ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เป็นแฟน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 56

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2564 11:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เป็นแฟน
แบบอักษร

 

นี่ก็ผ่านมาสองเดือนกว่าแล้วที่พี่อินตามจีบฉัน แม่และยายของฉันก็รู้แล้วด้วยว่าพี่อินจีบฉัน ทุกวันนี้ฉันกับพี่อินไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น พี่อินชอบพาฉันไปนั่งเล่นที่อู่บ่อยครั้ง บางครั้งพี่อินก็มาช่วยแม่ฉันขายของด้วย จนพี่อินโดนเพื่อนแซวบ่อยๆ ส่วนสถานะฉันกับพี่อินตอนนี้นะหรอ ไม่รู้สิ พี่อินไม่เคยขอฉันเป็นแฟนเลย ฉันก็ไม่รู้ต้องบอกคนอื่นยังไงเมื่อโดนถาม บอกไปแค่ว่าพี่อินตามจีบอยู่

 

"พี่อิน สวัสดีค่ะ" ฉันพูดขึ้นเมื่อเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ ที่พี่อินจอดรออยู่หน้าโรงเรียน พี่อินมักจะไปส่งและไปรับฉันที่โรงเรียนเป็นประจำจนตอนนี้เพื่อนๆฉันก็สนิทกับพี่อินไปเป็นปริยาย

"ครับ เหนื่อยไหมเป็นไงบ้าง" และเขาก็มักจะถามคำถามพวกนี้เป็นประจำเมื่อมารับฉัน เขาน่ารักใช่ไหมล่ะ

"ไม่ค่ะ"ฉันตอบออกไปตามความจริงเพราะวันนี้ไม่ได้เรียนหนักมาก

"อ้อ พี่อินปีนี้โรงเรียนไปทัศนศึกษาที่เหนืออ่ะ ไกลกว่าทุกปีเลย ไม่รู้แม่จะให้ไปมั้ย" ฉันบอกพร้อมทำหน้าคิดหนัก

"แล้วอยากไปมั้ยล่ะ"พี่อินถามฉันพร้อมเอามือของตัวเองข้างนึงมาจับที่มือฉันไปไว้บนตักตัวเอง อีกข้างจับพวงมาลัย พี่อินมักจะทำแบบนี้ประจำจนฉันชินละ

"อยากสิ ปีสุดท้ายแล้วอยากไปเที่ยวกับเพื่อนๆ" ทุกคนคงเคยเป็นสินะช่วงสุดท้ายของชีวิตมัธยมปลายก่อนเข้ามหาลัย ก็อยากจะเก็บเกี่ยวความทรงจำดีๆกับเพื่อนๆให้ได้เยอะๆเพราะไม่รู้ว่าจบไปแล้วเมื่อไหรจะได้เจอกันอีก

"ถ้าขอแม่ไม่ได้ ก็บอกเดี่ยวจะไปคุยกับแม่ให้" พี่อินพูดพร้อมกับหันมามองฉันแปบนึงก่อนจะตั้งใจขับรถ

"ค่ะ" ฉันตอบรับออกไป

 

 

"แม่ค่ะผักหวานขอไปทัศนศึกษากับเพื่อนๆได้ไหม" หลังจากพี่อินมาส่งก็กลับไปเลย ส่วนฉันหลังจากลงจากรถเสร็จก็เปลี่ยนชุดมาช่วยแม่เหมือนเดิมจนตอนนี้เก็บร้านเรียบร้อยแล้ว ฉันก็รีบมาคุยกับแม่เรื่องไปเที่ยวทันที

"ที่ไหนล่ะ" แม่ถามออกมา ที่จริงแม่ไม่ได้ห้ามให้ไปหรอกแต่ฉันอยากขออนุญาตแม่ไง

"เหนือจ้ะแม่ ที่เชียงใหม่จ้ะ"

"ไม่ได้! แม่ไม่ให้ไป!" แม่พูดขึ้นเสียงดัง แทบจะทันทีหลังจากที่ฉันพูดจบ

"ทำไมค่ะแม่" ฉันถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ ทำไมแม่ต้องห้ามด้วย ทุกครั้งที่ขอแม่ก็ให้ไปไม่เคยห้าม

"มะ มันไกลและอันตรายไง แม่เป็นห่วง" แม่พูดออกมาด้วยนำ้เสียงอ่อนลงกว่าเดิม

"แต่ผักหวานอยากไปค่ะแม่ ปีนี้ปีสุดท้ายแล้วผักหวานอยากไปสร้างความทรงจำดีๆกับเพื่อน"ฉันพูดออกมาด้วยความเศร้าที่ปน

อยู่ ฉันเงียบ แม่ก็เงียบเช่นกัน

"ไม่เป็นไรค่ะ ผักหวานไม่ไปก็ได้ผักหวานไม่อยากให้แม่เป็นห่วง"จริงๆนะถ้าแม่ไม่ให้ฉันไปฉันก็ไม่ไป แม้จะเสียดายมากก็ตาม

 

ตอนนี้เราอยู่ในห้องนอน หลังจากที่คุยกับแม่เรื่องไปเที่ยวแม่ก็เงียบไม่ค่อยพูด ฉันอยากจะรู้เหตุผลของแม่ว่าทำไมแม่ถึงไม่อยากให้ฉันไปเที่ยวซึ่งปีนี้เป็นปีสุดท้ายที่จะได้เที่ยวกับเพื่อนๆ

แต่ก็ไม่กล้าถามออกไป

"ทำไรอยู่" คิดว่าใครล่ะ ถ้าไม่ใช่พี่อิน พี่อินชอบวิดีโอคอลมาหาฉันก่อนนอนทุกคืนและจะชอบชวนคาสายไว้ตลอด

"นอนเล่นค่ะ" ฉันตอบพี่อินกลับไป

"ครับ เป็นไงบ้างคุยกับแม่รึยัง" พี่อินคงถามถึงเรื่องไปเที่ยวสินะ

"บอกแล้วค่ะ"

"แม่ให้ไปรึป่าว"

"ไม่ค่ะ" ถึงตอนนี้แล้วฉันก็รู้สึกเสียดายจังเลยนะ

"ทำไม"พี่อินถามฉันพร้อมทำหน้าสงสัย

"ไม่รู้ค่ะ แม่บอกแค่ว่าเป็นห่วงเพราะไกลกลัวเกิดอันตราย"ฉันตอบออกไปเสียงเศร้าๆ

"ให้พี่คุยให้มั้ย" ขนาดฉันขอแม่ยังไม่ให้ไปนับประสาอะไรพี่อินล่ะ เห้ออ

"ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันตอบและยิ้มนิดๆกลับไป

"เสียใจมั้ย"

"อื้อ เสียดายด้วยเห้อออ" ฉันถอนหายใจอย่างเสียดายเมื่อนึกถึงเรื่องนี้

"ไม่เป็นไรเนาะ ไว้พี่พาไป"

"มันไม่เหมือนกันนี่หนา ผักหวานอยากไปกับเพื่อน" ก็มันไม่เหมือนกันจริงๆนิ มีความสุขอย่างละแบบ

"แล้วไม่อยากไปกับพี่หรอ" พี่อินพูดพร้อมทำหน้าเศร้านิดๆ รู้ว่าแกล้งทำ

"อยากไปค่ะ" ก็อยากไปจริงๆนะ แต่จะไปในสถานะอะไรล่ะ

"ถ้าอยากไปกับพี่ก็มาเป็นแฟนพี่ดิ" ก็ไม่มาขอสักทีจะให้เป็นได้ไงล่ะ อุ้บ!!

"ก็ไม่ขอสักที อุ้บ!!" งื้ออ ไวกว่าความคิดก็ปากของผักนี่แหละ แล้วดูพี่อินสิยิ้มหน้าบานเลย

"ผักหวานครับ" พี่อินเรียกฉันเสียงหวานพร้อมกับยิ้มหน้าบานเลย งื้อออ ผักหวานเขินนะ

"อือ" ฉันตอบในลำคอเบาๆ ก็เขินอยู่อ่ะ

"เป็นแฟนกันนะ" ฉันต้องตอบยังไงดีเนี่ย เขินจนพูดไม่ออกแล้ว

"เป็นมั้ยครับ" พี่อินถามออกมาเสียงหวานอีกครั้ง

"อื้อ" ฉันตอบพี่อินเบาพร้อมพยักหน้า

"ตอบดีๆสิ" พี่อินยังไม่หยุดทำเสียงหวาน

"เป็นค่ะ ผักหวานจะเป็นแฟนของพี่อิน" ฉันตอบพี่อินเสร็จก็รีบเอาผ้าห่มปิดหน้าไว้ ผักหวานเขิน

ตอนนี้พี่อินคงยิ้มหน้าบานเลยสิท่า

"ผักหวานครับ ออกมา" ได้ยินเสียงพี่อินเรียกแต่ตอนนี้ผักหวานเขินอยู่นะ ไม่กล้าออกไปหรอก

"เร็วๆครับผักหวาน"พี่อินยังเรียกต่อเรื่อยๆจนสุดท้ายฉันจึงยอมโผล่หน้าออกจากผ้าห่ม ฉันกับพี่อินมองหน้ากัน ฉันมองพี่อินอย่างเขินๆ ส่วนพี่อินมองฉันพร้อมรอยยิ้มเบ่งบานอยู่บนใบหน้าแต่ถ้าสังเกตดีๆพี่อินแก้มแดงหูแดงด้วยง่ะ เขาเขินใช่มั้ย

"รักนะครับ ผักหวานของพี่อิน" พี่อินพูดใบหน้าและใบหของเขามีสีแดงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขาเขินก็น่ารักเหมือนกันนะ

"ผักหวานก็รักพี่อิน" ฉันพูดอย่างเขินๆ ใช่ฉันรักพี่อินไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหนรู้ตัวอีกทีก็รักเขาเต็มหัวใจซะแล้ว

เราสองคนนอนมองหน้ากันยิ้มๆนานพอสมควรจนหลับไปไม่รู้ว่าหลับว่าตอนไหนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็เช้าแล้ว ฉันหันไปหยิบโทรศัพท์สายยังอยู่ ฉันั่งมองพี่อินนานพอสมควรก่อนจะไปอาบนำ้แต่งตัว เวลาพี่อินนอนหลับเขาน่ารักมากจริงฉันกดบันทึกภาพรูปนี่ไว้

ความคิดเห็น