email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คนดูแลคนใหม่

ชื่อตอน : คนดูแลคนใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 887

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2563 08:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนดูแลคนใหม่
แบบอักษร

หลังจากที่ภาดล พาคุณหญิงสีดาเข้าห้องนอน สักพักร่างบางก็ค่อยๆเปิดและปิดประตูอย่างเบามือ พอหันกลับมา หน้าของภาดลก็ชนเข้ากับหน้าอกแกร่งของใครบางคนที่ยืนขวางอยู่ พอเงยหน้ามอง ก็รู้ทันทีว่าเป็นมังกร

" มาอยู่อะไรตรงนี้ครับพี่มังกรตกใจหมด" ภาดล พูดไปพลางเอามือลูบหน้าผากไป เพราะจากแรงกระแทกเมื่อกี้มันก็รู้สึกเจ็บนิดๆ

" ฉันคืออินทรีย์ต่างหาก" มังกรบอกเพราะอยากจะแกล้งภาดลเล่น และอยากจะรู้ว่าร่างบางนี้จะแยกเขาออกไหม ภาดลทำหน้างงเล็กน้อย แล้วก็จ้องหน้าของมังกร

" ไม่ตลกนะครับ คุณจะลองใจผมด้วยวิธีนี้หรอ มันง่ายไปหน่อยไหมล่ะครับ" ภาดลตอบ

" นายแยกออกได้ยังไง ขนาดบางครั้งพ่อฉันยังแยกไม่ออกเลย" มังกรบอกอย่างงงๆ และสงสัย

" แววตาครับ แววตาที่คุณอินทรีย์มีให้ผมมันไม่เหมือนอย่างที่คุณมี" ภาดลพูดและมองเข้าไปที่ดวงตา แต่พอรู้สึกตัวอีกที ก็รู้สึกอายกับคำพูดของตัวเอง เลยเบี่ยงหลบหน้าลงทันที

"อย่างนี้ เขาเรียกว่าอ่อยหรือเปล่า" มังกรโน้มตัวมาข้างๆ กระซิบใกล้ๆใบหู

"ถะถอยเลย เดี๋ยวมีคนมาเห็น" ภาดลพูดพลางใช้มือในน้อยผลักอกแกร่งออก

"นี่บ้านพี่นะทำไมพี่ต้องกลัวด้วย หรือว่าอายพี่" มังกรพูดแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มนึกอยากจะแกล้ง ก้มหน้าลงไปถือวิสาสะหอมแก้มของร่างบางนั้น

จุ๊บ!!!

" พี่มังกร" ภาดลหันขวับมามองหน้า แล้วใช้มือเล็กๆดีกว่าที่ต้นแขน

"โอ๊ย ตัวแค่นี้ทำไมแรงเยอะจังนะ" มังกรพูดแล้วรวบร่างบางนั้นเข้ามาแนบชิด

"ปล่อยน่ะพี่ เด๋วคนมาเห็น" ร่างบางดิ้นดุ๊กดิ๊กและใช้มือผลักออกอย่างเต็มที่ แต่แรงที่มีอันน้อยนิดนั้นมีหรือจะสู้ร่างแกร่งได้

" หยุดดิ้นก่อนสิ" มังกรเอย

"ไม่...พี่ก็ปล่อยสิ" ภาดลโต้ตอบทันที

" คุณแม่เป็นยังไงบ้าง" จบคำถามของมังกรทำให้ร่างบางนั้นหยุดดิ้นแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของคำถามทันที ก่อนจะตอบ

" ท่านหลับไปแล้วครับ"

" เหนื่อยไหมล่ะ" มังกรถาม

" เหนื่อยอะไรครับ" ภาดลถามกลับด้วยความใสซื่อ

" ก็... ดูแลคุณแม่น่ะ" มังกรถามต่อ

" ก็ไม่นะครับ ท่านไม่ได้ดื้ออะไรขนาดนั้นนะครับ อยู่กับท่านได้ฟังท่านพูดเรื่องราวต่างๆก็มีความสุขดีครับ" ภาดลตอบด้วยสีหน้าและท่าทาง ที่จริงใจดวงตานั้นสดใสเวลาพูดไม่ได้หม่นแสนเหมือนครั้งแรกที่เขาเจอ

จุ๊บ!! มังกรก้มจูบอย่างเร็วแล้วเงยหน้าขึ้น

" ขอบคุณนะ" มังกรยิ้ม

เพี้ย!! ภาดลตีเข้าต้นแขนอย่างแรง

"โอ๊ย!! ตีพี่อีกแล้วนะคืนนี้ไม่อยากนอนแล้วใช่ไหม" มังกรพูดแล้วก็ช้อนร่างบางด้วยท่าเจ้าสาวกลับห้องทันที พอไปถึงห้อง มังกรก็วางภาดลไว้ที่เตียง ร่างแกร่งคร่อมร่างบางและแนบร่างลงไป เขาก้มลงจูบอย่างทะนุถนอมไม่สนร่างเล็กที่ดิ้นประท้วงอยู่ในอ้อมแขน ค่อยๆสอดประสานลิ้นเข้าไปในโพรงปาก ชิมรสหวานจนพอใจ ผละมาหอมที่พวงแก้มขาวนุ่มฟอดใหญ่ แล้วค่อยๆ กดปากลงไปที่คอขาว

" พี่ พี่มังกรอย่านะ" เสียงร่างเล็กเอ่ยขึ้นทำให้มังกรหยุดก่อนเงยหน้าขึ้นมามอง

" ก็พี่กำลังจะให้รางวัลคนเก่งอยู่ไง" พูดจบก็ก้มลงไปไซร้ที่ซอกคอต่อ

" ผมยังเจ็บอยู่เลย" ภาดลพูดไปตามความจริงตามความใสซื่อของตัวเองส่งผ่านด้วยสายตาอ้อนๆมังกรเงยหน้าขึ้นมามองแล้วก็อมยิ้ม ก่อนที่จะก้มลงจุมพิตที่หน้าผาก

" งั้นก็ได้ งั้นไปอาบน้ำกันแล้วจะได้มานอน" มังกรพูดจบก็ดึงร่างบางลุกขึ้น

" พี่ก็ไปอาบก่อนสิครับ" ภาดลเอ่ยทัก เพราะเห็นว่ามังกรกำลังจะดึงเขาเข้าไปในห้องน้ำ

" ไม่ อาบพร้อมกัน ถ้าไม่อาบคืนนี้พี่ไม่ให้นอน" มังกรแกล้งขู่แต่มันก็ได้ผลถ้าโดนเดินตามเข้าไปอย่างว่าง่ายทันที

มังกรออกจากห้องนอนหลังจากที่ภาดลหลับแล้ว เขาไม่สามารถข่มตาหลับได้ อารมณ์ในกายมันยังครุกรุนอยู่ เพราะอยากจะขย้ำเจ้าตัวบางเหลือเกิน เขาเลยต้องหาวิธีสะกดอารมณ์นั้นลง เขาเดินตรงไปที่ห้องฟิตเนส ที่บ้านมีแต่คนชอบออกกำลังกายพ่อเลยสร้างห้องฟิตเนสไว้ เพราะท่านไม่ค่อยมีเวลาไปฟิตเนสสักเท่าไหร่ พอเปิดประตูเข้าไปมังกรก็เจอกับอินทรีย์ที่กำลังออกกำลังกายอยู่

" วันนี้แกไม่ไปดูแลผับหรอวะ" มังกรเอ่ยทัก

" ไม่อ่ะ ก็แกสั่งงานกับไอ้กรแล้วไม่ใช่หรอ" อินทรีย์ทักตอบ

" เรื่องไปไงมาไงวะ งงไปหมดแล้วเนี่ย กลับบ้านมาพี่ชายดันมีเมียเฉย" อินทรีย์ถามต่อในขณะที่ตัวเองก็ยังไม่หยุดเดินออกกำลังกายไปด้วย มังกรเดินเข้ามาที่ลู่วิ่ง อีกลู่หนึ่งที่อยู่ข้างๆกับอินทรีย์ เอื้อมมือไปกดปุ่มเดิน ก่อนที่จะหันมาตอบ

" ไม่มีอะไรหรอกก็แค่อยากช่วยเด็กมัน" พูดจบก็หันกลับไปมองข้างหน้า

" จริงอ่ะ" อินทรีย์ถามขึ้นปลายตามองสายตาเจ้าเล่ห์ และรู้ทัน

" แม่งรู้ทันกูตลอดเลยนะมึงเนี่ย" มังกรพูดอย่างเอือมๆ ก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กับอินทรีย์ฟัง

" โห ยิ่งกว่าละครน้ำเน่าอีกนะเนี่ย" อินทรีย์พูดขึ้น

" ใช่เน่าโคตรๆเลยแหละ" มังกรตอบและยิ้มให้

" เอาจริงดิ กับคนนี้น่ะ" อินทรีย์ยังถามต่อ ทั้งๆที่ก็รู้อยู่แล้วว่าคำตอบมันจะเป็นยังไง แต่อยากถามให้แน่ใจ

" มึงก็รู้หรือยังถามกูอีกนะ" มังกร ตอบออกไปอย่างรู้ทันกับอีกคนนึงทันที เขาเป็นแฝดที่สนิทกันแค่มองตาก็รู้แล้วว่าอีกคนคิดยังไง

" ใครจะเหมือนมึงวะอินทรีย์ กว่าจะรู้ตัวก็เกือบเสียคนรักของตัวเองไปซะละ กูไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยหรอกถ้ากูเจอคนที่ใช่กูก็รวบไว้เลยไม่ลีลาเหมือนมึงหรอก" คำตอบของมังกรทำให้อินทรีย์ตีหน้ายักษ์ใส่

"แม่ง... แล้วนี่ลงมาทำไมวะไม่ไปนอนกอดเมีย" อินทรีย์พูด

" กลัวอดใจไม่ไหวว่ะเลยต้องมาทำร่างกายให้มันเหนื่อยก่อน จะได้ไม่เหลือแรงไปทำเรื่องอย่างว่า" มังกรต่อไป

" เอ้า ทำไมวะ" อินทรีย์ถามงงๆ

" ก็เมื่อวานกูรุนแรงไปหน่อยมั้งน้องมันก็ไม่เคยมันก็เลยยังเจ็บอยู่ ยิ่งตัวเล็กๆอยู่ด้วยกูไม่อยาก จะทำรุนแรงวะ" มังกรตอบ

" มึงนี่นะ กูว่ามึงรักเขาแล้วแหละไม่ใช่แค่หลงหรอกวะ" จบคำพูดของอินทรีย์มังกรก็หันมายิ้มให้ทั้งสองคนก็ยังออกกำลังกายไปและคุยกันไปอย่างนั้นอย่างสนุกสนาน เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ต่างคนต่างแยกย้ายกลับห้องของตัวเอง

เช้านี้เป็นเช้าที่สดใสที่สุด ยังไม่ทันได้ลืมตามือของมังกร ก็ลูบไปบนที่นอนที่ว่างเปล่า เขาลูบไปลูบมาแล้วก็ลืมตามอง

" ไปไหนของเขาแต่เช้า" มังกรบ่นพึมพำชักสีหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ เขาลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำแล้วก็รีบลงมาข้างล่างทันที เดินไปทั่วๆทั้งห้องกระจก ทั้งห้องอาหารห้องรับแขก ห้องครัวก็ยังไม่เจอร่างบางนั้น เขาเดินออกไปทางหน้าบ้าน ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างบางนั้นกำลัง เข็นรถพาแม่เขาเดินเข้าบ้านอยู่พร้อมกับเด็กรับใช้อีก 1 คน

" ไปไหนกันมาครับคุณแม่" มังกรทักด้วยสีหน้าเรียบๆ เขายังรู้สึกเคืองกับภาดลอยู่ที่ตื่นมาแล้วไม่เห็น

" แม่ไปใส่บาตรมา น้องพาแม่ไปใส่บาตร" สีหน้ามันดาพูดออกมาและยิ้มแย้มเต็มไปด้วยความสุข รอยยิ้มนี้เขาไม่ได้เห็นมานานมากแล้ว แล้วไม่คิดว่ามันจะกลับมา มังกรเผลอยิ้มออกมาบางๆ จากหน้าตาบึ้งตึงและเรียบเฉยตั้งแต่ทีแรก มันก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง

" เนี่ย ติดคุณดลงอมแงมเลยค่ะ เรียกหาตลอดเลย ไปนั่งเฝ้าถึงที่ครัวด้วยนะคะ คุณดลจะพาออกมาก็ไม่ยอมค่ะ" เด็กรับใช้ฟองด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเพราะเธอเองก็รู้สึกชอบภาดลไม่ใช่น้อย ความรู้สึกของเธอนั้นภาดลเป็นเด็กที่น่ารัก พูดจาสุภาพอ่อนน้อมกับเธอทั้งที่เธอเป็นแค่สาวใช้

" อะไรกันมานี่ได้แค่ 2 วันเอง ทำเอาคนทางบ้านหลงกันไปหมดแล้วมั้ง" มังกรพูดขึ้น เดินเข้ามาใกล้และเอามือลูบหัวของร่างบางนั้น

" หลงอะไรกันไม่ใช่ซะหน่อย" ภาดล พูดออกมาด้วยสีหน้าที่เริ่มแดงๆ ด้วยความเขิน และยิ่งเป็นภาพที่ทำให้มังกรอยากจะขย้ำเหลือเกิน

ทั้งหมดพากันเดินกลับเข้าบ้าน เจอประมุขของบ้านกำลังยืนรออยู่

" นานมากแล้วนะที่พ่อไม่ได้เห็นภาพนี้" ผู้เป็นพ่อพูดขึ้นกับมังกรและยิ้ม อย่างมีความสุขมากเหลือเกิน หันไปมองผ่านดลและยิ้มให้ แววตาบอกขอบคุณ แล้วรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ได้เด็กคนนี้มา ต่อไปนี้ก็คงไม่ต้องห่วงทำงานอย่างสบายใจ เพราะมีคนดูแลคุณหญิงของเขาแล้ว

ภาดลอยู่ในบ้านนี้มาเป็นอาทิตย์แล้ว คุณหญิงสีดาก็ติดภาดลมากๆ อาการของผู้หญิงสีดาเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ เพราะการดูแลเอาใจใส่ของภาดล ทั้งสองไปที่สวนดอกไม้ กำลังช่วยกันปลูกดอกไม้และยิ้มหยอกล้อกันอยู่ในส่วนนั้น หารคนรับใช้อีกคนหนึ่งก็อยู่ไม่ไกล คอยช่วยเหลือและดูแล 2 คนนั้นตลอด

" ดล หิวไหมลูก ไปกินขนมกันไหม" คุณหญิงสีดาเอ่ยถาม ภาดลหันมายิ้มบางๆให้กับคุณหญิง

" คุณแม่หิวแล้วหรอครับ งั้นเดี๋ยวเราเข้าบ้านก่อนนะครับ" พูดจบ ก็เอามือประคองคุณหญิงและเดินเข้าไปในบ้าน

" พี่หารครับรบกวนช่วยเก็บของให้ผมด้วยนะครับ" ก่อนจะเดินไปก็หันกลับมาพูดกับหารด้วยคำที่สุภาพและอ่อนน้อม หารเองก็ยิ้มรับ

ทั้ง 2 พากันไปนั่งที่ห้องกระจก สาวใช้และป้าแม่บ้านยกขนมน้ำชามาเสิร์ฟให้

" ดลอยากเรียนไหมลูก" อยู่ๆผู้หญิงก็ถามขึ้นทำให้ภาดลถึงกับสำลักน้ำชาที่อยู่ในมือ

"แอ๊กๆๆ อะไรนะครับ" ภาดลหันไปมองหน้าและถามคุณหญิง

" หนูไม่อยากเรียนเหรอลูก ไปเรียนต่อมหาลัยไหมเดี๋ยวแม่จะเป็นคนออกค่าเล่าเรียนให้เอง" คุณหญิงพูดและยิ้มบางๆให้กับภาดล

มันเป็นความฝันของเขาเขายิ้มดีใจเพราะเขาอยากจะเข้าไปเรียนมหาวิทยาลัยเหลือเกินแต่ความคิดหนึ่งก็ชะงัก ถ้าเขาไปใครจะดูแลคุณหญิงคุณหญิงอาการเริ่มจะดีขึ้นแต่ก็ยังไม่ถึงกับหายดี บางครั้งก็ยังเพ้อถึงนกแก้วอยู่ เขาอยากรอให้อาการคุณหญิงดีขึ้นกว่านี้กลับมาเป็นปกติเขาถึงจะไว้วางใจที่จะไปสานฝันเขาต่อได้

" ยังหรอกครับคุณแม่ ตอนนี้ ผมขอดูแลคุณแม่ก่อนนะครับ ถ้าคุณแม่แข็งแรงกว่านี้เมื่อไหร่ ผมค่อยไปเรียนก็ได้ครับ" ภาดลพูดและยิ้มให้คุณหญิง คุณหญิงสีดาเอามือเอื้อมมาจับที่แก้มนุ่มๆของภาดล

" ทำไมน่ารักอย่างนี้ล่ะลูก หนูไปต้องเป็นห่วงแม่หรอกแม่อยู่ได้" คุณหญิงบอก แต่ภาดลกับสายหน้าแล้วหันไปบอกคุณหญิงว่า

" ผมรอให้คุณแม่แข็งแรงกว่านี้ก่อนละกันนะครับ คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมเรียนเมื่อไหร่ก็ได้"

"แต่..."

" อย่าดื้อสิครับ ถ้าดื้อผมจะงอนแล้วนะ" ยังไม่ทันที่คุณหญิงสีดาจะพูดจบภาดลก็ชิงพูดก่อน เลยทำให้คุณหญิงสีดาได้แต่อมยิ้ม

" แม่ไม่ดื้อก็ได้ ถ้าแม่ไม่ดื้อหนูจะไม่ไปไหนไม่ไปจากแม่ใช่ไหม" คุณหญิงสีดาพูด

"ครับ" ภาดลยิ้ม

ภาดลรู้สึกรักและเคารพคุณหญิงสีดามากแม้จะเป็นเวลาอันสั้น ที่ได้อยู่ด้วยกัน มันแปลกนะที่คนเราจะรู้สึกอย่างนี้ต่อกัน ภาดลรู้สึกเห็นใจกับการสูญเสียที่ต้องทำให้คุณหญิงเป็นแบบนี้เขาสัญญากับตัวเองว่าเขาจะทำให้คุณหญิงกลับมาสดใสและเป็นคุณหญิงคนเดิมของบ้านให้ได้ ตลอดอาทิตย์นึงที่ผ่านมาทุกคนในบ้านก็ดีกับภาดลมากทั้งรักและเอ็นดู โดยเฉพาะมังกรแทบจะไม่อยากออกบ้านไปไหนเลยถ้าไม่โดนภาดลว่า ถ้าไม่ออกไปรับผิดชอบงานของตัวเองเขาก็จะไม่อยู่ที่นี่ กว่าจะไปทำงานได้ในแต่ละวันก็อิดออด อ้อนขอหอมแก้มซ้ายขอหอมแก้มขวา ทำให้ภาดลอายและเขินทุกครั้ง เพราะคนรับใช้แม่บ้าน ก็เห็นกันหมดโดยเฉพาะคุณหญิงสีดาที่จะออกมาส่งลูกชายทุกครั้งพร้อมกับภาดล ถ้าเขาไม่ให้หอมมังกรก็ไม่ยอมไปทำงาน เหมือนเป็นข้อต่อรองไปซะแล้ว

ขณะที่ภาดลช่วยคุณหญิงจัดช่อดอกไม้ใส่แจกัน

" ทำอะไรกันอยู่คะ" เสียงสดใสที่ดังมาข้างหลังของภาดล ก็เอ่ยขึ้น ภาดลหันไปมองก็พบว่าเป็นคุณมารีนา แต่ที่ทำให้พาโดนต้องตกใจและตาลุกวาวนั้น คนที่มากับคุณมารีนา คือคุณสายรุ้ง ลูกสาวของเจ้าของบ้านหลังเก่าที่เขาเคยอาศัยอยู่ สายรุ้งเองก็ตกใจไม่ใช่น้อยที่เห็นภาดลอยู่ที่นี่ ทำให้ดีใจทั้งสองคนโผเขากอดกัน

" นึกว่าจะไม่ได้เจอดลซะแล้ว" สายรุ้งพูดขึ้นด้วยเสียงที่สั่นเครือ

" ผมก็ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณสายรุ้งเหมือนกันครับ" ภาดลพูดขึ้นหลังจากที่ผละออกจากอ้อมกอดของกันและกัน

" เดี๋ยวก่อนนี่มันอะไรกัน ฉันงงไปหมดแล้วเนี่ยรุ้ง" มารีนา พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สงสัยและอยากรู้

" นี่คือตัวเล็กไงที่เราชอบเล่าให้เธอฟังบ่อยๆ" สายรุ้งตอบ

"อ๋อ...คนนี้เอง โลกกลมจริงๆ" มารีนาพูดขึ้น

สายรุ้งและมารีนาเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย สายรุ้งมาที่บ้านนี้ไปบ่อยๆเพื่อมาเยี่ยมคุณหญิงสีดา

" แล้วมาอยู่นี่ได้ยังไง หรือเพราะว่าลุงของนาย" สายรุ้งพูดขึ้นก่อนจะหยุดคำพูดแล้วมองใบหน้าของภาดล แต่ภาดลยังไม่ทันตอบมารีนาก็ตอบแทน

" ภาดลน่ะเขาเป็นแฟนพี่มังกร" คำตอบของมารีนาทำให้สายรุ้งต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจอีกครั้ง

"งงไปหมดแล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไงเกิดเมื่อไหร่" สายรุ้งพูดแล้วก็หันมองหน้ามารีนาและภาดลสลับกันไปมา

" ใจเย็นๆนั่งลงก่อน เดี๋ยวฉันจะเล่าให้เธอฟังเองนะ"

มารีนาบอกสายรุ้ง หลังจากที่สายรุ้งยกมือไหว้คุณหญิงสีดาแล้วก็ได้นั่งลง เพื่อจะรอฟังมารีนาเล่าเรื่องราวทั้งหมด แล้วเธอก็ค่อยๆเล่าเรื่องราวของภาดลให้กับสายรุ้งฟัง สายรุ้งคือลูกเจ้าของบ้านหลังเดิมที่ภาดลเคยอาศัยอยู่ สายรุ้งเอ็นดูภาดลมากตอนที่ภาดลออกจากบ้านเธอได้ไปทำงานประสานงานที่ต่างประเทศกลับมาอีกทีก็ไม่เจอภาดลแล้วตามหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ไม่คิดว่าเธอจะได้เจออีก

" คุณพ่อกับคุณแม่คงจะโล่งใจแล้วล่ะ" สายรุ้งพูดแล้วก็ยิ้มให้กับภาดล

" เดี๋ยวพี่จะกลับไปบอกที่บ้านบอกน้าจันด้วย แกคงดีใจ" สายรุ้งพูดกับภาดล

" คุณท่านทั้งสองสบายดีไหมครับแล้วน้าจันสบายดีไหม" ภาดลถามสายรุ้งด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล

" ก็สบายดีจ๊ะแต่น้าจันนี้สิน้ำหนักลงหลายโลเลยนะคิดมากเรื่องเราน่ะ" สายรุ้งพูดจบก็หัวเราะ ภาดลเลยยิ้มตาม

" อย่างนี้แหละนะที่เขาเรียกว่าคนดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้" สายรุ้งพูด

ทั้ง 4 คนยังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่ภายในห้องกระจก สายรุ้งสังเกตดูคุณหญิงสีดาอาการดีขึ้นมาก ดวงตาสดใสเป็นประกายไม่ได้หมดแสงและเศร้าหมองเหมือนแต่ก่อนแล้ว มีแต่รอยยิ้มที่เปื้อนบนใบหน้า ได้เห็นแบบนี้สายรุ้งก็เบาใจ เธอรอที่จะกลับไปบอกคนที่บ้านไม่ไหวแล้วคนที่บ้านต้องดีใจกันแน่ เพราะอยู่ๆภาดลก็กลายมาเป็นสะใภ้ของบ้านมหาเศรษฐี อยู่คุยกันพักใหญ่เป็นเวลานานเกือบ 2 ชั่วโมง สายรุ้งก็ขอตัวกลับบ้านก่อนกลับเธอไม่ลืมที่จะเดินเข้ามากอดภาดล แล้วบอกว่าเดี๋ยวจะมาหาใหม่ ภาดลเองก็ดีใจไม่น้อย เพราะสายรุ้งไม่ได้มองเขาเป็นแค่เด็กรับใช้แต่มองเป็นเหมือนน้องชายมากกว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น