email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ภูน้ำ ครั้งที่ 5.1 : ไม่อยากเผลอใจ 50%

ชื่อตอน : ภูน้ำ ครั้งที่ 5.1 : ไม่อยากเผลอใจ 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2563 02:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภูน้ำ ครั้งที่ 5.1 : ไม่อยากเผลอใจ 50%
แบบอักษร

"มึงไม่เป็นอะไรนะ" ไมโลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่ติดเล่นเหมือนเคย  

"อืม กูไม่เป็นไร" 

"กูไม่อยากจะให้มึงเจ็บอีกแล้ว แต่กูแค่อยากจะบอกกับมึงว่า ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะ ที่จะมีนิสัยเหมือนไอ้พี่ธันแบบนั้น กูอยากให้มึงลองเปิดใจของมึงดู ยังไงความรัก เมื่อคิดจะรักยังไงมันก็เจ็บไปแล้ว 50%  

มันไม่แปลกหรอกที่มึงจะเจ็บมาก เท่าที่กูดูพี่ภูวาเขาเป็นคนจริงจังพอสมควร ถึงเขาจะดูเจ้าชู้ แต่สายตาของเขามองเด็กในสต๊อกของเขา ด้วยสายตาเรียบนิ่งไม่มีความรู้อะไรโผล่ออกมา แสดงว่าเขาก็ยังไม่ได้รักใคร มึงยังพอมีโอกาส กูรู้ว่ามึงก็รู้สึกดี ๆ กับพี่เขา" 

 

น้ำนิ่งตาโตทันที เมื่อไอ้ไมมันรู้ ทั้ง ๆ ที่ผมไม่เคยเล่าอะไรออกไป 

"ไม่ต้องมาทำตาโต กูแค่เห็นมึง หลังจากเดินออกมาจากลานเกียร์ สีหน้าของมึงมันฟ้อง แค่นี้กูก็รู้แล้ว แต่มึงก็อย่าเพิ่งไปกลัว ในสิ่งที่มันยังไม่เกิด ถึงกูจะเชียร์พี่เขาออกหน้าออกตา แต่ถ้าเขาทำมึงเจ็บ กูก็ไม่ยอมเหมือนกัน ไม่ต้องกลัวไปนะ ว่าเวลามึงเสียใจแล้วจะไม่มีใคร อยากให้มึงจำเอาไว้ไม่มีใครยังมีกูนะ 

กูจะอยู่ตรงนี้คอยซับน้ำตาให้มึงเอง เพราะฉะนั้นมึงทำตามใจของตัวมึงเอง ที่มันเรียกร้องออกมาเถอะ ถ้าเกิดมึงอยากหาความมั่นใจ จากหัวใจของมึง มึงก็ลองถามมันดู ถ้าเสียงหัวใจมันตอบชื่อใครออกมา แสดงว่านั่นแหละคือคนที่มึงตกหลุมรัก" 

ไมโลเดินเข้าไปสวมกอด "กูขอบคุณมึงมากนะไอ้ไม มึงคือเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับกูเลยว่ะ แต่กูก็ยังไม่ชอบความเจ้าชู้อยู่ดี ไม่ใช่กูไม่อยากเปิดใจมองคนอื่น แต่เพราะเหตุนี้จึงทำให้กูเสียรักที่คิดว่าเขาเข้ากับกูได้ แต่มันก็ไม่ใช่อย่างที่กูคิด ถึงยังไงกูก็จะพยายามลองเปิดใจมองคนเจ้าชู้ในมุมมองใหม่ก็แล้วกัน บางทีเขาอาจจะไม่เหมือนคนเจ้าชู้คนอื่น กูจะไม่ตัดสินพี่เขาจากความเจ้าชู้" 

"ต้องอย่างนี้สิเพื่อนกู กูจะได้ไม่ต้องเสียใจที่เป็นกัปตันทีม ภูวาน้ำนิ่ง นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป กูจะพายอย่างเต็มที่มึงไม่ต้องหวง แล้วมึงก็ปล่อยกูได้แล้วอึดอัด"  

ไมโลว่าออกไปด้วยความไม่ชินกับน้ำนิ่งในเวอร์ชั่นนี้ ปกติมันจะต้องถีบ ต้องเตะ ต้องตบ แต่การที่มันมากอดแบบนี้ไม่ชินเลยว่ะ กอดกับมันครั้งสุดท้ายก็ตอนที่มันหกล้มแล้วร้องไห้งอแงออกมาสมัยประถม จากนั้นมันก็ไม่เคนมาสวมกอดผมแบบนี้อีกเลย ครั้งนี้มันคงต้องการกำลังใจจริง ๆ สินะ 

"เออ ๆ กอดนิดกอดหน่อยแค่นี้ทำมาเป็นเล่นตัว" 

"เอ้า กูก็ต้องหวงตัวกูไว้ให้แฟนในอนาคตกูสิวะ แต่ถ้ามึงเศร้ามาก ๆ และต้องการกำลังใจ มายืมไหล่กูซบได้นะ พี่ไมยินดี" ไมโลว่าพลางส่งยิ้มให้กับน้ำนิ่ง 

"ขอบใจ แต่กูว่ามึงจะอินเกินไปรึเปล่าวะ กับตำแหน่งวาย ๆ อะไรนั่น" น้ำนิ่งถามออกไปเมื่อเพื่อนแสนดีของตนในตอนนี้ กำลังอินกับหนุ่มวาย ที่มันสถาปนาตัวมันขึ้นมา โดยไม่มีใครแต่งตั้งหรือรู้ว่ามันเป็น นอกจากตัวมันเองที่เชี่ยวไปบอกับคนอื่นว่าเป็นหนุ่มวาย 

"ไม่อินไปหรอกมึง กูเนี่ยถือว่าเป็นขั้นพื้นฐาน เพราะคนอื่นน่ะขั้นปรมาจารย์ กูอยากที่จะไต่เต้าขึ้นไปในระดับนั้นบ้าง กูเลยต้องเริ่มจากการชิปมึงกับพี่ภูวาไงเพื่อน" น้ำนิ่งมองตรงไปยังเพื่อนของตนเอง ด้วยสายตาหวาดกลัว  

"มึงอย่ามามองกูด้วยสายตาแบบนี้ดิวะ กูไม่ทำอะไรมึงหรอก นอกจากจับมึงจิ้นกับพี่เขาเท่านั้นเอง เพราะนี่คือหน้าที่หลักของกู" 

"เออ ๆ ไม่ว่ามึงจะขั้นพื้นขั้นฐานหรือจับจิ้นอะไรก็ชั่ง แต่ ตอน นี้ มึง ต้อง ไป อาบ น้ำ!!!' น้ำนิ่งพูดออกมาโดยเน้นทีละคำอย่างชัดเจน 

"เออ ๆ รอแป๊บ มึงจะเสียงดังออกมาทำไมก็ไม่รู้"  

ไมโลเดินไปอาบน้ำพร้อมกับเสียงบ่นน้ำนิ่งที่ทำเสียงดังใส่ ทำให้ใจของหนุ่มวายคนนี้มันเตลิดไปไกลจนกู่ไม่กลับแล้ว 

"ให้ไว" 

สิ้นเสียงของน้ำนิ่ง ไมโลจึงรีบวิ่งเข้าไปอาบน้ำโดยที่ไม่ลืมหยิบชุดนักศึกษาเข้าไปเปลี่ยน 

'ก่อนที่ไอ้น้ำมันจะแดกหัวผม เพราะมันไม่ได้กินลูกรักมัน' 

ระหว่างรอไมโลอาบน้ำ คนข้างนอกอย่างน้ำนิ่งกำลังตกไปอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง เมื่อนึกถึงคำพูดของไมโล  

อย่างว่าสิ่งที่ไอ้ไมพูออกมา มันก็ถูกเกือบหมด มันไม่มีอะไรเลย ที่ไม่จริงในคำพูดของมัน เอาเป็นว่าผมจะเปลี่ยนใจ จากที่มองพี่ภูวาในแง่ลบ ให้มันบวกมาขึ้น ถือว่าครั้งเป็นการเปิดโอกาส ในการจะมีรักใหม่กับตนเอง อีกสักครั้งก็แล้วกัน 

  

... 

 

"มึงจะรีบไปไหนวะ น้ำ" ไมโลเอ่ยถามออกไปในขณะที่ตนเองกำลังก้าวเท้าเดินตาม 

"ก็เพราะมึงนั่นแหละ ช้า กูเลยต้องรีบเดิน เพื่อจะไปซื้อนมเย็นไง ถ้ามึงเหนื่อยก็ไม่ต้องเดินตามกูมาก็ได้ แยกกันตรงนี้ มึงตรงไปยังคณะเลย เดี๋ยวกูไปซื้อคนเดียวเอง" 

"เออ ๆ โอเค งั้นกูไปรอที่คณะก็แล้วกัน ถ้ามีอะไรก็โทรมานะมึง" 

"เออ ๆ ไว้เจอกัน" 

น้ำนิ่งรีบเร่งความเร็วที่เร็วอยู่แล้วให้เร็วขึ้นไปอีกเท่าตัว จนตอนนี้จากเดินกลายเป็นเหมือนกำลังวิ่งไปในตัว 

  

 

ร้านน้ำคณะนิเทศ 

แฮ่ก ๆ ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น เก่งมากไอ้น้ำ เดี๋ยวกูจะซื้อนมเย็นเลี้ยงเองนะไม่ต้องห่วง แฮ่ก ๆ แต่ตอนนี้คงตอนหยุดพูด แล้วยืนหายใจอย่างเดียวก่อน ไม่งั้นจะตายเอาได้ ฟู่ 

น้ำนิ่งพยายามปรับลมหายใจของตนเองให้หายเหนื่อยไว ๆ เพื่อจะได้เข้าไปหานมเย็นที่รัก เพราะการมาอยู่หน้าร้าน แล้วไม่สามารถเข้าไปได้ นี่มันเป็นการทรมานทางอ้อมชัด ๆ 'เอาล่ะผมว่า ตอนนี้ผมเบาเหนื่อยแล้ว งั้นก็ลุย' ทันทีที่ความเหนื่อยทุเลาลง น้ำนิ่งจึงย่างเท้าเดินเข้าไปในร้าน 

  

กริ๊ง เสียงกระดิ่งหน้าร้าน 

"ยินดีตอนรับค่ะ ไม่ทราบว่าลูกค้าต้องการเมนูไหนคะ" เธอเอ่ยเสียงถามหลังจากน้ำนิ่งเดินไปถึงเคาน์เตอร์ 

"เอานมเย็นแก้วนึงครับ" น้ำนิ่งตอบพนักงานไปด้วยเมนูโปรด 

"นมเย็นหนึ่งแก้ว ทั้งหมด 30 บาทค่ะ" 

เมื่อได้ยินราคาจึงหยิบตังขึ้นมาจ่าย และยื่นให้พนักงาน แต่ยังคงยื่นอยู่แบบนั้น เธอไม่ยอมรับไปสักที 

"เอ่อ…ดูเหมือนว่าจะมีคนจ่ายให้แล้วนะคะ" 

"ห๊ะ อะไรนะครับ" น้ำนิ่งถามออกไปอีกครั้ง เพื่อต้องการให้เธอทวนในสิ่งที่เธอพูดออกมา เพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่ผมได้ยินนั้นไม่ได้หูแว่วไปเอง 

"มีคนจ่ายค่าน้ำให้แล้วนะคะ" 

"หืม แต่ผมไม่รู้จักใครเลยนะครับ เป็นไปไม่ได้ ผิดคนรึเปล่าครับ" 

"คุณชื่อน้ำนิ่ง วิศวะปี 1 ไหมคะ" 

"ใช่ครับ" 

"ถ้าใช่ งั้นก็ถูกต้องแล้วค่ะ" 

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ 

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้ 

#ภูวาน้ำนิ่ง 

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyy8893 

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า 

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว