email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ถอดใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 785

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2563 16:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ถอดใจ
แบบอักษร

หลายวันมานี้มังกรสังเกตสีหน้าของภาดลไม่ค่อยสดชื่น ในขณะที่มังกรขับรถไปส่งภาดลที่มหาวิทยาลัย เหมือนเช่นเคย

" ดล พักนี้เป็นอะไรทำไมดูเศร้าๆจัง" ภาดลสะดุ้งเล็กน้อย ตื่นจากภวังค์เพราะกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่

" เปล่านี่ครับ" ภาดลหันไปแกล้งยิ้มให้เหมือนว่าไม่มีอะไร แต่มังกรไม่เชื่อ หันมองหน้าภาดลด้วยสายตาอันคมกริบ

" ผม เออ แค่คิดถึง บ้านเก่านะครับ" ภาดลหาข้อแก้ตัวตอบตะกุกตะกักไปเรื่อย ทั้งที่ในหัวของเขาตอนนี้คิดอยู่แค่เรื่องเดียว

" อ๋องั้นหรอ พี่ก็ลืมไปซะสนิทเลยว่าจะพาเราไป ช่วงนี้พี่ยุ่งๆอยู่" มังกรพูดขึ้น

" ไม่เป็นไรครับผมไปเมื่อไหร่ก็ได้" ภาดลตอบและยิ้มบางๆให้ก่อนจะหันกลับไปมองทางกระจกข้างรถอีกครั้ง

" เอาอย่างนี้ไหม เดี๋ยวพี่จะให้ขนุนกับต้นกล้าพาเราไปก่อน" มังกรพูดแต่ไม่ได้หันไปมองร่างบางนั้น เพียงแต่มองไปข้างหน้า

" จริงหรอครับ" ภาดลพูดด้วยน้ำเสียงที่ดีใจและตื่นเต้นมาก

" จริงสิ ไปวันนี้เลยไหมเดี๋ยวพี่จะได้บอกไอ้กล้าให้" มังกรพูด

" ขอบคุณมากครับ" ภาดลหันมายิ้มกว้างให้

" ต้องขอบคุณยังไงน่า..." มังกรพูดลากเสียงยาวพร้อมกับเอียงแก้มให้ร่างบาง ภาดลหน้าแดงด้วยความเขินก่อนที่จะค่อยๆ หอมแก้มมังกรและผละออกมาอย่างรวดเร็ว

จุ๊บ!!!

มังกรยิ้มอย่างพอใจ พอไปถึงมหาวิทยาลัย มังกรก็บอกขนุนกับต้นกล้าเขาทั้งสองคนก็รับปาก เพราะวันนี้ไม่ได้มีกิจกรรมอะไรมากน่าจะเลิกกันไว อีกอย่างวันนี้เป็นวันหยุดของร้านด้วย แต่ต้นกล้าก็แอบเสียดายนิดๆเพราะกะว่าจะพาขนุนไปทานข้าวสวีทกันสองต่อสองซะหน่อย

หลังจากที่มังกรกลับไปแล้ว ขนุนกลับภาดล ก็แยกกับต้นกล้า เดินมาทางโรงอาหาร ก็เห็นจีนกับเมฆานั่งกันอยู่ก่อนแล้ว ภาดลกำลังจะพยายามหลบแต่ก็ไม่ทัน

" น้องดลครับพี่อยู่นี่" เมฆาเอ่ยด้วยเสียงสดใส ตลอดเวลาหลายวันมานี้เมฆาตามตื้อภาดลอย่างหนัก แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าภาดลจะใจอ่อน ภาดลกับขนุนจำใจต้องเดินไปที่โต๊ะที่เมฆากับจีนนั่งกันอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

" ทำไมทำหน้ามุ่ยอย่างนั้นล่ะครับ" เมฆาเอ่ยทักภาดล

" ตื้อเก่งชะมัด ชาติก่อนเกิดเป็นตุ๊กแกหรอเกาะแน่นจริงๆ" แทนที่จะเป็นคำตอบของภาดล กลับเป็นคำพูดกวนๆของขนุนแทน

" อ้าวเฮ้ยไอ้นี่ หัดเคารพรุ่นพี่บ้างนะมึงน่ะ" เมฆาโต้ตอบกลับทันที

" 2 มาตรฐานชัดๆ" ขนุนมิวายพูดแขวะ

" พอเลยมึงสองคนน่ะอะไรนักหนาวะ" จีนพูดตัดบท

" มันก็จริง อย่างที่ขนุนพูดล่ะครับ พี่เลิกตื้อผมเถอะครับ เพราะยังไงผมก็คงไม่ใจอ่อน" ภาดลพูดขึ้นอย่างอ่อนใจ น้ำเสียงเรียบๆนั้นมันเหมือนมีดกรีดใจเมฆาอีกแล้ว เขาคิดว่าตื้อเท่านั้นที่ครองโลก แต่มันอาจจะใช้ไม่ได้กับคนคนนี้จริงๆ

" น้องดลทำไมรีบตัดรอนพี่แบบนี้ล่ะ" เมฆาทำเสียงอ้อนๆ

" พี่อย่ามาเสียเวลากับผมเลยครับ เราสองคนมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ถึงพี่จะได้ผมไปพี่ก็ไม่ได้ใจผมไปอยู่ดี" ภาดลพูดออกไปสายตามองไปที่เมฆา วันนี้เขาตั้งใจจะพูดให้เมฆาตัดใจจากเขาให้ได้ เมฆาส่งสายตากลับ แววตานั้นยังเว้าวอนอยู่

" พี่เอาเวลาตามตื้อผมไปหาคนอื่นเถอะครับอาจจะมีคนดีๆสำหรับพี่อยู่ ถ้าพี่ยังเห็นผมเป็นน้องพี่อย่าทำอย่างนี้เลยครับผมลำบากใจจริงๆ ผมไม่อยากจะทำร้ายจิตใจของใครไปมากกว่านี้แล้ว เพราะผมเองไม่ได้ชอบพี่แบบนั้นและไม่มีทางจะเป็นแบบนั้นด้วย ถึงแม้วันนี้ ผมไม่มีพี่มังกรก็ตาม ผมก็คิดกับพี่แบบนั้นไม่ได้ครับ" ภาดลพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังที่สุดเท่าที่เขาจะจริงจังได้

" ตัดรอนพี่ซะขนาดนี้พี่ต้องนั่งเสียใจร้องไห้ตรงนี้หรือเปล่าครับ" เมฆาพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าลง

" ผมไม่ได้อยากพูดให้พี่ร้องไห้แต่ถ้าผมไม่พูดแบบนี้ และเลือกที่จะปิดมันเอาไว้ไม่พูดมันออกมา มันก็เหมือนเป็นการทำร้ายพี่ทางอ้อม สู้ผมแสดงความชัดเจนตั้งแต่ตอนนี้ มันจะดีกว่านะครับ" ภาดลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ จีนกับขนุนเองก็ยังมองแบบอึ้งๆ ภาดลเองดูเป็นเด็กหัวอ่อนไม่กล้าพูดหลายวันมานี้ไม่ว่าเมฆาจะทำอะไรภาดลได้แต่ยิ้มและนิ่งๆแต่วันนี้แตกต่างออกไป เมฆาเองพอได้ฟังอย่างนั้น ก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจไม่ใช่น้อย

" ok ครับ พี่เข้าใจแล้ว ต่อไปนี้พี่จะไม่ทำให้น้องดลหนักใจเป็นอันขาด" เมฆา ฝืนยิ้มและพูดประโยคนั้นออกมาเมื่อเขารู้แล้วว่ามันคงเป็นไปไม่ได้จริงๆ คำพูดที่เด็กคนนี้พูดกับเขามันไม่ได้ร้ายแรงอะไรเลย ออกจะดูเป็นคำพูดที่ห่วงใยเขาด้วยซ้ำ แต่มันกลับเหมือนเข็มทิ่มแทงใจทุกคำ มันก็จริงเขาจะมัวเสียเวลาทำไมสู้เขาหาคนใหม่ไม่ดีกว่าเหรอแต่ก่อนที่จะหาคนใหม่เขาก็คงต้องหลบเลียแผลใจสักพัก

หลังจากที่เลิกเรียน ขนุนและต้นกล้าก็ขับรถพาภาดล ไปที่บ้านหลังเดิม ทันทีที่เข้าไปในบ้านน้าจันที่กำลังเดินอยู่หน้าบ้าน ก็เพ่งมองด้วยความสงสัย พอตั้งใจมองดีๆอีกทีก็รู้ทันทีว่าร่างบางที่กำลังเดินมาหาตนนั้นคือภาดล น้าจันดีใจมากวิ่งมากอดภาดลเอาไว้

" โอ๊ยลูก คุณพระคุณเจ้าคุ้มครอง ตาดลของน้า"

น้าจันพูด

" ผมคิดถึงน้ามากเลยครับ" ภาดลพูดเสียงอ้อนๆและกอดตอบ

"คุณท่านทั้งสองอยู่ไหมครับ" ภาดลผละออกมาเอ่ยถาม

"อยู่จ๊ะ ท่านอยู่ข้างใน ... แล้วนี่" น้าจันพูดกับภาดลแล้วปรายตาไปมองชายหนุ่มอีก 2 คนซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างเหมือนจะถามว่าสองคนนี้เป็นใคร

" เออ คนนี้ชื่อขนุนครับส่วนคนนี้ชื่อพี่ต้นกล้าครับเป็นเพื่อนผมที่มหาวิทยาลัย"

เมื่อทักทายกันพอหอมปากหอมคอ น้าจันก็พาทั้ง 3 คนเดินเข้าไปในบ้าน ทันทีที่เดินเข้าไปภาดล ก็เดินตรงไปที่โซฟาซึ่งมีผู้ใหญ่ที่เขาเคารพมากนั่งอยู่ทั้งสองคน ภาดลค่อยๆคุกเข่าลงและกลุ่มลงกราบคุณท่านทั้งสอง ทั้งสองคนยิ้มและดีใจ ถ้าโดนแนะนำต้นกล้ากับขนุน ทั้งสองก็ ยกมือไหว้อย่างสุภาพ

"มาให้ฉันดูใกล้ๆซิ" ผู้หญิงวัยกลางคนหน้าตาใจดีพูดขึ้น ภาดลขยับตัวเองเข้าไปใกล้ๆ ผู้หญิงวัยกลางคนก็ลูบหัวและใบหน้าเบาๆ

"ดูดิขึ้นเยอะเลยน่ะเรา" พูดแล้วก็ยิ้ม

คุณผู้ชายของบ้านบอกให้ภาดลเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง ภาดลก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง เขาก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งและดีใจที่เด็กในบ้านที่เขาเคยอุปการะนั้น มีคนมาอุปการะต่อจากเขา ความสุขกับภาพเดิมๆอบอวลไปทั่วทำให้จิตใจที่กำลังปวดร้าวของภาดลนั้นได้เบาบางลงบ้าง

ต้นกล้าและขนุนพาภาดลกลับหลังจากเยี่ยมเยียนเรียบร้อยแล้ว ทั้ง 3 คนกำลังอยู่ในรถ

"หิวอ่ะ" ขนุนพูดขึ้นและปลายตาไปมองต้นกล้าที่กำลังขับรถอยู่สายตาติดอ้อนนิดๆ

" แล้วมึงจะกินอะไรล่ะ" ต้นกล้ามองและยิ้ม

" วันนี้อยากกินจิ้มจุ่มอ่ะ อยากกินมาหลายวันแล้วอ่ะ พาไปกินหน่อยดิ" ขนุนพูดเสียงอ้อนๆ

" ก็ได้ ไม่ต้องอ้อนขนาดนั้นก็ได้บอกดีๆกูก็ตามใจมึงอยู่แล้วแหละ" ต้นกล้าพูด

" ก็ผมกลัวพี่ไม่ไปนี่นาพี่เคยบอกว่าพี่ไม่ค่อยชอบร้านอาหารอีสานเท่าไหร่อ่ะ" ขนุนพูด

" ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่กูกินไม่ค่อยเป็นมึงก็สอนกูสิ" ต้นกล้าพูดแล้วยิ้มให้บางๆ ขนุนยิ้มตอบแล้วก็หันไปมองคนที่นั่งนิ่งเงียบอยู่ข้างหลัง

" ภาดลจะกลับบ้านหรือจะไปกับพวกเราก่อนนะ" ขนุนถามทำให้ภาดลเงยหน้าขึ้นมามอง

" เราไปด้วยได้จริงๆหรอ" ภาดลพูดเพราะรู้สึเกรงใจอยู่ไม่ใช่น้อยอุตส่าห์พามาแล้วยังจะมาเป็นก้างขวางคอเขาสวิทกันอีก

" ไปด้วยกันสิ" ต้นกล้าพูดขึ้นภาดลเลยพยักหน้าเพื่อเป็นคำตอบว่าไป

" สองสามวันมานี้นายเป็นอะไรอ่ะดล มีอะไรก็บอกเราได้นะเว้ย" ขนุนพูดแล้วมองหน้าภาดลอย่างห่วงใยเพราะเขาสังเกตได้ถึงความผิดปกติ ภาดลเศร้าและเหมอลอยเหมือนมีเรื่องคิดวิตกอยู่

ไม่มีคำตอบจากร่างบาง ภาดลได้แต่นิ่งเงียบ เขาไม่รู้ว่าจะบอกกับขนุนว่ายังไง ถ้าเขาบอกไปเขาก็กลัวว่าขนุนกับต้นกล้าจะเอาเรื่องนี้ไปบอกกับมังกร ภาดลไม่อยากให้มังกรรู้ว่าเขาได้รู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว

" เอาเป็นว่าถ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกเราละกัน" ขนุนพูดขึ้น ขนุนไม่อยากจะบังคับภาดลให้พูด ถ้าเขาสบายใจเมื่อไหร่เขาคงพูดเอง

อีกฟากของสถานที่บันเทิง จีนและเมฆาได้นั่งกินเหล้าด้วยกัน เมฆากระดกเหล้าไม่หยุด

"เบาๆ เด๋วก็เมาตายห่าหลอก" จีนพูดกับเมฆา

" มึงไม่ต้องพูดมาก ชนเหล้ากับกูหมดแก้วนะเว้ย" เมฆาพูดแล้วยื่นแก้ว มาชนกับแก้วของจีน จีนก็เลยจำเป็นต้องชนตอบและกระดกแก้วเหล้านั้นจะหมด

" มึงชอบน้องมันจริงๆหรอวะ" จีนอดที่จะถามไม่ได้เพราะอาการที่เมฆาเป็นมันเหมือนคนอกหักชัดๆ

" กูก็ไม่รู้ว่ะ ตอนแรกกูก็กะว่าจะเอาชนะ ใจกูก็เหมือนเริ่มชอบ แต่เหมือนจะยังชอบไม่มาก กูแค่เสียเซลล์ว่ะ มึงคิดดูนะ กูทั้งหล่อทั้งรวย ดีกรีลูกครึ่งนะมึง ไม่เคยมีใครปฏิเสธกู นอกจากน้องมันน่ะ" เมฆาพูดประโยคยาวๆ เพราะเขาไม่เข้าใจความรู้สึกตนเองเหมือนกันแต่ว่าไม่ชอบก็ไม่ใช่ แต่ใจอยากจะเอาชนะมากกว่า หรือเป็นเพราะหน้าแตกที่น้องมันมาเท

" อะไรของมึงวะกูไม่เข้าใจมึงจริงๆ" จีนพูดขึ้น

" มึงต้องอยู่เป็นเพื่อนกู" เมฆาไม่พูดกับเปล่า เอามืออีกข้างเกี่ยวข้องล้มหน้าของจีนเข้ามาใกล้ๆ

"เออๆๆๆปล่อยกูก่อน" จีนพูดพยายามดึงมือออกและเอาตัวเองมานั่งที่เดิม

" กูว่ากลับเหอะมึงอ่ะไม่ไหวแล้วไอ้เมฆา กูเองก็เริ่มจะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ขืนอยู่ต่อมึงกับกูถูกลากไปไหนตอนไหนแน่" จีนพูดขึ้นขณะที่มองไปรอบๆทั้งกลุ่มผู้หญิงและกลุ่มผู้ชายจ้องมองมาที่เขาทั้งสองคน เหมือนจะกลืนกินทั้งตัว จีนเองก็เริ่มรู้สึกมึนๆแล้วเหมือนกันถ้ามากกว่านี้ก็คงจะครองสติไม่อยู่

" กลับไปหอมึงนะกูอยากแดกต่อ" เมฆาพูด

"เออ ป่ะ" พอพูดจบจีนก็เดินมาพยุงร่างของเมฆาขึ้น กลับไปที่หอ โดยไม่ลืมที่จะแวะซื้อเบียร์ขึ้นไปด้วย

ทั้งสองคนนั่งลงข้างๆเตียงขนาดคิงไซส์ ในมือก็ถือขวดเบียร์ขวดเล็กอยู่ และข้างๆขวดเบียร์ที่ถูกกินหมดแล้ววางเกะกะเดี๋ยวไปทั่ว สติของทั้งสองคนเริ่มที่จะครองไม่อยู่

" มึง มีแฟนเป็นผู้ชายมากี่คนแล้ววะ" เสียงพูดยานๆของจีนถามเมฆาขึ้น

" 3 คนมั้งกูจำไม่ได้ว่ะ" เมฆาตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ยานไม่แพ้กัน

"ไอ้เชี้ยยย..มึงแม่ง" จีนพูด

" ก็กูไม่เคยคบ เขามาให้กูเอากูก็เอา"เมฆาตอบแบบไม่สะทกสะท้าน การที่เขาเป็นเด็กนอกเรื่องพวกนี้ถือว่าชิวมากสำหรับเขา มาแล้วก็ผ่านไป

" มันดีไหมวะ" จีนพูดแล้วหันไปสบตากับเมฆา

"ทำใม มึงอยากลอง" เมฆาถาม

"กู....อึ" ยังไม่ทันที่จีนจะตอบ ปากของเมฆาก็ตรงเข้ามาประกบปากของจีนทันที ค่อยๆขยับเน้นลงไปเรื่อยๆ ขยับจูบเบาๆค่อยๆสอดลิ้น เข้าไปตวัดลิ้นของจีนภายในโพรงปาก เริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ จูบบดขยี้อันเร่าร้อน มันทำให้จีนเริ่มเคลิ้มและจูบตอบ เมฆาค่อยๆผละจูบออกมา

"ดีมั้ย" เมฆาถามจีน แทนที่จะได้คำตอบ จีนกับใช้ปากประกบเมฆาอีกครั้ง เพราะตอนนี้สติของสองคนไม่มีแล้ว มือประคองที่ต้นคอของเมฆาไม่ให้ขยับหนีไปไหน ตอนนี้หัวใจของจีนอยากลองในสิ่งที่แปลกใหม่ที่เขาไม่เคยได้ลองมาก่อน

"แฮกๆ" เสียงหอบหายใจถี่และเหนื่อย ที่กำลังแสดงบทรักกันอยู่บนเตียง จีนเอามือทั้งสองประสานก็กลับนิ้วมือของเมฆา ประสานและกดมือลงไปที่เตียงอย่างนั้นซุกไซ้ที่ต้นคอและเรือนร่างอันเปลือยเปล่า ไม่รู้ว่าเสื้อผ้าหลุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ จีนค่อยๆเบียดความเป็นชายเข้าไปในตัวของเมฆา

"อ๊ะ...จะเจ็บ" เสียงที่แหบพร่าของเมฆาได้เล็ดรอดออกมา ถึงแม้มันจะมีฤทธิ์แอลกอฮอล์ช่วยเบาบางความเจ็บ แต่นี่มันก็เป็นครั้งแรก ปกติเมฆาจะเป็นฝ่ายรุกมากกว่า มันทำให้เขาจุกแล้วเจ็บไม่น้อย เขาพยายามฝืนกัดฟันเพื่อรับกับบทรักที่จีนถาโถมมาในตัวเขา นานนับหลายนาทีกว่าเขาจะปรับตัวเองให้เคยชิน อาการจุกเจ็บตั้งแต่ทีแรกมันเริ่มค่อยๆหายไป พร้อมกับอาการเสียวซ่านที่เข้ามาแทนที่ เมฆา ค่อยๆปรือตามองร่างที่ขยับอยู่บนกายเขา ไล่ตั้งแต่หน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อเรียงตัวสวย พาดผ่านมาที่หน้าอกแน่น มองผ่านมาที่คอ และเส้นเลือดซึ่งมันก็บ่งบอกว่าเจ้าของร่างกายนี้เกร็งใจไม่แพ้กันกับเขา

เขาเปิดตามอง เห็นแววตาของจีนมองมาหาเขาเช่นกัน เขารู้สึกว่าแววตาตอนนี้ของจีนมันเซ็กซี่มาก เมฆาผงกหัวขึ้นไปหา จีนก็โน้มตัวลงมารับจูบของเมฆา ทั้งคู่จูบกันอย่างเราร้อนเหมือนกับบทรักตอนนี้ เสียงครางของเขาทั้งสองสลับกันดังไปทั่วห้อง ผ่านไปเกือบชั่วโมง บทรักอันเร่าร้อนก็ได้จบลงพร้อมกับเสียงหอบกระเส่าของคนทั้งคู่ ทั้งสองคนหันหน้ามาหากัน แล้วดวงตาทั้งคู่ที่จ้องมองกันอยู่ก็ค่อยหรี่ตาลงแล้วหลับลงไปในที่สุดด้วยความเหนื่อยอ่อน

 

 

 

 

ความคิดเห็น