kokomilk

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอน 1.2 | 5000 ไม่จำกัดน้ำ

ชื่อตอน : ตอน 1.2 | 5000 ไม่จำกัดน้ำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2563 11:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน 1.2 | 5000 ไม่จำกัดน้ำ
แบบอักษร

. 

         “กูขอดูนมมึงหน่อย กูให้เลย ห้าร้อย” 

 

         พูดเสร็จ ปุ้มปุ้ยก็ขำปิดปากยิ้ม อายม้วน ท่าทางเธอดูไม่โกรธเลย แม้ว่าเพื่อนจะพยายามรบเร้าในเรื่องอย่างว่าอยู่ก็ตาม ส่วนปอนก็นิ่งรอเงียบๆ เขาจริงจังมากๆ กับสิ่งที่เขาพูดออกไป 

 

         “ไอ้เชี่ย ถ้ามึงเงี่eoนักนะ มึงก็ไปเปิดดูหนังเอ็กซ์ ชักว่า_เอาเองไป๊!” ปุ้มปุ้ยพูดจากยียวนกวนเพื่อนอย่างเน้นฮา “เดี๋ยวห้าร้อยเนี่ย กูไปเรี่ยไรจากคนอื่นในห้องเอาก็ได้” 

 

         “ถ้างั้น กูให้ห้าพัน” 

 

         เล่นเอาปุ้มปุ้ยถึงกับชะงัก 

 

         “ขี้โม้ละ มึง” 

 

         “กูพูดจริง” 

 

         ปอนย้ำ สีหน้าแววตาของเขาน่าเชื่อถือ 

 

         “หรือมึงจะไม่เอา ห้าพัน” 

 

         “เอา” 

 

         “ห้าพัน ไม่จำกัดน้ำ เอาเปล่า” 

 

         “เชี่ย!!” 

 

         มันแทบจะเข้าข่ายซื้อขายบริการกันอยู่แล้ว “ไม่จำกัดน้ำ” ถ้าปุ้มปุ้ยตอบตกลง ก็หมายความว่า เธอจะโดนเพื่อนจัดหนักจนเขาสำเร็จความใคร่กี่ครั้งก็ได้ แลกกับค่าตอบแทนหาร้อยบาท 

 

         เล่นเอาปุ้มปุ้ยไปต่อไม่ถูกเลย 

 

         “นี่ มึงคิดกับกูจริงๆ เหรอวะ” 

 

         แต่เพื่อนชายย้อนกลับไปด้วยคำถาม “ปุ้ย ขอถามไรอย่าง” 

 

         “อะไร?” 

 

         “มึงเคยยัง?” 

 

         ปุ้มปุ้ยเกือบๆ จะตอบว่าไม่เคยแล้ว แต่เพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อน ก็เลยไม่อยากโกหก ถึงจะโกหกก็ไม่ได้โกหกทั้งเพ “ก็... เคยบ้าง แต่แบบ... ไม่ได้เยอะอะไร” 

 

         “กี่ครั้ง” 

 

         ปุ้มปุ้ยหัวใจเต้นรัว ๆ 

 

         “ก็... สองครั้ง” เธอโกหก จริงๆ มากกว่านั้น 

 

         “ถ้างั้น มึงให้กูเป็นครั้งที่สาม ได้หรือเปล่า” 

 

         เสียงเรียบๆ ธรรมชาติๆ ของปอนดังมา เธอมองใบหน้าของเขาที่หล่อชนะใจเธออยู่ตั้งแต่แรกเริ่ม เขากำลังมองมา จ้องลึกเข้ามาอย่างเป็นจริงเป็นจังเอามากๆ 

 

         “มะ...มึง...” 

 

         ปุ้มปุ้ยรู้สึกสั่นข้างในไปหมด 

 

         เธอกับปอน 

 

         อะ...เอากัน เอากัน 

 

         แค่แอบจินตนาการขึ้นมา หัวก็แทบไหม้เลย!! 

 

         เพื่อนสาวเอาแต่ปิดปากหน้าก้มๆ ยิ้มอายม้วน 

 

         ปอนเลยพูดขึ้นมาต่อ “คือ... กูก็ไม่ได้ดูแบบ... อุบาทว์ น่าเกลียด หน้าตาทุเรศ อะไรหรือเปล่า แล้วอีกอย่างนะเว้ย ของของกูเนี่ย สุดยอดมาก ถ้ามึงโดน รับรองติดใจ หึๆ” 

 

         “โธ่!! กล้าพูด!!” 

 

         เพื่อนหนุ่มบอกต่อ “เอาเวลาไปคิดดีๆ สักนิด เอาตามความสมัครใจของมึงอะ กูไม่ได้บังคับ มึงคิดดูเอาเองว่าห้าพันบาท กูควรจะได้รับอะไรจากมึงบ้าง คิดทบทวนดีๆ กูมีเวลานั่งรอมึงทั้งคืน” 

 

         ปุ้มปุ้ยก็เลยเงียบไปชั่วครู่ 

 

         มือข้างหนึ่ง ถือโทรศัพท์จ่อหน้าตัวเองเอาไว้ 

 

         ส่วนอีกมือก็จับๆ ม้วนๆ อยู่กับปลายเส้นผมตรงหน้าผาก 

 

         จะว่าไปแล้ว มันเป็นข้อเสนอที่ดีเอามากๆ เลยนะเนี่ย! 

 

         เธอเองก็... อยากๆ อยู่เหมือนกัน อีกฝ่ายเองก็... หน้าตาโอเค แถมยังให้ค่าตอบแทนแบบ... โคตรคุ้มค่า ทำเอาหัวใจของเด็กสาวตื่นเต้นไปหมด ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่ามันจะมีเหตุการณ์พิเศษอะไรแบบนี้เกิดขึ้นในชีวิต 

 

         “ห้าพัน น้ำเดียว” 

 

         ปุ้มปุ้ยบอกขึ้นในที่สุด 

 

         ปอนได้ฟังก็ถึงกับสั่น จะได้กันจริงๆ แล้วสินะ 

 

         “ราคาอย่างกับดาราไอดอลเลยนะมึง” 

 

         ปุ้มปุ้ยหน้าแดงชัดเจน เธอบอก “ไรล่ะ!! ก็กูไม่ได้ขายไง โปรพิเศษเฉพาะมึงคนเดียว จะเอาหรือว่าไม่เอา แล้วแต่ โอกาสมีแค่ครั้งนี้ ครั้งเดียว ไม่มีรอบหน้า” 

 

         “เฮ้อ” 

 

         ปอนถอนหายใจ “เออๆ ก็ได้” 

 

         “มึงโอนมาเลยตอนนี้” 

 

         “ตลก มึงยังไม่ทันทำเหิี้ยไร จะให้กูโอน” 

 

         “ถ้างั้นเอาเป็นวันเสาร์นี้” ปุ้มปุ้ยทำการนัดหมาย “กูรอได้ ไม่มีปัญหา เดี๋ยวดูก่อนว่าจะนัดเจอกันยังไง” 

 

         “เสาร์นี้ เชี่ยไร ไม่เอา ชักช้า” ปอนบอก “กูอยากตอนนี้ แล้วกูก็จะเอาตอนนี้ กูไม่ได้อยากจะเอาตอนวันเสาร์ เดี๋ยวกูออกไปรับมึงเลย” 

 

         “เห้ย!! ดะ...เดี๋ยว!!” 

 

         ปุ้มปุ้ยไม่คิดเลยว่ามันจะด่วนเร่งขนาดนี้ 

 

         ยังไม่ได้เตรียมใจไว้เลย เธอเริ่มแถๆ “รับเชี่ยไรมึง!! กูออกไปไม่ได้!! นี่มันตีสองกว่าและ ไอ้สัส พ่อกับแม่กูก็นอนอยู่ห้องข้างๆ ด้วย” 

 

         “กูไม่สน มึงเตรียมตัวให้พร้อม” 

 

         “ไอ้ปอน!!” 

 

         ปุ้มปุ้ยมองเห็นกล้องของปอนก็เห็นอีกฝ่ายถอดเฮดโฟนวางไว้และลุกขึ้นหายไปจากโต๊ะคอม เพื่อนของเธอช่าง... อ่า!! หัวดื้อและเอาแต่ใจ เธอเองก็เลยต้องคิดหนักเลยว่าจะเอาแบบไหนต่อไป มันต้องซวยบรรลัยแน่ๆ ถ้าหากว่าไอ้เพื่อนตัวดีมาบีบแตรรถดังลั่นที่หน้าบ้าน 

 

         โอ๊ย!! 

 

         มึงจะหื่นอย่างหมาอะไรขนาดนั้นวะ!! 

 

         “เออ ปุ้ย” 

 

         เสียงของปอนดังมาตามหูฟัง 

 

         ปุ้มปุ้ยมองดูบนจอมือถือของตัวเองอีกครั้งก็เป็นเพื่อนหนุ่มที่กลับมานั่งตรงเก้าอี้หมุนตามเดิม เขารีบบอกขึ้นอย่างขำๆ “กูลืมไปเลย ฮ่าๆๆ บ้านมึงอยู่ไหนวะ” 

 

         “ไอ้ควาย” 

 

         ปุ้มปุ้ยหัวเราะ “ไม่ต้องมาหรอก ดึกแล้ว จริงๆ” 

 

         “แชร์พิกัดมาให้กูเลย ตอนนี้” 

 

         “มึงฟังกูบ้างปะเนี่ย!!” 

 

         “เร็วๆ ดิวะ” 

 

         เด็กสาวแทบไม่อยากจะเชื่อ แต่ว่าลึกๆ ในใจของเธอเองก็ เร่าร้อน อยากไวๆ อยู่เหมือนกัน ช่วยไม่ได้ ปุ้ยรู้ว่าเพื่อนปอนของเธอต้องตื้อไม่หยุดไม่ยอมแน่ๆ “เดี๋ยวกูแชร์ให้ รอแปบ” 

 

         ปุ้มปุ้ยจิ้มนิ้วสลับแอพบนหน้าจอมือถือของตน 

 

         ส่วนปอนก็นั่งรอคอยอยู่อย่างเงียบๆ 

 

         จนกระทั่ง ข้อความเล็กๆ ของโปรแกรม MSM ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอของเขา มันเป็นหน้าต่างเล็กๆ แสดงคำขออนุญาตผู้ใช้ 

 

         [ ปลาป๋อง... ] กำลังต้องการแชร์ตำแหน่งกับคุณ... 

 

         ปอนใช้เมาส์คลิกตอบตกลง 

 

         และแผนที่พิกัดเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอของทั้งสองคน แผนที่ที่บ่งบอกทั้งระยะกระจัดและเส้นทางที่ใกล้ที่สุดสำหรับการเดินทางไปมาหาสู่ 

 

         “โห! บ้านมึงอยู่แถวเนินสมบูรณ์เลยเหรอวะ!” 

 

         ไกลมากๆ ปอนมองดูบนแผนที่ 

 

         ระยะห่างระหว่างทั้งสอง มันประมาณ 27 กิโลเมตร 

 

         แถมเขายังมีแต่มอเตอร์ไซค์ด้วยในตอนนี้ จากบ้านของเขาไปยังบ้านของปุ้ย มันต้องขับเข้าตัวอำเภอ แล้วก็ทะลุผ่านออกนอกตัวเมืองไปอีกทีกว่าจะถึงบ้านของเพื่อนสาวห้องเดียวกัน 

 

         “กูก็บอกไปแล้วไงว่ามึงไม่ต้องมาวันนี้” 

 

         แต่ว่าเด็กหนุ่มตัดสินใจไปเรียบร้อยแล้ว 

 

         เขาต้องได้เอาวันนี้ 

 

         “ไม่ต้องห่วง มึงเตรียมตัวรอกูได้เลย” 

 

         “เออๆ แล้วแต่มึงเถอะ” 

 

         ปุ้มปุ้ยเหนื่อยจะต่อความ 

 

         “อย่าลืมแต่งตัวเอ็กซ์ๆ ออกมารับกูด้วยนะ” 

 

         “โหย!! เชี่ย!! พล่ามมาก! จะมาก็รีบๆ มา!”  

 

 

.‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ 

ความคิดเห็น