[พรีออเดอร์รอบที่ 3] วาฬโต้คลื่น
วาฬโต้คลื่น 3 หัวเขียวเป็นพี่เปอร์ [Rewrite]
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
วาฬโต้คลื่น 3 หัวเขียวเป็นพี่เปอร์ [Rewrite]

วาฬโต้คลื่น 3 หัวเขียวเป็นพี่เปอร์ 

  

โชคชะตา หรือชะตากรรม... 

เอาให้แน่ ๆ เหอะ 

"อย่าเอาโชคชะตามาอ้างหน่อยเลย สระนี้เขาไม่ให้ว่ายน้ำหลังหกโมงเย็น" 

ยังคงจะยืนกรานย้ำถึงกฎของสระที่ได้ตั้งไว้ ทว่าคนตรงหน้าเหมือนจะไม่ได้รู้สึกสำนึกผิดอะไรเลย เขาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างกวน ๆ พลางใช้สายตาไล่มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า 

ไอ้โรคจิตบ้ากาม! 

ไอ้เฮงซวย! 

"ชุดดีนะ อยากได้สักตัวต้องไปซื้อไหน" 

โรคจิตแน่ ๆ เขาอยากได้ชุดนอนลายวาฬ 

ไอ้ผมเขียวนี่อยากได้ชุดนอนลายเดียวกับฉัน แถมยังไม่สนคำเตือนของฉันซะด้วย 

"ไม่มีขายแล้ว" 

นี่ม๊าซื้อมาฝากตอนแอบหนีไปเที่ยวที่เกาหลีกับป๊า แต่ถึงรู้ว่าซื้อมาจากร้านไหนวาฬก็ไม่บอกหรอก 

เป็นผู้ชายใส่แค่บอกเซอร์นอนก็พอปะ เรื่องมาก... 

"หึ...งั้นไปยืมที่ห้อง" 

เขาหัวเราะในลำคอและสาวเท้าเข้ามาใกล้จนฉันต้องรีบขยับถอยหลังออกห่าง 

"ไม่ให้ยืม นายใส่ไม่ได้ ชุดมันเล็ก" 

นี่กำลังเถียงกับผู้ชายตัวใหญ่ที่น่าจะบรรลุนิติภาวะอยู่ใช่ปะวะ สาบานสิว่าไม่ได้กำลังคุยอยู่กับเด็ก 5 ขวบ 

"เหรอ? แล้วมาที่นี่ทำไม" 

เขาเลิกคิ้วถาม แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนคำถามเอาซะดื้อ ๆ 

"มาหาของ" 

ไม่บอกหรอกนะว่ามาหาสร้อยรูปฉลาม ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่หัวเขียวก็อยากจะขอความช่วยเหลืออยู่หรอกแต่คนนี้ไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด จิตใต้สำนึกมันร้องเตือนดังก้องว่าอยู่ให้ห่างจากไอ้หัวเขียวนี่ให้มาก ๆ 

"ของอะไร" 

"ทำไมต้องบอก" 

"ตามใจ เก็บของหายได้ถ้าไม่มีเจ้าของก็ดีเหมือนกัน" 

พอได้ยินว่าเก็บของหายได้ คนหัวเขียวก็ชูมือขึ้นก่อนจะปล่อยสร้อยรูปฉลามที่คุ้นเคยลงมาตรงหน้าให้ฉันดู 

มันแกว่งไปมาและมีแสงระยิบระยับเมื่อถูกแสงไฟดวงเล็ก ๆ สาดส่อง 

"เอามานะ! " 

เตรียมจะเอื้อมมือไปคว้าแย่งสร้อยจากมือของเขา ทว่ากลับคว้าได้เพียงอากาศเมื่อมือหนาชักกลับพร้อมกับเอาสร้อยของฉันไปซ่อนไว้ที่ด้านหลัง 

"ไม่ใช่ของเธอแล้ว" 

"ของฉัน อย่ามาหน้าด้านเอาของคนอื่นดิวะนาย" 

"ก็เมื่อกี้ถามทำไมไม่บอกล่ะว่าอะไรหาย แบบนี้จะแน่ใจได้ไงว่าเป็นของเธอจริง ๆ " 

ไอ้หัวเขียวนี่! ทำมาเป็นหัวหมอเหรอ 

"ก็ของฉันจริง ๆ ไง มันจะเป็นของคนอื่นได้ไงในเมื่อตอนเย็นฉันมาว่ายน้ำที่นี่คนเดียว" 

"มันอาจตกวันอื่นแล้ว" 

"โอ๊ย! อะไรนักหนาวะก็บอกของฉันไง ของฉันอะ" 

มันน่าโมโหนะที่ต้องมาเถียงอยากจะได้ของที่อยู่กับคนอื่น แต่จริง ๆ แล้วมันเป็นของเราตั้งแต่แรกอะ 

มันโคตรน่าโมโหเลยว่ะ อยากข่วนหน้าให้เลือดซิบไปข้างเลยแม่ง! 

"พูดกับผู้ใหญ่ให้มันดี ๆ หน่อย" 

"ใหญ่แต่ตัวอะดิ ทำไมต้องพูดดีด้วย" 

ตอบกลับเสียงฉุน ในขณะที่หัวก็กำลังคิดหาวิธีจะเอาสร้อยคืนจากไอ้คนหัวเขียวให้ได้ 

"อายุ 25 เมื่อวาน ทีนี้เป็นผู้ใหญ่ได้ยัง" 

"ใครถาม ไม่ได้อยากรู้" 

นี่ถ้าไม่โง่ดักดาน ก็คงเป็นคนที่ไม่เอาการเอางานจริง ๆ ถึงปล่อยให้ตัวเองเรียนไม่จบจนถึงทุกวันนี้ 

"เอาสร้อยคืนมาได้แล้ว เดี๋ยวลุงยามออกจากห้องน้ำมาเจอได้ซวยกันหมด" 

ฉันเลี่ยงที่จะหยุดคิดเรื่องของเขาต่อ พร้อมกับแบมือไปตรงหน้าคนร่างสูงที่ยังคงเอามือข้างขวาที่ถือสร้อยของฉันอยู่ไขว้หลังไว้ 

"อยากได้มาก? " 

"เออดิ ของตัวเองทำไมจะไม่อยากได้" 

"อยากได้ก็ตามมาเอาที่ห้อง" 

"เฮ๊ย! จะไปไหนวะ" 

หลังจบประโยคนั้นไอ้คนหัวเขียวที่มีน้ำหยดไหลติ๋ง ๆ ก็หมุนตัวเดินไปทางห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที เดือดร้อนให้ฉันต้องวิ่งตามพร้อมกับตะโกนเรียก... 

ลืมไปสนิทว่าก่อนจะเข้ามาที่สระนี่ได้ต้องย่องเบาจนแทบจะเรียกได้ว่าเหมือนแมวเดิน แต่ตอนนี้ดันมาแหกปากเสียงดังเรียกไอ้ผู้ชายหัวเขียวจนลุงยามที่คาดว่าคงออกจากห้องน้ำมาได้สักพักเดินตึกตักส่องไฟฉายมาจากที่ไกล ๆ 

"ใครน่ะ!? " 

"เชี่ย เวรแล้วไงวาฬ" 

ฉัยสบถหยาบก่อนจะรีบวิ่งแซงไอ้หัวเขียวไปซ่อนที่หลังเสา ในขณะที่ไอ้ตัวต้นเหตุไม่แม้แต่จะสะทกสะท้านแสดงสีหน้าหวาดกลัวเลยด้วยซ้ำ 

"มานี่" 

ฉันทำท่ากวักมือเรียกเขา แต่ไม่นานกลับถูกฉุดรั้งมือให้วิ่งตามคนตัวใหญ่เข้ามาภายในห้องอาบน้ำฝั่งผู้ชาย 

"พามาทำไม หลบอยู่หลังเสาลุงก็ไม่เห็นแล้วปะ" 

โวยวายเขาเสียงเบาเมื่อยังไม่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระง่าย ๆ มือใหญ่ข้างซ้ายลากฉันเร็วมากจนต้องรีบวิ่งตามไม่งั้นคงมีถูไปกับพื้นแน่ ๆ 

"คิดไรตื้น ๆ วะ หุบปากเหอะถ้าไม่อยากโดนจับได้" 

เขาผลักตัวฉันเข้ามาในห้องอาบน้ำห้องในสุด ก่อนจะแทรกตัวตามเข้ามาแล้วปิดประตูลงกลอนอย่างเบามือ 

"นักศึกษา! ถ้าไม่อยากให้ลุงดูกล้องวงจรแล้วเอาเรื่องนี้ไปแจ้งกับมหา'ลัยก็รีบออกมา" 

เสียงตะโกนขู่ของลุงดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จากที่คาดคะเนน่าจะอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าห้องอาบน้ำ แต่ลุงจะเล่นกันแบบนี้เลยจริงเหรอ แล้วถ้าออกไปสารภาพบาปตอนนี้มันจะทันใช่ปะ 

"นี่ ออกไปสารภาพกับลุงแกเหอะ ลุงแกใจดีครั้งแรกคงไม่เอาความ" 

เพราะตอนนี้มีกันอยู่สองคน ฉันเลยจำใจต้องหันไปบอกเขาก่อนแม้จะไม่ได้อยากปรึกษากับคนหัวเขียวเลยสักนิดก็ตาม 

"อยู่เฉย ๆ น่า" 

ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นไปมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ไอ้หัวเขียวนี่ไม่กลัวอะไรเลยเหรอวะ 

ถึงว่า...ไม่งั้นคงเรียนจบตั้งนานสินะ 

ไม่มาเป็นพี่เปอร์*แก่คร่ำครึอยู่ในมอแบบนี้หรอก 

"ไม่ไปก็ตามใจ จะไปเอง ถอยหน่อย" 

ในเมื่อเขาปอดแหกวาฬเลยจะไม่สนแม่ง เบียดตัวกับเขาตั้งใจว่าจะเปิดประตูออกไปสารภาพกับลุงตรง ๆ ทว่ามือยังไม่ทันปลดล็อกกลอนด้วยซ้ำก็ถูกคนตัวใหญ่ดันตัวเข้ามาจนชิดแนบติดกับผนัง 

ปึก...! 

มันไม่ได้แรงมาก แต่มันก็เจ็บอยู่พอสมควร 

"ทำห่าไรวะ จะออกไป! " 

ฉันนิ่วหน้าอย่างโกรธจัด พยายามจะดิ้นให้หลุดออกจากพันธนาการของเขาแต่ก็สู้แรงไม่ได้ 

ไอ้หัวเขียวนี่แรงเยอะจัดเลย 

"อยู่เงียบ ๆ เหอะ ถ้าไม่อยากซวย" 

"ใครน่ะ! ออกมานะอย่าให้ลุงต้องใช้กำลัง " 

"ผมเอง" 

หลังจากได้ยินคำขู่สุดจะห้าวจัดของลุง ไอ้หัวเขียวก็รีบตะโกนตอบกลับไปทันที 

"อ้าว? คุณคลื่นเองเหรอครับ" 

คลื่น.... 

คลื่น....ใช่คนเดียวกับที่นิลกับนุ่นมันกรี๊ดแล้วลากฉันไปที่สนามแข่งรถเมื่อวานปะวะ 

"ครับ ผมจะกลับแล้ว ลุงไปเถอะ" 

ทำไม ทำไมหัวเขียวถึงดูมีอำนาจแล้วสั่งลุงยามได้ล่ะ 

ทำไม.... 

"ครับ ๆ เอ....แต่เมื่อกี้ลุงได้ยินเสียงเหมือนเป็นผู้หญิง" 

"ผมดูคลิปในโทรศัพท์ลุง ไม่มีอะไรหรอก" 

"อ๋อออ โอเคครับลุงเข้าใจ งั้นลุงไปก่อนครับ" 

"ครับ" 

หลังเขาตอบรับกลับ เสียงเดินตึกตักของลุงก็เริ่มห่างไกลออกไปจนเสียงเงียบลง แต่ฉัน...ฉันนี่ดิ 

งงเป็นไก่ตาแตกเลยเว้ย 

"นายเป็นใครวะ มีอภิสิทธิ์อะไรทำไมถึงมาใช้สระว่ายน้ำมอตอนกลางคืนแบบนี้ได้" 

"ไม่จำเป็นต้องบอกมั้ง" 

ทว่าแทนที่เขาจะตอบคำถามของฉันให้หายคับข้องใจกลับเลิกคิ้วหนานั้นขึ้นสูงและยอมผละตัวออกห่างจากฉันก่อนจะเปิดประตูเดินออกจากห้องอาบน้ำด้วยท่าทีไม่ยี่หระ 

ไอ้ห่านี่... 

เอาอีกแล้วนะ ทำไมยอกย้อนเก่ง 

"เออ ไม่จำเป็นต้องรู้เหมือนกัน จะกลับแล้วเอาสร้อยคืนมาได้แล้ว" 

"ก็บอกให้ไปเอาที่ห้อง" 

เป็นอีกครั้งที่ฉันแบมือไปขอสร้อยจากเขาและได้รับเพียงความว่างเปล่า กับคำพูดที่.... 

น่าโมโห! 

"ใครมันจะไปวะ เอาคืนมาได้แล้ว สร้อยมันไม่ได้แพงขนาดนั้นหรอก เอาไปขายต่อก็ไม่ได้ราคาสูงด้วย" 

"ไม่ได้จะขาย จะใส่เอง" 

"ห้ามใส่นะ! " 

พอเห็นว่าเขาทำท่าจะหยิบสร้อยของฉันขึ้นมาใส่จริง ๆ จึงรีบตะโกนห้ามไว้แทบไม่ทัน 

"หึ...หวง? " 

"หวงดิ ของของใครก็หวงทั้งนั้นแหละ" 

ปกติฉันไม่ได้หวงของขนาดนั้นหรอก หายก็แค่ซื้อใหม่แต่สำหรับของบางอย่างที่มีคุณค่าทางจิตใจมันก็เป็นข้อยกเว้นสำหรับทุกอย่าง 

จำได้ว่าตอนมอสองเคยซื้อกำไลแขนถักมือคู่กับเพื่อนที่สนิทกันมาก แล้ววันหนึ่งเสือกทำหายเห็นเพื่อนร้องไห้เพราะความสะเพร่าและความเลินเล่อของเรามันก็รู้สึกไม่ดีเอามาก ๆ 

สุดท้ายแม่งวาฬบอกทุกคนในบ้านให้ช่วยหา แล้วก็เจอมันในที่สุด ถึงแม้ตอนนี้จะเก่ามาก ๆ แล้วแต่ก็ยังเก็บใส่ไว้ในตู้ที่บ้านเป็นอย่างดีเพราะมันคือของที่แสดงถึงมิตรภาพที่ดีของเรากับเพื่อน 

มันเป็นเหมือนตู้เก็บความทรงจำที่มีค่ากับคนสำคัญในชีวิตของเราเลยนะ 

สร้อยนี่ก็เหมือนกัน 

มันคือความรู้สึกดี ๆ เพียงสิ่งเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ของฉันกับคนคนหนึ่ง 

แล้วอยู่ ๆ ไอ้คนแปลกหน้าหัวเขียวคิดจะหยิบมาใส่หน้าด้าน ๆ งี้เหรอ 

ทนไม่ได้ว่ะ 

"ขอร้องล่ะ คืนสร้อยฉลามมาให้เถอะนะ แล้วถ้านายอยากจะได้เงิน อยากได้ของกิน หรืออยากได้อะไรก็บอกมาจะหามาให้หมดเลย" 

  

  

หมายเหตุ : 

พี่เปอร์* คือ คนที่เรียนเกินตามระยะเวลาที่หลักสูตรกำหนด เช่น ระบุระยะเวลาเรียนตามหลักสูตร 4 ปี แต่เรียนจบเกินระยะเวลาที่หลักสูตรกำหนด เราจึงจะเรียกคนเหล่านี้ว่าเด็กเปอร์ หรือ พี่เปอร์ 

  

  

สร้อยฉลามคงสำคัญกับวาฬมากจริง ๆ นะ พี่หัวเขียวก็คืนน้องมันไปหน่อยเถอะ 

#คนเถื่อนหัวใจมุ้งมิ้ง 

เพจ: นางฟ้าดาวตก 

………………………….. 

ฝากนิยายเรื่องใหม่นะฮับ ขายขำไม่แพ้วาฬโต้คลื่นเลย 5555 

จิ้ม >>> ไอแอมแฟนคลับ #ดาวตก 

………………………………….. 

พรีออเดอร์แบบเล่มรอบที่ 3 

ตั้งแต่วันนี้ - 16 กันยายน 2564 

ลิงก์สั่งจอง : https://forms.gle/1J1KoMhT5wyAbWwp6 

ลิงก์เพจ : https://web.facebook.com/nangfahdawtok 

  

  

  

  

 

  

กลับหน้าเรื่อง

 

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกของ 'นางฟ้าดาวตก' นะคะ

จะเรียกไรท์สั้นๆว่า 'ดาวตก' ก็ได้นะ^^

 

คลิกรูปภาพด้านล่างติดตามเพจกันได้เลย >_<

↓ ↓ 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น