kwanggwang

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 01 ผู้ร้ายกับเค้กส้มของเขา

ชื่อตอน : Chapter 01 ผู้ร้ายกับเค้กส้มของเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 108

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2563 20:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 01 ผู้ร้ายกับเค้กส้มของเขา
แบบอักษร

 

Chapter 01

 

ผู้ร้ายกับเค้กส้มของเขา

 

“เป็นไรกัส” ออโต้ถามน้องชายฝาแฝดที่ทำสีหน้าเคร่งเครียด เหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่างด้วยความเป็นห่วง

 

“โต้คิดว่าพี่ทะเลจะชอบเค้กส้มป่ะ” ออกัสเงยหน้าขึ้นมาถาม วันนี้เขาตื่นแต่เช้าเพื่อให้ม๊าเทียนสอนทำเค้กเลยนะ

 

“กัสใช้อะไรคิดเนี่ย”

 

“ก็กัสอยากให้พี่ทะเลได้กินของอร่อย”

 

“ให้พี่ทะเลได้กินเค้กส้ม แต่ตัวเองมากินมาม่าเนี่ยนะ” ออโต้มองน้องชายตัวเองด้วยความระอา ก่อนจะอยากให้คนอื่นได้กินของอร่อย ช่วยดูแลตัวเองก่อนได้ไหม

 

“ก็....พี่ทะเล” ออกัสยกมือขึ้นสูงเพื่อกวักเรียก เมื่อเห็นพี่ชายที่แอบชอบเดินเข้ามาในโรงอาหารแต่ไกล ก่อนที่คนตัวสูงจะเดินไปอีกทาง โดยที่ไม่ได้หันมามองเขาเลยสักนิด

 

“สงสัยพี่ทะเลจะมองไม่เห็น หรือกัสเสียงเบาไป ต้องใช่แน่ๆ หรือกัสควรเดินเข้าไปเรียกดี” ออกัสหันมายิ้มให้กับพี่ชายฝาแฝดของตัวเอง ออโต้มองพร้อมกับถอนหายใจออกมายาวๆ สาบาน คิดว่าเขามองไม่เห็น จริงๆ หรอก เขาควรจะสงสารหรือควรจะดีใจที่น้องชายไม่คิดอะไรดี

 

“คิดแบบนั้นเหรอกัส เอาจริงๆ ไม่ใช่ว่าพี่เขาตั้งใจเมินหรอกเหรอ”

 

“ทำไมโต้ชอบพูดอะไรไม่เป็นมงคลเสียเลย คนออกจะเยอะ พี่เขาต้องไม่เห็นสิ” ออกัสโวยวายทันทีที่พี่ชายขัดตัวเอง

 

“ถ้ากัสเชื่อแบบนั้นก็แล้วแต่กัสเลยแล้วกัน”

 

“แน่นอน พี่ทะเลออกจะเป็นคนดีมีมารยาท ไม่มีทางเมินกัสแน่นอน” ออกัสยู่ปากใส่พี่ชาย ถึงแม้ในใจลึกๆ จะคิดแบบนั้น แต่ก็เลือกที่จะมองข้ามเพื่อความสบายใจของตัวเอง

 

“ไอ้เล มึงไปเอาเค้กส้มมาจากไหนวะ” เสียงที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้ออกัสต้องรีบหันหน้าไปดู ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าร่างสูงถือเค้กนั้นมาด้วย

 

เสียงพูดคุยที่ดังขึ้น ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ดังมาก แต่ก็พอได้ยิน เพราะโต๊ะของเขากับทะเลห่างกันเพียงแค่โต๊ะกั้นหนึ่งตัว ถึงแม้ว่าจะไม่ได้นั่งโต๊ะเดียวกัน แต่ก็เหมือนอยู่ใกล้กันอยู่ดี

 

“หมาที่ไหนไม่รู้มันงัดตู้ล็อกเกอร์กู แล้วเอาเค้กไปใส่ไว้” พอได้ยินแบบนี้ ออโต้ก็เงยหน้าจากจานข้าวขึ้นมามองแฝดน้องของตัวเองทันที โดยเจ้าตัวต้นเรื่องทำเพียงแค่ยักคิ้วให้เหมือนภาคภูมิใจในผลงานของตัวเอง

 

“ไม่ยักรู้ว่ามึนชอบเค้กส้ม” ทะเลส่ายหน้าให้เพื่อนด้วยเบื่อหน่าย ไม่รู้ว่าช่วงนี้เขาไปทำอะไรเอาไว้ถึงเจอแต่เรื่อง ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปอีกโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะของตัวเอง

 

“ออโต้ เอาไหมพี่ให้” ทะเลยื่นเค้กส้มมาให้ออโต้ ส่วนออโต้ก็หันมาบอกหน้าน้องชายฝาแฝดของตัวเองที่ตอนนี้สีหน้าบึ้งตึงต่างจากตอนแรกไม่มีผิด

 

“คือ......ผมไม่ชอบเค้กส้มอะพี่ทะเล” ออโต้พูดแก้ตัว เพื่อไม่ให้น้องชายผิดหวัง ดูก็รู้ว่าน้องชายของเขาตั้งใจทำมากแค่ไหน

 

“ชอบไม่ใช่เหรอเอาไป” ทะเลพยักหน้า ก่อนจะหันมามองแฝดอีกคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม เขาไม่ได้ไม่ชอบเด็กแฝดออกัส แต่แค่รู้สึกรำคาญเฉยๆ

 

“พี่ทะเลให้กัสเหรอ” ออกัสยิ้มกว้างที่รู้ว่าทะเลจำได้ว่าเขาชอบเค้กส้ม แบบนี้เขาก็มีหวังแล้วใช่ไหม

 

“จะกินไหม ไม่กินจะได้เอาไปทิ้ง”

 

“เอากัสเอา พี่ทะเลให้อะไรกัสเอาหมดเลย” ออกัสยื่นมือไปคว้าเค้กส้มจากมือของทะเลมาถือไว้ทันที ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้าง นี้เป็นครั้งแรกที่ทะเลเอาขนมมาให้เขา แบบนี้เขาคงต้องก้าวขาขวาออกจากบ้านทุกวันแล้วสิ ต่างจากออโต้ที่มองออกัสด้วยความมึนงง

 

“วันนี้อย่าลืมนะไปรอใต้ตึก”

 

“ได้ครับ” ทะเลพูดบอกออโต้ แต่กลับกลายเป็นออกัสที่ตอบเขากลับมาแทน

 

“ใครพูดกับเรา”

 

“อ้าว ก็พี่ทะเลไม่บอกชื่อ กัสก็นึกว่าบอกกัส” ทะเลส่ายหน้าด้วยความระอา ไม่รู้ว่าไอ้เด็กมันซื่อหรือแกล้งไม่รู้กันแน่

 

“………..”

 

“ใจเย็น หน้าตาน้องเขาออกจะใสซื่อ คงไม่ได้ตั้งใจกวนตีนมึงหรอก” เพื่อนของทะเลช่วยพูดให้ออกัส ไม่รู้ทำไมเพื่อนเขาถึงไม่ชอบแฝดน้องของออโต้ ทั้งๆ ที่ทั้งสองคนก็เป็นแฝดกัน

 

“กลับโต๊ะเถอะ กูหิว” ทะเลพูดขึ้น เพราะเขาไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน กลัวว่าประสาทเขาจะกินเสียก่อน

 

“พี่ทะเลอยากกินอะไร เดี๋ยวกัสไปซื้อให้”

 

“กินมาม่าไปเถอะ ไม่ต้องมายุ่ง” ทะเลมองถ้วยมาม่า ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆ ข้าวก็มีให้กินยังจะกินมาม่าอีก ไม่น่าถึงตัวเท่าลูกหมาแบบนี้

 

“ทำไมพี่ทะเลดุจัง หรือว่าวันนี้พี่ทะเลทานน้ำตาลเยอะไป ไม่ได้นะมันไม่ดีต่อสุขภาพ” ออกัสถามออกไปตรงๆ ออโต้หันมามองหน้าแฝดน้อง ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นสายตาของทะเลที่มองกลับมาตาเขียว

 

“กลับโต๊ะ!!” ทะเลพูดขึ้น แล้วเดินออกไปทันทีโดยที่ไม่รอฟังคำตอบของเพื่อน

 

“กัสไปกวนพี่ทะเลเขาทำไม”

 

“กัสไม่ได้กวน กัสแค่ถาม โต้ก็ได้ยินที่พี่ผึ้งชอบพูดกับป้าสาว่าอย่าทานน้ำตาลเยอะเดี๋ยวดุ เห็นไหมกัสผิดตรงไหน” ออกัสไม่เข้าใจว่าพี่ตัวเองพูดมันเรียกว่ากวนตรงไหน เขาก็แค่อยากรู้ว่าทำไมพี่ทะเลต้องดุ

 

“เอ่อ เอาที่สบายใจ” ออโต้ก้มหน้าลงมาตักข้าวตรงหน้าเข้าปาก โดยไม่สนใจแฝดน้องของตัวเองอีก เพราะยิ่งสนใจยิ่งเหนื่อย

 

“โต้”

 

“อะไรอีก”

 

“กัสว่ากัสจีบพี่ทะเลติดแล้วแน่ๆ เลย” ออกัสส่งยิ้มหวานให้พี่ชายฝาแฝด ในมือก็ถือเค้กส้มที่เพิ่งได้มาหมุนไปมา

 

“ห๊ะ!!”

 

“ดูดิ๊ พี่ทะเลให้เค้กส้มกัสด้วย” ออกัสยื่นเค้กส้มไปตรงหน้าออโต้ ส่วนออโต้ก็ได้แต่อ้าปากค้างอยู่แบบนั้น พยายามตั้งสติก่อนจะพูดขึ้น

 

“กัสตั้งสติก่อนนะ เค้กนี้กัสเป็นคนทำให้พี่ทะเลไม่ใช่เหรอ” ออโต้ถามขึ้น หรือว่ามันจะเป็นคนละอัน แต่คนที่กล้าพังตู้ล็อกเกอร์พี่ทะเลก็มีแค่น้องชายของเขาเพียงคนเดียว หรือจะมีคนบ้าเหมือนน้องเขาอยู่อีกคน

 

“ใช่กัสทำ แล้วพี่ทะเลก็เอามาให้กัสสงสัยพี่ทะเลจะกลัวว่ากัสกินแค่มาม่าแล้วจะไม่อิ่ม ดูสิมีความเป็นห่วงเป็นใยด้วย กัสเขินจัง” ออกัสบิดตัวไปมาด้วยความเขิน เค้กชิ้นนี้เขาจะไม่กิน แต่จะเอาไปเก็บไว้แทน เพราะมันคือของที่ระลึกระหว่างเขากับพี่ทะเล

 

“เอ่อ....ตอนนี้โต้ไม่รู้แล้วว่าควรรู้สึกยังไงดี”

 

“ต้องดีใจสิ เพราะพี่ทะเลรักกัส”

 

“หึๆๆ” เพื่อนของทะเลหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ต่างจากทะเลที่ตอนนี้ทำสีหน้าเหมือนคนเบื่อโลก เขาได้ยินทุกประโยคที่ไอ้เด็กแสบมันพูด จะไม่ให้ได้ยินได้ไงในเมื่อ โต๊ะที่เขานั่งก็ไม่ได้ไกลอะไรมากมาย

 

“หัวเราะอะไรไอ้กุน รีบกินจะได้รีบไป กูเบื่อไอ้แฝดนรกนี่เต็มทน”

 

“เบื่อทำไมว่ะ กูว่าน้องมันก็น่ารักดี เพี้ยนหน่อยๆ เป็นสีสัน”

 

“พี่ที่ชอบผมว่าน่ารักผมยอมรับนะ แต่เพี้ยนอันนี้ผมไม่ยอมรับ”

 

“หึ” เพื่อนของทะเลไม่ได้พูดอะไรต่อ ตักข้าวเข้าปากไปหัวเราะไป เพราะมันอดขำไม่ได้ นานๆ เขาจะเจอคนที่ทำให้เพื่อนของเขาทำสีหน้าอื่นสักที วันๆ ทำแต่หน้านิ่งๆ จนเขาคิดว่ามีเพื่อนเป็นตุ๊กตาดินเผา

 

“พี่ทะเล” ทะเลเงยหน้าขึ้นมองเด็กแฝดที่ถือวิสาสะนั่งลงข้างๆ เขา เตรียมอ้าปากจะด่าแต่โดนเด็กแฝด ดักไว้เสียก่อน

 

“อย่าเพิ่งดุสิ กัสไม่ได้จะมากวน กัสแค่จะเอาน้ำมาให้แลกกับเค้ก” พูดจบออกัสก็เลื่อนแก้วโค้กมาตรงหน้าทะเล ก่อนจะย้ายตัวเองกลับมาที่โต๊ะตามเดิม

 

“โค้กที่มึงชอบด้วย ไม่กินหรือไง” โชกุนถามขึ้น

 

“มึงอยากกินก็กิน”

 

“ได้ไงกัสซื้อให้พี่ทะเลนะ รู้ไหมว่าแก้วนั้นมันเท่าไร” ออกัสโวยวายขึ้นด้วยน้ำเสียงงอนๆ เขาอุตส่าห์เสียสละเงินค่าขนมตอนเย็นไปซื้อน้ำให้พี่ทะเลเลยนะ จะเอาค่าขนมเขาไปยกให้คนอื่นง่ายๆแบบนี้ไม่ได้

 

“ออกัส มันใช่เวลามาพูดเรื่องราคาไหม” ออโต้คว้าแขนน้องชาย ดึกเบาๆเพื่อให้ออกัสนั่งลง

 

“ก็ม๊าเทียนบอกว่าเราต้องใช้เงินอย่างมีคุณค่า อย่าทิ้งคว้า”

 

“แล้วม๊าเทียนของนายได้สอนไหมว่าอย่าแอบฟังคนอื่นเขาคุยกัน” ทะเลหันไปตวาด ทำให้เจ้าตัวสะดุ้งโหยง คอตก

 

ทะเลจ้องอยู่อย่างนั้นจนเจ้าตัวค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยสายตาหงอยๆ ร่างเล็กหยิบถ้วยมาม่าของตัวเอง แล้วเดินไปนั่งอีกโต๊ะที่ห่างจากโต๊ะของทะเลประมาณสองโต๊ะกั้น ก่อนจะตะโกนกลับมา

 

“กัสนั่งใกล้แล้วนะ คุยกันต่อเลยกัสไม่ได้ยินหรอก”

 

“หึ หึ” ทะเลตวัดสายตากลับมาจ้องเพื่อนของตัวเอง โชกุนรีบยกมือขึ้นปิดปากทันที “กูไม่ได้ทำอะไรเลยนะ กูกำลังจะรีบกิน” ทะเลถอนหายใจออกมายาวๆ เขารู้สึกว่าต่อจากนี้ชีวิตเขาน่าจะวุ่นวายมากกว่าเดิม ถ้ายังมีไอ้เด็กแฝดอยู่ใกล้ๆ

 

 

 

 

ความคิดเห็น