นิยายของ ชอนซา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความใกล้ชิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 175

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ส.ค. 2563 16:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความใกล้ชิด
แบบอักษร

พายุเดินเข้าไปใกล้แพรไหม ในขณะที่หญิงสาวยืนนิ่งมีใบหน้าที่เรียบเฉย พายุไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้เย็นชาขนาดนี้ หรือเธอเพียงแค่ทำเป็นแกล้งเก็บอาการเพื่อดึงดูดความสนใจจากเขากันแน่ เพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่เขาเดินเข้าใกล้แล้วจะไม่หวั่นไหวเลยสักราย

 

แต่ใบหน้าของแพรไหมนั้น ทำให้เขาเดาไม่ออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ถึงได้ทำราวกลับว่าเขาเป็นอากาศไม่มีตัวตนทั้งที่เขายืนอยู่ใกล้ชิดเธอขนาดนี้

 

"ต่อไปเราจะมาเล่นเกมวิ่งสามขากันนะครับ เชือกอยู่ที่พี่รหัสแล้ว เราจะให้ออกมาทีละสิบคู่ ซึ่งน้องนักศึกษามีทั้งหมดร้อยกว่าคน นั่นก็หมายถึงเราต้องใช้เวลาในการเล่นเกมนี้ทั้งหมดสิบกว่ารอบ"

กวินได้ประกาศใส่โทรโข่ง เพื่อให้น้องนักศึกษากับพี่รหัสได้ผูกมิตรสัมพันธภาพที่ดีต่อกัน แน่นอนแพรไหมกับพายุก็ต้องเล่นเกมนี้ด้วย

 

กวินได้ประกาศรายชื่อนักศึกษาแต่ละคู่เข้าแถวเรียงหน้ากระดาน ก่อนจะใช้เชือกผูกขาให้ชิดกันคนหนึ่งข้างซ้ายคนข้างขวาอีกคน ต้องผูกให้แน่นเชือกห้ามหลุดไม่อย่างนั้นจะถือว่าแพ้ทันที

 

การแข่งขันได้เริ่มขึ้น ทุกคนต่างเชียร์เพื่อนของตัวเอง ในขณะที่แอนนี่มองมาที่แพรไหมอย่างเอาเรื่อง เธอไม่ชอบใจเมื่อมีผู้หญิงคนใดเข้าใกล้พายุ เมื่อมีโอกาสแอนนี่ไม่ปล่อยให้แพรไหมได้ลอยนวลแน่นอน แม้ว่าท่าทีของแพรไหมจะไม่ได้ระริกระรี้ แต่แอนนี่ก็ไม่ไว้ใจเธออยู่ดี นักศึกษาสาวสวยรุ่นน้องอาจทำตัวเงียบแต่ฟาดเรียบใครจะรู้นั่นคือสิ่งที่แอนนี่คิดกับแพรไหมในเวลานี้

 

ทุกคนต่างต่างสนุกสนานกับเกมนี้ เพราะได้ใกล้ชิดกับรุ่นพี่ ที่นักศึกษาหญิงหลายคนได้พี่ใส่รหัสเป็นผู้ชาย แน่นอนต่างคนก็ต่างความคิด คงมีแค่แพรไหมกับริต้าเท่านั้น ที่ไม่ยินดียินร้ายกับชายรูปหล่อ แม้ว่าริต้าจะแอบปลื้มแบงค์อยู่บ้าง แต่เมื่อเธอนึกถึงคำพูดของเขาที่โรงอาหารเมื่อช่วงกลางวัน ทำให้หญิงสาวรู้สึกขุ่นเคืองใจอยู่บ้าง

 

"แพร..เรามาแข่งกันไหมล่ะ ใครแพ้เลี้ยงไอติม" ริต้าเดินมาใกล้แพรไหมพร้อมกับคำท้า จนทำให้พายุและแบงค์มองหน้ากัน เพราะคำท้าของสองสาวมีพวกเขาพ่วงไปด้วย และที่สำคัญแบงค์ได้มีแผนเด็ดกว่านั้น

 

"ใครแพ้เลี้ยงไอติม น้องริต้าท้าเองนะ เจ้ามือไม่พี่ก็พายุ น้องรหัสสองคนเตรียมตัว เลือกร้านไอศครีมไว้ได้เลย" แบงค์พูดขึ้น ในขณะที่แพรไหมกับริต้ามองหน้ากันอย่างงงๆ เพราะเธอสองคนไม่ได้หวังจะให้ชายสองคนเลี้ยง

 

"รุ่นพี่กำลังเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าคะ ริต้าพาแพ้ไหมไม่ได้ถามพวกพี่สองคนสักหน่อย" ริต้าพูดพร้อมกับทำหน้าเชิดใส่แบงค์ แน่นอนคำพูดของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ไม่มีทางที่ริต้าจะยอมให้แบงค์เป็นเจ้ามือ หากเธอต้องพ่ายแพ้ให้แก่แพรไหม

 

"อ้าว!..น้องพูดอย่างนี้ได้ยังไง ถ้าอย่างนั้นน้องสองคนก็แข่งกันเองสิ พวกพี่จะนั่งดู แล้วเขาจะเรียกวิ่งสามขาทำไม" แบงค์พูดโต้แย้งริต้าขึ้นมา เมื่อเขาชอบหญิงสาวคนนี้เข้าให้แล้ว

 

"ริต้าท้ากับแพรไหม พวกพี่สองคนก็แค่ทำตามกฎกติกา ไม่ต้องมีส่วนร่วมในการท้าครั้งนี้กับพวกเราสองคนก็ได้นี่." ริต้าพูดออกมาอย่างไม่ยอม เพราะเธอไม่ชอบผู้ชายที่ชอบดูถูกผู้หญิง ที่สำคัญผู้หญิงไม่เหมือนกันทุกคน แต่ละคนมีดีและแย่คนละแบบเขาจะเหมารวมและปะปนกันแบบนี้ไม่ได้

 

"ไม่ได้พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว ยังไงก็ต้องไปให้ถึงฝั่งด้วยกัน และที่สำคัญการแข่งขันครั้งนี้ก็มีผลกับเราสี่คนตกลงตามนี้" แบงค์กลับแพรไหมพูดโต้แย้งกันมา จนในที่สุดริต้าก็ต้องเป็นฝ่ายจำยอม ใช่ว่าเธอกลัวเขา แต่ที่ยอมเพราะขี้เกียจทะเลาะด้วยต่างหาก

 

ผิดกับคู่ของพายุและแพรไหมทั้งสองยืนฟังอย่างเงียบๆ ต่างคนต่างเดาใจกันไม่ออก ในขณะที่แพรไหมรู้สึกเฉยๆกับพายุมากกว่า ส่วนชายหนุ่มนั้นไม่ต้องพูดถึง เขาพยายามชำเลืองมองเธอเป็นระยะ เพราะใบหน้างามของเธอนั้น มันช่างสะกดสายตาของพายุให้อยากหยุดเวลาไว้มองเธอแต่เพียงผู้เดียว

 

"คราวนี้มาถึงสิบคู่สุดท้ายแล้วนะครับ เชิญประจำที่ได้เลย" กวินยังคงประกาศสลับกับเก้า เมื่อพวกเขาทั้งสองสลับกันไปวิ่งสามขากับน้องสายรหัสมาคนละรอบ

 

"โอ๊ะ!.." แพรไหมร้องออกมาเมื่อพายุใช้เชือกนั่นรัดลงไปที่ขาของเธอแน่นเกินไป เพราะเขาต้องผูกที่ใต้เข่าเปลาะหนึ่ง และเหนือตาตุ่มอีกเปลาะหนึ่ง

 

"เจ็บเหรอ พี่ขอโทษ.." คำพูดของพายุทำให้แพรหมายถึงกับใจเต้นแรง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเสียงของเขา ถึงได้มีอิทธิพลต่อหัวใจของเธอขนาดนี้ด้วย

 

"เดี๋ยวแพรขอมัดเองดีกว่าค่ะ!.."

 

จุ๊บ!

 

แพรไหมก้มลงไป ขณะที่พายุแหงนหน้าขึ้นมา จนทำให้ริมฝีปากนุ่มของหญิงสาวทาบลงไปประกบกับริมฝีปากหนาของชายหนุ่มอย่างไม่ตั้งใจ แต่จังหวะกลับพอดิบพอดี จนแพรไหมถึงกับสตั้นถึงสัมผัสที่แปลกใหม่ จูบแรกของเธอได้เสียไปด้วยความไม่ตั้งใจให้กับชายตรงหน้า

 

"ขอโทษ..พี่ไม่ได้ตั้งใจ!.." พายุพูดออกมาในขณะที่ใจของเขาเต้นแรง ทั้งที่เคยจูบกับผู้หญิงมามากหน้าหลายตา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมแพรไหมถึงทำให้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่ได้เข้าใกล้เธอ

 

"ไม่เป็นไรค่ะ..มันเป็นอุบัติเหตุแพรเข้าใจ" แพรไหมพูดออกไปในขณะที่เธอเอง ก็รู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นยากที่จะหยุดเอาไว้ได้ ความใกล้ชิดของผิวกายเมื่อทั้งสองถูกมัดเข้าไว้ด้วยกัน มันยิ่งทำให้หัวใจของเธอแทบกระเด็นออกมาจากอกข้างซ้ายอยู่แล้ว

 

การกระทำของแพรไหมและพายุนั้น แอนนี่ต้องอดกั้นข่มอารมณ์เอาไว้ เมื่อภายในใจของเธอนั้นรู้สึกอยากจะเดินไปกระชากแพรไหมออกจากพายุ แต่ติดตรงที่เธอแสดงออกมากไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพายุต้องโกรธและไม่พอใจในการกระทำของเธอเป็นอย่างมาก..และอาจส่งผลให้เธอนั้นไม่ได้ไปนอนค้างกับเขาอีกเป็นได้

 

"ทุกคู่พร้อมนะครับ เราจะนับหนึ่งถึงสามฟังเสียงนกหวีดด้วย แล้วอย่าลืมทำตามกติกาด้วยนะครับ สองคนต้องยืนโอบคอกันไว้ให้แน่นเพื่อเตรียมพร้อมอยู่หลังเส้น" เมื่อกวินประกาศออกไป ทุกคู่ยืนอยู่ที่จุดสตาร์ทแล้วใช้แขนโอบคอกันไว้แน่น

 

ตอนนี้แพรไหมรู้สึกเก้ๆกังๆ กับการที่ต้องใช้แขนโอบไปที่คอของพายุ เพราะมันคือครั้งแรกของเธอ ที่ต้องทำอะไรแบบนี้กับผู้ชาย โดยเฉพาะชายหนุ่มรุ่นพี่ที่ยืนข้างกายไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้าสำหรับเธอ

 

"โอบมามาสิครับ เดี๋ยวเขาก็เป่านกหวีดแล้ว..เดี๋ยวก็แพ้ฟาล์วกันพอดี" แพรไหมยังคงยืนนิ่ง จนพายุต้องจับแขนเรียวของเธอ พาดมาที่คอแกร่งของเขาเอาไว้เสียเอง ก่อนที่ชายหนุ่มจะใช้ลำแขนใหญ่คล้องไปที่คอระหงของหญิงสาวข้างกาย ความรู้สึกของทั้งสองในเวลานี้ไม่แตกต่างกัน เมื่อใจมันเต้นแรงและเร็วขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

 

ปรี๊ด!

 

เสียงนกหวีดดังขึ้น ทำให้นักศึกษาทั้งสิบคู่วิ่งออกจากจุดสตาร์ททันที ในขณะที่วิ่งมาได้แค่ครึ่งทาง แพรไหมก็รู้สึกเจ็บที่ขา เมื่อเชือกมันรัดแน่นจนผิวหนังของเธอแดงเป็นรอย เมื่อพายุใส่กางเกงขายาว ส่วนขาของหญิงสาวนั้นมันเปลือยเปล่า จึงทำให้การเสียดสีของเชือกกับเนื้อหนังของเธอนั้นถลอกได้

 

"โอ๊ะ!..รุ่นพี่คะแพรไปต่อไม่ไหวแล้ว.." พายุหยุดวิ่งพร้อมกับก้มลงไปมองที่หน้าขาของเธอ เขาถึงกับตกใจไม่คิดว่ารอยเชือกจะทำให้ผิวหนังของเธอถึงกับถลอกออกมา แสดงว่าเขามัดแน่นเกินไป หรือเธอบอบบางกันแน่ แต่พายุก็รู้สึกผิดขึ้นมาในใจ ที่ทำให้หญิงสาวเจ็บตัว

 

"พี่ขอโทษนะ ที่ทำให้น้องต้องเจ็บตัว ไปห้องพยาบาลกัน" พายุแกะเชือกออกก่อนที่อุ้มแพรไหมขึ้นในท่าเจ้าสาวจนเธอนั้นตกใจเมื่อไม่ทันได้ตั้งตัว

 

"ว๊าย!!..รุ่นพี่ทำอะไรคะปล่อยเถอะค่ะ แพรเดินเองได้" คำพูดของแพรไหมไม่ได้มีผลใดๆกับการกระทำของพายุ

 

"เฮ้ย!..พายุเกิดอะไรขึ้น" กวินป่าวประกาศเสียงดังใส่โทรโข่ง นักศึกษาหลายร้อยคนมองมาที่แพรไหมกับพายุเป็นตาเดียว แน่นอนเวลานี้เธอเป็นจุดศูนย์กลาง จนไม่รู้ว่าจะอายยังไงดี

 

"พายุ!..ทำไมต้องอุ้มเธอแบบนั้นด้วย..มารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนสินะ!.." แอนนี่แย่งโทรโข่งจากมือของกวินพร้อมกับพูดประกาศออกมาเสียงดัง

 

"เกิดอะไรขึ้นแพรไหม.." ริต้าแกะเชือกออกจากขา แล้ววิ่งตรงมาหาเพื่อนของเธอ ด้วยความเป็นห่วงเป็นใยจากใจจริง

 

"แค่ขาถลอกนิดหน่อย ไม่เป็นอะไรมากหรอก..รุ่นพี่ปล่อยแพรลงได้แล้ว.." แพรไหมพูดพร้อมกับพยายามดิ้นไปมา แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อร่างเล็กของเธออยู่ภายใต้อ้อมแขนอันแข็งแกร่งของพายุ

 

"เฮ้ย!..ทำไมรอยมันถึงได้แดงขนาดนั้นแพรไหม..เจ็บมากไหมนั่น!.." ริต้าพูดออกมาเสียงดัง เมื่อเธอเพิ่งมองไปที่ขาของแพรไหม

 

"อย่าดิ้นเดี๋ยวตก" พายุพูดพร้อมกับอุ้มแพรไหมตรงไปที่ห้องพยาบาล แน่นอนว่านักศึกษาสาวต่างอิจฉาเธอ มีเพียงแค่แอนนี่และพวกพ้องพี่มองจ้องอย่างอาฆาตแค้น เมื่อเธอคิดว่าแพรไหมใช้มารยาออดอ้อนออเซาะพายุเพื่อให้ชายหนุ่มนั้นเอาอกเอาใจ

 

ไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ แพรไหมจะเดินเข้ามาในมหา'ลัย ท่ามกลางสายตาผู้คนได้ยังไง พวกเขาคงคิดว่าเธอนั้นกำลังหลอกล่อผู้ชาย แถมผู้ชายที่พูดถึงดันเป็นพายุ เดือนมหาลัยที่ใครๆก็จับจ้อง หนึ่งในกลุ่มเสือหนุ่มที่เนื้อหอมที่สุดเลยก็ว่าได้...

🖋️นามปากกาปีศาจชอนซา

 

 

ความคิดเห็น