ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) #ธัญท้าแต่งรอบที่1 เข้ามาอ่านมาติชมกันได้นะ เเล้วก็เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ

คำสารภาพรักจากชายคนนั้น2

ชื่อตอน : คำสารภาพรักจากชายคนนั้น2

คำค้น : ธัญท้าแต่งรอบที่1

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 566

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2563 23:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คำสารภาพรักจากชายคนนั้น2
แบบอักษร

"เขา...บอกว่าเขาชอบเราเหรอ?!" นธีกานต์ถึงกับพูดอะไรไม่ออก

-จดหมายฉบับที่สอง-

ผมเองนะ...ผมอยากจะบอกคุณ...ผมอยากเป็นแมวจัง...เจ้าแมวตัวนั้นน่ะ วันก่อนกีฬาสีวันที่คุณมาระบายสีฉากต่อ...ผมเห็นว่ามีคนเรียกคุณมาแถวหน้าห้องวิชาการ...

"สีน้ำ ฉันได้ยินเสียงแมวอ่ะไปดูกันมั้ย?" ครีมมาบอก

"ตรงไหน?" วางแปรงสีทันที

"นี่ไงแถวๆนั้นอ่ะแก.."ชี้ให้ดูแถวๆท่อ

"จริงด้วย เสียงมาจากตรงนี้..." ก้มลงไปจะล้วงมือลงท่อน้ำเพราะเห็นเงาลูกแมวอยู่ในนั้น

"เฮ้ยแกจะล้วงจริงอ่ะ!"

"อือ...หรือแกจะล้วง?" หันมาถามเพื่อน

"ไม่อ่ะ...มือฉันเข้าไม่ได้ป่ะ...มือแกเล็ก..." ครีมว่า

"ก็เท่านี้เเหละ" ก้มลงไปจับลูกแมวขึ้นมา

"ฮึ้ยน่ารักว่ะแก แมวส้มด้วยอ่ะ"

"เราต้องเอาไปถามก่อนว่าเป็นแมวใครรึเปล่า..." อุ้มแมวขึ้นมา

"ขอโทษนะขนแกติดสีเลย...มือฉันติดสีอยู่..."

พอเอาแมวไปถามรอบๆก็ไม่มีใครเป็นเจ้าของเลยพูดกับเพื่อนว่า

"ในเมื่อน้องไม่มีเจ้าของ งั้นฉันเอาไปเลี้ยงเองแล้วกัน" ยิ้มร่าเริง

"เเม่เเกจะให้เลี้ยงเหรอ?" ครีีมถาม

"ไม่รู้สิ...ก็เอากลับบ้านไปแล้วไม่ให้ก็ต้องให้เเหละ เนอะเสือปลา..." ตั้งชื่อให้ด้วย

"เสือปลาเหรอ? ชื่อเท่ห์ซะนะ..." ครีมยิ้มเอ็นดูแมวน้อย

รู้มั้ยว่าผมอยากเป็นลูกแมวตัวนั้น...วันนั้นคงมีความสุขไปทั้งวันไม่สิตลอดไปเลย...เพราะมีคุณเอาใจใส่...อยากเป็นแมวมากขึ้นมาก็วันนี้เอง ผมเลยรู้ว่าคุณชอบเเมว... ผมเห็นคุณล้างแแผลให้เด็กรุ่นน้องด้วย...คุณทำอย่างไม่รังเกียจทั้งที่ต้องจับเท้าของคนอื่น มันทำให้ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่คนถือตัว...หรือเป็นคนหยิ่งอะไรอย่างที่ใครๆที่ไม่รู้จักคุณว่า...

"ครูครับ ผมต้องล้างแผล...เขาบอกให้มาห้องพยาบาล.." เด็กชายม.ต้นพูดขึ้น

"ครูไม่ใช่ครูห้องพยาบาลด้วยสิ ครูพยาบาลไม่อยู่...สีน้ำเป็นฝ่ายพยาบาลใช่มั้ย?" ครูสาวคนนึงที่มานั่งพักเฉยๆถาม

"ค่ะ..เดี๋ยวน้องมาทำแผลกับพี่นะ...ถ้าเจ็บบอกพี่ด้วยนะ"

"ครับ"

นธีกานต์ก้มลงไปทำแผลให้กับเด็กชายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ไม่มีท่าทางว่าจะรังเกียจคนอื่นเลย

"เสร็จแล้วจ้ะ"

"ขอบคุณพี่เขายังล่ะเรา" ครูบอก

"ขอบคุณครับ" เด็กชายไหว้ขอบคุณ

"ไม่เป็นไรค่ะ..."

"เก่งนะเรา...ครูไม่เคยทำแผลให้ใครเลยอ่ะ ขนาดครูเป็นแผลยังให้คนอื่นทำให้เลย..อย่าลืมไปล้างมือด้วยนะ..."

"ค่ะ.."

อยากเป็นแผลขึ้นมาทันที...แต่มันคงไม่น่าดีเท่าไหร่...ว่าเเต่ผมจะได้ใครทำแผลให้ก็ไม่รู้สิ...เพราะถ้าไม่ใช่ช่วงเที่ยงเธอก็จะไม่อยู่ที่นี่...และผมก็ไม่บ้าเอาตัวเองวิ่งไปชนอะไรให้เป็นแผลเเน่ๆอ่ะนะ แต่ผมอยากจะบอกคุณตอนโตจริงๆนะว่าผมน่ะ...ไม่ได้จะคิดเล่นๆกับคุณแน่นอน...ผมรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างบอกผมว่าคุณคือคนที่ผมเฝ้ารอจะได้เจอจริงๆ...เป็นคนที่ตกหลุมรักตั้งแต่เเรกเจอเลยนะ พูดจากใจ...ผมอยากจะคุยกับคุณในฐานะผู้ชายธรรมดาๆคนนึง...หวังแค่ว่าโตขึ้นจะไม่ไปมีแฟนมีลูกเสียก่อนนะ คุณพยาบาลคนเก่ง...

-จดหมายฉบับที่สาม-

สวัสดี...ฉบับนี้ผมเขียนล่าสุด...ผมดีใจนะที่เราได้เจอกันอีก ตอนที่เข้าห้องตรวจแล้วได้เจอคุณผมใจเต้นเเรงมาก แทบทำตัวไม่ถูก แต่พอชวนคุย พอถามคุณก็บอกว่าอาจเคยเจอเพราะมาทำงานที่นี่สักพักแล้ว ผมไม่รู้ทำไมคุณทำเหมือนไม่รู้จักผม...เพราะก่อนนั้นที่ผมพูดว่าจำคุณไม่ได้รึเปล่า? แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณรู้สึกไม่ดีนะ ต่อมาเราเจอกันอีกครั้งที่เกาะผมดีใจมากที่จะได้เจอคุณเเละดีใจที่ได้รู้ว่าคุณยังไม่มีแฟนเพราะงานหมอยุ่งมากๆ เพื่อนคุณบอกผมว่าคุณยุ่งจนไม่มีเวลาหาแฟน ผมไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำขอของผมรึเปล่า ที่ขอทุกวันทุกคืนว่าอย่าให้คุณได้เจอได้คบกับใครเลย ขอให้คุณเป็นของผมแค่คนเดียวเพราะผมจะเป็นของคุณแค่คนเดียวเช่นกัน(ถ้าคุณต้องการ) ผมไม่ได้ตั้งใจจะเเช่งให้คุณขึ้นคานแต่อย่างใด ผมเองที่อยากให้คุณลงจากคานมาเพราะผม มันออกจะเห็นแก่ตัวไปรึเปล่านะ? คุณดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะ ทั้งที่ปกติผมเห็นคุณเหมือนเป็นผู้ใหญ่ตลอดอยู่เเล้วก็เถอะ...ผมเป็นคนชวนเพื่อนๆให้มาเที่ยวเกาะเองเเหละ เพราะรู้ว่าเขาจะชวนคุณมาด้วยแน่ๆ และก็ได้เจอ แต่เหมือนคุณไม่ได้อยากเจอผมเท่าไหร่...แต่พอได้คุยกันบนเรือผมก็สบายใจขึ้นว่าคุณไม่ได้เกลียดผม... พลุนั่นผมเป็นคนสั่งเอง...เพราะผมอยากเห็นพวกคุณยิ้ม...โดยเฉพาะคุณนะคุณหมอคนสวย...รอยยิ้มนั้นมันทำให้ผมนอนหลับฝันดี...ตอนคุณน้ำมันหมด..ผมอยากให้เป็นคุณเองที่โทรมาขอความช่วยเหลือ...แต่ไม่เป็นไรสุดท้ายผมก็ได้เจอคุณอยู่ดี...ขอบคุณสำหรับความเอาใจใส่นะ ไข่น้ำอร่อยมากเลยล่ะ ผมกินหมดไม่เหลืออะไรเลยจริงๆ...ผมปลูกดอกเดซี่เพราะว่าผมเห็นคุณชอบ...แต่ไม่กล้าตัดเอาไปให้หรอก กลัวคุณจะมองผมแปลกๆ...สุดท้ายเลยไม่ได้ให้คุณอย่างที่คิิด...ผมลองทำตามคุณทุกอย่างเลยนะ...เวลาทำอะไรเหมือนคุณผมจะจินตนาการว่าผมได้อยูใกล้คุณยังไงล่ะ...มันทำให้ผมอารมณ์ดี

เรื่องคืนนั้น...ผมอยากให้รู้ว่ามันเป็นความผิดของผมเอง...ผมฉวยโอกาสตอนที่คุณเมา...ทำแบบนั้น...ผมมันเห็นแก่ตัวมากผมรู้ดี คืนนั้นคุณจูบผม กอดผม พร่ำบอกว่ารักผม...รู้มั้ยผมมีความสุขมากนะครับ ผมเองก็ได้พูดอย่างเต็มปากอย่างไม่ต้องอายว่าผมก็รักคุณเหมือนกัน...ขอโทษทที่แสดงความเป็นเจ้าของมากไปแต่...ถ้าใครเห็นเขาจะได้รู้ไว้ว่าผมจองคุณเอาไว้เเล้ว...ผมกับเจนเราไม่ได้มีอะไรเกินเลยกันแม้เเต่นิดเดียว...ผมรับประกัน...ครูเจนเขาฉวยโอกาสผม...แต่ผมไม่ได้เล่นตามเขานะผมอยากบอกคุณให้เข้าใจ แต่รู้มั้ยพอได้รู้ว่าคุณหึงมันทำให้ผมดีใจมากๆเลยนะ แสดงว่าต่อไปนี้ผมไม่ได้แอบรักคุณข้างเดียวอีกต่อไปแล้วไงล่ะ ขอโทษที่ผม..เอ่อ...รักกับคุณมากไปหน่อยจนทำให้คุณไม่สบายตัว...ผมขอโทษนะ แต่หลังจากนั้นคุณไม่ให้ผมไปหาอีกเลย เพื่อนคุณก็ไม่คุยกับผม...ผมทำได้แค่แอบส่องรูปที่เพื่อนคุณเอามาลงแค่นั้น...ผมเสียใจนะ...คุณเกลียดผมเเล้วรึเปล่าผมไม่รู้...ผมเห็นเด็กคนนึงเหมือนคุณมากวิ่งมาล้มใกล้ๆ มันทำผมตกใจ...พ่อแม่คุณบอกเขาคือลูกของคุณ คุณมีลูกแล้วเหรอ? ผมไม่รู้เลย..ห้าหกปีมานี้คุณไปรักกับใครรึเปล่า? ปุ้ยบอกผมว่าพลูโตหน้าคล้ายผมด้วย ผมเลยคิดเข้าข้างตัวเองอีกครั้ง...ว่าเด็กคนนี้อาจจะเป็นพยานรักของเราในคืนนั้น...ผมสารภาพกับแม่ แม่เลยไปหาคุณ ขอโทษนะที่ทำให้คุณลำบากใจแต่ว่าผมเองก็อยากรู้ไม่ต่างกัน ว่าพลูโตคือลูกผมรึเปล่า ขอโทษที่ผมมันขี้ขลาดเกินไปจะสู้หน้าคุณนะ...ผมอยากไปด้วยตัวเองแต่กลัวว่าคุณจะเกลียดผมมจนไม่อยากเห็นหน้า เพราะว่าคุณ...คืนนั้นคุณอาจจะเเค่เมาจริงๆก็ได้แต่...ผมยอมให้คุณทุกอย่างจริงๆนะ..ผมมีความสุขมมากๆนะครับ...ขอโทษถ้าผมทำให้ชีวิตคุณต้องพังลง...คุณต้องเลี้ยงลูกคนเดียวคงเหนื่อยมากใช่มั้ย ถ้าเขาเป็นลูกของผม ขอโอกาสให้ผมได้รึเปล่า? ผมรักคุณ รักมากจริงๆนะ...และผมก็รักลูกมากด้วย...ถ้าคุณให้โอกาสผมก็โทรกลับมาเบอร์นี้ด้วยนะ...ผมรอคุณอยู่...ผมขอสารภาพอีกอย่างนะ...ที่จริงผมแอบขอเบอร์คุณมาจากเพื่อนคุณตั้งนานแล้วล่ะกว่าจะได้ยากมากๆแต่ว่าสุดท้ายก็ได้มาจนได้

"ผมขอเบอร์หัวหน้าห้องหน่อยได้มั้ย?"

"ครูจะเอาไปทำไมอ่ะ?"ฟ้าใสถาม

"เอาไว้เผื่อแจ้งงานด่วนอะไรงี้ไง..."

"แต่เฟสกลุ่มก็มีอยู่แล้วป่าว?" ครีมว่า

"ก็คุณบอกว่ากุ๊ยช่ายเอ้ย! สีน้ำเพื่อนคุณไม่ค่อยเล่นโซเชียลไม่ใช่เหรอ? แล้วผมจะคุยยังไงล่ะ?"

"ฮ่าๆ งั้นครูจดนะ049..."

หวังว่าเบอร์นี้คือเบอร์ที่คุณยังใช้อยู่ แต่ผมก็ไม่กล้าโทรหรอก...กลัวถูกมองว่าเป็นโรคจิิตน่ะ...ผมขอนะครับ ผมไม่ได้คิดว่าคุณจะท้อง คุณก็ไม่บอกอะไรผมเลย...ผมเสียใจที่ไม่ได้รู้สึกอะไรบ้างก่อนหน้านี้...ถ้าผมรู้ว่าคุณมีลูกป่านนี้เราคงอยู่เป็นครอบครัวที่มีความสุขกันไปแล้ว ผมกับปุ้ยเราไม่ได้เป็นอะไรกันนะปุ้ยเป็นน้องสะใภ้ของผม...น้องชายผมเขาทำงานยุ่งมากนานๆทีได้กลับบ้าน หลานผมเลยเรียกผมว่าป๋าเพราะเป็นพ่อทูลหัวของเขา...ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกคุณเรื่องนี้...ขอโทษครับ จากตฤณ

"เขา..รักเรา? จริงๆน่ะเหรอ?" น้ำตาค่อยๆเอ่อล้นออกมาเมื่อเปิดกล่องนั่นแล้วเจอดอกเดซี่แห้งสีีเหลืือง...เขาเอามันทับเอาไว้จนมันแห้งกรอบแล้วนำไปเคลือบเป็นที่คั่นหนังสือให้เธอ มีข้อความเล็กๆแนบเอาไว้ด้วยลายมือของเขาว่า...

"ดอกเดซี่สีเหลือง มีความหมายว่า ฉันจะพยามชนะใจเธอให้ได้ ผมจะทำให้ได้...เชื่อผมนะ"

พอเปิดกล่องนั้นก็พบว่ามีรองเท้าผ้าใบอยู่คู่หนึ่ง ใช่แล้วมันคือรองเราของเธอที่ถูกเอาไปซ่อน มีข้อความบอกว่า

"ผมเห็นว่าใครเอาไปซ่อน...เขาเอาไปทิ้งในถังขยะผมเลยเก็บมาซักให้...แต่พอจะคืน มันไม่กล้า..พอคิดจะคืนจริงๆขึ้นมาก็ยุ่งจนลืมไปบ้าง...ตอนนี้ผมขอคืนมันให้คุณนะ..."

"เขา...อึก.." เสียงหวานสะอื้นออกมาอย่างไม่กลัวใครได้ยิน...เธอไม่รู้ว่าจะมีใครได้ยินไหมแต่ มันกลั้นไว้ไม่อยู่แล้วจริงๆ

 

ความคิดเห็น