ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ไม่สบาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 65

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2564 10:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่สบาย
แบบอักษร

 

สักพักมีรถยนต์กระบะมาจอดหน้าศาลาที่เธออยู่

มีผู้ชายลงมาจากรถฝั่งคนขับแล้ววิ่งเข้ามาในศาลาที่เธออยู่ เธอจำได้เขาคือผู้ชายกน้าดุที่ไปกินข้าวที่ร้านของแม่เธอในวันนั้น

________________________________

"ไปขึ้นรถ" เขาพูดกับใครกับฉันรึป่าวนะ

 

"ผักหวานขึ้นรถ" เขาบอกฉันแต่เขารู้จักชื่อฉันได้ไงอ่ะ

 

"ว้ายยยย"

 

"มั่วแต่ทำหน้างง" เขาว่าพรางเดินมาลากฉันไปที่รถแล้วดันฉันเข้าไปในรถปิดประตู แล้วเขาก็เอารถจักรยานของฉันขึ้นที่ท้ายกระบะ จากนั้นก็ขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ

 

"พี่จะพาผักหวานไปไหน" ฉันถามออกไปอย่างนึกกลัว จู่ๆลากฉันขึ้นรถแล้วขับออกไปไม่พูดไม่จา

 

"พากลับบ้าน" เขาบอกออกมาแล้วเงียบ ส่วนฉันก็เงียบ

 

"ชื่ออิน" เอ๊ะ! ชื่อเขาหรอ

 

"กูชื่ออิน" เขาบอกอีกครั้ง คงเห็นฉันทำหน้างงสินะ ฉันพยักหน้ารับรู้

 

"พูดไม่เพราะเลย" ฉันพึมพำออกมาเบาๆกลัวเขาได้ยิน

 

...อิน....

 

"พูดไม่เพราะเลย" ยัยตัวเล็กพูดออกมาเบาๆคงกลัวผมได้ยิน แต่ผมได้ยิน

 

ผมขับรถมาจากซื้ออะไหล่ ระหว่างขับรถมาฝนก็ตก ผมค่อยๆขับไปเรื่อยๆจนมาถึงศาลาที่เธอนั่งอยู่ ผมเห็นเธอนั่งอยู่ในสภาพที่เปียกคงพึ่งกลับมาจากซื้อของเพราะในตะกร้าจักรยานมีของจำนวนหนึ่งอยู่ ระหว่างกลับคงโดนฝนและแวะหลบฝนที่ศาลา แต่ศาลาที่เธอหลบอยู่ค่อนข้างเก่าแล้วหลังคาบางส่วนหายไปทำให้เธอโดนฝนสาดเปียกเป็นลูกหมาตกนำ้

 

ไม่นานก็ถึงบ้านเธอที่ขายอาหารตามสั่ง

"รออยู่ในรถ อย่าพึ่งลงมา" ผมบอกเธอแล้วเปิดประตูออกไปพร้อมกับหยิบของที่เธอซื้อมาออกมาด้วยวิ่งเข้าไปในร้านที่มีลูกค้าอยู่ เอาของไปวางไว้ให้แม่เธอ ไม่รอให้ท่านถามอะไรผมก็วิ่งไปที่รถเอาจักรยานลงจากรถให้เธอ ผมที่กำลังจะเดินไปขอร่มกับแม่เธอให้แต่เห็นเธอวิ่งลงจากรถฝ่านำ้ฝนเข้ามาก่อน

 

"ลงมาทำไมบอกให้รออยู่ในรถก่อนไง" ผมดุเธอออกไป เดี่ยวก็ไม่สบายหรอก

 

"คือ ขอบคุณที่มาส่งค่ะ" เธอบอกผม เธอก้มหน้าลง กลัวผมหรอ? ผมมองเธอแปบนึงก็ไปที่รถขับออกไปเลย

 

"ทำไมมากับพี่เขาได้อ่ะผักหวาน" แม่เธอเดินเขามาถาม เมื่อกี้เธอเห็นชายหนุ่มวิ่งลงมาเอาของมาวางไว้ให้ และเอาจักรยานลงมาจากรถ ไหนจะลูกสาวที่วิ่งลงมาจากรถเขา

 

"บังเอิญเจอค่ะแม่ พี่เขาเลยให้ผักหวานขึ้นมาด้วย" เธอบอกแม่

 

"อ้อ ไปอาบนำ้เปลี่ยนชุดแล้วกินยาเดี่ยวไม่สบาย" แม่เธอพยักหน้าเข้าใจ แล้วบอกเธอไปจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อยเพราะกลัวลูกสาวไม่สบาย ยิ่งลูกสาวเป็นคนป่วยง่ายด้วย

 

หลังจากกลับมาจากบ้านบีเบลผมก็อาบนำ้แต่งตัวลงมาข้างล่าง เห็นพวกไอ้เอไอ้พล กำลังเล่นเกมส์กันอยู่

 

"ไงมึง พึ่งจะเสด็จออกมาได้" ไอ้เอครับ มันทักผม

 

"ซื้อของมา เปียกฝน" ผมบอก

 

"ไม่ได้เอากระบะไปหรอ" ไอ้เอถาม

 

"เอาไป พอดีเจอผักหวานเลยลงไปส่งบ้าน"ผมบอกต่อ

 

"น้อง? น้องจิ้มลิ้มอ่ะหรอ" ดูๆ ดูไอพลมันเรียกน้อง

 

"เออ แล้วก็หยุดเรียกแบบนั้นได้แล้ว" ผมบอกมัน ผมไม่อยากให้ใครเรียกน้องแบบนั้นถึงหน้าตาน้องจะจิ้มลิ้มอย่างที่มันเรียก แต่แล้วไงอ่ะ ผมหวง ห้ามเรียก!

 

"หวงหรอ" มันแซวผมไม่หยุด

 

"เออ" ผมบอกออกไปตามตรง ก็หวงจริงๆอ่ะ

 

"5555ไอ้แก่หลงเด็ก" มันสองคนแซวผม

 

"ยอมรับว่ะ ก็เด็กมันน่ารัก"

 

"เอาโว้ยๆ"

 

วันต่อมา

ฉันนอนซมอยู่บนที่นอนเนื่องจากพิษไข้เล่นงานเพราะตากฝนเมื่อวาน หลังจากอาบนำ้เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จฉันก็ไม่ได้กินยาตามที่แม่บอก เพราะฉันไม่ชอบยา มันขม และผลที่ไม่กินยาทำให้ฉันต้องนอนซมพิษไข้แบบนี้ หลังจากที่แม่รู้ว่าฉันไม่สบายแม่ก็บ่นฉันยาวเลยล่ะ

 

"บอกแล้วให้กินยา ทำไมดื้อแบบนี้น่ะผักหวาน" แม่บ่นขณะบรรจงเช็ดตัวให้ฉัน ฉันเป็นคนป่วยง่ายเวลาป่วยก็จะปวดเมื่อยตามตัวไปหมด

 

"ผักหวานขอโทษ ก็ผักหวานไม่ชอบยานี่ค่ะแม่ก็รู้" ฉันตอบแม่ออกไปด้วยนำ้เสียงแหบแห้ง

 

" ไม่ชอบก็ต้องกิน ลุกขึ้นมากินข้าวแล้วกินยานะผักหวาน แม่จะลงไปขายของ เดี่ยวแม่จะขึ้นมาดูว่ากินยาจริงไหม" แม่ร่ายยาวออกมาก่อนจะลงไปขายของตามเคย

 

"กระเพราเครื่องในไก่ 2ที่ครับ"

 

"จ้า รอก่อนนะพ่อหนุ่ม พอดีคนเยอะ ไม่มีคนช่วย"

 

"ลูกสาวไปไหนล่ะครับวันนี้" ไอ้พลเป็นคนถามเมื่อเห็นผมขมวดคิ้วสงสัย

 

"ไม่สบายนะ ตากฝนเมื่อวาน ดื้อๆบอกให้กินยาไม่กิน" แม่ของเธอบ่นให้ฟังขณะทำอาหารไปด้วย

 

"อ้อคับ"

 

"ขอเข้าห้องนำ้หน่อยได้ไหมครับ" ผมถามออกไปที่จริงไม่ได้จะเข้าห้องนำ้หรอก

 

"ได้จ้ะ ด้านหลังเลยจ้ะพ่อหนุ่ม"

 

"ขอบคุณครับ" ผมเดินออกไปทางห้องนำ้แล้วลัดเลาะเข้าไปในบ้าน ผมนี่ทำตัวเหมือนโจรขึ้นทุกวัน

 

ความคิดเห็น