email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หวง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 857

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2563 21:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หวง
แบบอักษร

มังกรเดินลงมาข้างล่าง พร้อมกับจูงมือร่างบางลงมาด้วย เขาพาเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องกระจก ซึ่งมีคุณหญิงสีดากับมาเลยนะนั่งจัดดอกไม้กันอยู่

" คุณแม่ครับ" พอไปถึงก็พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

" ว่าไงจ๊ะ" คุณหญิงสีดาตอบพร้อมกับใบหน้ายิ้มหวานให้คนทั้งคู่

" วันนี้ผมว่าจะพาน้องไปเที่ยวนะครับ" มังกรพูดกับคุณหญิงสีดาแล้วก็หันไปมองภาดลและยิ้ม

" พี่มังกรจะพาผมไปไหนครับ" ภาดลถามมังกรด้วยความแปลกใจเพราะเขายังไม่ได้บอกว่าจะพาตนไปเที่ยว

" อะไรกันคะพี่มังกร จะพาน้องไปเที่ยวยังไม่บอกน้องอีกหรอ" มารีนาอดที่จะแซวไม่ได้

" ก็มาขออนุญาตคุณแม่ก่อนไง" มังกรตอบแสดใส เจอคุณหญิงสีดำอมยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า

" นี่เหมือนเป็นการบังคับแม่ใช่ไหม ถ้าแม่บอกไม่ให้ เราก็จะไม่บอกน้องใช่ไหม"

" ใช่ครับ ผมเกรงใจคุณแม่นะ เห็นช่วงนี้ ติดเมียผมจนลืมหน้าลูกที่บ้านไปแล้วมั้ง" จบคำพูดของมังกร ก็มีฝ่ามือเล็กๆฟาดเข้าที่ต้นแขน มังกรสะดุ้งเล็กน้อยเอามือไปลูบที่ต้นแขนแล้วยังหันมายิ้มกรุ้มกริมใส่เจ้าของมือที่ฟาดลงมานั้น คุณหญิงศรีดาและมารีนาเห็นก็พากันยิ้ม

" ลูกฉันแต่ละคน จากมังกรก็กลายเป็นลูกหมา จากอินทรีย์ก็กลายเป็นนกกระจอกซะละ" คำพูดของคุณหญิงสีดาไม่เพียงแต่จะทำให้ภาดลหน้าแดงยังทำให้มารีนาหน้าแดงอีกด้วย

" ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะคุณแม่ คุณแม่ก็" มารีนาตอบคุณหญิงศรีดาด้วยความเขินอาย

" ไปเถอะวันนี้หนูรีอยู่เป็นเพื่อนแม่แล้ว" คุณหญิงสีดาพูดขึ้น

" อ้าว วันนี้พี่รีไม่ไปร้านเหรอครับ" ภาดลถามอย่างแปลกใจเพราะปกติไม่เคยปิดร้านดอกไม้ที่เธอรักเลย

" วันนี้พี่รู้สึกเวียนหัวน่ะ เดี๋ยวบ่ายๆพี่อินทรีย์จะพาไปหาหมอ จริงๆก็ไม่ได้อยากไปหรอกนะแต่เขาก็มาบังคับ"

" งั้นผมไม่ไปดีกว่าครับ ผมเป็นห่วงนะครับ เดี๋ยวเผื่อมีอะไรขึ้นมาผมจะได้ช่วยได้" ภาดลพูดโดยที่ไม่ได้หันมองหน้าของมังกร พี่สายตาบ่งบอกถึงความน้อยใจเล็กๆ เพราะมังกรวางแผนที่จะให้ภาดล ไปพบกับขนุนและต้นกล้า เพื่อจะไหว้วานให้สองคนนั้นดูแลที่รักของตน

" ไปเถอะจ้าพี่ไม่เป็นไร แค่เวียนหัวนิดหน่อย" มารีนาพูดขึ้น

" ใช่ ไปเถอะลูก อยู่บ้านแม่มาก็เกือบ 2 เดือนแล้วยังไม่เห็นออกไปไหนสักที มัวแต่ดูแลแม่อยู่นั่นแหละ ไม่ต้องห่วงหรอกตอนนี้แม่สบายใจขึ้นมากแล้ว แม่อยู่ได้" คุณหญิงพูดพร้อมกับส่งสายตาที่ห่วงใยไปหาภาดล

"เออ...ผม" ภาดลพูดแล้วหันไปมองหน้ากับมังกร ใจจริงๆแล้วเขาไม่อยากจะไปเลยเพราะด้วยความว่าห่วงคุณหญิงและมารีนา แต่เมื่อหันกลับไปมองสายตาของมังกรที่เขาสังเกตถึงความน้อยใจเล็กๆ เขาก็เลยต้องเปลี่ยนความคิด ภาดลเดินไปหาคุณหญิงและนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเอามือวางที่ตักของคุณหญิง

" งั้นเดี๋ยวผมรีบไปรีบกลับนะครับ จะกลับมาก่อนที่พี่อินทรีย์จะพาพี่รีไปหาหมอนะครับ" ภาดลเงยหน้าพูดกับคุณหญิงและยิ้มบางๆ คุณหญิงเอามือออกจากการจัดดอกไม้แล้วเอามาลูบที่แก้มนุ่มๆนั้น

" ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพ่อก็กลับมาแล้ว มังกรเองก็ควรจะรีแล็ค บ้างนะลูกทำแต่งาน วันนี้พาน้องไปหาซื้อเสื้อผ้านักศึกษาด้วยนะเพราะอีกไม่กี่วันน้องก็ต้องเข้ามหาลัยแล้ว พากันไปกินข้าวไปดูหนัง กลับดึกๆได้เลยไม่ต้องห่วงแม่" คุณหญิงสีดาพูดไปยิ้มไปและส่งสายตาให้กับมังกรและภาดลสลับกัน แต่ก่อนที่ภาดลจะปฏิเสธรอบ 2 คุณหญิงก็พูดแย้งขึ้นมาก่อน

" ไปเถอะ แค่หนูเอาเวลาทั้งหมดของหนูมาดูแลแม่ แม่ก็ไม่รู้จะตอบแทนหนูยังไงแล้ว ถ้าไม่มีหนู แม่คงแย่กว่านี้" คุณหญิงสีดาพูดและส่งสายตาที่จริงจังไปหาภาดล

" ครับ คุณแม่อยากทานอะไรไหมครับเดี๋ยวขากลับผมจะให้พี่มังกรแวะซื้อมาให้" ภาดลถามคุณหญิง

"อืม แม่อยากกินอาหารญี่ปุ่นนะไม่ได้กินมาตั้งนานแล้ว" คุณหญิงสีดาตอบ

" ได้เลยครับเดี๋ยวผมพาน้องทำธุระเสร็จผมจะแวะซื้อมาให้คุณแม่นะครับ" มังกรพูด

หลังจากออกจากบ้านมาแล้วมังกรก็ขับรถตรงมาเส้นทางมหาวิทยาลัย ซึ่งไปที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง เป็นอีกหนึ่งกิจการที่พ่อเขามาเปิดให้กับต้นกล้าและขนุนเป็นผู้ดูแล ต้นกล้าเป็นผู้จัดการที่นั่น สวนขนุนเอง ก็เป็นพนักงานอยู่ในนั้น นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาทั้งสองคน อยู่ใกล้ชิดกันจนเกิดความรักโดยที่ไม่ทันรู้ตัว ทันทีที่ก้าวเข้าร้านก็ได้ยินเสียงสองคนเถียงกันมันเป็นสิ่งที่คุณเคย

" พี่กล้าผมบอกแล้วไงว่าอันนี้มันไม่ใช่แบบนี้" ขนุน

" แบบนี้แหละ" ต้นกล้า

" ไม่ใช่มันต้องทำแบบนี้" ขนุน

" ไม่ใช่ละ ไม่ใช่ละเอามานี่เลย"ต้นกล้า

ทั้งสองคน กำลังเถียงกันเรื่องสูตรกาแฟ ต้นกล้าซึ่งเป็นคนไม่ค่อยยอมใครก็หันไปสบตากับขนุน ที่เหมือนจะเริ่มเคืองๆ และเริ่มโกรธขึ้นแล้ว เขาก็กลับเป็นฝ่ายที่ต้องยอมถอยลงออกมาเอง

" ก็ได้ก็ได้ ยอมแล้วครับ" พูดแล้วก็ปล่อยมือออกจากแก้วกาแฟ ตอนนี้ร้านยังไม่เปิดกำลังให้พนักงานในร้านที่มีอยู่ 2 คน 3 คน จัดร้านกวาดถูเช็ดโต๊ะอยู่ สวนขนุนและต้นกล้า ก็กำลังช่วยกันดูเคาน์เตอร์กาแฟอยู่

"ฮ่ะๆๆๆๆ" เสียงมังกรหัวเราะลั่นร้าน

" ไอ้คนกลัวเมีย 2018" มังกรพูดขึ้น และจูงมือร่างบางมานั่งที่โต๊ะทรงสูงหน้าเคาน์เตอร์

" อ้าวพี่มังกรสวัสดีครับ มาตั้งแต่ตอนไหนทำไมผมไม่เห็น" ต้นกล้าเอ่ยทัก

" ก็มาตอนที่พวกมึงกำลังจู๋จี๋กันอยู่ไง" มังกรพูดขึ้นทำให้ขนุนถึงกับหน้าแดง

" จู๋จี๋บ้าอะไรล่ะครับพี่ พี่กล้ากวนผมต่างหาก" ขนุนพูดขึ้น

" แล้วเมื่อกี้ว่าอะไรนะครับคนกลัวเมีย 2018 ผมไม่ได้กลัวนะครับ ก็แค่เกรงใจ" พูดแล้วก็หันไปยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับขนุน

" เดี๋ยวเหอะใครเมียพี่" ขนุนถลึงตาใส่ ก่อนที่จะละสายตาหันไปเห็นร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆกำลังอมยิ้มให้กับพวกเขาอยู่

" แล้วนี่....ใครครับ" ขนุนถามขึ้นและยกนิ้วชี้ไปทางภาดล มังกรยกมืออีกข้างมาพาดไว้ที่หัวใหล ก่อนจะตอบ

"เมีย" คำตอบของมังกรทำให้ภาดลถึงกับหน้าแดงหูแดง เขาไม่อายอะไรใครเลยหรอที่จะแนะนำว่าเขาเป็นเมีย

" อ๋อ น้องภาดลใช่ไหม พี่อินทรีย์เขามาบอกไว้บ้างแล้วล่ะครับว่าพี่จะพามา ไม่คิดว่าจะพามาวันนี้" ต้นกล้าหันมาพูดกับมังกรและหันไปยิ้มให้กับภาดล

" ไม่ต้องห่วงนะครับพี่มังกร ผมสองคนจะดูแลเป็นอย่างดี ริ้นไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม ผู้หญิงไม่ให้เข้าหาผู้ชายไม่ให้เข้าใกล้เลยทีเดียวครับ" ต้นกล้าพูด

"ดีมากรู้งานดีนิ แล้วมึงไอ้ขนุน จะอึ้งอีกนานมั้ย" มังกรพูดเพราะเห็นหน้าขนุนยังดูอึ้งๆอยู่ ขนุนรีบกระพริบตาถี่ๆแล้วหันไปมองหน้ามังกรทันที

" ก็ไม่คิด ว่าเมียพี่จะน่ารักดีครับ อ๊ะๆๆๆอย่าเพิ่งโกรธ" ขนุนรีบพูดขึ้นในขณะที่หันไปมองสายตาของมังกร เพราะสายตาของมังกรเริ่มจะดุๆ

" ก็น่ารักจริง อย่างนี้คนดูแลเหนื่อยแย่เลย" พูดจบก็หันไปมองหน้าต้นกล้า

" คนที่เหนื่อยอ่ะเอ็งโว้ย ไม่ใช่ข้า" ต้นกล้าพูด

" เออจริง ลืม แล้วนี่ ภาดลเข้าเรียนคณะอะไรครับ" ขนุนตอบกับต้นกล้าและหันไปถามภาดล แต่คำตอบที่ได้กลับมาจากปากของมังกร

"บริหาร"

" สบายเลยคณะเดียวกันครับ เดี๋ยวผมจะดูแลให้ครับไม่ต้องหวงเอ๊ยห่วง ฮ่าๆๆ" ขนุนพูดขึ้นแล้วก็หัวเราะ ภาดลได้แต่นั่งนิ่งเงียบ พูดคำตอบคำ บรรยากาศอย่างนี้เขาก็ไม่ค่อยชินเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้อึดอัดอะไรนั่งฟังไปก็ยิ้มไป เห็นขนุน กับต้นกล้าก็ยังเถียงกันเรื่องเดิมๆ แต่ต้นกล้าก็ยอมขนมทุกครั้ง

" เดี๋ยวพี่จะพาไปซื้อของอยากได้อะไรก็บอก" มังกรพูดขณะที่กำลังขับรถไปห้างสรรพสินค้าห้างหนึ่งที่ใกล้ๆมหาวิทยาลัย

" ผมเลือกอะไรไม่ค่อยเป็นหรอกครับพี่มังกรเลือกให้ผมได้เลยครับ" ภาดลตอบแล้วยิ้มบางๆให้กับมังกร

" พี่มังกรครับ" ภาดล

"ว่า" มังกร

" ขนุนกับพี่ต้นกล้า เขา เออ คบกันมานานแล้วหรอครับ" ภาดลอดที่จะถามไม่ได้

" ถ้าคบเป็นแฟนก็เพิ่งคบนี่แหละมั้ง แต่สองคนนี้รู้จักกันมานานแล้ว พูดได้ว่าเป็นไม้เบื่อไม้เมากันเลยล่ะ ทะเลาะกันกัดกันได้ตลอด เคยเกือบวางมวยกันมาแล้วก็มี จริงๆกล้าเองไม่ใช่คนแบบนี้นะ แต่เห็นมันวันนี้ หึๆๆ" มังกรกลั้นขำไว้ก่อนที่จะพูดต่อ " เปลี่ยนไปเยอะล่ะพี่บอกเลย"

" แล้วเมื่อก่อนพี่ต้นกล้าเป็นคนยังไงครับ" ภาดลพูด

" ทำไมสนใจจัง คิดอะไรหรือเปล่า" มังกรพูดด้วยน้ำเสียงเรียบและหันไปมองคนข้างๆ

" เปล่านะครับ ผมก็แค่อยากรู้นิสัยของสองคนนั้นให้ได้มากที่สุดผมจะได้ทำตัวถูกไงครับ" ภาดลรีบแก้ตัว

" ต้นกล้ามันเป็นคนไม่ยอมใคร ใครที่มีเรื่องกับมันจบไม่ค่อยสวยเท่าไหร่หรอก เป็นคนรักเพื่อน อารมณ์ก็ร้อนๆนะ แต่คนที่มันยอมก้มหัวให้ก็มีแต่พี่ กับไอ้อินทรีย์นี่แหละ ขนุนเป็นเด็กน่ารักนะ สดใสร่าเริง เป็นเด็กว่าง่าย อะไรก็ได้ แต่ที่แปลกมันไม่ค่อยยอมต้นกล้าสักเท่าไหร่เถียงกันได้ตลอด แต่สองคนนี้ไว้ใจได้ ถ้าคำสั่งของพี่คือเด็ดขาดไม่ต้องห่วงมันจะดูแลเราอย่างดี" จบคำพูดยาวๆของมังกร ภาดลก็หันไปมองและยิ้ม

[คนอะไร จะดูแลและห่วงกันได้ขนาดนี้เนี่ย] ภาดลได้แต่คิดในใจ

" พี่ห่วงผมหรอ ผมดูแลตัวเองได้" ภาดลพูด

"เปล่า....หวง" มังกรพูด ปรายตาไปมองที่ภายดล

" เราน่ะ...น่ารักไม่รู้ตัวหรอ" คำพูดของมังกร ทำให้ภาดลหน้าแดง

"พี่..." ภาดลพูดออกมาได้แค่นั้นด้วยความเขินอายได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตามังกรอีก

มังกรพาภาดล ซื้อของเสร็จเรียบร้อย ก็พามาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง เป็นร้านอาหารญี่ปุ่น ร้านค่อนข้างหรูหราทำให้ภาดลประหม่าเล็กน้อย พอสั่งอาหารเสร็จ มังกรก็ขอตัวไปห้องน้ำ ทิ้งให้ภาดลนั่งโต๊ะอยู่คนเดียว ภาดลได้แต่นั่งนิ่งๆ เหลือบไปเห็นสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจ้องเขาไม่วาง พอเห็นเขาก็หลบแล้วก้มหน้าลงทันที

" สวัสดีครับ" ภาดลถึงกับสะดุ้ง ไม่รู้เมื่อไหร่ที่ร่างสูงนั้นเดินเข้ามาใกล้ ภาดลเงยหน้าขึ้นไปมอง หน้าตาสะอาดสะอ้าน สูงขาว จัดได้ว่าหน้าตาหล่อเหลาเลยทีเดียว

" ผมชื่อเมฆานะครับ คุณ...." ชายหนุ่มร่างสูงแนะนำตัวเอง ก่อนที่จะหันไปสบตาเป็นเชิงถาม

"ผม..เออ...ผมภาดลครับ"

" ยินดีที่ได้รู้จักครับ ภาดล" เมฆายื่นมือไปเพื่อจะขอจับมือ แต่ก่อนที่ภาดลจะยื่นมือมาจับตอบนั้น ร่างสูงกำยำก็เดินเข้ามา หน้าบ่งบอกถึงความไม่พอใจเมื่อใครมายุ่งกับของของตัวเอง มังกรเบียดร่างไปอยู่ระหว่างกลางของเมฆาและภาดล ยืนตรงหน้าเมฆาอย่างไม่ละสายตา เมฆายอมรับว่าสะท้านกับสายตานั้นไม่ใช่น้อย ภาดลเริ่มหวั่นใจกลัวจะมีเรื่องราวเกิดขึ้นในร้านอาหารมื้อเล็กๆ ไปจับ ปลายเสื้อของมังกรและกระตุกเบาๆ

" มึงเป็นใคร" เสียงเยือกเย็น เรียบ แต่มัเต็มไปด้วยความโหด เอ่ยทักขึ้นกับคนตรงหน้า

เมฆายิ้มมุมปากก่อนตอบ

" ผมเห็นว่าน้องเขาน่ารักดีนึกว่าไม่มีใคร"

" คนนี้ของกูอย่ายุ่ง" เมฆายังพูดไม่ทันจบมังกรก็พูดแทรกขึ้น แววตาดุดันเหมือนอยากจะขย้ำคนตรงหน้า

" ก็ผมไม่รู้นี่ครับ เห็นน้องยิ้มเหมือนจะมีใจ บอกชื่อผมด้วย" คำพูดยียวนกวนประสาทนั้นออกมาจากปากเมฆา พูดแล้วเอี่ยงหน้าไปหากับภาดล

" น้องภาดลใช่ไหมครับ" พูดแล้วก็เอียงสายตามายียวนกวนประสาทมังกรอีกครั้ง มังกรแทบจะทนไม่ได้กำหมัดแน่นก่อนที่จะเงื้อมือปะทะใบหน้านั้นร่างเล็กๆของภาดลรีบตะครุบมัดมันไว้

" พี่มังกร อย่าครับ" ภาดลรั้งมือข้างนั้นไว้ยิ่งทำให้ อารมณ์ของมังกรคลุกรุนขึ้น กำลังจะอ้าปากถามร่างเล็ก ด้วยความรู้สึกไม่พอใจ แต่ยังไม่ทันได้ถามภาดลหันไปเชิญหน้าเมฆา

" คุณกลับไปนั่งที่ของคุณนะครับ ถ้าการที่ผมตอบชื่อผมกับคุณไป คุณมองว่ามันเป็นการอ่อย คุณเข้าใจผิดแล้วครับผมตอบไปตามมารยาท คุณกลับไปนั่งที่ก่อนที่แฟนผมจะทนไม่ได้เถอะครับ ผมไม่อยากให้มีเรื่องในวันที่ผมมาเดทกันครับ" คำพูดของภาดลทำให้มังกรเย็นลง เขาอึ้งเล็กน้อยไม่คิดว่าร่างบางจะกล้าพูดแบบนี้ น้ำเสียงที่ไม่ได้ดุดันเรียบง่าย จะกลับเหมือนมีดที่กรีดใจเมฆาให้เจ็บใจอยู่ลึกๆ เมฆายอมกลับไปนั่งที่ของตัวเองซึ่งมีเพื่อนอีกคนอยู่

" กูไม่ยอม กูต้องรู้ให้ได้ว่าไอ้เด็กนั่นมันเป็นใคร" เมฆาพูดด้วยน้ำเสียงโกรธ

" มึงจะไปยุ่งทำไม น้องมันมีเจ้าของแล้วมึงไม่เห็นหรอ" จีนเพื่อนที่นั่งอยู่ในโต๊ะพูดขึ้น

" กูไม่สน กูจะเอามาเป็นของตัวเองมึงคอยดูกู" เมฆายังพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดกัดกลามแน่น

" ไอ้นี่บ้าไปแล้ว ก็เห็นเห็นอยู่ว่าเขามากับแฟน" จีนพูดแต่ก็รู้ว่าถึงห้ามไปก็ห้ามคนอย่างเมฆาไม่ได้ ถ้ามันบอกว่ามันจะเอาอะไรแล้วมันก็ต้องเอาให้ได้ แต่ครั้งนี้คงจะไม่ได้สมใจ เพราะคนที่นั่งอยู่ จีนรู้จักดี และรู้ประวัติดีด้วย เมฆาเป็นเด็กนอกเพิ่งเข้ามาเรียนมหาลัยได้2ปี เขาเลยไม่ได้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับคนที่ชื่อมังกรและอินทรีย์ แต่จีนเองก็ไม่คิดที่จะบอกไปเพราะคิดว่าเรื่องราวคงจบแค่วันนี้

ที่โต๊ะอาหารมังกรยังจ้องมองร่างเล็กไม่วางตา

" มองอะไรครับ ไม่หิวหรือไงครับ" ภาดลพูดขึ้น

" ไม่คิด ว่าจะตอบไปแบบนั้น" มังกรพูด

" ผมรู้ว่าพี่...หวงผม ผมไม่อยากให้พี่อารมณ์เสียนี่ครับ" ภาดลตอบ

" อีกอย่างผมก็ไม่ได้อ่อยหมอนั่นด้วย ผมไม่อยากให้พี่เข้าใจผมผิด" คำตอบของภาดลทำให้มังกรยิ้มอย่างพอใจ ภาดลเองก็ยิ้มตอบมังกร เพราะสิ่งที่เขาแคร์ที่สุดคือคนตรงหน้า โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าคำตอบที่เขาพูดไปนั้นอาจจะเป็นสาเหตุ ให้เขาไม่ได้นอนในคืนนี้

มังกรผระออกจากร่างบางด้วยความเหนื่อยหอบหลังจากกิจกรรมอันร้อนแรงได้จบลง เขาพักหายใจสักพักก่อนที่เขาจะดึงถุงยางอนามัยอันเดิมออกแล้วไปหยิบอันใหม่เพื่อมาสวมใส่ต่อ

"ดะเดี๊ยวครับพี่..." ภาดลเอามือทั้งสองยันหน้าท้องของมังกรไว้

" ก็ให้กำลังให้รางวัลคนน่ารักไง" มังกรเอ่ยพร้อมกับก้มลงซุกไซร้ที่ซอกคอขาว

" แต่ผมไม่ไหวแล้วนะ ผมเหนื่อย" ภาดลพูดเสียงอ้อนๆ

" เหนื่อย ก็อยู่เฉยๆ" พูดจบก็ลงมาซุกไซร้ซอกคอขาว และกดร่างกายแกร่ง เข้าไปใหม่

"อ๊ะ..."ภาดลสดุ้งเล็กน้อยคงห้ามไม่ได้แล้ว ได้แต่ปล่อยให้ร่างแกร่งนั้น ลุกล้ำเขาต่อไป ภาดลไม่คิดว่าคำตอบของเขาจะทำให้เขาต้องเหนื่อยแทบขาดใจขนาดนี้ หัวใจที่บีบรัดจนเต้นแรงในแต่ละครั้งมันทำให้เขาเหนื่อยอ่อนมาก ร่างกายบางถูกร่างกายแกร่งกำยำ บอกขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเวลาล่วงเลยมาไม่รู้เท่าไหร่แล้ว ร่างกายทั้งสองหอบไปด้วยความอ่อนเพลียร่างแกร่งยังกระชากร่างบางมาซุกไว้ที่หน้าอก และหลับไปพร้อมกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น