ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เจอกันครั้งแรก

ชื่อตอน : เจอกันครั้งแรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 103

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2564 10:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจอกันครั้งแรก
แบบอักษร

 

"ผักหวานลงมาช่วยแม่หน่อย"

เสียงแม่ตะโกนเรียก ฉันจึงรีบเปลี่ยนชุดจากชุดนักเรียนเป็นชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้น ลงมาช่วยแม่ข้างล่าง

ฉันอยู่บ้านกับแม่และยายสามคน บ้านของฉันเปิดร้านอาหารตามสั่ง ทุกวันก่อนไปรร.ฉันจะช่วยแม่จัดร้าน และหลังเลิกเรียนก็จะมาช่วยแม่ขาย ส่วนพ่อของฉันหรอ ฉันไม่รู้เลยว่าเขาเป็นใคร อยู่ที่ไหน ตั้งแต่จำความได้ฉันก็มีแค่แม่กับยายเท่านั้น พอถามแม่ แม่ก็ไม่ตอบ

 

"มาแล้วจ้ะ แม่"

 

"เอาข้าวไปเสิร์ฟที โต๊ะ3นะ"

 

"จ้ะ" ฉันเอาข้าวไปเสิร์ฟตามที่แม่บอก มีผช.นั่งอยู่สามคน หน้าตาดีทั้งสามคน มีคนนึงที่มองมาที่ฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วมองมาที่ฉันพร้อมทำหน้าดุ ส่วนอีกสองคนก็มองฉันเช่นกันแต่ยิ้มให้

ฉันเสิร์ฟเสร็จก็รีบออกมาเลย ทำไมพี่เขาต้องทำหน้าดุด้วยนะ

 

"ไงไอ้อิน แดกข้าวอร่อยเลยสิ น้องจิ้มลิ้มเป็นคนเสิร์ฟ"

 

"สัสพล เรียกดีๆหน่อย" เขาว่าให้เพื่อน เมื่อเพื่อนใช้สรรพนามเรียกสาวน้อยของเขา

 

"มีหวงว่ะ555" เอเพื่อนอีกคนเอ่ยขึ้นแซวเขาเมื่อเขามีท่าทีหวงสาวน้อยคนนั้น

 

"คุกนะคุก555" พลยังไม่หยุดแซว

 

"พวกเชี้ย!" เขาว่าให้เพื่อนไม่จริงจังนักเมื่อโดนแซว

 

"รีบๆจีบ เดี่ยวหมาคาบไปแดกก่อน"

 

"ยิ่งโตยิ่งสวย ช้าอดนะเพื่อน" เพื่อนทั้งสองว่าทำให้เขาชะงักไปสักพัก

 

"ยังไม่ถึงเวลา น้องยังเด็ก" เขาว่า

 

"กลัวคุก!!" เพื่อนทั้งสองว่าขึ้นพร้อมกันอย่างขบขัน

 

ไม่ใช่ว่าเขากลัวคุกหรอกนะ แต่เพราะเธอยังเด็กและยังเรียนอยู่เขาจึงไม่รีบ และอีกอย่างเขาไม่กลัวใครจะแย่งเธอไปหรอกเพราะเขาตามเฝ้าเช้าเย็นตลอด อย่างไม่ให้เธอรู้ ถ้ารู้ว่ามีใครหน้าไหนมาจีบหรือรังแกเธอเขาก็จัดการหมดอ่ะ เฝ้ามองมาหลายปีแล้วจะให้ใครคาบไปแดกง่ายๆได้ไง

 

หลายปีก่อน

วันนั้นเขาอยู่ที่อู่กับเพื่อนและรุ่นน้อง ทำงานเสร็จก็นั่งเล่น พอเที่ยงๆก็โทรสั่งข้าวร้านอาหารตามสั่งซอยถัดไปจากอู่ ไม่นานก็มีคนมาส่งเป็นผู้หญิงตัวเล็กผิวขาวใสตาโตปากกระจับอมชมพูจมูกโด่งรั้นได้รูป คิ้วสวยได้รูป มัดผมเปียสองข้าง ในมือถือถุงมีกล่องข้าว

 

"เอาข้าวมาส่งค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างน่าฟัง

 

"ครับ" เป็นไอ้ขุนรุ่นน้องของผมที่ขานรับแล้วลุกขึ้นไปรับข้าวจากเธอ

 

"350บาทค่ะ" เธอเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

 

"พี่อิน จ่ายตังหน่อย" มันลุกขึ้นไปเอาข้าวนึกว่ามันจะจ่าย ไอ่ห่านิ

 

"อ่ะ ไม่ต้องทอน" ผมยื่นแบงค์ร้อยสี่ใบให้เธอ

 

"ค่ะ แต่ว่า.."

 

"เอาไปเถอะ ให้ค่าขนม" เธอกำลังเอ่ยขัดแต่ผมรู้ทันจึงชิงพูดก่อน เธอพยักหน้าเข้าใจก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณ แล้วปั่นจักรยานกลับไป

 

"มองตามตาเป็นมันเลยนะ" ไอเอพูดขึ้นเมื่อเห็นผมมองเธอไปจนสุดสายตา

 

"น่ารักดีเนาะพี่" ไอ้ทีรุ่นน้องผมอีกคนเอ่ยขึ้นยิ้มๆ

 

"อย่ายุ่งกับเธอ" ผมบอกพวกมัน

 

"แหม่ๆๆๆ ชอบละสิ เห็นมองตาไม่กระพริบเลย"

ไอ้เตอร์เพื่อนอีกคนของผม ไอ้นี่มันรู้ว่าผมคิดอะไร มันเป็นเพื่อนกับผมมานาน มีหรอมันไม่รู้ มองตาก็รู้ใจ ต้องยกให้มัน

 

"คนแก่หลงรักเด็กว่ะ55555"ไอ้เอพูดแล้วพากันหัวเราะ

 

"คุกๆๆๆ" ไอ้พลทำท่าเหมือนไอพร้อมเอ่ยประโยคกวนส้นตีน

 

"เดี่ยวช่วยเอาส้นตีนทุบ" ผมบอกอย่างหมั่นไส้

ถามว่าเขินมั้ยที่พวกมันแซว เขินดิ โคตรเขินอ่ะ

 

หลังจากนั้นผมก็ตามดูตามเฝ้าน้องตลอด เหมือนโรคจิตเลยว่ะ

 

ปัจจุบัน

 

"ผักหวานไปซื้อของให้แม่ที"

 

"เอาอะไรบ้างจ้ะแม่" วันนี้เป็นวันหยุดเธอเลยอยู่ช่วยแม่ขายของที่บ้าน

 

"นี่ตามนี่" แม่ยื่นกระดาษรายการที่ต้องซื้อให้ฉัน

 

"แม่รีบรึเปล่า ผักหวานจะแวะไปซื้อชานมไข่มุกด้วย" เธอชอบชานมไข่มุกมากกลับจากรร.ทีไรต้องแวะซื้อตลอด ถึงจะโดนแม่บ่นประจำก็เถอะ

 

"รีบหน่อยก็ดี ไอ้ชานงชานมอะไรนี่ก็อย่าไปกินบ่อยมาก มันไม่ดี" แม่ของเธอบ่น

 

"จ้าาา" เธอตอบแม่ก่อนจะปั่นจักรยานไปซื้อของ

ที่ตลาด ไม่ไกลจากบ้านเธอมาก ปั่นแปบเดียวก็ถึง

กลับจากซื้อของให้แม่ก็ไปซื้อชานมไข่มุกต่อ

 

ระหว่างปั่นจักรยานกลับบ้านฝนก็โปรยลงมาทั้งที่ก่อนหน้านี้ท้องฟ้าก็สว่างจ้าไม่มีท่าทีว่าฝนจะตก แต่ไหนถึงมาตกเอาได้ เธอเลยต้องหลบฝนที่ศาลาข้างทางหลังเก่าๆก่อนขืนปั่นไปเรื่อยๆคงเปียกหมดไม่ก็ล้มกลางทางก่อนถึงบ้าน

 

"ฝนบ้า ตกทำไมเล่า" เธองอแงออกมาอย่างขัดใจ

 

สักพักมีรถยนต์กระบะมาจอดหน้าศาลาที่เธออยู่

มีผู้ชายลงมาจากรถฝั่งคนขับแล้ววิ่งเข้ามาในศาลาที่เธออยู่ เธอจำได้เขาคือผู้ชายหน้าดุที่ไปกินข้าวที่ร้านของแม่เธอในวันนั้น

:

:

:

เรื่องนี้เคยแต่งในเพจเฟสบุ๊คนะคะ ตอนนี้จะลงในนี้นะฝากติดตามด้วยนะคะ😘

 

 

ความคิดเห็น