email-icon

หนุ่มหล่อลูกครึ่งคนธรรพ์กับนาคที่ขยันลบความจำของสาวสัตวแพทย์หน้าตาน่าเอ็นดู

รักษาพี่ด้วย

ชื่อตอน : รักษาพี่ด้วย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2563 13:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักษาพี่ด้วย
แบบอักษร

สิตาพลกัดฟันกรอด ! ยอมรับไม่ได้กับการพ่ายแพ้ ! ความเสียหน้าและโมโหทำให้เขาคำราม “กูไม่สนหรอกสัจจะบ้าบออะไร !” เขาเคยได้ยินว่าสิ่งนี้มีจริง แต่เขาไม่เคยเห็นว่ามันจะทำอะไรได้..

พรึ่บ ! สิตาพลจึงคืนร่างกลายเป็นครุฑ ! ตรงโผเข้าฉวยสลิลไปอุ้มไว้ในอ้อมแขน !

“กรี๊ด ! ไม่ไป ! ช่วยด้วยยย !” สลิลร้องเสียงหลง !

“เฮ๊ย ! ปล่อยลิน !” ทีทียื้อแย่งสลิล พยายามผลักแขนของครุฑ ! แต่กรงเล็บเท้าของครุฑข้างหนึ่งกลับคว้าเต่าตนุไว้ได้ ! จงอยปากหันไปจิกทีที !

“ ปล่อยกู ไอ้นกเวร !” ทีที สู้สุดแรง !

ฉึก ! ทีที หลบไม่พ้น เลือดสดๆ ไหลจากแผลที่อกของเขา จงอยปากคมดังเหล็กของสิตาพลตั้งใจจะฆ่าเขาให้ตาย !

พรึ่บ ! ครุฑกระพือปีก ! บินออกจากระเบียงห้องนอนของสลิล ! มืออุ้มหญิงสาว ! เล็บเท้าคว้ากำเจ้าเต่าวิเศษไว้ ! มันไม่สนใจทั้งเสียงด่าทอหรือการถีบดิ้นของทั้งสลิลหรือเจ้าตนุทั้งสิ้น !

ทีที โกรธ ! กัดฟันพาร่างบอบช้ำ ถลันไปเกาะที่ระเบียง ! ชายหนุ่มตาวาวเป็นสีทอง ! ไอน้ำประหลาดพุ่งขึ้นรอบตัวเขา ! แล้วชายหนุ่มก็เปล่งเสียงคำรามประหลาดออกมา !

ความเป็นห่วงทั้งหญิงสาวอันเป็นที่รักและเต่าตนุที่เหมือนญาติผู้ใหญ่ ทำให้ทีที ซึ่งเป็นลูกครึี่งนาค และปกติในโลกมนุษย์ต้องกลายร่างเป็นงูเท่านั้น

กลับเปลี่ยนร่างเป็น..

พญานาคตัวใหญ่ ! เกล็ดสีเขียวเข้มเกือบดำ ! หงอนสีทอง ! หน้าตาดุร้าย ! กายยาวสูงใหญ่ชูคอจ้องครุฑสิตาพลบินหนีไป !

แล้วพญานาคนทีธารก็อ้าปากคำราม ! ฟ่อ !

ฉับพลัน ฝนตก หนัก ! จนทำให้ครุฑที่ผงาดบินออกไปเปียกโชก ! เม็ดฝนหนาหนักราวทำจากตะกั่วกดให้ขนและปีกของครุฑสิตาพลจนบินไม่ไหว ! ครุฑทำผิดต่อสัจจะแห่งครุฑจึงพ่ายแพ้ต่อฝนฟ้าอากาศที่นาคบันดาลโดยฉับพลัน !

ในที่สุด ครุฑก็ทนทานน้ำหนักเม็ดฝนไม่ได้ จึงปล่อยสลิลร่วงตกลงมา !

“กรี๊ดดดดด !” สลิลร้องหวีดสุดเสียง ร่างบางปลิวละล่องลงจากฟ้า ! เธอขวัญเสีย ! ตกใจแทบสิ้นสติ !

หมับ ! หางของนาคช้อนรับเธอไว้และขดเธอมาแนบกาย !

แล้วควันไอน้ำก็พุ่งมาโอบล้อมทั้งคู่..

กลายเป็นทีที ชายหนุ่มตาสีอ่อนอีกครั้ง ! เขาจับตัวสลิลไว้ รีบมองสำรวจ “เป็นอะไรไหม ! เจ็บตรงไหนหรือเปล่า ?”

สลิลปาดน้ำตา โล่งอก “ไม่ค่ะ”

ท่ามกลางสายฝนปรอยๆ เขาจ้องตาเธออย่างมีความหวัง ก่อนถามอย่างไม่มั่นใจนัก “แล้วกลัวไหมที่เห็นฉันเป็น...?”

สลิลแก้มระเรื่อ แล้วก็ส่ายหน้า “ไม่กลัวค่ะ” แม้เขาจะเป็นอะไรก็ตาม อยู่ในร่างใด แต่เธอไม่เคยนึกกลัวเขา มันเหมือนพอเธอรู้ว่าเป็นเขา ความกลัวก็หายไป เหลือแต่ความคุ้ยเคยอบอุ่นใจ

ทีที ได้ยินคำตอบของเธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ! เขาเสยผม ราวกับไม่อยากเชื่อ ! แล้วก็ยิ้มกว้างสุดใบหู ! “รักนะ รัก” เขารีบพูดราวกลัวจะไม่ได้พูดอีก ! แล้วโผกอดรัดเธอจนแน่น !

สลิลเขินแก้มใสๆ กลายเป็นสีชมพู !

แต่ไม่ทันที่จะตอบ....

“ช่วยข้าด้วยยยยยย !”

เสียงดังมาจากลิบๆ ทำให้ทีที ตาเหลือก !

เออ ใช่ ! เขาลืมลุงตนุของเขา !

เขารีบบอกสลิล “รอแป๊บนะ” แล้วก็ยืนขึ้นวิ่งไปพลางมองบนฟ้า ! ตาถลนตกใจ !

แปรบๆๆๆ ! กระแสไฟฟ้าประหลาดพุ่งโอบล้อมตัวครุฑสิตาพลที่อยู่ไกลลิบๆ !

“แอร๊ยยย ไอ้นกเวร ปล่อยข้าแบบนี้ได้ไงงงงงงง !”

ฟิ้ววว ! เจ้าเต่าตนุ เป็นจุดสีดำเล็กๆ ที่ขยายใหญ่ขึ้น ลอยละลิ่วลงมา ! “ช่วยด้วยยยยยยยยย ! ” เจ้าเต่าตนุแหกปากร้องเสียงดังสุดกำลัง !

หมับ !

ทีที รับตัวเต่าตนุวิเศษไว้ได้ ! แต่ตัวเขาก็ล้มลงไปนอนกับพื้นด้วยแรงกระแทกของเต่า (บิน) หล่นจากฟ้า !

เจ้าเต่าพอเห็นตัวเองปลอดภัยดีนอนอยู่บนอกของทีที ที่ล้มนอนแผ่บนสนามแฉะๆ ท่ามกลางฝนปรอยๆ มันก็ยิ้มกว้าง “แหม ! ค่อยยังชั่ว ! ข้านึกว่าเอ็งจะทิ้งข้าเสียแล้ว”

ทีที หัวเราะเบาๆ ทั้งที่จุกและเจ็บแผลที่หน้ากับที่อก “ลุงตนุบอกว่า อยากชื่อวอนบินทำไม ? ได้บินสมใจเลย สมน้ำหน้า ! ”

เจ้าเต่าตนุขมวดคิ้ว “อ้าว ไอ้ลูกงู ! เอ็งนี่มัน... !”

พรึ่บ !

ร่มคันใหญ่ยื่นชะโงกมาพร้อมใบหน้าน่ารักและแก้มแดงๆ ของสลิล “เข้าบ้านก่อนนะคะ เดี๋ยวลินจะดูแผลให้....”

ทีทีลุกขึ้นกระปรี้กระเปร่า ยิ้มออดอ้อนให้สลิล...

แต่ก็ต้องหุบยิ้ม เมื่อเธอพูดว่า ..

“ดูแผลให้ลุงตนุนะคะ ตกลงมากระแทกแบบนี้เจ็บข้อต่อหัวเข่า หรือกระดองร้าวไหมก็ไม่รู้”

เจ้าเต่าตนุหัวเราะร่าชอบใจ “นังหนู ไอ้ลูกงูมันงอนแย่เลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า มันอยากให้หนูรักษามัน !”

สลิลทำหน้าแหย มองดูผู้ชายร่างสูงโปร่งที่ลุกขึ้นยืนใต้ร่มคันเดียวกันกับเธอ มันคงโรแมนติกดีหากมือเขาไม่ได้ถือเต่าตนุพูดได้ และเขาไม่ได้ตัวเปียกมอมแมม หรือทำหน้าบึ้งใส่เธอ..

สาวแก้มใสจึงขยับตัวเองไปใกล้เขามากขึ้น อยากจะง้อแต่ก็ทำไม่เป็น เธอพูดอ่อยๆ “อย่างอนสิ ลินเป็นหมอสัตว์ ไม่ใช่หมอคนนะ ลินไม่กล้าดูอาการพี่หรอก”

ทีที ที่ยังงอนตอบว่า “ฉันคืนร่างเป็นงูก็ได้นะ เผื่อเธอจะเห็นใจมากกว่า” อะไรแว้ แผลเลือดออก มันใส่ยาให้ยากหรือไง ?

สลิลส่ายหน้า “ไม่เอา พี่ ทีที ลินชอบพี่แบบนี้มากกว่า”

ทีที ยิ้มมุมปาก “แล้วถ้าฉันหมดหล่อ จะยังรักฉันไหม ?” เขากระซิบ มือโอบไปรอบไหล่เธอ ทำทีว่าอยากให้เธอประคอง

สลิลก้มหน้างุด .. แก้มแดงกว่าเดิม

แล้วก็พยักหน้าเบาๆ ด้วยความเขิน ใต้ร่มคันใหญ่ที่แบ่งกับเขา

 

————-

#ธัญท้าแต่งรอบที่1

ความคิดเห็น