายตาไปทางเธอ น้ำใสๆที่คลออยู่ที่ดวงตาของภาดลก็ร่วงหล่นลงมาทันที

" เธอจะบ้าหรือไงเธอก็รู้ว่าพี่มังกรเขามีดลอยู่แล้ว"

มารีนาพูดขึ้นเพราะเริ่มทนไม่ได้

" ฉันไม่สน" ปุยฝ้ายตอบกลับแบบไม่สนใจ

" มันจะมากไปแล้วนะ เธอเองก็ไม่ได้รักมังกรเธอทำอย่างนี้ทำไม" อินทรีย์พูดขึ้น

" ก็เพราะชื่อเสียงของฉันไงล่ะ มังกรต้องเลิกกับเด็กนั้นแล้วมาแต่งงานกับฉัน" ปุยฝ้ายพูด

" ฉันจะไม่แต่งงานกับเธอ" เสียงแข็งก้าวของมังกรพูดขึ้น และมองสบตาปุยฝ้ายยังไม่ยอมแพ้

" ถ้าเด็กในท้องนั้นเป็นลูกของฉันจริงๆฉันจะรับผิดชอบแน่ แต่ไม่ใช่ด้วยการแต่งงาน"

" คุณต้องแต่งงานกับฉันมังกรคุณก็รู้ฉันมีชื่อเสียงและหน้าตาในสังคมมากแค่ไหน ท้องฉันก็โตขึ้นทุกวัน แล้วคนอื่นจะมองฉันยังไง ฉันไม่ยอมหรอกนะ ที่จะให้ใครมาดูถูกฉันเพราะไอ้เด็กบ้าๆที่เกิดเพราะความไม่ได้ตั้งใจนี่" คำพูดทุกคำที่ออกมาจากปากปุยฝ้าย ทำให้ภาดลเงยมาสบตาผู้หญิงคนนี้ ภาดลคิดทำไมเขาถึงเป็นคนแบบนี้เขาหวงหน้าตาในสังคมมากกว่าเด็กบริสุทธิ์คนนึงหรอ เด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

" ผมไม่แต่ง คนที่ผมจะแต่งด้วยมีเพียงคนเดียวคือภาดล" มังกรพูดแล้วหันไปมองหน้าภาดลที่มีน้ำตาอาบเต็มแก้มมันยิ่งทำให้เขาเจ็บที่หัวใจมากขึ้น จากที่เคยสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำให้คนนี้เสียใจแต่เขาก็ทำมันจนได้

" จะแต่งแค่ในนามก็ได้ แต่ถ้าคุณไม่แต่ง งั้นฉันจะเอามันออก จริงๆแล้ว ฉันตัดสินใจจะเอามันออกตั้งแต่แรกซะด้วยซ้ำ แต่ฉันคิดว่าคุณคงมีความรับผิดชอบมากกว่านี้" ปุยฝ้ายพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ เพราะเธอเองก็ถูกหน้าตาในสังคมบีบบังคับเหมือนกัน ในเมื่อไม่มีใครรับผิดชอบ เธอก็จะไปเอาเด็กออก

" อย่านะครับ" เสียงของภาดลที่สันเครือพูดขึ้น ทุกคนหันไปมองหน้าภาดลพร้อมๆกันไม่เว้นแม้แต่ปุยฝ้าย

" เด็กไม่เกี่ยวอะไรด้วยอย่าทำร้ายเขานะครับ ถ้าคุณไม่ต้องการเด็กนั่น คุณยกให้ผมได้ไหมครับ" ทุกคนอึ้งในคำพูดของภาดลโดยเฉพาะปุยฝ้าย ที่ไม่มีแม้แต่คำพูดออกมา

" ถ้าแต่งงานทุกอย่างก็จบเรื่องใช่ไหมครับ" ภาดลพูดจบ ก็หันหน้ามาสบตากับมังกร

" ไม่ ยังไงพี่ก็ไม่แต่ง" มังกรยังยืนยันคำเดิม

" แต่เด็กที่จะเกิดมาเขาบริสุทธิ์นะครับ เขาไม่ควรมาเจอเรื่องแบบนี้" ภาดลพูด แล้วหันหน้าหนีไปสบตากับปุยฝ้าย

" คุณปุยฝ้ายครับ ผมจะให้คุณแต่งงานกับพี่มังกร แต่ถ้าคุณจะให้ผมออกจากบ้านหลังนี้ผมคงทำไม่ได้ เพราะผมสัญญาแล้วว่าจะดูแลคุณหญิงสีดา ถ้าการแต่งงาน มันทำให้คุณไม่เสียชื่อเสียง และแลกกับชีวิตของเด็กคนหนึ่ง ผมยอมครับ" ภาดลพูด ด้วยน้ำเสียงที่ฝึกสะอื้น มันยิ่งทำให้ทุกคนในบ้านปวดร้าวใจไม่แพ้กันเพราะความเห็นแก่ตัวของผู้หญิงคนเดียว ปุยฝ้ายรู้สึกสะเทือนใจกับคำพูดของมังกร ดวงตาก็เริ่มมีน้ำใสๆมาคลอแต่ก็ยังสะกดกั้นไม่ให้มันไหลลงมา ภาดล ดึงมือออกจากมังกร แล้วเดินมานั่งใกล้ๆปุยฝ้าย ก่อนที่จะเอามือเล็กๆ จับไปที่มือของปุยฝ้าย สบตาและมองด้วยความจริงใจ

" คุณปุยฝ้ายคิดดีๆนะครับ อย่าเอาเด็กออกเลย สิ่งมีชีวิตที่บริสุทธิ์ เขาเลือกที่จะมาอยู่กับคุณปุยฝ้ายนะครับ ถึงมันจะเกิดมากับความไม่ตั้งใจก็แล้วแต่" ภาดลหยุดคิดก่อนที่จะพูดต่อ

" ผมยอมครับ ผมยอมให้คุณแต่งงานกับพี่มังกร ผมยอมที่จะเปลี่ยนสถานะเป็นแค่ผู้อาศัย ขอเพียงแค่คุณรักษาเด็กคนนี้ไว้ ได้ไหมครับ" จบคำพูดของภาดลหมดแล้วซึ่งความอดทน เด็กคนนี้ทำให้น้ำตาของผู้หญิงที่จิตใจกระด้างอย่างปุยฝ้ายไหลลงมา คำพูดของภาดลทำให้ปุยฝ้ายเริ่มคิดได้ว่าสิ่งที่สำคัญในชีวิตไม่ใช่แค่หน้าตาชื่อเสียง แต่มันคือชีวิตเล็กๆที่กำลังจะเกิดมา

ภาดลหันไปมองหน้าทุกคน ทีละคนจนมาสบตากับมังกร

" ถือว่าผมขอนะครับ อาจจะเป็นการขอที่ทำให้ทุกคนลำบากใจ แต่ผมขอ ขอให้ทุกคนทำเพื่อผมสักครั้ง" จบคำพูดของภาดล ทุกคนได้แต่ก้มหน้า ความปวดร้าวใจความสงสารจับใจมันเกาะกุมจิตใจของมังกร เขาอยากจะกระโจนไปกอดร่างเล็กนี้ไว้กอดไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

" ทำไมถึงยอม" ปุยฝ้ายถามภาดล

" ผมรู้เรื่องนี้มาสักพักแล้วครับ แต่แค่ไม่ได้บอกทุกคนเฉยๆ ผมนั่งคิดทบทวนเรื่องนี้อยู่หลายวัน ที่ผมยอม เพราะผมไม่อยากจะให้เด็กที่เกิดมามีชีวิตเหมือนกับผม การที่ขาดทั้งพ่อและแม่มันลำบากนะครับ น้อยคนนะครับที่จะโชคดีอย่างผม" พอได้ฟังคำพูดของภาดลทำให้มังกรถึงกับอึ้ง ที่ผ่านมาหลายวันที่เขาเห็นว่าภาดลมีเรื่องเครียดมันคือเรื่องนี้เองหรอ

" แสดงว่านายรู้มาตลอดเลยสิ" อินทรีย์พูด ภาดลพยักหน้า

มังกรได้แต่นิ่งเงียบๆ เขาไม่อาจจะขัดขืนได้ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่ภาดลต้องการเขายอมทำทุกอย่างให้กับภาดลได้

ปุยฝ้ายเอามือมาปาดน้ำตา ที่อาบแก้มอยู่แล้วหันไปสบตากับมังกร

" ถ้าลูกฉันมีพ่ออย่างคุณมันก็คงจะน่าเศร้านะมังกร" ทุกคนไม่เข้าใจความหมายที่ปุยฝ้ายกำลังจะสื่อ

" ฉันจะไม่แต่งงานกับคุณ แต่..." ปุยฝ้ายหยุดพูดยิ่งทำให้ทุกคนงงกันใหญ่ ปุยฝ้ายหันมาสบตากับภาดลแล้วเอามือไปกุมมือของภาดลไว้

" ฉันจะให้ภาดลเซ็นเป็นพ่อของลูก" ทุกคนยิ่งเข้าไปใหญ่กับคำตอบของปุยฝ้าย

" หมายความว่ายังไง อย่าบอกนะว่าเธอจะแต่งงานกับภาดล" มังกรรีบพูดเพราะกลัวว่าปุยฝ้ายจะทำอย่างนั้นจริงๆ

" ฉันจะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้น แต่ที่ฉันตัดสินใจให้ภาดลเป็นพ่อของลูกฉันเพราะเด็กคนนี้ทำให้ฉันคิดได้ ไม่เคยมีใครห่วงใยฉัน เท่ากับความห่วงใยที่เด็กคนนี้มีให้เลย แล้วลูกของฉัน ก็ต้องได้รับการดูแลที่ดีที่สุดจากคนที่ดีที่สุด ซึ่งไม่ใช่เธอแน่ๆมังกร เพราะเธอพิสูจน์ให้ฉันเห็นแล้ว" ปุยฝ้ายพูดจบ ทำให้ภาดลเบิกตากว้างและอึ้งในคำพูดของปุยฝ้าย ภาดลนิ่งสักพักก่อนที่จะยิ้มออกมา

" ผมยินดีครับ ยินดีที่จะรับเด็กคนนี้มาเป็นลูกของผม"ภาดลพูด

" แต่มีข้อแม้นะ" ปุยฝ้ายพูดขึ้น

"อะไรครับ" ภาดลถาม

" เธอต้องคอยดูแลฉันและไปกับฉันทุกครั้งเวลาที่ฉันจะโรงพยาบาล"ปุยฝ้ายพูด

" หมายความว่ายังไง" มังกรถามอย่างสงสัย

" ก็หมายความว่าภาดลต้องไปอยู่กับฉันสิ" ปุยฝ้ายพูด จริงๆแล้วเธอก็ไม่ได้ต้องการแบบนี้เพียงแต่จะแก้เผ็ดมังกรเฉยๆ อยากจะรู้ว่ามึงก่อนจะแก้ปัญหายังไง

" ไม่ได้ ฉันไม่ให้ไป ดลต้องอยู่ที่นี่กับฉัน ถ้าเธออยากจะให้โดนดูแลเธอก็มาอยู่ที่นี่สิ" คำพูดเอาแต่ใจของมังกร ทำให้ปุยฝ้ายอดยิ้มไม่ได้

" นายแน่ใจหรอ" ปุยฝ้ายพูด

" เธอก็มาอยู่ที่นี่แหละ เพราะยังไงรีก็ท้องอยู่จะได้ช่วยกันดูแลได้" คุณหญิงสีดาพูดขึ้นหลังจากเงียบไปนาน

" แต่ถ้าเธอจะมาอยู่ที่นี่ เธอต้องรู้จักเจียมตัวนะ แล้วต้องรู้จักปรับตัวเองด้วย ฉันจะช่วยดูแลอีกแรง เพราะถ้าอาศัยภาดลอย่างเดียวคงจะดูแลเธอได้ไม่ทั่วถึง เพราะเขาต้องเรียนด้วยนะเธออย่าลืม" คุณหญิงสีดาพูด

"งั้นก็ได้ค่ะ" ปุยฝ้ายตอบ

ปุยฝ้ายถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนที่จะหันไปมองภาดลที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอไม่แปลกใจเลย ภายในเวลาแค่ไม่กี่เดือนแต่ทุกคนกลับรักภาดลมากขนาดนี้ ขนาดเธอเองเจอแค่ไม่กี่นาที เธอยังรู้สึกดีเลย ปุยฝ้ายขอตัวกลับ เมื่อเรื่องทุกอย่างสงบลงแล้ว แต่ความรู้สึกผิดที่อยู่ในใจของมังกรยังไม่สงบลง เขาได้แต่คิดในใจว่าจะหาวิธีง้อคนตัวเล็กยังไงดี แต่ก่อนที่เขาจะไปง้อคนตัวเล็กนั้น เขาก้มลงกราบ คุณก้องภพและคุณหญิงสีดา กับความผิดพลาดนี้ ซึ่งทั้งสองก็เข้าใจเรื่องแบบนี้ห้ามกันไม่ได้ แล้วบอกให้มังกรรีบไปง้อน้อง

มังกรเดินเข้ามาในห้องเห็นร่างเล็กกำลังนั่งอยู่ที่ปลายเตียง มังกรเดินเข้าไปหา นั่งลงข้างๆ เอามือไปกอดที่เอวและกระชับเข้ามาแนบชิด เอาคางว่าลงที่บ่าเล็กๆของภาดล

" ขอโทษ" มังกรพูดพร้อมกับส่งสายตาอ้อนๆไปหาภาดล

" ขอโทษอะไรครับ" ภาดลพูดแล้วหันมาสบตา

"เรื่องปุยฝ้าย" มังกรพูด

" ผมไม่ได้โกรธนี่ครับ" ภาดลบอกเอาไปทำให้มังกร ถึงกับเลิกคิ้วด้วยความสงสัย

" ทำไมไม่โกรธ" มังกรถาม

" ก็มันเป็นเรื่องก่อนหน้าที่พี่มังกรจะมาเจอผมไม่ใช่หรอครับ แล้วอีกอย่าง พี่ก็ไม่ได้ตั้งใจด้วย" ภาดลพูด ยิ่งทำให้มังกรชื่นชมในความคิดของเด็กคนนี้

" แต่ถ้า มีอะไรกันระหว่างที่มีผมอยู่แล้วก็ไม่แน่นะครับ ผมอาจจะเอากรรไกรตัดให้ขาดเลยก็ได้" ภาดลพูดด้วยน้ำเสียงดุๆ

"โหดเหมือนกันน่ะเราน่ะ" มักกรพูดแล้วเอามือไปบีบเบาๆจมูก

" แล้วจะยอมให้พี่แต่งงานกับปุยฝ้ายจริงๆหรอ" มังกรถามต่อ

" ครับ" ภาดลตอบ

" ทำไม ไม่รักพี่แล้วหรอถึงจะให้พี่ไปแต่งงานกับคนอื่น" มังกรพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างน้อยใจ

" เปล่าครับ แต่ผมอยากให้พี่มีครอบครัวที่สมบูรณ์ อยากให้พี่มีคนที่สามารถให้พี่ได้ทุกอย่างซึ่งผมมีให้ไม่ได้" ภาดลหันมายิ้มเศร้าๆให้กับมังกร

" ทำไมคิดแบบนี้ คิดว่าถ้าพี่มีลูกชีวิตพี่จะสมบูรณ์หรอ คิดว่าถ้าพี่ไม่มีเราแล้วพี่จะมีความสุขหรอ คิดว่าพี่จะใจง่ายรักทุกคนได้แบบง่ายๆอย่างนั้นหรอ" คำพูดยาวๆของมังกรที่ตัดพ้อด้วยความน้อยใจ ทำให้ภาดลหันไปมองหน้า ภาดลลืมคิดเรื่องพวกนี้ไปเลยหลังจากที่เห็นภาพความสุขของอินทรีย์กับมารีนา ลืมคิดถึงจิตใจของมังกร

"ผม...."

" พอเลยไม่ต้องพูดแล้ว สุดท้ายดลก็ไม่ได้รักพี่" มังกรพูดแล้วปล่อยมือออกจากเอวบางนั้น นั่งหันหลังให้ทำท่าเหมือนงอน

" เปล่านะครับ" ภาดลพูดพลางเอามือเล็กๆจับแขนมังกรแล้วเขย่าเบาๆ

" ก็เพราะผมรักพี่ไงครับผมถึงอยาก...อือ" ภาดลยังพูดไม่จบ มังกรก็หันกลับมาประกบจูบ และกอดรัดเอวบางมาแนบชิดทันที

" อย่าทำแบบนี้อย่าผลักไสพี่ไปให้คนอื่น" มังกรพูดมองสบตากับภาดล เราก้มลงประกบจูบ จูบที่สื่อถึงทุกอย่าง จูบขอโทษ จูบที่บอกว่ารักมากแค่ไหน จูบที่ทำให้ภาดลเคลิ้ม จูบมังกรตอบ เขาคงทนไม่ได้แน่ๆถ้าภาดลออกไปจากชีวิตเขาจริงๆ เขาอยากจะขอบคุณ ที่ภาดลยังอยู่ข้างๆเขาเข้าใจเขา ไม่หนีจากเขาไป

"อืม...อ่า..." สัมผัสจากริมฝีปากอุ่น ของมังกรที่ค่อยๆบรรจงไล่จูบทั่วร่าง ทำให้ภาดลปิดตัวไปมาและครางในลำคออย่างฝืนไม่ได้ มังกรค่อยๆเน้นทุกสัมผัส ทุกอิริยาบถ ให้ภาดลได้รู้สึก ทุกๆท่วงท่า ทุกๆสัมผัส จากริมฝีปากของเขา สัมผัสที่บ่งบอกถึงความรัก สัมผัส ที่บ่งบอกถึงการขอบคุณ สัมผัสที่ผมบอกถึงคำว่าขอโทษ ทุกสัมผัสมันย้ำชัดทำให้ภาดลรู้สึกอยู่ในขณะนี้

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะขอบคุณกำลังใจและคอมเม้นทั้งหมดที่มี ช่วยกด Like ให้หน่อยนะคะขอบคุณค่ะ...ลิงน้อย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น