stllengym
facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณนักอ่านทุกๆคนที่สนับสนุนไรท์นักเขียนมือใหม่คนนี้ด้วยนะคะ ผิดพลาดตรงไหนต้องขออภัยจริงๆนะสัญญาว่าจะพัฒนางานด้านการเขียนต่อไป รักนะคะ💕

ชื่อตอน : SWEET BLOOD (8) : Ring Ring Ring~

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 169

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2563 20:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEET BLOOD (8) : Ring Ring Ring~
แบบอักษร

8 

Ring Ring Ring~ 

"ทำมายยล้า~นายก็ถอดด้วยกันเส่ เร็วเข้า~" 

 

"ถอดอะไร ไม่ถอด"  

 

"ถอดเถอะน่าในรถนี้ก็มีแค่เราทำเป็นอายไปได้~" 

 

"- -" อายบ้าอายบ้ออะไรของเธอ ถ้าผมถอดขึ้นมาจริงๆเธอนั่นละที่จะพูดอะไรไม่ออก 

 

"ถอดเป็นเพื่อนกันหน่อยเส่~" ยัง ยังไม่ยอมหยุด เธอยังใช้ความพยายามจะถกเสื้อของตัวเองขึ้นไม่รู้ว่าเพราะร้อนหรือว่าเพราะเมาจนเกิดอารมณ์อย่างว่าขึ้นมากันแน่ถึงได้ชวนผมถอดแถมยังส่งสายตายั่วยวนแบบนั้นมาอีก 

 

"คุณเมามากแล้วคุณเจน" ผมพยายามพูดอย่างใจเย็น 

 

"ก็ใช่ไงฉันดื่มเหล้านะไม่ใช่ดื่มนมจืดก็ต้องเมาน่ะถูกแหล้ววว~" ผมคิดว่าเธอจะพูดรู้เรื่องขึ้นมาแล้วแท้ๆ ไหงตอนนี้กลายเป็นลิ้นเปลี้ยดิ้นขยับตัวดิ้นพล่าน หน้าก็แดงจัดจนลามไปถึงใบหู 

 

แกร๊ก! 

"เห้ยทำอะไรของคุณ! นี่มันรถของผมมารยาทน่ะรู้จักไหมฮะ!" ผมขึ้นเสียงดังใส่อย่างหมดความอดทน หลังจากที่เธอเลิกถกเสื้อทำหน้ายั่วผมแต่กลับมารื้อข้าวของในรถของผมแทน 

 

"กี้ดดดดด! ฉันคิดไว้แล้วว่าคุณต้องขอฉันแต่งงานวันนี้จริงๆโด้ยยย~” งามไส้ผมแล้วไหมล่ะ ก็เธอดันรื้อช่องเก็บของหน้ารถจนเจอกับกล่องแหวนเพชร 10 กว่ากะรัตที่ผมตั้งใจจะเอามาขอเขมแต่งงานในวันนี้ แค่ถือวิสาสะเปิดกล่องแหวนออกมาดูไม่พอแต่เธอดันหยิบแหวนของผมขึ้นมาแล้วพยายามยัดไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเธอเองอีก - -' 

 

"แต่งค่ะ..แต่งค่ะ..แต่งค่ะ..สวมแหวนให้ช้านนนโล้ยย~" 

 

"ไม่สวม! แล้วมันก็ไม่ใช่แหวนของคุณด้วย" 

 

"ไม่จริงน่าคุณโกหกฉันไม่ได้หร๊อกกก~" 

 

"ใครโกหกคุณไม่ทราบคุณนั้นละเพ้อเจ้อไปเองทั้งนั้น" ผมพูดขนาดนี้เธอยังไม่คิดจะฟัง ยังพยายามยัดแหวนใส่นิ้วของตัวเองอยู่ทุลักทุเลชะมัด 

 

"ทำมายยแหวนวงเล็กจางงง~~" แหวนไม่ได้วงเล็กแต่มันไม่ใช่ของเธอเว้ยย! 

 

"หยุดยัดแล้วก็ถอดแหวนออกมาเดี๋ยวนี้เลย!" ผมพยายามแย่งกล่องแหวนมาจากเธอ พร้อมกับออกแรงดึงแหวนเพชรเม็ดโตที่อยู่บนนิ้วนางของเธอออกมาอย่างแรง 

 

ทว่ามันกลับไร้ประโยชน์ เมื่อขนาดของแหวนเพชรที่ผมสั่งเจียระไนออกแบบเป็นพิเศษดันเป็นขนาดนิ้วของเขมที่ค่อนข้างเล็ก แหวนเพชร 10 กว่ากะรัตของผมเลยติดอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอในตอนนี้ดึงยังไงก็ดึงไม่ออก 

 

"โอ๊ยยยยย~เจ็บน้า~" ยังจะมาเล่นเสียงทำเป็นไม่รู้สึกรู้ร้อน ทั้งๆที่ตอนนี้ผมแทบจะระเบิดอารมณ์โมโหบีบคอเธอให้ตายคามือได้อยู่แล้ว 

 

"แล้วใครบอกให้ยัดเข้าไปวะ" ตอนนี้ผมรู้สึกหัวเสียมาก และน้อยครั้งมากๆที่ผมจะรู้สึกหัวเสียขนาดนี้ขึ้นมาได้ 

 

"ง่วงแล้วง่า~" 

 

"คอนโดคุณอยู่ที่ไหน" ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่โคตรจะนิ่ง  

 

"อยู่แถวไหนน้า~" 

 

"พูดให้มันดีๆอย่ามาทำตัวไร้สาระ" 

 

"แถวไหนม้ายรู้วใช่แถวๆ หัวใจของยูรึเปล่าน้า~" เธอพูดเสียงบีบเล็กพร้อมกับชี้นิ้วจิ้มมาที่อกของผม  

 

"- -" 

 

"ง่าาาา~แค่หยอกเล่นเอง~" 

 

"บอกมาสักทีว่าคอนโดคุณอยู่ที่ไหนไม่งั้นผมจะพาคุณไปส่งตำรวจข้อหาหัวขโมยจริงๆด้วย!!" ผมตะโกนออกไปสุดกำลังเสียง เพราะตอนนี้เหมือนสมองจะระเบิดออกมาได้อยู่แล้ว  

 

"ขโมยอารายยย~คุณตั้งใจจะขอฉันแต่งงานวันนี้ไม่ใช่เหรออคุณอชิรา~นี่ก็แหวนเพชรของฉันงาย~"เธอพูดพร้อมกับเบะปากดิ้นตัวไปมาเหมือนเด็กโดนขัดใจอยู่บนเบาะนั่ง 

 

"อชิรา?"ผมพูดทวนชื่อที่เธอเรียกอีกครั้งพร้อมกับขมวดคิ้วไม่เข้าใจ 

 

"ฉันง่วงแล้ว~ ฉันอยากนอน~ ได้ยินม้ายยยยย~" 

 

"ผมถึงได้ถามไงว่าคอนโดคุณอยู่ที่ไหน!!!!!" 

 

"0.0" 

 

"ผมไม่ได้ตั้งใจจะเสียงดัง..." 

 

"ฮือออออออออ~~" เวรกรรม เป็นเพราะผมฟีลขาดเลยเผลอตะคอกเสียงดังใส่หน้าเธอ แล้วตอนนี้สถานการณ์ก็ดูเหมือนจะยิ่งแย่ไปกันใหญ่ เมื่ออยู่ๆ เธอก็ร้องไห้โฮดังลั่นไปทั้งรถน้ำตาเม็ดใสไหลร่วงเผาะๆ อาบแก้มพวงแก้มทั้งสองข้าง ใบหน้าหน้าของเธอก็ยิ่งแดงจัดไปกันใหญ่จนผมต้องยกมือขึ้นมากุมขมับของตัวเองด้วยความเครียด 

 

"คุณ..ผมขอโทษแต่คุณช่วยหยุดร้องก่อนได้ไหม" 

 

"ฮืออออ.. ทำไมต้องเสียงดัง ฮึกๆ ทำไมต้องดุกันโด้ยยยยย~" 

 

"เพราะว่าคุณเอาแต่พูดเล่นไม่ยอมบอกทางผมดีๆ" 

 

"คุณไม่รักฉันเลยเหรอคุณอชิรา~~" เธอเบะปากร้องอีกแล้ว 

 

"ผมไม่ได้ชื่ออชิรา" 

 

"คุณบอกเลิกฉัน..ฮึกๆ ทั้งๆที่คุณยังไม่เคยขอฉันคบเลยด้วยซ้ำ คุณมันไอ้คนใจร้ายยยย~" บอกตามตรงว่าผมไม่รู้จะทำยังไงในสถานการณ์ย่ำแย่แบบนี้ดี ปกติผมแก้ไขเหตุการณ์เฉพาะหน้าเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจได้เป็นอย่างดีไม่มีพร่อง แต่พอมาตกอยู่ในที่นั่งลำบากแบบนี้แล้วผมไม่รู้จะเริ่มยังไงก่อนดีเลยให้ตายเถอะ 

 

"คุณตั้งสติก่อนนะคุณเจน แล้วตั้งใจฟังที่ผมกำลังจะพูดให้ดีๆ" 

 

"...." 

 

"ผมไม่ได้ชื่ออชิราและผมไม่ได้ขอเลิกหรือว่าขอคุณแต่งงานอะไรทั้งนั้น" 

 

"...." 

 

"ผมชื่อคีย์ และผมเป็นนายทุนที่มาเจรจาเรื่องโรงแรมของคุณในวันนี้" 

 

"...." 

 

"ตอนนี้ผมต้องการแหวนเพชรของผมซึ่งอยู่บนนิ้วของคุณคืน คุณกำลังเมาไม่ได้สติมากๆ เพราะฉะนั้นผมต้องไปส่งคุณ และคุณจะต้องกลับไปถอดแหวนออกมาให้ผม เข้าใจที่ผมพูดหรือเปล่า?" ผมพยายามอธิบายอย่างใจเย็น ในขณะที่เธอเองก็ทำหน้าเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่ผมพูด 

 

"เราจะเข้าหอกันแล้วหย๋อ ~ >////<" 

 

" - -' " ไม่เลย เธอไม่เข้าใจอะไรเลย 

 

"ไม่ได้ฟังที่พูดเลยหรือยังไงห๊ะ! "ผมฟีลขาดรอบที่ล้านแปดแสน 

 

"ดุอีกแล้วนะ อึก!" เธอเบะปากจะร้องแต่ก็สะอึกออกมาอีกจนได้ 

 

"ผมไม่ได้ดุแต่ดูคุณทำแบบนี้สิ!" 

 

"ก็เห็นๆ อยู่ว่าดุ เสียงดังด้วย" 

 

"ถ้าคุณไม่อยากให้ผมเสียงดัง คุณก็อย่าทำให้ผมโมโหก็แค่นั้น" 

 

"...." 

 

"บอกผมมาสักทีว่าคอนโดของคุณอยู่ที่ไหน จากนั้นคุณจะนอน จะร้องไห้ จะโวยวายจะทำอะไรยังไงก็เชิญ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จริงจังมากๆ เพราะผมปล่อยให้เธอพูดเล่นไร้สาระตามประสาคนเมามามากเกินพอแล้ว และดูเหมือนเธอจะนิ่งไปก่อนจะยอมเอ่ยปากพูดออกมาในที่สุด 

 

"คอนโด XX อึก!" เธอยอมบอกชื่อคอนโดพร้อมกับสะอึกออกมาแถมหน้าตาพะอืดพะอมแปลกๆ 

 

"ไหวไหมเนี่ยคุณ" 

 

"ฉันหว๋ายย~อึก! อ้วกกกกกก!" 

 

" - -' " 

 

หลังจากที่เธอยอมบอกชื่อคอนโดให้ผมรู้ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่ผมจะพาเธอมาส่งให้ถึงที่หมาย แต่ไอ้เรื่องที่ผมคิดว่ายากเห็นจะเป็นเรื่องที่ต้องทนกลิ่นอ้วกเหม็นๆ ของเธอที่คุ้งฟุ้งไปทั่วทั้งรถอยู่ในตอนนี้ นอกจากผมจะโดนฉกแหวนเพชรไปแล้วผมยังต้องเสียเงินออกรถใหม่จริงๆ ก็คราวนี้ละ 

 

"ใช่ที่นี่หรือเปล่าคุณ" ผมหยุดรถจอดเทียบส่วนหน้าของคอนโด ก่อนจะหันหน้าไปถามเธอที่หลับตาพริ้มอยู่ 

 

"อืออออ..." 

 

"คุณอยู่ชั้นไหนห้องเลขอะไร" 

 

"ถามทำไมฉันไม่ให้ผู้ชายขึ้นคอนโดหรอกนะยะ!" พอขยับตัวก็โวยวายขึ้นมาทันที 

 

"รู้มั้ยว่าแหวนเพชรบนนิ้วของคุณมูลค่าเท่าไหร่ ผมไม่มีทางปล่อยแหวนไว้กับคนขี้เมาอย่างคุณทั้งคืนหรอก" เธอยกฝ่ามือของตัวเองขึ้นมากางดูพร้อมกับจ้องหน้าเข้าไปใกล้แหวนเพชรเม็ดโตบนนิ้วชี้ของตัวเอง แต่แล้วก็ฉีกยิ้มโรคจิตกว้างออกมาจวนจะถึงใบหูของตัวเองได้ 

 

"ฉันแต่งงานแล้วเหรอเนี่ย~" 

. 

. 

"เดินไหวไหมเนี่ยคุณ"ผมพยายามจะประคองตัวของเธอให้เดินไปข้างหน้าตรงๆ แต่เธอก็พยายามสะบัดตัวออกห่างไม่ยอมให้ผมแตะต้องตัวของเธอได้ พูดแต่ว่าเดินเองไหวเดินเองได้ แต่ความเป็นจริงน่ะเหรอแทบจะคลานไถลไปกับพื้นแล้วด้วยซ้ำ 

 

"ไหวซิ้~ อ๊ะ! ห้องนี้แหละห้องของฉัน" เธอพูดหลังจากที่เดินนำมาจนหยุดอยู่หน้าประตูสูงของห้องหนึ่ง 

 

"ถึงแล้วก็เปิดประตูดิ" ผมพูดเสียงนิ่งๆ 

 

"รหัสอะไรน้า~" มันน่าจับโยนถึงขยะทิ้งไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้วจริงๆ ผมปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้ทำตัวน่ารำคาญมาจนถึงตอนนี้ได้ยังไงเนี่ย แม่งเอ๊ยยย! 

 

"อย่ามาพูดแบบนี้นะคุณ" 

 

"ก็ฉันจำไม่ด้ายยนี่~" 

 

"จริงๆเลย!" 

 

กึก! 

"โอ๊ะ! คุณรู้รหัสห้องฉันได้ไงเนี่ยยย~" เธอลากเสียงยาวถาม เพราะถ้ามัวแต่รอให้เธอเปิดชาตินี้ทั้งชาติก็อย่าหวังว่าจะเข้าไปได้เพราะมัวแต่ชักช้าลีลาเยอะน่ารำคาญ ผมก็เลยจัดการปลดล็อกด้วยความสามารถพิเศษที่มีซะเลย 

 

ผมเดินเข้าไปในห้องของเธอทันที ก่อนจะดึงแขนของเธอให้เข้ามาเพราะไม่อย่างนั้นก็คงยืนบ่นอะไรต่อมิอะไรอยู่หน้าห้องตามประสาคนเมา เพียงแค่กะพริบตาไฟทั้งห้องก็สว่าง ก่อนที่ผมจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องเป็นเชิงสำรวจ 

 

"ทำไมห้องคุณถึง.." 

 

“คลุมผ้าพวกนี้ใช่มั้ยละ~” เธอพูดออกมาเหมือนรู้ทันว่าผมกำลังจะถามเธอว่าอะไร เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นภายในห้องนี้ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวแถมยังมีกล่องกระดาษนับสิบๆ ใบเรียงสูงเด่นเห็นชัดไม่เหมือนห้องที่มีคนอยู่อาศัยเลยสักนิด 

 

"เพราะฉันกำลังจะย้ายออกแล้ว~" 

 

"...." 

 

"อีกไม่นานฉันก็คงโดนฟ้องล้มละลาย หลังจากนั้นฉันจะออกไปจากที่นี่ทันทีคงอีกไม่นานนี่ละ..อึก!" เหมือนเธอจะพอมีสติที่ยังสามารถพูดโต้ตอบได้ แต่อาการสะอึกก็ยังคงอยู่ไม่หายหน้าก็ยังแดงอยู่เหมือนเดิม 

 

"ห้องน้ำอยู่ทางไหน" ผมถามก่อนที่เธอจะชี้มือบอกทางให้ผม 

 

หมับ! 

"มานี่" ผมพูดพร้อมกับจับข้อแขนของเธอให้เดินตาม 

 

"อ๊ะ..ฉันไม่อยากเห็นนายยืนปัสสาวะหรอกนะ จะลากฉันเข้าไปด้วยทำมายย~" เธอพูดเสียงยาว ก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดตาทั้งสองข้างของตัวเอง 

 

ผมพาเธอเข้ามาในห้องน้ำด้วยกัน ไม่ใช่ว่าผมจะทำอย่างที่เธอพูดแบบนั้นซะหน่อย ผมพาเธอเดินมาหยุดอยู่ตรงอ่างล้างหน้า ก่อนจะคว้าขวดสบู่เหลว แชมพู หรือว่าครีมนวดอะไรก็ไม่รู้มาบีบใส่มือของเธอทันที 

 

"ทำอะไรเนี่ย~" เธอพูด พร้อมกับพยายามชักมือกลับแต่ผมก็ไม่ยอมฉุดรั้งกันอยู่แบบนั้น 

 

"ถอดแหวนออกมา" 

 

"ไม่ถอด" 

 

"ถอด" 

 

"ไม่ถอด" 

 

"ถอด!!!!!" 

 

"0.0" 

 

"ถอดสิวะ!!!!!" 

 

"0.0" 

 

"ผมไม่อยากจะเสียงดังกับคุณหรอกนะ แต่ขอร้องละผมพูดอะไรก็ช่วยทำตามที่ผมพูดด้วย.." ผมมองหน้าของเธอด้วยแววตาที่จริงจัง พร้อมกับพยายามดึงแหวนเพชรออกมาจากนิ้วของเธอ แต่แหวนก็ไม่หลุดออกมาสักที 

 

"ดุอีกแล้วง่าา~ ฮึก" เอาล่ะ น้ำตาอีกระลอกกำลังจะตามมาอีกแล้ว - -' 

 

"คุณเจนถอดแหวนออกมาให้ผม" ผมพยายามควบคุมสติกับน้ำเสียงเพราะเกรงว่าเดี๋ยวเธอจะร้องโฮออกมาจนเสียเรื่องอีกจนได้ 

 

"มันถอดไม่ได้คุณก็เห็น…" เธอพูดเสียงสั่นพร้อมกับกะพริบตามองหน้าผมปริบๆ 

 

"...." 

 

"แต่ว่า..." 

 

"แต่อะไร" 

 

"แต่ว่าถ้าแหวนถอดไม่ได้ให้ถอดอย่างอื่นง่ายกว่าน้า~~" 

 

Spoil Next: อย่าเพิ่งเสร็จผมเพิ่งเริ่ม 

คอมเมนต์ + กดไลท์ = 💪💚 

ความคิดเห็น