email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สิ่งที่เปลี่ยนแปลง

ชื่อตอน : สิ่งที่เปลี่ยนแปลง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 744

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ส.ค. 2563 00:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สิ่งที่เปลี่ยนแปลง
แบบอักษร

จีนค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา ไม่รู้ว่ากี่โมงแล้วแค่รู้ว่ามันคงสายมาก พอได้สติก็หันไปมองข้างๆ ว่างเปล่ามองไปรอบๆไม่มีใคร จีนค่อยๆลุกเกินไปห้องน้ำเพราะคิดว่าอีกคนคงอยู่ในนั้น

ก๊อกๆๆ!!" "เมฆามึงอยู่ในนั้นหรือเปล่า" จีนหมุนลูกบิดแล้วเปิดประตูออกไปห้องน้ำว่างเปล่า เขาค่อยๆเดินกลับมานั่งที่เตียงเดินเตะขวดเบียร์ที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น ถึงแม้เมื่อคืนเขาจะไม่ค่อยมีสติสักเท่าไหร่ แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเขาก็จำได้ทั้งหมด จำได้ว่าเมื่อคืนมันวิเศษมากแค่ไหน ตอนนี้หน้าเมฆาลอยเข้ามาในความคิด ด้วยความที่เป็นลูกครึ่งผิวของเมฆาก็ค่อนข้างขาว เขาจำได้ทุกรสสัมผัส สีหน้าที่เจ็บปวดและเซ็กซี่ ผิวที่นุ่มเนียนทุกครั้งที่เขาได้ลูบไล้ เขาไม่คิดว่าผู้ชายมันจะนุ่มและเนียนได้ขนาดนี้ อาจจะเป็นเพราะเมฆาใส่ใจตัวเองมากและดูแลตัวเองดีก็เป็นได้ ยิ่งคิดอารมณ์ที่อยากจะครอบครองร่างกายนั้นก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่เกิดขึ้นภายในใจของจีนตอนนี้ คืออยากจะครอบครองเมฆา จึงตัดสินใจลุกขึ้นไปอาบน้ำและแต่งตัวเพื่อไปหาเมฆาที่หอของเขา

ในขณะเดียวกันที่เมฆาได้กลับมาถึงหอพักแล้ว เขาเองก็มานั่งกุมขมับอยู่ที่ปลายเตียง ถึงแม้ช่วงล่างมันจะเจ็บปวดแต่มันก็ไม่ได้มากมายสักเท่าไร การมีเซ็กส์ครั้งนี้ เขายอมรับว่ามันทำให้เขารู้สึกดีกว่าทุกครั้ง ทั้งๆทีเค้าเองเป็นฝ่ายโดนกระทำก็ตาม

" ไม่น่าเลยกู" เมฆาพูดขึ้นกับตัวเองเบาๆ

" แล้วทีนี้จะมองหน้ามันยังไงวะเนี่ย" เมฆายังพูดกับตัวเองเพราะไม่รู้จะทำตัวยังไง ที่จริงกับเรื่องที่เกิดขึ้น เขาเองไม่น่าเผลอใจ ปล่อยอารมณ์ไปตามการรุกเร้าของอีกฝ่ายหนึ่งเลย ถ้าเกิดห้ามใจสักนิด เรื่องทั้งหมดคงไม่เกิดขึ้น อีกอย่างเขาเองก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อนด้วย เมฆาหงายหลัง ไปนอนบนเตียงแขนฟาดไว้ที่หน้าผาก นอนครุ่นคิดไปพักใหญ่ ก่อนที่จะได้ยินเสียงคนเคาะประตู

ก๊อกๆๆ!!! เสียงของประตูดังขึ้นทำให้เมฆาเงยหน้าขึ้นมามองที่ประตู มันคงเป็นใครไปไม่ได้ เขาลุกขึ้มานั่งนิ่ง

"มึง" ก๊อกๆๆ " อยู่ไหมเปิดประตูให้กูหน่อย" เสียงคนข้างนอกเขาให้เปิดประตูห้องให้ เมฆาลังเลอยู่สักพักจึงเดินไปที่ประตู

" มึง...มาทำไม" เมฆาพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาๆและไม่กล้าสบตากับจีน จีนมองหน้าเมฆาสักพักหน้าของตัวเองก็เริ่มแดงขึ้นมา เขากำลังนึกถึงเรื่องเมื่อคืนอยู่ รีบก้มหน้าลงทันที

" กู... ซื้อข้าวต้มกุ้งกับยามาให้มึงอ่ะ" เสียงพูดของจีนเบาไม่แพ้กัน เพราะตอนนี้รู้สึกตัวเองกำลังเขินอยู่ จีนเองก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน เหตุการณ์มันเพิ่งผ่านมาไม่กี่ชั่วโมง เมฆาเดินถอยหลังให้จีนเข้ามาในห้องแล้วตัวเองก็ไปนั่งอยู่ที่โซฟา จีนที่เดินตามมาก็มานั่งอยู่ใกล้ๆแต่ไม่ถึงกับติด ยังเว้นระยะห่างอยู่บ้าง

"มึงยังเจ็บอยู่มั้ย" เป็นจีนที่เริ่มถามก่อน เขาเงยหน้ามองเมฆาเล็กน้อยก่อนที่จะก้มตาลงเพราะเมฆาเงยหน้ามาสบตา

" ก็ ไม่เท่าไหร่แล้ว" เมฆาตอบแล้วก็ก้มมองมาที่มือตัวเองเหมือนกัน บรรยากาศความเงียบเข้าปกคลุม ต่างคนต่างไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่นั่งเงียบแล้วสลับกันมองหน้ากันไปมา

"เออ...มึงหิวมั้ยเดี๋ยวกูไปเอาชามมาให้" จีนพูดแล้วทำท่าจะลุก

" เออ ไม่เป็นไร กูยังไม่หิวน่ะ" เมฆาตอบกลับไป

" ไม่หิวก็ต้องกินเดี๋ยวมึงต้องกินยา" จีนพูดแล้วยังเดินไปหยิบชามและช้อนมาอย่างไม่สนใจคำพูดทักท้วงของเมฆา จีนจัดแจงเทข้าวต้มกุ้งใส่ชามและเดินไปหยิบน้ำเทใส่แก้วมาวางไว้ให้

" อีกอย่างเดี๋ยวก็ต้มมันเย็น เดี๋ยวมันจะไม่อร่อย" จีนพูด และดันชามข้าวต้มไปให้กับเมฆา แต่เมฆาก็ยังไม่ยอมจับถามข้าวต้มนั้น

" มึงจะกินเองหรือจะให้กูป้อน" จีนพูดขึ้นแล้วยื้นมือไปจับที่ชามข้าวต้ม

" ไม่เป็นไร กูกินเองได้" เมฆาพูดขึ้นแล้วเอามือไปจับชามข้าวต้มทำให้มือของเมฆาทับไปที่มือของจีน ทั้งสองคนหันมามองหน้ากันซักพัก ก่อนที่จะดึงมือกลับทั้งคู่ ความรู้สึกที่มีในใจตอนนี้มันเปลี่ยนแปลงไปจริงๆไม่กล้าแม้แต่จะมองตา เมฆาดึงชามข้าวต้มมาวางไว้ที่มือแล้วตักข้าวต้มเข้าปาก

" จริงๆ มึงไม่ต้องมาดูแลกูก็ได้นะ มึงกลับมาด่ากูเหมือนเดิมเถอะว่ะกูไม่ชินจะด่าว่ากูใจง่ายก็ได้" เมฆาพูดขึ้นและตักข้าวต้มใส่ปากหลังจากที่เงียบไปได้สักพักใหญ่

" กูจะด่ามึงทำไมวะ" จีนหันไปมองหน้าเมฆาและถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

" ก็กูใจง่ายไง" เมฆาตอบแล้วหันไปสบตากับจีน

" กูไม่ด่ามึงหรอก กูเองก็ใจง่าย อีกอย่างกูตั้งใจว่าจะดูแลมึงจนกว่าจะหายเจ็บ...." จีนหยุดพูดก่อนที่สายตาจะเพ่งมองไปที่ตูดของเมฆา เมฆาเองหันมองตามสายตาของจีน มือข้างที่จับช้อนอยู่ก็ปล่อยจากช้อนกำหมัดมาตีเข้าที่ไหล่ของจีนเบาๆและยันมันออก

"ไอ้บ้า.."เมฆาพูดแล้วหลบสายตาหน้าเริ่มแดง

"จริงๆน่ะ กูกะจะดูแลจนมึงหายอ่ะ"จีนพูด

" ไม่ต้อง กูดูแลตัวเองได้" เมฆาพูด

" ไม่" จีนตอบคำเดียวสั้นๆ ทำให้เมฆาหันไปมองหน้าเพราะปกติ จีนไม่เคยขัดใจเขาแต่ครั้งนี้ไม่

" กูไม่รู้ว่าเรื่องที่มันเกิดขึ้นน่ะมึงจะรู้สึกยังไงนะ แต่กูรู้สึกดีไปแล้วว่ะ ถึงมันจะแค่ครั้งเดียว ถึงมันจะเกิดเพราะความเมาของมึงกับกูก็แล้วแต่ แต่กูอยากจะสานต่อนะเว้ย" จีนพูดประโยคยาวๆทำให้เมฆา ต้องเบิ่งตากว้างหน้าปากค้าง เมฆาสงสัยว่ากำลังถูกอีกฝ่ายนึงจีบอยู่หรือเปล่าหน้าที่แดงอยู่แล้วก็แดงยิ่งขึ้น

เมฆากับจีนสูงพอๆกัน จีนอาจจะสูงกว่าเพียงเล็กน้อย แต่เมฆาตัวบางกว่าจีนและมีผิวขาว หน้าตาผิวพรรณก็ดีกว่ามันไม่แปลกที่จะมีทั้งสาวน้อยหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มาโปรยเสน่ห์ให้กับเขา ต่างออกไปจากจีน จีนดูกำยำแข็งแรงกว่า หน้าตาเข้มหล่อแบบชายไทยแท้ แต่ชอบขมวดคิ้วและทำหน้าจริงจังตลอดเวลาจนสาวๆไม่กล้าเข้าใกล้

ในขณะที่เมฆายังนิ่งอยู่นั้นจีนก็ขยับเข้ามาใกล้ๆแล้วจับข้อมือเมฆาไว้

" ลองไหมมึง ลองคุยกันดูก่อนก็ได้" จีนพูดขึ้น ในขณะที่หน้าเริ่มแดง ขนาดผิวจีนไม่ค่อยขาวก็ยังรู้เลยว่าหน้าแดง

"กู..." เมฆาพูดไม่ออก นิ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะตอบกลับมาว่า

" มึงแน่ใจหรอ"

" กูก็ไม่รู้ แต่แค่กูรู้ว่ากูรู้สึกดีและอยากจะสานต่อก็เท่านั้นเอง ถ้ามันดีมึงก็แค่เปิดใจรับแต่ถ้ามันไม่ดีกูสัญญาว่ากูจะกลับมาเป็นเพื่อนที่ดีของมึงเหมือนเดิม" จีนพูดประโยคยาวๆแต่สายตาของจีนนั้นสื่อถึงความจริงใจที่สุดที่เขามีให้

" กูหมายความว่า มึงแน่ใจหรอที่มึงจะคบผู้ชายตัวควายๆอย่างกูได้อ่ะ" เมฆาพูดแล้วก็ยิ้มบางๆให้

" ควายตรงไหนวะ มึงตัวเล็กกว่ากูตั้งเยอะ" จีนพูดโต้ตอบกลับไปและยิ้มให้เหมือนกัน

" ตกลงมึงคบกับกูแล้วใช่มั้ย"จีนถามแล้วยิ้ม

" มึงอย่าข้ามขั้น มึงยังไม่ได้จีบกูเลย" เมฆาพูดแล้วดึงมือออกหันมากินข้าวต้มต่อ

" แต่กูได้มึงแล้วนะ" จีนตอบกลับไปแบบกวนๆทำให้เมฆาต้องถลึงตาใส่และทำหน้ายู้ จีนขยับเข้าไปใกล้ๆ ก่อนที่จะใช้แขนเท้าหัวตัวเองนั่งพิงไปกับโซฟา แล้วมองมาทางเมฆาที่กำลังกินอยู่

[ สงสัยจะบ้าไปแล้ว ที่มองว่ามันน่ารัก] จีนคิดในใจ และยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เมฆาที่กินข้าวต้มอยู่ก็หันมามองจีนเป็นพักๆ

เมฆาตัดสินใจที่จะให้จีนจีบ เพราะมันคงไม่เสียหายอะไรเพราะจีนมันสัญญาแล้วนี่ว่าถ้าไม่โอเคมันจะกลับมาเป็นเพื่อนเหมือนเดิม ลองดูมันก็คงไม่เสียหายหรอกนะ เมฆาคิดในใจ

 

 

 

"

 

 

 

ความคิดเห็น