ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) #ธัญท้าแต่งรอบที่1 เข้ามาอ่านมาติชมกันได้นะ เเล้วก็เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ

ชื่อตอน : ถามรักจากใจ1

คำค้น : ธัญท้าแต่งรอบที่1

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 819

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2563 22:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ถามรักจากใจ1
แบบอักษร

ผ่านไปเกือบเดือนหลังจากนั้น ตอนนี้เขาเองก็อ่านจดหมายของเธอแล้วเหมือนกัน ตฤณดีใจแทบจะกระโดดที่เขารู้ว่าพลูโตเป็นลูกของเขาจริงๆ แต่จนป่านนี้สีน้ำก็ยังไม่โทรกลับมาสักที

"วันนี้ประชุมผู้ปกครอง แม่ไม่ได้ไป...คุณตาคุณยายจะไปแทนใช่มั้ยครับ?" พลูโตออดอ้อน

"ก็คงต้องเป็นแบบนั้น..." คุณพนาบอกหลาน

"พลูอยากให้แม่ไปด้วยจัง...แต่แม่ยุ่งตั้งแต่เมื่อวานวันนี้ยังไม่กลับบ้านเลย..."

"ครั้งหน้าลองบอกแม่ตั้งแต่เนิ่นๆนะ บางทีเเม่อาจจะได้จัดเวลาไปประชุมได้ไงจ๊ะ"

"คร้าบ"

...

"น้องพลูโต...คุณพ่อคุณแม่ล่ะครับ? เดี๋ยวมีเซ็นเอกสารด้วยนะ" ครูบอกเมื่อเห็นว่ายังไม่มีใครมาเลยตอนนี้

"ขอโทษนะครับที่มาสาย ผมเป็นผู้ปกครองของเด็กชายนวิน พิทักษ์พลครับ" ตฤณโผล่หน้าเข้ามาในห้องเรียนแล้วมองหาอย่างรีบร้อน

เด็กชายถึงกับงงว่า ผู้ชายหน้าหล่อแต่งตัวดูภูมิฐานคนนี้คือใคร อยู่ๆก็เข้ามาหาเฉยเลย แล้วยังบอกว่าเป็นพ่อของเขาอีก เด็กน้อยถึงกับมองตาใสเพราะตนก็ไม่รู้ว่าพ่อคือใคร ก็ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่

"เชิญค่ะคุณพ่อ...เชิญทางนี้ค่ะ" ครูสาวอมยิ้มอาจจะด้วยความขำที่เห็นเขาดูมึนๆงงๆมองหาลูกชายตัวน้อย หรือไม่ก็อาจจะเขินใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มนั้นก็ได้

"พ่อเหรอครับ?" มองตาปริบๆ

"ครับ...พ่อตฤณเอง...ขอโทษที่พ่อมาสายนะครับ..." ยิ้มอ่อนโยน แล้วจัดการดูเอกสารก่อนจะเซ็นรับรองให้

...

"เชิญเด็กๆกลับบ้านพร้อมกับพ่อแม่ได้เลยนะจ๊ะ วันนี้ขอบคุณคุณพ่อคุณแม่ และผู้ปกครองทุกท่านที่ให้ความร่วมมือด้วยนะคะ"

"ผม..." เด็กชายยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง

"ถ้าไม่เชื่อจะคุยกับคุณตาคุณยายก็ได้นะลูก...พ่อไม่ได้มาหาพลูโตเลย...พลูโตจะไม่ไว้ใจพ่อก็ไม่แปลกหรอกพ่อเข้าใจ" ส่งมือถือที่โทรออกเรียบร้อยแล้วให้เด็กน้อย

"ขอบคุณครับ...ฮัลโหลครับ..."รับมาคุย

"ว่าไงลูก?พลูโตเหรอ?" คุณแพรไหมรับสาย

"คือว่า...เอ่อ...คุณลุงคนหน้าตาหล่อๆคนนี้เขาเป็นพ่อของพลูจริงเหรอครับยาย?" หันไปมองหน้าของคนตัวโตเเล้วหันกลับมาคุยต่อ

"ลุงชื่อตฤณรึเปล่าล่ะพลู?" ตาถาม

"ครับ...เขาบอกแบบนั้น"

"จ้ะ...คนนั้นแหละพ่อของพลูแหละ...เป็นไงดีใจมั้ยพ่อไปหาได้เเล้ว?" ยายถาม

"ก็...ก็..ดีใจครับ..." พูดเสียงอ่อย

"เดี๋ยวพ่อพาเรามาส่งที่บ้านนะ ไม่ต้องกลัวเขาหรอก เขาไม่ทำอะไรพลูหรอกลูก" ตาบอก

"ยายวางนะลูก...เจอกันที่บ้านนะ"

"ครับ..." หันมามองหน้าเขาแล้วก็สะกิดคืนมือถือให้

"ว่าไงครับ? เชื่อพ่อรึยังครับพลูโต?" รับมือถือคืน

"คุณลุงเป็นพ่อผมจริงเหรอครับ?"

"ครับ...จริงสิ...หล่อเหมือนกันขนาดนี้..เชื่อพ่อเถอะลูก.." ส่งยิ้มอบอุ่นให้

"พะ...พ่อ..."

"ครับ?"

"ผม..อยากเจอพ่อมานานแล้ว...นานแล้วครับ..." เด็กน้อยบอก

"พ่อก็อยากเจอลูกมานานแล้วเหมือนกัน...พลูโตอยากไปไหนก่อนกลับบ้านมั้ยครับ? อยากกินขนมอะไรมั้ย? เดี๋ยวพ่อพาไปซื้อ" เปิดประตูรถให้ขึ้น

"อืม..ไม่ครับ พลูอยากกลับบ้าน..."

"โอเคครับ...มาเดี๋ยวพ่อรัดเข็มขัดให้นะ" คิดในใจ ขี้ระแวงเหมือนแม่เลยนะ ไม่เชื่ออะไรง่ายๆ...แต่ดีแล้วล่ะเขาอมยิ้มออกมา

"ตาครับยายครับ พลูกลับมาแล้วคร้าบ" วิ่งเข้าไปกอด

"หื้มหอมหน่อยซิ...ไหนขอบคุณพ่อเขารึยัง พ่อไปประชุมให้แล้วก็มาส่งเราด้วยนะ"ยายบอก

"ขอบคุณครับ" ส่งยิ้มให้

"ไม่เป็นไรครับ...งั้นวันนี้ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ..."

"ไม่อยู่กินข้าวกันก่อนเหรอ?" คุณพนาถาม

"อ๋อ...ขอเป็นครั้งหน้าดีกว่าครับ...วันนี้ผมมีธุระต้องไปทำต่อ...สวัสดีครับ" เขาไม่อยากล้ำเส้นเกินไป วันนี้เเค่ได้มาเจอก็ดีมากแล้ว...ดูเหมือนลูกจะยังไม่ชินที่มีเขาเข้ามา ปล่อยให้เขาคุ้นชินอีกสักพักแล้วเขาค่อยเข้าหามากกว่านี้จะดีกว่า...

"ขับรถดีๆนะจ๊ะครูตฤณ" คุณแพรไหมบอก

"ครับ...ผมลาล่ะครับ...พ่อไปก่อนนะครับพลูโต" ส่งยิ้มให้อย่างเอ็นดู

"สวัสดีคร้าบ"

"หวัดดีครับลูก..."

...

"พ่อของพลูโตเป็นคุณครูเหรอครับยาย?" เด็กน้อยถาม

"ใช่จ้ะ...ตอนนี้เป็นท่านผอ.เลยนะ...พ่อเขาใจดีใช่มั้ยครับ?"

"ใจดีครับ...พลูอยากเจออีกจัง...พ่อจะมาอีกเมื่อไหร่ครับยาย?"

"ก็ถ้าพลูอยากเจอ บอกพ่อเขาสิครับ พ่อเขาจะต้องมาหาพลูแน่ๆ"

"จริงเหรอครับ?..."

"จริงสิลูก..." ตาบอกด้วยอีกคน

...

"โอ๊ย!...ฝนตกอะไรตอนนี้...ทำไงดีฉัน นี่มันก็ดึกแล้วด้วย..” วันนี้อยู่ช่วยงานนอกเวลาแต่พอจะกลับฝนก็ดันตกหนักซะได้

คนตัวเล็กรีบไปหลบที่ป้ายรถเมล์เพื่อรอรถแท็กซี่ผ่านมา จะได้กลับบ้าน แถวนั้นมีคนอื่นอยู่ด้วยหลายคน มีป้ากับหลานแล้วก็ผู้ชายวัยรุ่นอีกสองสามคน

“เสื้อฉันเปียกหมดแล้วเนี่ย...ทำไงดีล่ะ...” พูดกับตัวเองเบาๆ พยายามกอดอกเอาไว้จะได้ปกปิดส่วนล่อตาล่อใจไม่ให้ใครได้จ้องชัดเจนนัก พวกผู้ชายก็มีคนที่ไว้ใจไม่ได้เยอะเหมือนกันเเละดูเหมือนแก๊งค์นี้ก็ไว้ใจไม่ได้นะ ร่างบางนั้นเริ่มหนาวสั่น แต่ก็ต้องรอต่อไป

"เฮ้ย...ขาวว่ะ..." กระซิบกันเบาๆ

"เออเห็นด้วย งานดีว่ะ ชอบๆ"

"หมอนี่หว่า...เคยมาตรวจอยู่..."

"โอ๊ยบ้าจริิง...ทำไมฉันต้องใส่เสื้อสีอ่อนมาวันนี้ด้วยเนี่ย..." พูดกับตัวเอง

"อ้าว! เมียจ๋า...ยืนอยู่ตรงนี้เอง...โทรมาทำไมไม่รับล่ะครับ หรือว่าไม่ได้ยิน พี่โทรมาหลายสายแล้วนะ หืม?" เสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมเข้ามาโอบรัดร่างบางอย่างสนิทสนมก่อนจะหอมแก้มฟอดใหญ่

"เอ๊ะ!? คะ..คุณตฤณ?!"

"รู้นะว่างอนอยู่แต่ว่ากลับบ้านกันเถอะครับ...พี่มารับหนูกลับบ้านของเราไง..."

"คะ?!"

"หื้ม...ไปก่อน..." กระซิบข้างหูเบาๆแล้วพาขึ้นรถไป

"เมื่อกี้คุณทำอะไรคะ ต่อหน้าคนอื่นด้วย..." กอดอกแน่น

"ก็ช่วยคุณไง....ไม่รู้ตัวเหรอว่าไอ้ผู้ชายพวกนั้นมันจ้องคุณอยู่...หืม? เสื้อบางขนาดนั้นน่ะ เห็นไปถึงไหนต่อไหน...แล้วไอ้ที่ปิดอ่ะ..มันปิดไม่มิดบอกเลย...พวกนั้นมองกันตาไม่กระพริบเลยไม่รู้เหรอ?"

"กะ...ก็...." เสียงสั่น ตัวเริ่มสั่นมากขึ้น

"ฝนตกหนักขนาดนี้คงเข้าไปบ้านคุณลำบาก..."

"ค่ะ...เดี๋ยวคุณจอดให้ฉันลงแถวนี้ก็ได้เดี๋ยวฉันหารถกลับไปเอง..."

"หนาวล่ะสิ...ปากสั่นเเล้วเนี่ย...ยืนตากฝนนานเเล้วเหรอ? ทำไมไม่ให้ใครมารับ" ปิดแอร์ให้

"ก็เพราะฝนมันตกหนักไงล่ะคะ...เห้อ..." ถอนหายใจ

"คืนนี้คุณคงต้องพักกับผมก่อนนะ...ฝนตกหนักลมพัดแรงเเบบนี้ไม่ดีเเน่ เพราะถ้าไปส่งที่บ้านคุณก่อนจะไปถึงมันเสี่ยงอุบัติเหตุมากนะ ผมพักอยู่ใกล้ๆนี้เอง"

"คะ?!"

"ก็ช่วงนี้ปิดเทอมไง..ผมเลยอยากลงมาหาลูกเลยจองที่พักเอาไว้ เผื่อจะได้รับลูกไปเที่ยวไงครับ พ่อเเม่คุณท่านอนุญาตแล้วด้วย..."

"ห๊ะ? ขอกันไม่บอกฉันสักคำเนี่ยนะ?"

"ก็คุณทำแต่งานทั้งวัน...เเล้วคุณไม่เคยโทรหาผมเลย...ผมเลยขอเบอร์พ่อเเม่คุณคุยกับลูกแทน...ไม่ได้เหรอ?"

"ก็..ปะ..เปล่าแต่..เอ๊ะนั่นคุณจะทำอะไรน่ะ?!" เห็นเขาถอดเสื้อออกมา

"ก็จะเอาให้คุณไง...หนาวจนปากซีดแล้วนี่ครับ...อีกเดี๋ยวก็จะถึงแล้วแต่ช่วยใส่เสื้อนี่ไว้ก่อนนะ..." ยื่นเสื้อเชิร์ตให้

"ขะ..ขอบคุณค่ะ..." รีบรับมาสวมทันที

"จะว่าไป..โตขึ้นเยอะเหมือนกันนะ...คุณน่ะ.." เผยอยิ้ม

"ห๊ะ!?"

"ฮ่าๆ...ขนาดผมไม่ตั้งใจมองมันยังเผลอไปดูเลย แล้วไอ้วัยรุ่นพวกนั้นที่มันตั้งใจมันจะขนาดไหน? ทำไมไม่ระวังตัวให้ดีกว่านี้หืม?"

"ฉัน...แค่กๆ"

"ตากนานใช่เล่นนะ...ไอขนาดนี้...นั่นไงถึงพอดี...ลงไปกันเถอะครับ..." บอกเมื่อขับรถเข้ามาจอดยังบ้านหลังงามขนาดกว้างขวางแต่ไม่ใหญ่ทะเทอะจนเกินไป

"นี่มันบ้าน...บ้านที่เพิ่งมาสร้างไม่นานนี้นี่?! ฉันเคยขับผ่านอยู่บ่อยๆ" ชมตลอดว่าบ้านสวยน่ารักดี

"เหรอ? แล้ว...ชอบมั้ยล่ะ?" ยื่นหน้าเข้ามาใกล้

"หมายความว่ายังไง?!" ขยับหนี

"ก็...บ้านของเราไง...ผมพยายามทำให้มันถูกใจคุณกับลูกมากที่สุด...แต่ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วคุณจะชอบมันมั้ย" ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

"เอ่อ...คือ...ฉัน...อื้ม.."ดวงตากลมโตเบิกโพลง

"งื้ม...ยังหวานเหมือนเดิม....คิดถึงที่สุดเลย" ค่อยๆละปากออกช้าๆ

"คุณทำบ้า...อะ...อะไรเนี่ย?!" รีบผลักเขาออกแต่ไม่สำเร็จ

"ก็ขอรางวัลไงครับ ผมอุตส่าห์รีบลงมาหาพาคุณมาดูบ้านใหม่เลยนะ...แค่นี้ยังน้อยไป...ขออีกได้มั้ย? หืม..." สายตาหวานหยดย้อย

"ฮัดชิ่ว...เกรงว่า...คุณอาจจะติดหวัดจากฉันได้นะ...อย่าเลย..."รีบปลดล็อกประตู

"อยากดูบ้านเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ? หืม... ลืมรึเปล่าว่ายังไม่ถอดเข็มขัดนิรภัย?" ถอดออกให้

"เอ่อ...คือ...ว่า..."

"มาสิ...เดี๋ยวผมพาไปดู...คงจะตองขึ้นไปดูห้องนอนเป็นที่แรกด้วยเพราะดึกมากแล้ว...คุณจะได้อาบน้ำแล้วนอนหลับพักผ่อนไง..."

"เอ่อ...คือ...มีห้องรับแขกใช่มั้ยคะ?!"

"หืม?" เดินเข้าไปใกล้

"ก็...ฉะ..ฉัน..คือ..." เดินถอยจนไปติดกับประตูบ้านแล้ว

"ก็...ของมันยังไม่เรียบร้อยเท่าไหร่เลยครับ...เพราะงั้นคืนนี้เราคงต้องน้องห้องเดียวกันแล้วล่ะ..."

"งั้น...ฉัน.."

"ถ้ากลัว...ผมนอนพื้นได้นะ..." ยิ้มอ่อนโยน

"ฮัดชิ่ว!"

"ผมว่าไปอาบน้ำก่อนเถอะ..อยู่ในชุดนี้นานกว่านี้ได้เป็นหวัดเเน่ๆ" จับมือเข้าไปในห้องนอน

"ขอรบกวนด้วยนะคะ..."

"ตามสบายครับ...เข้าไปอาบได้เลยนะ เดี๋ยวผมหาชุดให้เปลี่ยนก่อน" เข้าไปรื้อชุดในตู้

นธีกานต์รีบเดินเข้าห้องน้ำอย่างไว เเล้วรีบล็อคประตู มองไปรอบๆก็มีแต่ของใช้ของผู้ชาย ทั้งครีมอาบน้ำ แชมพูและของใช้ต่างๆ มองไปมองมาก็ทำให้ใบหน้าหวานเห่อเเดงขึ้นมา

"นี่เรามาทำบ้าอะไรที่นี่เนี่ย! โอ้ยตายแน่เลย แต่ยังไงก็รีบๆอาบน้ำเปลี่ยนชุดเเล้วเข้านอนดีกว่า หลับๆไปจะได้เช้าไวๆแล้วก็กลับบ้าน...อื้ม...กลิ่นหอมนี้...เขายังใช้ครีมอาบน้ำกลิ่นเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ...เฮ้ย! โรคจิตเเล้วยัยหมอบ้า!"ตบหน้าตัวเองเบาๆไล่ความคิดนั้นออกไป แต่ก็คิดถึงตอนที่เดินสวนกันในทุกเช้าที่โรงเรียนนะ กลิ่นตัวเขาหอมแบบนี้ทุกวันเลย...

"สีน้ำครับ...ผะ..ผ้าเช็ดตัวยังไม่ได้เอาไปเลย...ล็อคประตูด้วยเหรอ? ฮ่าๆ..." เคาะประตูเบาๆ

"เคาะทำไมเนี่ย!? แล้วฉันจะออกไปได้ไง? ไม่นะ!! ไม่มีผ้าเช็ดตัวนี่! งือ"

"ผมเอาผ้าเช็ดตัวกับชุดมาให้ เปิดประตูหน่อยสิครับ ไม่งั้นจะออกมาจากห้องน้ำได้ไงล่ะ" ยืนพิงประตูห้องน้ำอยู่

"เปิดประตู!? งั้นก็เห็น...เห็นหมดสิ! โอ๊ยยัยสีนำเอ้ย..."ยืนอยู่หน้าประตู

"ผมไม่มองหรอกครับ...เปิดออกมานิดนึงนะ...จะได้เอาของเข้าไปไง...สัณญาจะไม่เข้าไปแน่นอน"

"คุณแน่ใจนะว่าจะทำอย่างที่พูด?"

"ครับ ก็ผมพูดแล้วนี่..."

ประตูค่อยๆเปิดออกช้าๆแล้วเธอก็ยื่นมือออกมาทางช่องประตูที่เปิดมาน้อยนิดนั้น เขารีบส่งเสื้อผ้าให้แล้วก็ออกมาจากตรงนั้นทันที

"ขอโทษที่ฉัน...เข้านานเกินไปนะคะ.." คนตัวเล็กออกมาพร้อมชุดนอนตัวโคร่งของเขา กลิ่นหอมสดชื่นจากครีมอาบน้ำนั้นทำให้อยากเข้าไปสวมกอดเสียจริงๆ

"ไม่เป็นไรหรอกครับ...ผมต้องขอโทษด้วยนะที่ชุดมันใหญ่ไปสำหรับคุณ...นี่คือชุดที่เล็กที่สุดของผมแล้ว" ยิ้มมุมปาก...มองๆไปยิ่งเขิน คนอะไรน่ารักได้ขนาดนี้นะ

"คุณก็ไปอาบน้ำเถอะค่ะ...คุณก็เปียกเหมือนกันเดี๋ยวจะไม่สบายได้..."

"ครับ...เป่าผมให้แห้งก่อนนอนด้วยนะ...แล้วก็ถ้าง่วงก็นอนบนเตียงไปได้เลยนะ เดี๋ยวคืนนี้ผมนอนพื้นเอง..." เดินเข้าห้องน้ำไป

"เขา...จะนอนบนพื้นเหรอ?! ใจดีจังนะ..." พูดออกมาเบาๆ แล้วเผลอยิ้มออกมา

"นอนพื้นเองเหรอ? ไอ้บ้าเอ๊ย! โอกาสแบบนี้จะมีอีกรึเปล่าก็ไม่รู้...ก็ไม่ได้อยากจะหื่นแต่...เห้อ..." ตฤณพูดออกมาเบาๆกับตัวเอง

เขาเดินไปที่ตะกร้าหวายใส่ชุดที่รอซักแล้วก็เห็นว่าเธอถอดชุดใส่ไว้ในนั้น แต่พับเรียบร้อยเป็นระเบียบ

"จะละเอียดไปไหนนะเนี่ย...แต่ก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกันนะ...ที่ในตะกร้าของเรามีชุดของเธออยู่แบบนี้..." ใบหน้าหล่อร้อนฉ่าและขึ้นสีในเวลาต่อมา

"ฮัลโหลแก..." ครีมโทรมา

"ว่า?"

"ฉันเหงาอีกแล้ว สามีไม่อยู่อ่ะ...แกว่างคุยมั้ย?"

"กะ...ก็...ก็ว่างนะ...ว่าง...ว่างแหละ..."

"แกเป็นอะไรเนี่ย พูดติดอ่างอยู่ได้"

"ฉัน...ฉัน..ช่างมันเถอะ...แกโทรมาจะคุยอะไร?" รีบตรงเข้าเรื่อง

"ก็แค่อยากปรึกษาเรื่องมีลูกอ่ะ...แกว่างนี่ใช่มั้ย?"

"อือ...ว่ามาได้เลย" นั่งลงบนเตียง

"คือว่าฉันเลิกยาคุมได้สักพักเเล้วอ่ะแต่ว่า...ลูกยังไม่มาสักทีอ่ะแก"

"มันแล้วแต่คนด้วยอ่ะ...บางคนหยุดแป๊บเดียวท้อง บางคนหยุดแล้วนานหลายเดือนถึงจะท้อง...แกคอยสังเกตร่างกายตัวเองดูเรื่อยๆแล้วกัน...ว่าเเต่รอบเดือนหลังจากหยุดยามารึยัง?"

"ยังเลยแก..."

"อืม...เอาจริงๆพอหยุดยาคุมกำเนิด การตกไข่และโอกาสที่จะท้อง ส่วนใหญ่แล้วเกิดขึ้นได้ภายในสองสามอาทิตย์นะ สำหรับการที่รอบเดือนยังไม่มา สาเหตุอาจจะมาจากการท้องก็ได้ หรืออาจจะเป็นผลจากที่เพิ่งหยุดกินยาคุมกำเนิด การตกไข่ยังไม่กลับมา ประจำเดือนเลยยังไม่มา ถ้าแกตรวจแล้วไม่ขึ้นอะไร ลองรอรอบเดือนก่อนก็ได้นะ แล้วค่อยนับวันไข่ตกแล้วทำภารกิจกันใหม่...เเต่เอ๊ะจะว่าไปแล้ว...เจ้าคุณเขาเป็นหมอสูตินารีแพทย์...แกถามฉันทำไมเนี่ย..ฉันเป็นอายุรแพทย์นะ เรื่องนี้เจ้าคุณเขาต้องชัวร์กว่าฉันเป็นไหนไหนอยู่แล้วนี่"

"ก็เขาไม่มีเวลาอ่ะแก...แล้วอีกอย่างนะ ฉันก็หึงเป็นมั้ย? ไปตรวจแต่ภายในผู้หญิงคนอื่นอ่ะ ฮือออ"

"เดี๋ยวแก...นั่นงานเขา..ใจเย็น...หมอไม่คิดอะไรกับคนไข้หรอกนะ...ยิ่งทำงานเยอะเจอเยอะเห็นเยอะ หลังๆก็เฉยๆแล้วเอาจริงๆ..." นั่งคุยไปอย่างลืมตัวว่านี่ไม่ใช่ห้องตัวเอง แล้วเปิดลำโพงด้วย เพราะไม่มีหูฟังติดมา และเพราะเสียงฝนฟ้าที่ดังมากๆทำให้ต้องเพิ่มเสียงให้ดังมากขึ้น

"แกพูดจริงเหรอ? ที่เขาจะเฉยๆอ่ะ"

"แรกๆก็อายแหละ...ตอนฝึกงานฉันก็เคยตรวจผู้ชาย...อยากบอกว่าเห็นมาหมดก็เคย..เเต่พอทำงานไปนานๆมันก็ไม่ได้อะไรนะ...คงเพราะชินมั้ง เจ้าคุณคงไม่ต่างกัน..."

ตฤณที่แอบฟังก็แอบอมยิ้มอยู่ห่างๆ

"แกแน่ใจว่าเขาจะไม่เห็นของใครแล้วตื่นเต้นและแอบไปติดต่อกันหลังไมค์นะ?"

"แกคบกันจนแต่งกันแล้วแค่นี้ไม่ต้องระแวงกันแล้วรึเปล่า? ถ้าเขาไม่ดีแกคงไม่ให้ผ่านด่านหรอก...ไม่ว่าฉันจะเชียร์แค่ไหนถ้าแกไม่เลือกเขาก็คือไม่เลือก...ถูกมั้ย?! แล้วที่ต้องดูเนี่ยไม่ได้ตั้งใจจะส่องเขาแบบนอกเรื่อง...ดูเพื่อการตรวจวินิจฉัยโรค...มันไม่มีอะไรหรอก อย่าคิดมากเลย..."

"อือๆก็ได้...จะพยายามไม่คิดมาก...ว่าแต่เรื่องของแกกับครูตฤณอ่ะเป็นไงบ้าง?"

"ห๊ะ?"

"ก็เคลียร์กันแล้วเรียบร้อยไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่โทรหาเขาไปบ้างล่ะ? แกไม่สงสารลูกรึไง? ปิดเทอมทั้งที เผื่อจะได้นัดกันไปเที่ยวไหนบ้าง? ลูกแกรอพ่อเขามาห้าปีแล้วนะเว้ย ฉันสงสารพลูโตมัน เห็นว่าอยากเตะบอล อยากเล่นบาสเหมือนพ่อเขา..."

"เอ่อ...ฉัน..."

"เอาจริงๆถ้าแกไม่บอกว่าตอนม.ปลาย แกเคยชอบเขา...ทั้งฉันทั้งฟ้าใสก็ไม่มีใครรู้นะ...ตอนเรียนแกนิ่งมากเลยนี่ ไม่เห็นสนใจเขา ไม่เห็นชมเขาหรืออวยเขาเหมือนฉันเลยอ่ะ แถมไม่ค่อยคุยกันด้วยซ้ำ อยู่ๆเเกท้องกับเขาแล้วหนีกลับบ้าน...แกรู้มั้ยพวกฉันนี่งงจนเอ๋อกันไปพักนึงเลยจ้า..."

"ฉัน...บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ..คืนนั้นมันคุมตัวเองไม่ได้จริงๆนี่นา...งือ ฉันอายนะเว่ย...ฉันว่าฉันต้องเมาจนไปทำเขาก่อนแน่เลยอ่ะ...บ้าจริง..." หน้าแดง

"แกคิดว่าแกปล้ำเขาเหรอ?"

"อือ...ก็ฉันเมานี่.."

"ถึงแกจะเมายังไงอ่ะนะ แกก็ปล้ำเขาไม่ได้...ถ้าเขาไม่ยอม..เขาตัวใหญ่กว่าแกตั้งเยอะ...กล้ามแน่นขนาดนั้นอ่ะ...ถ้าเขาไม่เอาด้วย แกคงปล้ำเขาไม่สำเร็จหรอก...โอ๊ยเขินแทนโว้ยยย กรี้ดด"

"..."

"ฉันว่าคนที่ถูกปล้ำคือแกมากกว่า...ประเด็นคือแกคงเล่นด้วยเพราะแก...แกรักเขาไง...อร้ายยย" ครีมเขินจนตัวงอ

"จะเขินอะไรเบอร์นั้น?!"

"ก็มัน...แกนี่นะ...ตายด้านจริงๆ...แกคิดดูสิว่าคืนนั้นเขา...แก...เป็นคนคนเดียวกันอ่ะ...ต่างคนต่างแอบชอบกันอยู่ แล้วอยู่ดีๆก็ได้สารภาพรักกัน...ฉันว่าต้องขอบคุณน้ำหวานที่มีแอลกอฮอล์นั่นนะ...ไม่งั้นบางทีป่านนี้แกอาจยังคงขึ้นคานอยู่รึก็ไม่เเน่"

"จะไปรู้เหรอ?!"

"เเต่ว่าครั้งเดียวแล้วติดเนี่ย...โอ้ย...แสดงว่าเขาแข็งแรงมากนะเว่ย"

"ใครบอกครั้งเดียว...อุ๊ปส์" หลุดปาก

"ไม่ใช่ครั้งเดียวเหรอ? อร้ายยย"

"คืนนั้นคืนเดียวนั่นแหละ...แต่..ฉันจำไม่ได้หรอกว่ามัน...นานแค่ไหน...ตื่นมาอีกทีเจ็บตัวไปหมด..."

"อิอิ...ครูตฤณที่ดูเงียบๆไม่ได้ดูแรง แต่แอบร้อนสินะ....โอ้ยถึงว่าติดไวซะเหลือเกิน..." จิกหมอนหนักมาก

"เปลี่ยนเรื่องคุยได้มั้ยเนี่ย...อะไรก็ไม่รู้..."

"งั้นบางทีตอนที่แกเงียบๆไปตอนฉันกลับจากห้องทำงานครูตฤณเพราะแกหึงเหรอ?!"

"ห๊ะ! ทำไมโยงมาเรื่องนี้อีกเนี่ย"

"ก็แกดูงอนๆนี่หว่า...โอ้ยถ้ารู้ฉันจะไม่ไปคนเดียวเลยจริงๆ..."

"ฉันไม่ได้...เห้อ..."

"ยังไม่นอนอีกเหรอครับ?" เข้ามาโดยไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียงกันเลย

"เอ่อ...." รีบกดวางสายไป

"เสียงผู้ชาย! ดึกแล้วด้วย! ตัดสายเราเองด้วย! แล้วคือเร็วมากอ่ะหรือจะเป็นครูตฤณ!!? กรี้ดดด เขาสวีตกันค่ะ เขาสวีตกัน" ครีมนอนกลิ้งบนที่นอน

"ใครเหรอครับ?"

"ครีมน่ะค่ะ..."หลบสายตา

"อ๋อ....อืม...งั้นผมจะนอนแล้วนะ" อ้อมไปหยิบหมอนกับผ้าห่มผืนบางมา

"ฝัน...ดี..ค่ะ"

"ฝันดีครับ..." ลงไปนอนกับพื้นอย่างสบายใจ ยิ่งได้ยินเมื่อกี้ยิ่งอารมณ์ดีเข้าไปใหญ่

คนตัวเล็กรีบซุกเข้าผ้าห่มผืนหนาแล้วยังไม่กล้าหลับ แต่เพราะความเหนื่อยไม่นานเธอก็หลับไปในที่สุด

"หนาวจัง...ฮือ..." นธีกานต์ละเมอออกมาเบาๆ

"หนาวเหรอ?...งั้นเราควรควรลดแอร์ให้อ่อนลงหน่อยดีมั้ยนะ..."คนขี้ร้อนลุกไปเพิ่มอุณหภูมิแอร์ให้มากขึ้นเพราะเขาเห็นว่ามีคนนอนหนาวตัวสั่นอยู่บนเตียง

"นอนขดซะกลมเลยนะนั่น...เห้อ พอเพิ่มแอร์แล้วร้อนจังวะ...ตื่นมาเห็นเราถอดเสื้อจะตกใจมั้ยก็ไม่รู้ แต่ร้อนไม่ไหวเเล้ว...." ถอดเสื้อกล้ามออก

...

"เฮ้ยอะไรนิ่มๆวะ?!" ตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าคนตัวเล็กลงมานอนบนพื้นด้วยแถมยังซุกเขาอยู่อย่างไร้ความระแวงอีก..

"หลับสบายเลยนะ...หึๆ...น่าเอ็นดูซะจริง..." ลูบหัวเบาๆ

"หนาว...หนาวจัง..." หาที่ซบทั้งที่ยังหลับอยู่อย่างนั้น

"โทษทีนะ...นี่ก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าตัวเองละเมอเร่งแอร์ให้เย็นขึ้นตอนไหน...เห้อ..." อุ้มกลับไปที่เตียงแต่คราวนี้นอนบนเตียงด้วยกัน เพราะถูกคนตัวเล็กใช้แทนหมอนข้างไปเรียบร้อย

"หมอนข้างอาราย...ทามมายไม่นุ่มเลย..."ลืมตาตื่นก่อนจะเห็นว่าเขาก็หลับไปเรียบร้อยแล้ว

"นี่เรากอดเขาเหรอ?..." ใบหน้าหวานเห่อแดงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

คนตัวเล็กมองจ้องไปยังใบหน้าคมเข้มที่กำลังหลับไหลอยู่ นิ้วเรียวเผลอลูบไล้ใบหน้าของเขาอย่างรักใคร่ ก่อนจะแอบขโมยจุมพิตหวานจากเขา

"โอ๊ย! ยัยสีน้ำแกทำอะไรของเเกเนี่ย ถ้าเขาตื่นขึ้นมาเขาจะไม่คิดเหรอว่าเราโรคจิต" นธีกานต์ต่อว่าตัวเองอยู่ในใจ ก่อนจะรีบหันหลังให้กับเขาแล้วพยายามข่มตาหลับต่อ แต่พอจะหลับก็สัมผัสได้ว่าเขาขยับเข้ามากอดจากด้านหลัง

"ผมชอบนะที่คุณทำเมื่อกี้...ถ้าคุณไม่ว่าอะไรผมขออีกจะได้ไหมครับ?" เขากระซิบข้างๆหูของเธอด้วยเสียงหวานเเหบพร่า

"คือ...ฉะ..ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจ...ขอโทษค่ะ..."

"ขอโทษทำไมครับ?! หืม?" กอดแน่นขึ้น

"ก็ฉัน...แอบ...อื้ม" โดนขโมยจูบกลับ

"อืม...เท่านี้ก็ถือว่าเราหายกันแล้วใช่มั้ย? ว่าไงครับ?" ค่อยๆละปากออก แต่ในใจคิดเสียดายอยู่ไม่น้อย

"..." สติหลุดไปแล้ว

"ผมรู้นะว่าวันนั้นคุณเมามาก...เมาจนจำอะไรไม่ได้เลย...แต่ผมจำทุกอย่างได้หมดนะ...แล้ว...เฮียก็คิดถึงหนูมากด้วย เฮียคิดถึงสัมผัสของหนู...หนูไม่คิดถึงเฮียบ้างเหรอ? หืม?" ค่อยๆมอบจุมพิตอ่อนโยนให้กับเธอ

"...." นธีกานต์ทำได้เเค่เพียงยอมให้เขามอบความรักให้กับเธอเท่านั้น เพราะร่างกายตอนนี้หมดไร้ซึ่งเรี่ยวเเรงที่จะทำอะไรตอบโต้เขาได้

"ไม่ต้องเกร็งนะ...เฮียรับรองว่าจะไม่ทำให้หนูเจ็บ"

...

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องทำให้คนตัวใหญ่ลืมตาตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย

"สีน้ำครับ...ตื่นหรือยังเอ่ย..." ควานหาตัวของคนร่วมห้องทั้งที่ยังไม่ลืมตา แต่พอตื่นก็ไม่เห็นเธออยู่ในห้องแล้ว เห็นเพียงกระดาษโน๊ตแปะอยู่ที่โต๊ะหัวเตียง

"ฉันมีเคสด่วนต้องไปทำ ขอโทษที่ไม่ได้บอก แต่เห็นว่าคุณหลับสบายเลยไม่อยากปลุก...ฉันทำข้าวต้มเอาไว้อุ่นก่อนกินด้วยนะคะ...แล้วก็ฉันขอยืมเชิร์ตของคุณมาใส่...ถ้ากลับจากทำงานแล้วจะรีบเอามาคืนให้นะคะ"

"ยังอุตส่าห์ทำของกินไว้ให้เราอีก...ทำไมน่ารักแบบนี้นะ..." ตฤณยิ้มเขินๆออกมาเพราะคำว่าน่ารักของเขามันไปไกลมากกว่านั้น

...

"ขอบใจมากนะที่เราอุตส่าห์มาช่วยเคสพี่อ่ะ..." หมอแดนบอก

"ไม่เป็นไรค่ะ...ถ้าไม่มีอะไรแล้วสีน้ำขอตัวกลับเลยนะคะ สวัสดีค่ะ" ยิ้มสดใสก่อนเดินออกไป

"ครับ..."มองตามจนลับตา

"พี่แดนวันนี้พี่หมอแต่งตัวน่ารักเนอะ..." อ้อยว่า

"เเต่พี่ว่าเสื้อไซส์ใหญ่ไปสำหรับน้องเขารึเปล่า?..." แดนคิดสงสัย

"เสื้อโอเวอร์ไซส์ไงพี่...เอ๊ะหรือ...หรือว่าพี่เขาใส่เสื้อแฟนมากันน๊า...น่ารักจังนะคะ" อ้อยยิ้มเขิน

...

"ฉันควรจะโทรหาเขาดีมั้ยนะ...เสื้อผ้ายังอยู่ที่นั่นอยู่เลย...แต่..ฉันไม่มีเบอร์เขานี่นา...ว๊าย!" โดนแย่งมือถือจากมือไปอย่างไว

"ขอโทษครับพอดีมือถือผมหาย...ขอโทรหามือถือผมหน่อยนะ" ตฤณบอก แล้วเขาก็โทรเข้ามือถือตัวเอง

"คุณ...อ้าว! ทำไมอยู่ที่ฉันล่ะ?"

"ผมเพิ่งใส่ไปในกระเป๋าคุณเมื่อกี้เอง...ความรู้สึกช้าจังนะ"

"คุณหัวหน้าแก๊งค์ผู้เย็นชา อนาคตภรรยา😘...เอ๊ะ?!" นธีกานต์อ่านชื่อจากมือถือของเขา นั่นคือเบอร์ส่วนตัวของเธอที่ใช้ตั้งแต่มัธยม อ่านแล้วถึงกับไปไม่เป็นเลย ไม่รู้ว่าจะปั้นหน้ายังไงดี

"ยังใช้เบอร์เดิมอยู่เลย...รู้งี้ผมโทรหาตั้งนานแล้ว....นี่เบอร์ผม..ตอนนี้คุณก็จะไม่มีข้ออ้างที่จะไม่โทรหาผมแล้วนะครับ.." พิมพ์ชื่อตัวเองบันทึกเรียบร้อย

"เฮียตฤณที่รัก(เธอ)🌼🌱" เจ้าของมือถือเอาไปอ่านเองแล้วหลบสายตาหวานหยดของเขา

"คุณจะ...จะบอกผมตรงๆได้รึยัง..."

"คะ?!"

"ก็บอกว่าคุณก็รักผมเหมือนกัน..."

"ฉัน...คุณยังไม่รู้อีกเหรอ? ว่า..ฉัน...ฉัน.."

"ผมไม่รู้หรอก...ผมเป็นคนธรรมดานะครับ...ถ้าไม่พูดออกมา ผมจะรู้ได้ยังไงล่ะครับ...หืม?"

"แต่ฉัน...ฉัน..." ดึงคอเข้าไปจุ๊บเลย

"อื้ม..." เขาโอบเอวของเธออย่างรักใคร่ และดูเหมือนจะพอใจมากด้วย

"พอใจคุณรึยังคะ?"คนตัวเล็กถามด้วยใบหน้าแดงก่ำ

"แต่ว่า..."

"ฉัน..รักคุณค่ะ..รักมากด้วย..รักมานานแล้วตั้งแต่คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้...รักทั้งที่คิดว่าต้องอกหัก...รักทั้งที่รู้ว่าถึงเป็นรักข้างเดียวก็ยังจะรัก...ทีนี้คุณเข้าใจรึยังคะ!" กระซิบข้างหูเบาๆ

"เข้าใจแล้วครับ...ผมก็รักคุณมากนะ..รักมานานแล้ว...ตั้งแต่ก่อนเราจะได้เจอกัน..."

"คะ?!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น